หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 33 ตอนที่ 987 บอกความจริง

เล่มที่ 33 ตอนที่ 987 บอกความจริง

ในดวงตาของอวิ๋นซูเจือไปด้วยความแปลกใจ มองไปยังดรุณีน้อยเบื้องหน้าผู้มีท่าทางจริงจัง เนิ่นนานผ่านไปจึงค่อยได้สติกลับมา นางคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าคุณหนูหนานจะรู้สึกเช่นนี้กับหลานอวิ๋น…

แต่อวิ๋นซูรู้มาตลอดว่าหลานอวิ๋นและฟู่หย่ารู้สึกดีต่อกันทั้งสองฝ่าย แต่เมื่อพูดออกมาเช่นนี้ หนานฟางเยี่ยนควรรู้แล้วกระมัง มิฉะนั้นจะกล่าวคำว่าเปลี่ยนใจออกมาได้อย่างไร

เด็กคนนี้เติบโตขึ้นไม่น้อยเลยจริงๆ ทั้งยังกล้าหาญขึ้นมาก!

อวิ๋นซูแย้มยิ้มบางเบา ความอ่อนโยนในดวงตาคละเคล้าไปด้วยความชื่นชม “ได้ พี่ซูจะช่วยบอกต่อให้”

“จริงหรือ?” ใบหน้าเล็กๆ ของหนานฟางเยี่ยนปรากฏความยินดีระคนเขินอาย จากนั้นจึงเอ่ยต่อไปด้วยความจริงจัง “ความจริง…ต่อให้เขาไม่เปลี่ยนใจก็ไม่เป็นไร พี่ใหญ่กล่าวว่าวาสนามิอาจฝืน ขอเพียงต่อสู้ดิ้นรนไม่ให้ตัวเองเสียใจภายหลังก็พอ เยี่ยนเอ๋อร์ไม่อยากปล่อยให้ตัวเองเสียใจภายหลัง เยี่ยนเอ๋อร์เชื่อว่าวันหน้าจะต้องได้พบกับบุรุษที่ดีกว่าเป็นแน่ แต่ต้องเป็นหลังจากที่เยี่ยนเอ๋อร์ยอมแพ้ก่อน…”

“เยี่ยนเอ๋อร์รู้ความแล้วจริงๆ พี่ซูเชื่อว่าหลังจากนี้จะต้องมีบุรุษปฏิบัติต่อเจ้าอย่างจริงใจและรักใคร่แน่นอน” มือของนางปัดเส้นผมที่ร่วงลงมาปรกแก้มของหนานฟางเยี่ยนอย่างอ่อนโยน ใบหน้าของสตรีน้อยอดไม่ได้ที่จะแดงระเรื่อ

“พี่ซู คืนนี้เยี่ยนเอ๋อร์อยากสนทนากับท่านเสียหน่อย…” นางกอดสตรีอ่อนโยนผู้นั้นกลับจนรู้สึกไม่อยากปล่อยมือ บางทีวันหน้าอาจไม่มีคนคอยฟังเรื่องในใจของนางเช่นนี้อีก…

หลายวันผ่านไป ผู้ติดโรคระบาดที่ถูกกักตัวก็เริ่มมีอาการดีขึ้น ม่านหมอกอึมครึมที่ปกคลุมเหนือท้องฟ้าตระกูลหนานค่อยๆ สลายไป จิตใจของทุกคนพลันสว่างไสวตาม

ภายในห้องหนังสือ พ่อบ้านชรากำลังรายงานสถานการณ์ปัจจุบันของโรคระบาดในจวน น้ำเสียงมิอาจปกปิดความซาบซึ้งใจ “นายท่านขอรับ ตอนนี้อาการป่วยของทุกคนในจวนนับว่ามั่นคงแล้ว ถูกส่งออกมาจากเรือนกักตัวต่อเนื่อง แขกหลายท่านนั้นบอกว่าไม่จำเป็นต้องกังวลแล้วขอรับ”

นายท่านหนานผงกศีรษะ วางบัญชีในมือลงด้วยท่าทางเงียบขรึม สีหน้าคล้ายยินดีคล้ายทอดถอนใจ “ดูท่าทางคงถึงเวลาหาโอกาสให้แขกเหล่านั้นออกไปจากจวนแล้ว!”

“ขอรับ! บ่าวจะไปจัดการเดี๋ยวนี้” พ่อบ้านชราพยักหน้า กำลังคิดจะออกไป บริเวณประตูก็มีเสียงของอวิ๋นซูดังขึ้น

“นายท่านหนานอยู่ที่ห้องหนังสือหรือไม่?”

นายท่านหนานเบิกตาเล็กน้อย ปรากฏความแปลกใจในดวงตา จากนั้นไม่นานก็คืนสู่ความสงบนิ่ง ส่งสัญญาณมือให้พ่อบ้านที่อยู่ด้านข้างก่อนตอบกลับไปเสียงขรึม “เข้ามา!”

สตรีสุขุมเยือกเย็นย่างกรายเข้ามา โค้งตัวคารวะเล็กน้อย “นายท่านหนาน วันนี้ซูเอ๋อร์มาบอกลานายท่านหนาน ระยะนี้รบกวนมากแล้ว ซูเอ๋อร์รู้สึกขอบคุณจวนหลานจริงๆ ที่ยื่นมือช่วยเหลือในช่วงที่อันตรายที่สุด บุญคุณนี้ วันหน้าหากมีโอกาสจะต้องตอบแทนแน่นอน!”

นายท่านหนานขมวดคิ้วลังเล หรือนางรู้ความคิดของตนแล้ว? มิเช่นนั้นเหตุใดตอนนี้จึงกล่าวเรื่องออกไปจากจวนด้วยตัวเองเล่า?

แต่แล้วจะอย่างไร เดิมทีนี่ก็เป็นจุดประสงค์ของตนอยู่แล้ว

“พระชายาคิดดีแล้วหรือไม่ว่าจะไปที่ใด?” นายท่านหนานจับจ้องไปที่อวิ๋นซู พวกเขาในตอนนี้สมควรไม่มีที่ไปถึงจะถูก หรือเมืองหลวงจะเกิดเรื่องร้ายแรงอะไรขึ้น?

อวิ๋นซูแย้มยิ้มเล็กน้อย ไม่ปรากฏความกังวลบนใบหน้ามากนัก “ตอนนี้กำจัดภัยอันตรายในเคหาสน์ตระกูลหนานไปได้แล้ว สำหรับเรื่องอาการป่วยที่ยังหลงเหลืออยู่ในจวน นายท่านหนานสามารถมอบให้หมอท่านอื่นดูแลได้อย่างวางใจ เชื่อว่าจะไม่เป็นอะไรมาก แต่ประชาชนที่เจียงหนานยังอยู่ท่ามกลางวิกฤติอันตราย องค์ชายใหญ่มิอาจนั่งมองเฉยๆ โดยไม่ช่วยเหลือ พรุ่งนี้พวกเราจะออกเดินทางทันที”

เมื่อนายท่านหนานได้ยิน สีหน้าพลันเคร่งขรึมลงเล็กน้อย แต่กลับไม่ได้พูดอะไรออกไป ดวงตาของเขาปรากฏแววลึกล้ำ คิดไม่ถึงว่าองค์ชายใหญ่จะใส่ใจประชาชนเพียงนี้ เขาเพิ่งกลับมาจากเจียงหนานย่อมรู้ว่าสถานการณ์ในตอนนี้เป็นอย่างไร การเดินทางครั้งนี้ขององค์ชายเกรงว่าคงยากลำบากยิ่งนัก

ในฐานะที่เป็นคนของราชวงศ์ ความตระหนักรู้เช่นนี้หาได้ยากจริงๆ

เขาค่อยๆ เดินออกมาจากหลังโต๊ะหนังสือ “ในเมื่อพระชายาตัดสินพระทัยแน่วแน่ เช่นนั้นกระหม่อมก็จะเคารพในความคิดของพระชายา แต่ว่าพระวรกายของพระชายายังไม่แข็งแรง อย่าได้ฝืนเกินไปนัก จะต้องดูแลตัวเองให้ดี!”

นายท่านหนานราวกับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เดินย้อนกลับไปหน้าโต๊ะ หยิบอุปกรณ์การเขียนขึ้นมาเขียนจดหมายฉบับหนึ่ง “การเดินทางไปเจียงหนานครั้งนี้ หากองค์ชายใหญ่และพระชายามีความต้องการใดตระกูลหนานจะไม่ปฏิเสธแน่นอน! การเดินทางนี้อันตรายมาก กระหม่อมจะสั่งให้ลูกน้องเตรียมเสบียงจำนวนหนึ่งเดินทางไปกับพระชายาเพื่อไปมอบให้เจียงหนาน นับว่าเป็นน้ำใจของกระหม่อม ภายหน้าหากมีความต้องการอื่นใดขอให้พระชายารีบตรัสออกมาได้ทันที กระหม่อมจะส่งคนไปให้เร็วที่สุด!”

ในดวงตาของอวิ๋นซูเต็มไปด้วยประกายซาบซึ้งใจ “อวิ๋นซูขอบคุณนายท่านหนานแทนประชาชนเจียงหนานแล้ว”

“คำพูดนี้ของพระชายากระหม่อมรับไม่ไหวจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นนี่เป็นเรื่องของแคว้นเหลียน ทุกคนย่อมต้องรับผิดชอบ อีกทั้งด้วยความสัมพันธ์ระหว่างกระหม่อมและแม่ทัพกงซุน อย่างไรก็ต้องลงแรง”

ที่สำคัญก็คือนางยินยอมไปจากจวนหนานด้วยตัวเอง นี่นับว่าสำคัญยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

ขณะนั้นหนานฟางเฟยและหนานฟางเยี่ยนที่ได้ยินข่าวก็รีบตามมา พวกเขารู้ว่าอวิ๋นซูและนายท่านหนานกำลังอยู่ในห้องหนังสือ พวกเขากลัวว่านายท่านหนานคิดจะบอกให้พวกเขาออกไปตรงๆ โดยไม่อ้อมค้อม เมื่อเห็นประตูห้องที่ปิดสนิทก็อดไม่ได้ที่จะร้อนใจ

จนกระทั่งเงาร่างสุขุมเยือกเย็นเดินออกมาจากประตูห้อง หนานฟางเฟยจึงรีบเดินเข้าไปหา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนรน “พระชายาจะไปแล้วหรือ? เหตุใดจึงไม่อยู่ต่ออีกหลายวัน?”

อวิ๋นซูยังไม่ทันตอบ นายท่านหนานที่อยู่ด้านหลังก็เดินตามออกมา จ้องมองหนานฟางเฟยด้วยสายตาเคร่งขรึม เด็กคนนี้นี่!

ส่วนหนานฟางเยี่ยนคิดจะใช้โอกาสนี้ให้พี่ใหญ่ของตนกล่าวโน้มน้าวอวิ๋นซู “ใช่แล้ว พี่ซูเป็นผู้มีพระคุณใหญ่หลวงของจวนหนาน เหตุใดจึงจะไปตอนนี้เล่า? ควรอยู่ต่ออีกสักหลายวัน ให้ตระกูลหนานตอบแทนบุญคุณถึงจะถูก”

ในขณะที่นางกล่าวคำนี้ยังจงใจมองไปทางนายท่านหนาน จงใจพูดให้เขาฟัง

เมื่อนายท่านหนานได้ยินสีหน้าพลันย่ำแย่ขึ้นหลายส่วน แต่หนานฟางเยี่ยนไม่สนใจว่าเขาจะคิดเช่นไร บุตรชายบุตรสาวของตนคู่นี้ เห็นคนนอกดีกว่าคนในจริงๆ!

อวิ๋นซูเข้าใจถึงเจตนาของพวกเขาดี มุมปากแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มบางเบา “ขอบคุณในน้ำใจของคุณชายหนานและคุณหนูหนานจริงๆ แต่เรื่องของเจียงหนานไม่อาจยืดเยื้อ ชาวประชาไม่อาจรั้งรอ”

“เช่นนั้น…ผู้แซ่หนานเดินทางไปด้วยกันกับท่านดีหรือไม่?” หนานฟางเฟยลังเลครู่หนึ่ง ยังคงกล่าวคำพูดจากใจออกมา

นายท่านหนานตื่นตะลึง เดินเข้ามากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฟางเฟย เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้ากำลังพูดอะไร?”

หนานฟางเฟยเม้มริมฝีปาก เบนสายตามองไปทางนายท่านหนานด้วยความแน่วแน่ “ท่านพ่อ ลูกตัดสินใจแล้ว ลูกต้องการเดินทางไปที่เจียงหนานด้วยกันกับพวกพระชายาเพื่อเป็นแรงให้ประชาชนชาวเจียงหนาน”

“เหลวไหล!” นายท่านหนานกล่าวตำหนิออกมาโดยพลัน “คุณชายจวนหนานผู้สง่างามอย่างเจ้ามีความคิดเช่นนี้ได้อย่างไร เจ้ารู้หรือไม่ว่าสภาพที่เจียงหนานตอนนี้เป็นอย่างไร เจ้าคิดว่าเจ้าไปแล้วจะทำอะไรได้? ห้ามไปสร้างความยุ่งยากเพิ่มให้พระชายาเด็ดขาด!”

“ท่านพ่อ! ลูกตัดสินใจแล้ว!” คำพูดของหนานฟางเฟยหนักแน่นยิ่งนัก ในดวงตามีประกายลุกโชน ไม่คิดยอมถอย

“เจ้า” นายท่านหนานโกรธยิ่งนัก เพื่อสตรีเพียงคนเดียว กระทั่งชีวิตของตนก็ไม่ต้องการแล้วหรือ? “พ่อไม่อนุญาต!”

ขณะนี้อวิ๋นซูมองไปยังหนานฟางเฟยเนิ่นนาน บุรุษเบื้องหน้ามีมิตรมีไมตรี หลายวันมานี้รบกวนเขามากจริงๆ แต่มิตรไมตรีเช่นนี้นางไม่อาจรับไว้ได้ “คุณชายหนาน ไปเดินคุยกันหน่อยได้หรือไม่”

“พระชายา?” นายท่านหนานเอ่ยปากด้วยความสงสัย แต่อวิ๋นซูกลับหันไปส่งสายตาบอกให้เขาสงบใจ

พระชายาเป็นคนเข้าใจเหตุผล มิแน่ว่าฟางเฟยอาจฟังคำเตือนของอีกฝ่ายจริงๆ ก็เป็นได้? นายท่านหนานเก็บสีหน้าของตน ทำได้เพียงลอบก่นด่าบุตรชายของตนที่เลอะเลือน!

มือที่อยู่ในแขนเสื้อของหนานฟางเฟยกำขึ้น ในใจรู้สึกไม่สบายใจ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะหลีกหนี เขาสูดหายใจลึก จากนั้นจึงเดินตามเงาร่างของสตรีสุขุมเยือกเย็นผู้นั้นไป

ในศาลามีลมเย็นพัดมา อวิ๋นซูยืนอยู่บริเวณนั้นอย่างนิ่งเงียบ ชายกระโปรงปลิวไสว บริเวณคิ้วเต็มไปด้วยบรรยากาศเยือกเย็น ผู้คนใต้หล้ามิอาจเทียบเทียม

“คุณชายหนาน…”

“พระชายาไม่จำเป็นต้องตรัสอะไรแล้ว ฟางเฟยตัดสินใจไปแล้ว!” น้ำเสียงของหนานฟางเฟยยังคงแน่วแน่ โอกาสคราวนี้เขาจะต้องคว้าไว้ด้วยตัวเอง เขาไม่อยากให้วันข้างหน้าตนต้องมานั่งเสียใจกับความไม่เอาไหนในวันนี้ของตนอีก

อวิ๋นซูมองเขา ในดวงตามีประกายกระจ่างใส “คุณชายหนาน อวิ๋นซูคิดว่าเรื่องบางเรื่องคงถึงเวลาบอกให้คุณชายหนานรับรู้แล้ว”

หนานฟางเฟยขมวดคิ้ว ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด จู่ๆ เขาจึงรู้สึกว่าตนอาจไม่อยากได้ยินเนื้อหาที่นางกำลังจะกล่าวต่อไป หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งจึงค่อยเอ่ยปาก “พระชายาคิดจะตรัสสิ่งใดหรือ? หากเป็นเรื่องของเจียงหนาน ฟางเฟยคิดว่าเมื่อถึงตอนที่พวกเราเดินทางไปยังเจียงหนานค่อยๆ หารือกันก็ยังไม่สาย”

คำพูดนี้เห็นได้ชัดว่ากำลังหลีกหนี ทำให้อวิ๋นซูยิ่งมั่นใจในความคิดของตนมากขึ้น “อวิ๋นซูรู้สึกขอบคุณที่คุณชายหนานคอยดูแลมาโดยตลอด แต่ว่าเรื่องนี้อวิ๋นซูผิดต่อคุณชายจริงๆ”

“…” หนานฟางเฟยรู้สึกหัวใจสั่นไหว นี่คือคำพูดที่เขาไม่อยากได้ยินมากที่สุด บนโลกใบนี้ คำว่ารักมีเพียงความยินยอมพร้อมใจ ไม่มีผู้ใดผิดต่อผู้ใด “เหตุใดพระชายาจึงตรัสเช่นนี้?”

อวิ๋นซูค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ในดวงตามีประกายความจริงใจลุกโชน แต่ละคำพูดของนางกระจ่างชัดหาใดเปรียบ แต่กลับทำให้หนานฟางเฟยรู้สึกราวกับตนล่องลอยอยู่ในความฝัน

“เดิมทีข้ามีชื่อว่าหลิ่วอวิ๋นซู เป็นคนแคว้นเฉิน มิใช่บุตรีแท้ๆ ของแม่ทัพกงซุน แต่เป็นบุตรบุญธรรม!”

อะไรนะ? บุตรบุญธรรม?

สีหน้าของหนานฟางเฟยแปรเปลี่ยนไปครั้งใหญ่ อดไม่ได้ที่จะเดินถอยหลังไปหนึ่งก้าว นาง…นางพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?

อวิ๋นซูมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ใบหน้าเล็กๆ อันงดงามไม่มีการเสแสร้งแม้แต่ครึ่งส่วน “ความจริงอวิ๋นซูมิใช่คนที่หมั้นหมายกับคุณชายหนาน คุณหนูกงซุนตัวจริงไม่อยู่บนโลกนี้แล้วจริงๆ เดิมทีกอวิ๋นซูและองค์ชายใหญ่มาจากแคว้นเฉิน เพื่อจะได้ทำอะไรสะดวกจึงมาเป็นบุตรบุญธรรมของแม่ทัพกงซุน และเพราะเหตุนี้จึงเป็นคุณหนูกงซุนในสายตาของทุกคน เพื่อไม่ให้คนแคว้นเหลียนสงสัย ซูเอ๋อร์ถึงไม่เปิดเผยฐานะของตน ในจุดนี้หากคุณชายหนานไม่เชื่อสามารถไปถามกับแม่ทัพกงซุนได้โดยตรง”

“พระชายา ท่านรู้หรือไม่ว่าทรงตรัสอะไรออกมา?” เสียงของหนานฟางเฟยสั่นเทา ราวกับไม่อยากเชื่อความจริงนี้

อวิ๋นซูหลุบตาลง ทอดถอนใจออกมา “คุณชายหนาน แม่ทัพกงซุนเห็นข้าเป็นดังบุตรีแท้ๆ ทำให้ข้ารู้สึกขอบคุณเป็นอย่างยิ่ง สาเหตุสำคัญเป็นเพราะคำนึงถึงความปลอดภัยของอวิ๋นซูและต้องการหลีกเลี่ยงความสงสัยของผู้อื่น ดังนั้นเรื่องนี้จึงไม่ได้บอกกับนายท่านหนาน คิดว่าหลังจากอวิ๋นซูและองค์ชายใหญ่แต่งงานกัน คุณชายหนานจะเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างเอง ไม่คิดเลยว่ากลับทำให้ซับซ้อนขึ้น หากอวิ๋นซูบอกคุณชายหนานเร็วกว่านี้ บางทีอาจทำให้คุณชายหนานยอมรับได้ดีกว่า”

เมื่อเผชิญกับคำขออภัยของนาง หนานฟางเฟยกลับกล่าวอะไรไม่ออกแม้เพียงประโยคเดียว ในใจคล้ายถูกคลื่นความตื่นตะลึงซัดสาด

นาง…ถึงกับไม่ใช่คุณหนูกงซุน ไม่ใช่คู่หมั้นของตน…เช่นนั้น…