หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 34 ตอนที่ 1006 เครื่องยศหงส์

เล่มที่ 34 ตอนที่ 1006 เครื่องยศหงส์

ประตูเมืองที่ปิดสนิทค่อยๆ เปิดออก ให้บรรยากาศกดดัน

ซือถูเจินก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว ในดวงตามีประกายตื่นเต้นและวาดหวัง

ตอนนี้ทุกคนพากันลงจากรถม้า ท่าทางเจือความยินดี ซือถูเจินเห็นพวกเขากลับมาอย่างปลอดภัยไร้อันตราย ความกังวลในใจจึงผ่อนคลายลงได้ในที่สุด

ชั่วขณะที่สายตาของเขาหยุดอยู่บนร่างของอวิ๋นซูพลันมีประกายพาดผ่าน ความรู้สึกที่หายไปนานก่อเกิดขึ้นอีกครั้ง พยักหน้าให้สตรีสุขุมเยือกเย็นเล็กน้อย

พระชายาดูผอมลงมาก เห็นได้ว่าช่วงนี้ได้รับความลำบากไม่น้อย เมื่อมองไปยังองค์ชายใหญ่อย่างละเอียดอีกครั้ง พบว่าอาภรณ์มอมแมมปรากฏรอยขาดไม่ชัดเจน เห็นได้ว่าระหว่างทางต้องผ่านคมดาบกระบี่เช่นไรกว่าจะกลับมาได้อย่างปลอดภัย เขาไม่เคยนับถือผู้ใดเช่นนี้มาก่อน

“องค์ชายใหญ่เสด็จกลับมาได้เวลาพอดี พรุ่งนี้ฝ่าบาทจะจัดพิธีบวงสรวง ทั้งยังเป็นการประกาศสงครามกับไท่ซ่างหวงด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

แคว้นเหลียนสงบสุขมากี่ปีทุกคนก็จำได้ไม่ชัดเจนแล้ว ตอนนี้กำลังจะจุดไฟแห่งสงครามให้เกิดขึ้นในแผ่นดินของตน จึงทำได้เพียงบวงสรวงสวรรค์ขอให้บรรพบุรุษอภัย

ซูฉินที่อยู่บนรถม้าดวงตาเปล่งประกายแวววาว เลิกผ้าม่านขึ้นมองไปยังประตูเมืองอันคุ้นเคย ยามนี้นางจึงค่อยพบว่าเวลาผ่านไปนานเพียงนี้ แต่ทิวทัศน์ที่นี่กลับยังดูคุ้นเคยปานนั้น กระทั่งมีร่องรอยแห่งกาลเวลาที่ไม่เคยเห็นมาก่อน…

แต่ในใจกลับแตกต่าง

เฟิ่งหลิงหันกลับมา มองไปที่นางด้วยสายตาลึกล้ำ แววตาขุ่นมัวคล้ายมีประกายคลุมเครือปรากฏ เนิ่นนานผ่านไปจึงค่อยเก็บสายตากลับมา “ลำบากท่านอัครมหาเสนาบดีแล้ว เรื่องที่พวกเรากลับเมืองหลวงอย่าเพิ่งป่าวประกาศ กระทั่งเสด็จพ่อก็อย่าเพิ่งทูลรายงานชั่วคราว อีกอย่าง มีอีกเรื่องหนึ่งหวังว่าท่านอัครมหาเสนาบดีจะช่วยเหลือ”

ดวงตาซือถูเจินระยิบระยับ แม้ไม่เข้าใจว่าเหตุใดองค์ชายจึงต้องปิดบังฝ่าบาท แต่เขาทำเช่นนี้จะต้องมีเหตุผลของตนเป็นแน่ ดังนั้นจึงไม่ถามให้มากความ “กระหม่อมรับพระบัญชา!”

ในจวนซือถูเจิน อวิ๋นซูกำลังตรวจรักษาให้หลานหลิง หลานหลิงมองไปยังใบหน้าเรียบนิ่งของอวิ๋นซู ในใจรู้สึกเคร่งเครียดยิ่งนัก “พระชายา…พี่ใหญ่ของหม่อมฉัน…”

ช่วงนี้แม้นางจะรู้สึกตัวแล้ว แต่จนใจที่ขาทั้งสองยังคงไร้ความรู้สึก รวมกับที่นางไม่เชื่อใจซือถูเจินจึงเป็นห่วงสถานการณ์ของพี่ใหญ่ตน แต่วันนี้องค์ชายใหญ่และพระชายากลับมาแล้ว มีเพียงหลานอวิ๋นที่ไม่ได้ปรากฏตัวพร้อมกัน ทำให้นางยิ่งรู้สึกกังวลจนยากจะสงบใจ

อวิ๋นซูเบนสายตาขึ้นมอง เป็นสัญญาณให้นางวางใจ “วางใจเถิด แม่ทัพหลานติดต่อกับพวกเราอยู่ตลอด ตอนนี้เขาอยู่ระหว่างทางมาเมืองหลวง จะมาถึงเมื่อใดก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น อีกไม่นานเจ้าจะได้พบเขาแล้ว”

หลานหลิงได้ฟังดังนั้น นับว่าผ่อนคลายลงได้เปลาะหนึ่ง นางรู้ว่าอวิ๋นซูไม่หลอกนางแน่ แต่จะอย่างไรก็ยังกังวลอยู่บ้าง “ซือถูเจินผู้นั้น ไปเข้ากับไท่ซ่างหวงแล้วใช่หรือไม่?”

คำถามนี้นางถามออกมาอย่างขลาดเขลา บางทีในส่วนลึกของหัวใจนางคงไม่อยากเชื่อ แต่ว่า…

อวิ๋นซูเข้าใจความรู้สึกของหลานหลิงในยามนี้ดี แย้มยิ้มบางเบา อธิบายกับนางอย่างอดทน “ท่านอัครมหาเสนาบดีแสร้งเข้าพวกกับอีกฝ่าย จุดประสงค์ก็เพื่อส่งข่าวให้พวกเรา เขาเสียสละมากมาย หวังว่าคุณหนูหลานจะไม่เข้าใจเขาผิด เขาไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด”

กระทั่งพระชายายังกล่าวเช่นนี้ ทำให้หลานหลิงวางใจได้ในที่สุด ทอดถอนใจออกมาเบาๆ “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้…”

อวิ๋นซูแย้มยิ้ม มองไปที่นางด้วยความสนใจ “คุณหนูหลานไม่สนใจอาการบาดเจ็บของตนหรือ?”

หลานหลิงถูกถามจนชะงักไป ดวงตาทั้งสองมองไปยังขาของตน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขมขื่น “หม่อมฉันเป็นผู้ฝึกวรยุทธ์ จะไม่รู้อาการของตนได้อย่างไร เกรงว่าชีวิตนี้หม่อมฉันคงไม่อาจลงเดินได้แล้วกระมัง!”

อวิ๋นซูมองไปที่นางอย่างสงบ น้อยคนนักที่จะเผชิญหน้ากับอาการของตนด้วยความสงบนิ่งเช่นนี้ คุณหนูหลานไม่ใช่สตรีธรรมดาจริงๆ นางกล่าวปลอบใจ “ก็มิใช่เช่นนั้นหรอก?”

มิใช่เช่นนั้น?

ประโยคเดียวทำให้แววตาของหลานหลิงเปล่งประกายโดยพลัน หันไปจับมืออวิ๋นซูด้วยท่าทีตื่นเต้น “กล่าวเช่นนี้ หลิงเอ๋อร์ยังมีทางช่วยหรือ?”

อวิ๋นซูไม่ได้กล่าวคำใด บนใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มบางๆ ทว่าแววตากระจ่างใสคู่นั้นนับว่าอธิบายทุกสิ่งทุกอย่างได้แล้ว

ในใจของหลานหลิงคล้ายกับถูกจุดประกายขึ้นมาอีกครั้ง นางรู้สึกยากจะเชื่ออยู่บ้าง เมื่อคิดว่าตนมีโอกาสลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ความหวาดกลัวที่กดทับอยู่ในใจมาตลอดพลันถูกกลั่นเป็นน้ำตาสองสายไหลรินออกมา

อวิ๋นซูออกเทียบยาให้หนึ่งเทียบแล้วจึงถอยออกไปจากห้องอย่างเงียบงัน ขณะนี้ทุกคนในจวนอัครมหาเสนาบดีกำลังยุ่งวุ่นวาย

ในห้องอีกห้องหนึ่ง สตรีงามเพริศพรายยืนอยู่กลางห้อง สาวใช้หลายนางคอยปรนนิบัติแต่งตัว

ผมยาวสลวยของซูฉินแผ่สยายดุจเส้นไหมชั้นยอด ในมือของสาวใช้ข้างกายถือเครื่องยศหงส์สีแดงเอาไว้ ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะย้อนนึกไปถึงตนเองเมื่อหลายปีก่อน ค่อยๆ หันไปมองตัวเองในกระจก เกิดอารมณ์ความคิดซับซ้อน…

ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นเมื่อวาน คล้ายเป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่ง ทว่าเมื่อเบนสายตากลับมา พบว่าบนใบหน้าตนปรากฏร่องรอยแห่งวัยแล้ว

นั่นคือความเฉลียวฉลาดที่ตกตะกอนตามวัย สลัดความหุนหันพลันแล่นและความอ่อนด้อยของวัยเยาว์แต่เดิมออกไปจนสิ้น ประหนึ่งมองโลกโลกีย์แห่งนี้ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง รอยยิ้มที่เคยเปี่ยมไปด้วยความสุขกลับแฝงความลึกล้ำเอาไว้

ทันใดนั้น หญิงรับใช้สูงวัยผู้หนึ่งทำเครื่องประดับในมือตกโดยไม่ทันระวัง นางตกใจยิ่ง รีบคุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะร้องขอชีวิตไม่หยุด “เหนียงเหนียงโปรดอภัย บ่าวสมควรตาย บ่าวสมควรตาย!”

ซูฉินพลันกลับมาจากความนึกคิด นางไม่ได้พูดคำใด มองไปยังคนบนพื้นราวกับกำลังใคร่ครวญ ทุกคนในห้องพลันดวงตาเปล่งประกาย เหนียงเหนียง? ใช่แล้ว เหตุใดพวกนางจึงไม่คิดได้เร็วกว่านี้ บนโลกใบนี้ นอกจากฮองเฮาองค์ปัจจุบันแล้ว ยังมีผู้ใดมีคุณสมบัติจะสวมใส่เครื่องหงส์เหล่านี้ได้อีก?

หญิงรับใช้สูงวัยทำให้ทุกคนเข้าใจกระจ่าง ที่แท้สตรีเบื้องหน้าคือฮองเฮาที่หายตัวไปเมื่อหลายปีก่อน!

พริบตานั้น ทุกคนพากันเผยสีหน้าเคร่งเครียดออกมา

เงาร่างสุขุมร่างหนึ่งเดินมา มือเล็กแบบบางหยิบเครื่องประดับขึ้นมาจากบนพื้น กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบดุจน้ำพุใส “ให้ข้าจัดการเองเถิด”

สาวใช้พากันมองไปยังซูฉินด้วยความหวาดกลัว พวกนางที่ไม่เคยปรนนิบัติฮองเฮาพากันตัวสั่น แต่เมื่อเห็นว่าซูฉินไม่มีท่าทีโกรธเคืองจึงถอยไปด้านข้างอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าเอ่ยวาจาออกมาตามใจ

อวิ๋นซูเห็นดังนั้นพลันแย้มยิ้มบางเบา มองไปยังเครื่องยศหงส์อันคุ้นเคยด้านข้าง ในแววตาเจือประกายอ่อนโยน

สตรีสุขุมนางนั้นเดินไปข้างกายซูฉิน ช่วยจัดการอาภรณ์ให้นางช้าๆ เคลื่อนไหวอย่างพิถีพิถัน หาความผิดพลาดไม่พบแม้แต่ครึ่งส่วน

กระโปรงหงส์งดงามเลอค่า ด้านบนปักลายหงส์เลิศล้ำราวกับมีชีวิต บริเวณหางหงส์ทุกตัวประดับด้วยอัญมณีสีแดงแวววาวเปล่งประกาย แขนเสื้อลักษณะกว้างประดับด้วยหินโมรา ด้านหลังอาภรณ์ห้อยด้วยพู่ร้อยอัญมณี เพียงขยับเล็กน้อยจะเกิดเสียงกระจ่างใสดังเสนาะหู

การเคลื่อนไหวของสตรีนางนี้เป็นไปอย่างเชื่องช้า ทว่ากลับสวมใส่ชุดหงส์อันหรูหราให้ซูฉินได้อย่างรวดเร็ว มวนผมยาวให้อีกฝ่ายอย่างคุ้นเคยเชี่ยวชาญ จากนั้นจึงประดับมงกุฎหงส์ลงไป

มงกุฎหงส์มีอัญมณีหลากสีฝังอยู่ประหนึ่งมวลเมฆ หน้ามงกุฎบริเวณยอดปรากฏลวดลายมังกรทองเก้าตัว รองลงมาเป็นลายหงส์แปดตัว สุดท้ายจึงเป็นลายหนึ่งมังกรหนึ่งหงส์ ตัวหงส์ก้มหน้าคาบมุก ใต้ตัวหงส์ประดับด้วยอัญมณีสามแถวโดยมีไพลินและทับทิมเป็นศูนย์กลาง ระหว่างนั้นเป็นลายใบไม้สีเขียว

บริเวณส่วนล่างของมงกุฏปรากฏเป็นรูปลักษณ์ทรงกลม ประดับด้วยอัญมณีล้ำค่า มีปัดมุกห้อยระย้าหกเส้น แบ่งเป็นซ้ายขวาข้างละสาม ประดับด้วยมรกต ทอง มุก รวมแล้วที่มงกุฎมีอัญมณีสีเขียวแดงน้อยใหญ่กว่าร้อยเม็ด ไข่มุกห้าพันกว่าเม็ด หงส์และมังกรทั้งหมดอยู่ในท่าโผทะยาน ล้อมรอบด้วยอัญมณี แสดงสัญลักษณ์ของราชวงศ์

ซูฉินมองตนเองในกระจก ราวกับย้อนเวลากลับไปเมื่อหลายปีก่อน ใบหน้านี้ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า เนื่องจากดูแลใส่ใจมาอย่างดีจึงปรากฏความสง่างามที่มิอาจปกปิด

ดวงตาของทุกคนอดไม่ได้ที่จะสว่างวาบ รู้สึกราวกับลืมหายใจ นี่คือฮองเฮาแห่งแคว้นเหลียน

สตรีในกระจกรู้สึกราวกับมองเห็นวันนั้น ครั้งแรกที่ตนประดับเครื่องยศหงส์ คิดไม่ถึงว่าตอนนี้จะยังให้อารมณ์ดุจเดิม

หัวใจที่สงบมานานหลายปีอดไม่ได้ที่จะเต้นเร็วขึ้น ในสมองปรากฏภาพของจักรพรรดิเหลียนยามหนุ่ม ซูฉินเชื่อว่าต่อให้ตอนนี้เห็นเขายืนอยู่ไกลๆ ท่ามกลางฝูงชน ตนก็จำเขาได้ทันที

ดวงตาของนางปรากฏความคิดถึงอันไร้ก้นบึ้ง “ซูเอ๋อร์ เหตุใดข้ารู้สึกราวกับว่านี่มิใช่ความจริง?”

อาภรณ์นี้นางคุ้นเคยปานนั้น แต่เมื่อสวมใส่อีกครั้ง กลับให้ความรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก

ก้มหน้าลงมองชุดหงส์อันหรูหราอีกครั้ง ทุกอย่างที่ปรากฏด้านบนล้วนคละเคล้าไปด้วยความทรงจำของนาง ภาพเมื่อตอนนั้นที่นางจูงมือเขายืนอยู่หน้าขุนนางทั้งหลายคล้ายจะปรากฏเบื้องหน้า

อวิ๋นซูแย้มยิ้ม แววตากระจ่างใสมองไปยังซูฉินในกระจก “ฮองเฮาเพคะ ฝ่าบาทกำลังรอท่านอยู่ในวัง!”

ใช่แล้ว บุรุษผู้นั้นยังรอนางอยู่ ซูฉินค่อยๆ ก้มหน้าลง มือเรียวยาวลูบไปตามฝีเข็มบนชุด ความรู้สึกคุ้นเคยถาโถมเข้ามาอีกครั้ง

ยามนี้บุรุษผู้นั้นอยู่ในพระราชวังบริเวณลานบวงสรวง ในที่สุดเขาก็มีความกล้าแล้ว กล้าที่จะต่อต้านเสด็จพ่อของตัวเอง

เดิมทีนี่เป็นความขัดแย้งที่ไม่ถูกครรลอง แต่พวกเขาเข้าใจดี การต่อสู้นี้ไม่อาจพ่ายแพ้โดยเด็ดขาด

มิเช่นนั้น สิ่งที่จะสูญเสียไม่ใช่เพียงชีวิตของพวกเขา แต่ยังมีอนาคตของชาวบ้านบริสุทธิ์ทั้งหลายด้วย!

ความทะเยอทะยานของไท่ซ่างหวงดุจดั่งหลุมไร้ก้น หากแผนการอันโอหังของเขาสำเร็จ ไม่รู้ว่าจะต้องแลกกับโลหิตของผู้คนมากน้อยเพียงใด

พวกเขาหลีกเลี่ยงมาหลายปี ตอนนี้ลูกของพวกเขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่งงานมีครอบครัวแล้ว ไม่มีอะไรที่พวกเขาต้องสนใจอีก

ตอนนั้นเพื่อโอรสที่ยังอยู่ในห่อผ้าอ้อม นางจึงไปจากเขา แต่คราวนี้นางกลับมาเพื่อเขาแล้ว

ซูฉินมองไปยังสตรีข้างกายด้วยสายตาลึกล้ำ แววตาดุจทะเลสาบคู่นั้นแฝงไปด้วยความเฉลียวฉลาด คนที่โอรสของนางเลือกเป็นสตรียอดเยี่ยมโดดเด่น พวกเขายังมีอนาคตอันงดงามรออยู่

“ซูเอ๋อร์ วันหน้าหลิงเอ๋อร์ต้องให้เจ้าดูแลแล้ว”

ทางเดินนี้อันตรายยิ่งนัก ซูฉินเตรียมใจที่จะร่วมเป็นร่วมตายไปพร้อมกับจักรพรรดิเหลียนแล้ว นางคิดจะมอบความหวังทั้งหมดไปให้อวิ๋นซู หวังว่าพวกเขาจะทำให้ความฝันที่ยังไม่สำเร็จของตนเป็นจริงได้

ดวงตาของอวิ๋นซูสั่นไหว สัมผัสได้ถึงความหมายในคำพูดของอีกฝ่ายชัดเจน