หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 33 ตอนที่ 985 นางชอบเขา

เล่มที่ 33 ตอนที่ 985 นางชอบเขา

ไม่ได้พบกันหลายวัน หนานฟางเยี่ยนดูซูบผอมลงมากจริงๆ นางในตอนนี้ไม่มีลักษณะของสตรีทรงเสน่ห์เอิบอิ่มเฉกเช่นก่อนหน้านี้เลย แต่เมื่อฟังจากน้ำเสียงที่นางใช้กล่าวเมื่อครู่นี้ คาดว่าคงฟื้นตัวไม่น้อย เต็มไปด้วยพลัง

เพียงแต่หลานอวิ๋นเพิ่งจะเดินเข้ามา จู่ๆ หนานฟางเยี่ยนกลับใช้ผ้าห่มปิดหน้าของตน จากนั้นจึงก้มหน้าลง ท่าทางราวกับหวาดกลัว

การกระทำนี้ทำให้หลานอวิ๋นรู้สึกสงสัย หรือตนไปล่วงเกินคุณหนูใหญ่ท่านนี้ที่ใดอีก? “คุณหนูหนานรู้สึกไม่สบายหรือ?”

น้ำเสียงของหนานฟางเยี่ยนร้อนรน ยื่นมือออกมาจากผ้าห่มโบกไปมา “เจ้า…เจ้าอย่าเข้ามา ตอนนี้ข้าอัปลักษณ์จะตายอยู่แล้ว! เจ้าเห็นแล้วเดี๋ยวจะตกใจตาย!”

หลานอวิ๋นชะงักเล็กน้อย จากนั้นจึงหัวเราะเสียงดัง คุณหนูหนานท่านนี้ช่างน่าสนใจจริงๆ แต่ดูแล้ววิชาแพทย์ของพระชายายอดเยี่ยมจริงๆ คงไม่เป็นอะไรมาก

เพียงแต่เสียงหัวเราะอย่างร่าเริงเช่นนั้นกลับทำให้หนานฟางเยี่ยนต้องพองแก้ม คนผู้นี้ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจเลยหรือไร? ตนเองมีสภาพเช่นนี้แล้วเขายังหัวเราะออกมาอีก? น่ารังเกียจจริงๆ!

แต่ว่า…ช่างเถิด! นางจะทำตัวเป็นผู้ใหญ่ไม่สนใจผู้น้อย ให้อภัยเขาสักครั้งก็แล้วกัน!

“เจ้าน่ะ…ข้าถามเจ้าหน่อย พี่ซูของข้าเป็นอย่างไรบ้าง ได้ยินว่าเมื่อวานจู่ๆ นางก็สลบไป ข้าเป็นห่วงยิ่งนัก! วันนี้นางดีขึ้นบ้างหรือไม่?”

หลานอวิ๋นเก็บเสียงหัวเราะของตน ในดวงตามีประกายแปลกใจพาดผ่าน คิดไม่ถึงว่าในระยะเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่วันนางจะดีกับพระชายาองค์ชายใหญ่แล้ว แต่นี่ก็เป็นการแสดงให้เห็นว่านิสัยดั้งเดิมของหนานฟางเยี่ยนมิได้เลวร้าย

เด็กคนนี้เพียงติดเล่นมากไปเสียหน่อย ทั้งยังแยกแยะขาวดำชัดเจน คนที่มีคุณธรรมอย่างพระชายา ขอเพียงอธิบายความเข้าใจผิดให้กระจ่าง เท่านี้ความสัมพันธ์ก็แปรเปลี่ยนไปยอดเยี่ยมทันที!

ใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษเผยความอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน “คุณหนูหนานโปรดวางใจ พระชายาฟื้นแล้ว ตอนนี้องค์ชายใหญ่กำลังดูแล เชื่อว่าอีกไม่นานคงมาเยี่ยมท่าน!”

“จริงหรือ?” หนานฟางเยี่ยนลดผ้าห่มลง เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยฝี แย้มยิ้มออกมาอย่างเบิกบานใจโดยพลัน “เช่นนั้น…เจ้าช่วยข้าบอกกับพี่ซูได้หรือไม่ ตอนนี้ข้าไม่เป็นไรแล้ว มีพี่ใหญ่และท่านพ่อคอยดูแลข้าอยู่ ดังนั้นเจ้าบอกให้พี่ซูดูแลตัวเองให้ดี ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องข้า!”

“ได้!” หลานอวิ๋นรู้สึกยินดีในใจ หยิบถุงเล็กๆ ใบหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อแล้วส่งไปให้

“นี่คือ…”

“ผู้แซ่หลานพบเข้าโดยบังเอิญ เห็นว่าถุงใบนี้งดงามเหมาะสมกับท่าน นับว่าเป็นของขวัญให้คุณหนูหนานแล้วกัน!”

หนานฟางเยี่ยนรับมาดูอย่างละเอียด มีประกายยินดีปรากฏในแววตา ดรุณีน้อยชอบของเล็กๆ เช่นนี้เป็นที่สุด ทว่าเมื่อนางรับถุงมาพลิกดูพลันต้องโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ “เจ้า…นี่เจ้าหมายความว่าอย่างไร!”

ถุงใบนี้ถึงกับปักภาพแมวน้อยน่ารักเอาไว้!

น่ารังเกียจเกินไปแล้ว นี่นับเป็นของขวัญที่ไหนกัน? กำลังหัวเราะเยาะนางชัดๆ!

บนใบหน้าของหลานอวิ๋นประดับไปด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หนานฟางเยี่ยนแทบเสียสติ เห็นสตรีเบื้องหน้าเป็นเด็กน้อยไปแล้วโดยสิ้นเชิง!

หนานฟางเยี่ยนงอนขึ้นมาทันที ยกถุงผ้าใบนั้นทำท่าจะยัดกลับไป แต่ขณะนั้นเอง จู่ๆ หลานอวิ๋นก็เอ่ยปากขึ้น “น่าเสียดาย ผู้แซ่หลานจะไปจากที่นี่แล้ว เกรงว่าวันหน้าคงไม่อาจหยอกล้อคุณหนูหนานได้อีก!”

ในดวงตาของเขาเจือไปด้วยความอบอุ่น ถึงแม้คำพูดนี้จะกล่าวอย่างสบายๆ แต่เมื่อฟังแล้วกลับทำให้ผู้อื่นรู้สึกไร้รสชาติ

หนานฟางเยี่ยนหยุดการเคลื่อนไหวโดยพลัน กำมือแน่น ท่าทางแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย “คำพูดนี้ของเจ้าหมายความว่าอย่างไร? เจ้าจะไปที่ใด?”

“ผู้แซ่หลานจะไปเจียงหนาน ตอนนี้สถานการณ์ที่เจียงหนานค่อนข้างตึงเครียด มีชาวบ้านมากมายติดโรคระบาดเหมือนกับคุณหนูหนาน ผู้แซ่หลานต้องไปสนับสนุนหมอหลวงที่ฝ่าบาทส่งไป พยายามทำบางอย่างเพื่อชาวบ้านสุดกำลัง”

“เจ้าก็รู้ว่าตอนนี้ที่เจียงหนานมีโรคระบาดปะทุ เช่นนั้นจะไม่อันตรายหรือ?”

หลานอวิ๋นแย้มยิ้ม เผยท่าทีสบายๆ ออกมา “ไม่เป็นไร! โรคระบาดอันใดกัน? พี่ใหญ่หลานของเจ้าไม่เคยพบเจออุปสรรคใดบ้าง จะกลัวโรคระบาดเช่นนี้ได้อย่างไร?”

จู่ๆ ดรุณีน้อยบนเตียงก็เงียบลง

แม้จะกล่าวเช่นนี้ แต่เมื่อคิดว่าเขาต้องไป จู่ๆ หนานฟางเยี่ยนก็รู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างยิ่ง นางบีบถุงเงินในมือแน่น นี่เป็นครั้งแรกที่มีบุรุษมอบของขวัญให้นาง ก่อนหน้านี้ด้วยฐานะคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหนานของนาง ข้างกายย่อมไม่ขาดแคลนคุณชายตระกูลใหญ่ห้อมล้อม แต่ไม่เคยมีผู้ใดยั่วยุอารมณ์นางอย่างง่ายดายเช่นนี้ มีเพียงผู้เดียวก็คือเขา…

หัวใจของหนานฟางเยี่ยนสั่นไหวรุนแรง หรือนี่จะเป็นความรู้สึกชอบคนผู้หนึ่ง? นางถึงกับชอบบุรุษไร้มารยาทผู้นี้เชียวหรือ ทั้งๆ ที่เขามักจะรังแกตน ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้นางเกลียดเขาปานนั้น…

แต่เมื่อได้ยินว่าเขากำลังจะไป ในใจกลับรู้สึกเจ็บปวดอย่างไม่อาจควบคุม ดวงตาเปียกชื้นเล็กน้อย

ความคิดที่ปรากฏในสมองทำให้นางใจเต้นระรัว หนานฟางเยี่ยนพบว่าตนมีคำพูดมากมายต้องการกล่าวกับหลานอวิ๋น แต่กลับติดอยู่ที่ปาก จู่ๆ นางก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดเช่นไรดี

สุดท้ายดรุณีน้อยจึงก้มหน้ากัดริมฝีปาก เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เจ้าไม่ไปได้หรือไม่?”

ทว่าหลานอวิ๋นกลับไม่ได้คิดมาก นึกว่านางยังกังวลเรื่องโรคระบาด ใบหน้าหล่อเหลายังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ คุณหนูหนานไม่จำเป็นต้องกังวล หากผู้แซ่หลานมีโอกาสจะกลับมาเยี่ยมท่านอีกครั้ง นิสัยของท่านคล้ายหลานหลิงน้องสาวผู้แซ่หลานยิ่ง บางทีอาจเป็นเพราะไม่ได้พบนางมานาน…พอดีกับที่คราวนี้จะไปเจียงหนาน ทำให้ผู้แซ่หลานแวะไปสืบเรื่องของนางในระยะนี้ได้เสียหน่อย หากมีโอกาส มิแน่ว่าเด็กคนนั้นอาจเป็นสหายที่ดีของคุณหนูหนานก็เป็นได้”

“น้องสาว?” หนานฟางเยี่ยนเอ่ยเสียงเบา ค่อยๆ กำมือแน่น “เจ้าคิดว่าข้าเหมือนน้องสาวเจ้า…”

หลานอวิ๋นพยักหน้า “ใช่แล้ว เป็นน้องสาวที่น่ารักยิ่ง!”

ในใจของหนานฟางเยี่ยนรู้สึกเจ็บปวด แต่ท่าทางจริงจังของบุรุษเบื้องหน้ายิ่งเป็นดั่งน้ำเย็นที่สาดมายังร่างของนาง คำว่าชอบถูกกลืนลงไป มิใช่ว่านางไม่มั่นใจในรูปลักษณ์ เพียงแต่นางไม่มีความกล้าที่จะพูดออกไปจริงๆ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยถามเสียงเบา “แม่ทัพหลานไม่มีสตรีที่ชอบหรือ?”

สตรีที่ชอบ?

หลานอวิ๋นมีสีหน้าเคร่งขรึมลง ความคิดหมุนวนไปไกล ในดวงตาปรากฏแววคิดถึง

เขาเงยหน้าขึ้น ทอดมองไปยังทิศทางหนึ่งราวกับจะมองทะลุผ่านกำแพง เขาคิดถึงฟู่หย่าที่อยู่ในเมืองหลวง ตนหายไปนานเพียงนี้ สตรีผู้นั้นคงกังวลมากแล้วกระมัง?

“อืม” น้ำเสียงของหลานอวิ๋นอ่อนโยนหาใดเปรียบ แตกต่างจากยามปกติราวกับเป็นคนละคน

หนานฟางเยี่ยนเงยหน้าขึ้นโดยพลัน สิ่งที่สะท้อนในม่านสายตากลับเป็นสีหน้าเปี่ยมความสุขและความคิดถึงของบุรุษผู้นั้น

นางไม่เคยเห็นท่าทีเช่นนี้บนใบหน้าเขามาก่อน ที่แท้…เขามีคนที่ชอบอยู่แล้ว…

หลานอวิ๋นคล้ายจะไม่สังเกตเห็นความผิดปกติของสตรีเบื้องหน้า ส่งเสียงหัวเราะกระอักกระอ่วน “ผู้แซ่หลานเกือบลืมไปแล้วว่าคุณหนูหนานต้องพักผ่อน อา…ดูแลตัวเองให้ดี หากผู้แซ่หลานกลับมาจากเจียงหนานจะต้องมาเยี่ยมท่านแน่นอน”

หลังจากกล่าวประโยคนี้ทิ้งไว้บุรุษผู้นั้นก็หันตัวเดินจากไปก้าวใหญ่ ปิดประตูเบาๆ

ในห้องจมลงสู่ความเงียบงันจนผิดปกติ เหลือเพียงดรุณีน้อยบนเตียงผู้เดียว ไหล่ของนางสั่นระริก

สิ่งที่หลานอวิ๋นไม่ทราบก็คือ ในชั่วขณะที่เขาหมุนตัวไป น้ำตาที่คลออยู่ในดวงตาของหนานฟางเยี่ยนพลันไหลลงมาอย่างมิอาจควบคุม…

“เยี่ยนเอ๋อร์ เมื่อครู่ทะเลาะกับแม่ทัพหลานหรือ?” หนานฟางเฟยเดินเข้ามาจากด้านนอก เห็นท่าทีผิดปกติของดรุณีบนเตียงจึงคิดว่านางรู้สึกไม่สบายที่ใดอีกหรือไม่ รีบก้าวฉับๆ มาเบื้องหน้าพลางกุมมือนางไว้ “เยี่ยนเอ๋อร์? รู้สึกไม่สบายที่ใดหรือไม่? พี่ใหญ่จะรีบให้ท่านหมอมาดู”

หนานฟางเยี่ยนมีสีหน้าเศร้าโศก ยื่นมือออกไปจับแขนเสื้อหนานฟางเฟยแน่น

“เยี่ยนเอ๋อร์…เจ้าอย่าทำให้พี่ใหญ่ตกใจ!” หนานฟางเฟยขมวดคิ้วมุ่น เขาไม่เคยเห็นท่าทีเช่นนี้ของน้องสาวตนมาก่อน ยื่นมือไปคิดจะประคองนางลงจากเตียง “พี่ใหญ่จะพาเจ้าไปหาท่านหมอ…”

ดรุณีน้อยที่กำลังเศร้าโศกค่อยๆ เงยหน้าขึ้น น้ำตาเต็มใบหน้าเช่นนั้นทำให้ผู้พบเห็นปวดใจหาใดเปรียบ “พี่ใหญ่…”

นางส่งเสียงเรียกคนข้างกายเบาๆ น้ำเสียงอันสั่นเครือเจือไปด้วยความโศกเศร้าอันยากจะควบคุม ทำให้หนานฟางเฟยที่ได้ยินรู้สึกหัวใจหดเกร็ง “พี่ใหญ่อยู่นี่แล้ว เยี่ยนเอ๋อร์ เป็นอะไรกันแน่?”

“พี่ใหญ่…” หนานฟางเยี่ยนสูดจมูกอย่างแรง “เยี่ยนเอ๋อร์รู้สึกเศร้ายิ่งนัก ไม่เคยรู้เลยว่าที่แท้การชอบคนคนหนึ่งคือความรู้สึกเช่นนี้ เมื่อครู่ได้ยินว่าเขากำลังจะไป เยี่ยนเอ๋อร์ก็รู้สึกราวกับหัวใจถูกผู้อื่นควักออกไป…ก่อนหน้านี้พี่ใหญ่ก็ปวดใจเช่นนี้ใช่หรือไม่?”

หนานฟางเฟยชะงักเล็กน้อย จากนั้นจึงมองไปยังทิศทางที่หลานอวิ๋นเดินจากไป ในใจพลันเข้าใจกระจ่าง “เยี่ยนเอ๋อร์ คงมิใช่ว่าเจ้า…ชอบแม่ทัพหลานหรอกกระมัง?”

หนานฟางเยี่ยนไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงซุกใบหน้าของตนลงในผ้าห่ม เสียงสะอึกสะอื้นดังมา หนานฟางเฟยได้ยินพลันต้องสูดหายใจลึก กล่าวปลอบใจ “เยี่ยนเอ๋อร์อย่าร้องเลย เจ้ายังเด็ก อนาคตภายหน้ายังอีกยาวไกล มีหลายเรื่องที่จะค่อยๆ เลือนหายไปเอง บางทีตอนนี้เจ้ารู้สึกเศร้า รู้สึกรับไม่ไหว แต่ภายหน้าความรู้สึกเหล่านี้จะกลายเป็นความทรงจำที่งดงามที่สุด”

คำพูดนี้ไม่ทราบว่ากล่าวให้หนานฟางเยี่ยนฟังหรือกล่าวให้ตัวเองฟัง ความจริงเหตุผลเหล่านี้ไม่ว่าผู้ใดก็เข้าใจ แต่จะมีผู้คนมากน้อยเพียงใดที่ทำได้?

“หากไม่ได้พบเขาจะดีมากเพียงใด…เยี่ยนเอ๋อร์ไม่อยากให้เขาไป แต่…เขากล่าวว่าเยี่ยนเอ๋อร์เป็นเพียงน้องสาว…”

หนานฟางเฟยส่ายศีรษะ ทอดถอนใจเบาๆ ตอนนี้สิ่งที่เขาทำได้ก็คืออยู่เป็นเพื่อนดรุณีน้อยบนเตียงเงียบๆ ตบหลังอันสั่นเทาของนางเบาๆ

บางทีชีวิตคนเราอาจต้องผ่านทุกรสชาติของชีวิตให้มากจึงจะนับว่าสมบูรณ์แบบ เยี่ยนเอ๋อร์เติบโตมาอย่างไร้อุปสรรคตั้งแต่เล็กๆ ความรู้สึกไม่ได้ดังหวังในวันนี้ มิแน่ว่าอาจทำให้เด็กคนนี้…เติบโตเร็วขึ้นเสียหน่อย

…

ในห้องอีกด้านหนึ่ง สตรีบนเตียงค่อยๆ ตื่นขึ้น ประตูห้องที่ปิดสนิททำให้บรรยากาศอึมครึม

“ซูเอ๋อร์?”

บุรุษข้างกายช่วยประคองศีรษะของนางอย่างใส่ใจ เพียงมองก็คาดเดาความคิดในใจอวิ๋นซูได้

เฟิ่งหลิงแย้มยิ้มเล็กน้อย “รอสักครู่ ข้าจะยกน้ำมาให้เจ้าชำระร่างกาย”

ดวงตาของอวิ๋นซูเปล่งประกาย ตนยังไม่ทันเอ่ยปากเขากลับรู้แล้ว บุรุษที่คอยดูแลใกล้ชิดเพียงนี้ จะไม่ให้นางหวั่นไหวได้อย่างไร?

ไม่นานภายในห้องพลันฟุ้งกระจายไปด้วยไออบอุ่น บุรุษถอยออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ

เสียงน้ำดังแว่วมา สตรีงามทอดตัวอยู่ในความอุ่นร้อน ใบหน้าเหนื่อยล้าดูจะผ่อนคลายลงไปบ้าง

นอกฉากกั้นลม เฟิ่งหลิงถืออาภรณ์สำหรับผลัดเปลี่ยนเดินเข้ามาในห้อง เมื่อมองผ่านฉากกั้นลมอันคลุมเครือ เงาร่างของสตรีพลันสะท้อนสู่ม่านสายตา ทำให้บุรุษหล่อเหลาใบหน้าแดงก่ำ

แต่งงานกันมานานเพียงนี้ แต่พวกเขากลับยังไม่เคยสนิทสนมกันอย่างแท้จริง เฟิ่งหลิงไม่ได้รู้สึกอยุติธรรม เขารู้ว่าในตอนนี้ การได้อยู่ข้างกายนางก็นับเป็นวาสนาที่ดีที่สุดของตนแล้ว