หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 33 ตอนที่ 981 รับมือโรคระบาด

เล่มที่ 33 ตอนที่ 981 รับมือโรคระบาด

เช้าวันต่อมา

สาวใช้และข้ารับใช้ทั้งหมดมารวมตัวกันที่ลานกว้างในเคหาสน์ตระกูลหนาน แต่ละคนสบตากัน ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ไหนแต่ไรเคหาสน์ตระกูลหนานไม่เคยมีเหตุการณ์เช่นนี้ ชั่วขณะนั้นทุกคนพากันคาดเดาไปต่างๆ นานาว่าเคหาสน์เกิดเรื่องรุนแรงอันใดขึ้นหรือไม่? หรือบางที…ทางแขกอาจเกิดปัญหาอะไร?

ตอนนี้เอง เงาร่างของคนทั้งสามปรากฏต่อเบื้องสายตาทุกคน อวิ๋นมู่กล่าวกำชับฮูหยินอวิ๋นและซูฉินเล็กน้อย จากนั้นจึงพยักหน้าให้พ่อบ้านชรา

พ่อบ้านชราเข้าใจได้โดยสัญชาตญาณ กระแอมลำคอเอ่ยปากด้วยท่าทีเคร่งเครียด “เอาล่ะทุกคนยืนให้ดี ระยะนี้อากาศเปลี่ยนแปลง คุณชายเห็นว่ามีหลายคนในจวนเกิดอาการปวดหัวตัวร้อนจึงให้ทุกคนมารวมกันเพื่อตรวจโรคโดยเฉพาะ จะได้ไม่มีผู้ใดป่วยแล้วไม่รู้อาการของตนจนรับรองแขกในจวนไม่ดี”

คำประกาศทำลายความสงสัยของทุกคนโดยพลัน เมื่อพ่อบ้านชรากล่าวจบก็สั่งให้คนสนิทสองคนแบ่งคนในลานเป็นชายหญิงแยกไปตรวจกับอวิ๋นมู่และฮูหยินอวิ๋น

ขั้นตอนการตรวจสอบไม่ได้ซับซ้อนอะไร ทุกคนดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ ผู้ใดมีอาการเป็นไข้หรือมีฝีจะถูกพาออกไปตรวจชีพจรให้ชัดเจนอีกด้านหนึ่ง

ขณะเดียวกันบนหอสูง หนานฟางเฟยและพ่อบ้านชรากำลังมองดูทุกอย่างเบื้องหน้าด้วยอารมณ์หนักอึ้ง

หนานฟางเฟยยืนเอามือไพล่หลังข้างหนึ่ง นิ้วมือกำกันไว้แน่น เดิมทีเขาคิดจะปกป้ององค์ชายใหญ่และพระชายา คิดไม่ถึงว่าตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างจะกลับตาลปัตร ต้องให้พวกเขาช่วยคลายอุปสรรคให้แก่ตระกูลหนาน หนานฟางเฟยไม่กล้าจินตนาการเลยว่าหากไม่มีพวกเขา ทุกคนในตระกูลหนานจะตกอยู่ในสภาพเช่นไร

พ่อบ้านชราเห็นใบหน้าด้านข้างที่เปี่ยมไปด้วยความกังวลของบุรุษอยู่ในสายตา ใบหน้าเหี่ยวย่นปรากฏความจนใจ “คุณชายโปรดวางใจ ตระกูลหนานไม่เกิดเรื่องใดมาหลายปีแล้ว ตอนนี้ก็ย่อมไม่มีวิกฤตอันใดเช่นกัน สวรรค์คอยคุ้มครองตระกูลหนานอยู่เป็นแน่”

สวรรค์?

ดวงตาของหนานฟางเฟยเกิดประกายพาดผ่าน บางทีนี่อาจเป็นลิขิตสวรรค์กระมัง!

ตระกูลหนานไม่เคยไปมาหาสู่กับราชวงศ์มาก่อน แต่คราวนี้กลับติดหนี้น้ำใจคนในราชวงศ์…

หนานฟางเฟยหลับตา อารมณ์สลับซับซ้อน

ไม่นานเฟิ่งหลิงก็ตามมาถึงลานกว้าง ก่อนหน้านี้เขาเคยรับมือกับโรคระบาดด้วยกันกับอวิ๋นซู ถึงขนาดใช้ชีวิตของตนมาลองยาด้วยซ้ำ ดังนั้นจึงมีความเข้าใจเรื่องโรคระบาดเป็นอย่างดี หากกล่าวว่าเมื่อวานเขายังไม่มั่นใจ ทว่าตอนนี้เมื่อเห็นอาการของสาวใช้และข้ารับใช้หลายคน ในใจยิ่งมืดครึ้มหนักอึ้ง

ก็เป็นเหมือนที่ซูเอ๋อร์กล่าว นี่คือโรคระบาดโดยไม่ต้องสงสัยเลย!

แต่ที่ทำให้เฟิ่งหลิงกังวลยิ่งกว่าก็คือตอนนี้แคว้นเหลียนกำลังอยู่ในช่วงวุ่นวายภายใน อีกทั้งที่เจียงหนานยังเกิดโรคระบาดเช่นนี้ เปรียบดั่งเกิดหิมะในยามหนาว ยิ่งไปกว่านั้นที่เจียงหนานมีอำนาจของไท่ซ่างหวงอยู่มาก ไม่รู้ว่าไท่ซ่างหวงจะจัดการคนที่ติดโรคระบาดเช่นไร

เมื่อคิดถึงตรงนี้ บนใบหน้าของเฟิ่งหลิงก็ยิ่งปรากฏความหนักใจ

ยามซื่อ [1] รถม้าคันหนึ่งหลังคาทำจากผ้าสีน้ำตาลเรียบง่ายปรากฏบริเวณประตูเคหาสน์

นายท่านหนานในอาภรณ์มอมแมมก้าวลงจากรถ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าชัดเจน อีกทั้งยังแฝงไปด้วยความหนักใจ

พ่อบ้านชราได้รับแจ้งจึงรีบเดินมาต้อนรับด้วยความกังวล “นายท่าน เหตุใดคราวนี้จึงกลับมาเร็วเพียงนี้ขอรับ? หารือกิจการเรียบร้อยแล้วหรือ?”

นายท่านหนานสะบัดแขนเสื้อพลางถอนใจ “ตอนนี้แคว้นเหลียนไม่สงบ อีกครั้งจู่ๆ ที่เจียงหนานก็เกิดโรคระบาด ไม่ต้องพูดถึงกิจการเลย หากกลับมาไม่ทันการเกรงว่ากระทั่งข้าก็คงอยู่ในอันตราย!”

เพิ่งจะกล่าวถึงตรงนี้ นายท่านหนานก็สังเกตเห็นสีหน้าพ่อบ้านชราตลอดจนบรรยากาศในเคหาสน์ที่ดูแตกต่างออกไป “พ่อบ้าน ระยะนี้ในเคหาสน์มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือ?”

พ่อบ้านชราอ้าปากเล็กน้อย สีหน้าดูคลุมเครือ “คือ…”

นายท่านหนานชะงักฝีเท้า มองไปรอบด้านพบว่าบนระเบียงทางเดินถึงกับมีไม่มีผู้ใดแม้แต่คนเดียว

เขาเงียบลงครู่หนึ่ง สายตาคมกริบหยุดอยู่บนร่างพ่อบ้านที่อยู่ด้านข้าง

“คุณชายและคุณหนูเล่า?” แววตาของนายท่านหนานเต็มไปด้วยความกังวล ทั้งคมกริบและซับซ้อน กล่าวไปพลางเร่งฝีเท้าเดินไปในเคหาสน์

พ่อบ้านชราเร่งฝีเท้าตามมาด้านหลัง เนิ่นนานผ่านไปจึงเอ่ยด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน “นายท่าน คุณหนูไม่สบายขอรับ!”

“อะไรนะ?” ความไม่สบายใจของนายท่านหนานขยายใหญ่ยิ่งขึ้น “นางอยู่ในห้องตนเองใช่หรือไม่? ท่านหมอกล่าวเช่นไร?”

พ่อบ้านชราย่อมทราบความคิดของนายท่านหนานเป็นอย่างดีจึงรีบเดินเข้ามาขวางทางเขาไว้ “นายท่านขอรับ คุณชายมีบางอย่างต้องการบอกนายท่าน เชิญนายท่านไปพบคุณชายก่อนเถิด!”

ความกังวลบนใบหน้านายท่านหนานมีแต่จะเพิ่มขึ้น ดวงตามีประกายกดดัน ช่วงที่ตนไม่อยู่ กระทั่งพ่อบ้านก็มีเรื่องปิดบังเขาแล้ว!

“ฟางเฟย”

ภายในห้องหนังสือ หนานฟางเฟยเบนสายตาขึ้นด้วยความร้อนตัว ท่านพ่อ? เขากลับมาเร็วเพียงนี้เชียวหรือ! บุรุษวัยกลางคนเดินเข้ามาด้วยท่าทีเย็นยะเยือก หนานฟางเฟยรีบลุกขึ้นยืน มือที่อยู่ในแขนเสื้ออดไม่ได้ที่จะกำแน่น

นายท่านหนานเม้มปาก ดวงตาคมกริบกวาดมองไปยังท่าทีของบุตรชาย คล้ายกำลังคาดเดาอะไรบางอย่าง

“ท่านพ่อ กลับมาแล้วหรือขอรับ?”

เขาทำเพียงตอบรับเบาๆ จากนั้นจึงเอ่ยปากด้วยท่าทีจริงจัง “ช่วงที่พ่อไม่อยู่จวนเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

สีหน้าของหนานฟางเฟยบึ้งตึง กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ช่วงที่ท่านพ่อไม่อยู่ ในเคหาสน์มีแขกมาหลายท่าน…เยี่ยนเอ๋อร์ไม่สบาย แขกเหล่านั้นกำลังดูแลนางอยู่”

“แขก?” นายท่านหนานเลิกคิ้ว รู้สึกสงสัยในคำพูดของบุตรชาย “พ่อเคยสอนเจ้าเช่นไร เหตุใดจึงรบกวนแขกเหล่านั้น? นี่ไม่ใช่วิธีที่ตระกูลหนานจะปฏิบัติต่อแขก! อีกอย่าง เยี่ยนเอ๋อร์ป่วยเป็นอะไรกันแน่? เมื่อครู่ตลอดทางที่พ่อเดินมาไม่เห็นสาวใช้หรือข้ารับใช้ทำความสะอาดแม้เพียงคนเดียว?”

หนานฟางเฟยขมวดคิ้วแน่น เขายังไม่ได้คิดคำพูดดีๆ ท่านพ่อทำให้เขารับมือไม่ทัน

อย่างไรก็ตาม เขาไม่อยากเป็นคนผิดคำพูด ยิ่งไปกว่านั้นที่สำคัญก็คือวิกฤตในจวนหนานจำเป็นต้องถูกแก้ไข

นายท่านหนานเห็นหนานฟางเฟยไม่ยอมพูด แววตาพลันลึกล้ำยิ่งขึ้น คิดว่านี่จะต้องมิใช่แขกธรรมดาอันใดเป็นแน่ แต่สิ่งที่เขาเป็นห่วงที่สุดในยามนี้ก็คือหนานฟางเยี่ยน “พ่อจะไปเยี่ยมเยี่ยนเอ๋อร์เสียหน่อย อีกสักครู่เจ้าต้องมอบคำอธิบายที่สมเหตุสมผลให้พ่อ!”

บุรุษวัยกลางคนสะบัดแขนเสื้อ เดินก้าวใหญ่ไปทางเรือนหลัง

“เยี่ยนเอ๋อร์…” อย่างไรก็ตามเพิ่งจะผลักประตูเข้ามา มือข้างที่ยันประตูของนายท่านหนานกลับชะงักไปโดยพลัน ร่างกายแข็งทื่อ ย้อนคิดไปถึงท่าทีของหนานฟางเฟยเมื่อครู่นี้ หรือนี่จะเป็นแขกที่เขากล่าวถึง? เหตุใด…

“พระชายาองค์ชายใหญ่!” จะอย่างไรนายท่านหนานก็เป็นพ่อค้า แม้จะรู้สึกแปลกใจ แต่ไม่นานก็สงบสีหน้าตกใจได้

อวิ๋นซูได้ยินเสียงจึงหยุดการเคลื่อนไหวในมือลง ลุกขึ้นยืนคารวะอย่างเปิดเผยใจกว้าง

“นายท่านหนาน ไม่พบกันนาน”

“มิได้พ่ะย่ะค่ะพระชายา…” นายท่านหนานรีบเดินเข้ามาคารวะกลับ แต่คำพูดเพิ่งจะกล่าวออกไปก็ได้ยินเสียงครางเบาๆ แว่วมาจากเตียง

หนานฟางเยี่ยนในยามนี้กำลังได้รับความทรมานจากโรคระบาด ใบหน้าที่เดิมทีงดงามทรงเสน่ห์กลับดูไร้ชีวิตชีวา เต็มไปด้วยเหงื่อ ขอบตาเป็นสีเขียวม่วง บริเวณแก้มเริ่มปรากฏฝีสีเหลือง อีกทั้งไข้สูงยังทำให้นางร้องครางอย่างเจ็บปวดไม่หยุด

ในใจของนายท่านหนานตื่นตะลึงราวกับถูกมีดกรีด นี่…นี่มิใช่ว่าเหมือนกับผู้ป่วยโรคระบาดที่ตนได้พบก่อนหน้านี้หรือ?

“พระชายา หรือว่า…เยี่ยนเอ๋อร์นาง…ติดโรคระบาด?” เสียงของนายท่านหนานสั่นเครือ

อวิ๋นซูเข้าใจอารมณ์ของเขาได้ แต่ความจริงก็เป็นเช่นนี้ บนใบหน้างดงามปรากฏความรู้สึกผิด จากนั้นจึงพยักหน้าตอบ

ในใจของนายท่านหนานคล้ายเกิดเสียงดังสนั่น โจมตีเขาจนร่างกายโอนเอน โรคระบาด! ถึงกับเป็นโรคระบาด! “นี่…ยังช่วยได้หรือไม่?”

อวิ๋นซูทอดถอนใจ “นายท่านหนานไม่จำเป็นต้องกังวล อาการของคุณหนูหนานตอนนี้ไม่นับว่าร้ายแรง ซูเอ๋อร์จะพยายามรักษาคุณหนูหนานเต็มที่แน่นอน เพื่อรับประกันความปลอดภัยของทุกคนในจวนหนาน ตอนนี้คนในจวนกำลังเข้ารับการตรวจสอบ ทว่านับเป็นการควบคุมและรักษาในขั้นแรกเท่านั้น”

เมื่อได้ยิน นายท่านหนานจึงเข้าใจว่าเหตุใดเมื่อครู่นี้จึงไม่พบบ่าวไพร่ในเคหาสน์ตลอดทาง ถึงกับเกิดเรื่องร้ายแรงเช่นนี้ขึ้นเชียวหรือ!

“ลำบากพระชายาแล้ว กระหม่อมซาบซึ้งใจยิ่งนัก!” นายท่านหนานหันมาคารวะอีกครั้ง ทว่าอวิ๋นซูรีบหยุดเอาไว้ “นายท่านหนานไม่จำเป็นต้องเกรงใจ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการควบคุมโรคระบาด เกรงว่าระยะนี้จะมิอาจให้คนในเคหาสน์ตระกูลหนานเข้าออกได้ตามใจ”

“กระหม่อมเข้าใจ…” เขามองไปยังดรุณีน้อยอ่อนแอที่อยู่บนเตียง ปวดใจจนขมวดคิ้วแน่น แต่ในฐานะที่เป็นเจ้าบ้านตระกูลหนาน นายท่านหนานรู้ดีว่าสิ่งที่ตนจำเป็นต้องทำที่สุดคืออะไร

ในลานกว้าง ข้ารับใช้และสาวใช้ทุกคนเข้ารับการตรวจอย่างจริงจัง เมื่อเห็นนายท่านหนานจึงพากันคารวะ มิปรากฏความกระสับกระส่ายแม้แต่น้อย

นายท่านหนานเดินมาข้างกายอวิ๋นมู่ด้วยสีหน้าหนักอึ้ง มองดูการกระทำของอีกฝ่ายแล้วจึงเอ่ยปากเสียงเบา “ท่านหมอ! สถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”

เขาไม่เคยพบอวิ๋นมู่ย่อมไม่รู้ฐานะของอีกฝ่าย เพียงคิดว่าเป็นหมอที่พระชายาพามา

อวิ๋นมู่เบนสายตาขึ้น เมื่อเห็นคนผู้นี้แต่งกายไม่ธรรมดาจึงมองไปยังสีหน้าคมกริบราวกับผ่านประสบการณ์มามากของอีกฝ่ายอีกครั้ง พอจะคาดเดาฐานะอีกฝ่ายได้บ้าง “ตอนนี้ยังมีบางคนไม่ได้รับการตรวจสอบ ต้องรออีกครู่จึงจะแน่ใจ”

นายท่านหนานขมวดคิ้ว กล่าวอย่างเกรงใจ “ลำบากแล้ว!”

ความกดดันอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนปกคลุมไปทั่วทั้งลานกว้าง ในใจของนายท่านหนานราวกับมีก้อนหินกดทับ อารมณ์หนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก

ภัยพิบัติจากธรรมชาติ คิดไม่ถึงว่าตระกูลหนานก็หนีไม่พ้น…

ไม่นานหนานฟางเฟยก็เดินมา แต่นายท่านหนานกลับไม่ตำหนิเขาแม้แต่คำเดียว และไม่ได้กล่าวถึงเรื่องของอวิ๋นซู เขารู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสอบสวน

ในเวลาหนึ่งวัน จากการตรวจของอวิ๋นมู่และฮูหยินอวิ๋น ในที่สุดก็มั่นใจว่าผู้ที่ติดโรคระบาดทั้งสิบเจ็ดคนถูกแยกไปกักตัวแล้ว การป้องกันในเคหาสน์ตระกูลหนานเข้าสู่สถานการณ์ตึงเครียดที่สุดในช่วงหลายปีมานี้

กลางคืน นายท่านหนานเฝ้าอยู่ในห้องของหนานฟางเยี่ยน ชงชายกน้ำให้นางด้วยตนเอง เมื่อเห็นท่าทางทรมานของนางพลันปวดใจยากจะรับไหว เอ่ยเรียกชื่อนางเป็นระยะ ในใจอ้อนวอนต่อสวรรค์ให้ท่านเมตตา บุตรีของเขายังอายุน้อย ไม่ควรพบกับความลำบากเช่นนี้

หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ ไม่ควรอนุญาตให้นางไปเที่ยวเล่นที่เจียงหนานจริงๆ มิเช่นนั้นคงไม่เกิดเหตุการณ์ในวันนี้

อีกด้านหนึ่ง อวิ๋นมู่และฮูหยินอวิ๋นยังคงจับตาดูอาการของผู้ป่วยทุกคน ในห้องหลายห้องมีเตียงวางเรียงราย ขณะนี้ผู้ติดเชื้อเริ่มปรากฏอาการไข้แล้ว เสียงร้องครางด้วยความเจ็บปวดดังออกมาจากแต่ละห้องไม่หยุดหย่อน ทำให้ผู้คนรู้สึกไม่สบายใจ

ไม่นานเงาร่างสุขุมเยือกเย็นร่างหนึ่งพลันปรากฏตัวบริเวณประตู อวิ๋นซูต้มยามาส่งด้วยตนเอง นางและเฟิ่งหลิงเคยผ่านโรคระบาดที่แคว้นเฉินมาแล้วทำให้ร่างกายมีภูมิต้านทานอยู่บ้าง แต่ฮูหยินอวิ๋นและอวิ๋นมู่ยังเสี่ยงที่จะติดโรค

แต่ในฐานะที่เป็นหมอ จำเป็นต้องเห็นผู้ป่วยสำคัญกว่าตนเอง ในฐานะที่เป็นคนตระกูลอวิ๋นยิ่งไม่อาจปัดความรับผิดชอบ ตั้งแต่ชั่วขณะที่เกิดโรคระบาดภายในจวนหนาน พวกเขาล้วนรู้อยู่แก่ใจ

————————————–

คำอธิบายเพิ่มเติม

[1] ยามซื่อ คือ 09.00 – 10.59 น.