หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 34 ตอนที่ 1007 การกลับมาของฮองเฮา

เล่มที่ 34 ตอนที่ 1007 การกลับมาของฮองเฮา

วันนี้พระราชวังแห่งแคว้นเหลียนฟุ้งกระจายไปด้วยบรรยากาศหนักอึ้ง

รู้สึกประดุจมีหมอกหนาชั้นหนึ่งปกคลุมอยู่บนท้องฟ้ามิยอมสลาย สีหน้าของขุนนางทุกคนเคร่งขรึม เสียงฝีเท้าเร็วๆ ดังใกล้เข้ามา ทุกคนอดไม่ได้ที่จะกลั้นใจ

“ฝ่าบาท! ทรงพิจารณาด้วยเถิด! ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน การต่อสู้กันในราชวงศ์ จะทำให้ประชาชนเดือดร้อน ช่วงร้อยปีมานี้แผ่นดินแคว้นเหลียนไม่เคยเกิดภัยสงครามมาก่อน ฝ่าบาทโปรดหยุดการบวงสรวงฟ้าดิน สลายกองทหารจากแผ่นดินด้วยเถิด!”

เสียงร้องขอให้หยุดยั้งของขุนนางหลายคนดังก้องฟ้า ไม่ทันไรก็ถูกองครักษ์ขวางเอาไว้

“วันนี้กระหม่อมขอเสี่ยงตายเพื่อกล่าวอย่างจริงใจ ฝ่าบาทโปรดพิจารณา ใคร่ครวญเพื่อประชาชนด้วยเถิด!”

อย่างไรก็ตาม โอรสสวรรค์กลับเดินผ่านขุนนางที่ถูกขวางเอาไว้เหล่านี้ รอบด้านพลันเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย

“ฝ่าบาท! ฝ่าบาท! วันนี้ต่อให้ฝ่าบาทปลดหมวกขุนนางของกระหม่อม กระหม่อมก็ไม่เสียดาย ฝ่าบาทได้โปรดถอนราชโองการเพื่ออนาคตของแคว้นเหลียนด้วยเถิด อย่าได้ทำลายความสัมพันธ์พ่อลูกระหว่างฝ่าบาทและไท่ซ่างหวงเป็นอันขาด จะทำให้เกิดความโกลาหล!”

“โอหัง! อยู่เบื้องพระพักตร์ฝ่าบาท กล่าววาจาเหลวไหลให้มันน้อยๆ หน่อย!”

องครักษ์หลวงกล่าวเย็นชา ยามนี้เอง โอรสสวรรค์เบื้องบนกลับตรัสด้วยสุรเสียงเจือแววสรวล

“ปล่อยให้เขาพูดไปเถิด เมื่อกล่าวจบก็ปลดหมวกขุนนางเขาเสีย”

อะไรนะ? ขุนนางผู้นั้นหน้าเปลี่ยนสีโดยพลัน รีบหันไปมองส่งสายตาให้คนด้านหลัง ขุนนางหลายคนรีบคุกเข่าโขกศีรษะ “ฝ่าบาทโปรดพิจารณา! กระหม่อมแม้ตายก็ไม่เสียดาย ฝ่าบาทโปรดถอนราชโองการด้วยเถิด!”

“ในเมื่อพวกเขาอยากตาย เช่นนั้นก็ทำให้พวกเขาสมปรารถนาเสีย!” สุรเสียงของจักรพรรดิเหลียนดังแว่วมาอีกครั้ง ขุนนางทั้งหลายพากันตื่นตะลึง ไม่ทันไรก็มีองครักษ์หลวงเดินเข้ามาปลดหมวกขุนนางและอาภรณ์ขุนนางของพวกเขาออก เสียงร้องขออันน่าอนาถค่อยๆ ไกลออกไป ไม่นานบริเวณนั้นพลันจมลงสู่บรรยากาศเงียบสงัดทว่ากดดันอีกครั้ง

เสียงแตรดังกังวานฟังยิ่งใหญ่ดังขึ้น ภายใต้ผ้าม่านสีเหลืองสว่าง จักรพรรดิเหลียนมองไปยังแท่นบวงสรวงอันน่าเกรงขามเบื้องหน้า ขุนนางหลายคนเมื่อครู่คงเป็นคนกลุ่มสุดท้ายของไท่ซ่างหวงแล้วกระมัง?

หากมิใช่เวลาสำคัญเช่นนี้ เกรงว่าคงจับจุดอ่อนพวกเขาไม่ได้จริงๆ

ขณะที่เงาร่างในอาภรณ์สีเหลืองสว่างปรากฏตัวเบื้องหน้าขุนนางทุกคน เสียงสรรเสริญก้องฟ้าพลันดังขึ้น “ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปี…”

บนแท่นบวงสรวง จักรพรรดิผู้สูงศักดิ์กล่าวด้วยสุรเสียงกระจ่างชัดหาใดเปรียบ

“ขุนนางทุกท่านลุกขึ้นเถิด! ตอนนี้แคว้นเหลียนของพวกเราอยู่ท่ามกลางความสับสนอลหม่าน ราษฎรเดือดร้อนจนมิอาจใช้ชีวิต ใคร่ครวญดูแล้วผู้อยู่เบื้องหลังกลับเป็นคนในราชวงศ์ เจิ้นรู้สึกปวดใจยิ่งนัก เมื่ออยู่ต่อหน้าเรื่องของแว่นแคว้นย่อมไร้ซึ่งคำว่าบิดาและบุตร ไท่ซ่างหวงสร้างความแตกแยกโกลาหล ตอนนี้เจิ้นจะขอบวงสรวงบรรพบุรุษ ณ ที่นี้ ไม่ว่าโทษทัณฑ์ใดเจิ้นขอรับไว้เพียงผู้เดียว! เจิ้นผิดต่อฟ้าผิดต่อดิน ทว่าในฐานะที่เป็นจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียน จำต้องทำเพื่อชาวประชา!”

จักรพรรดิเหลียนสูดพระอัสสาสะลึก ทอดพระเนตรไปยังท้องฟ้ากว้าง

“ยามนี้เจียงหนานเกิดโรคระบาด ไท่ซ่างหวงใช้ไฟสงครามทำลายแผ่นดินอันบริสุทธิ์ วางแผนร้ายให้แผ่นดินของเจิ้นไร้ซึ่งความสงบ ไม่สนใจชีวิตของประชาชนบริสุทธิ์ การกระทำนี้มิอาจให้อภัยได้อีก! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ในสงครามจะไม่มีความสัมพันธ์สายเลือด สวรรค์เป็นพยาน บรรพบุรุษเป็นพยาน เจิ้นจะต้องสงบไฟสงครามนี้ให้ได้ เพื่อรากฐานร้อยปีของแคว้นเหลียน!”

เสียงนี้ดังก้องอยู่เหนือท้องฟ้าของแท่นบวงสรวงเนิ่นนาน แต่ใจของทุกคนกลับไม่อาจสงบ

แคว้นเหลียนสงบมานานเกินไป เมื่อเผชิญหน้ากับสงครามที่มิอาจรู้ผลแน่ชัด ในใจของคนไม่น้อยจึงไม่มั่นใจ

ตอนนี้เอง หน้าประตูหินอันยิ่งใหญ่ คนกลุ่มหนึ่งเหยียบย่างเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักแน่น

เกี้ยวหงส์ปรากฏเบื้องสายตาทุกคน พลันดึงดูดดวงตานับไม่ถ้วน

มีเพียงฮองเฮาจึงจะนั่งเกี้ยวหงส์ได้ เหตุใดจึงมาปรากฏที่นี่?

ดวงเนตรทั้งสองของจักรพรรดิเหลียนหดเกร็ง ถึงกับก้าวไปเบื้องหน้าหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว จับจ้องไปยังเกี้ยวอันคุ้นเคย ความรู้สึกที่ไม่ได้สัมผัสมานานพลันถาโถม

มุมพระโอษฐ์ถึงกับยกขึ้นเป็นวงโค้งช้าๆ เนิ่นนานผ่านไปสายพระเนตรยังคงมิอาจถอนกลับ เป็นนางหรือ? นางกลับมาแล้วหรือ? นอกจากนางแล้วผู้ใดจะปรากฏตัวที่นี่ได้อีกเล่า?

พระทัยของจักรพรรดิเหลียนเต้นระรัวอย่างไม่อาจควบคุม ทอดพระเนตรไปยังเกี้ยวที่ใกล้เข้ามา รู้สึกคล้ายกับอยู่คนละโลก

รอบด้านเกิดเสียงกระซิบกระซาบดังขึ้น ตอนนี้เองมีคนสังเกตไปที่ทหารสวมเกราะผู้หนึ่งในขบวน

เขายืดตัวตรงอยู่บนหลังม้า หมวกเกราะปิดบังใบหน้างดงามเป็นเอกของเขาไว้ ไม่นานก็มีคนอุทานขึ้นมาเสียงดัง “องค์ชายใหญ่! องค์ชายใหญ่เสด็จกลับมาแล้ว!”

อะไรนะ?

ทุกคนหน้าเปลี่ยนสี พระหัตถ์ของจักรพรรดิเหลียนสั่นระริก

หลิงเอ๋อร์…เป็นนางใช่หรือไม่? นางกลับมาแล้วใช่หรือไม่? หลิงเอ๋อร์พาเสด็จแม่ของเขา… กลับมาแล้ว!

เกี้ยวหงส์ค่อยๆ หยุดลงบนถนนอันกว้างขวาง ทุกคนสัมผัสได้ถึงบรรยากาศรอบด้านที่กำลังแปรเปลี่ยนไป รู้สึกราวกับจะมีคนสำคัญปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขา

มือขาวกระจ่างข้างหนึ่งค่อยๆ เลิกผ้าม่านเกี้ยวอันพร่าเลือนนั้นออก จักรพรรดิเหลียนที่อยู่บนแท่นบวงสรวงดวงเนตรหดเกร็ง อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา “ฉินเอ๋อร์…”

ฉินเอ๋อร์? นั่น นั่นมิใช่พระนามของฮองเฮาพระองค์ก่อนหรอกหรือ?

ทุกคนพลันหน้าเปลี่ยนสีครั้งใหญ่ พากันมองไปทางเกี้ยวด้วยความตื่นตะลึง พบว่ามือขาวนวลค่อยๆ แหวกผ้าม่านที่บดบังสายตาทุกคนออก ใบหน้างามล่มแคว้นเป็นหนึ่งในใต้หล้าปรากฏต่อหน้าทุกคน

รอบด้านจมลงสู่เสียงอุทานด้วยความตกใจคล้ายกับถูกคลื่นกระแทกใส่ ท่าทีของจักรพรรดิเหลียนมีชีวิตชีวาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ดวงเนตรของพระองค์อดไม่ได้ที่จะแดงระเรื่อ พระพักตร์ปรากฏรอยสรวลกว้าง

ใบหน้านั้น หลายปีมานี้ล้วนวนเวียนอยู่ในความคิดของพระองค์ทุกค่ำเช้า ดวงตานั้น ต่อให้อยู่ในยามค่ำคืนอันเงียบสงัดก็ยังสบมองกับพระองค์ในความฝัน

กี่ปีแล้ว! กี่ปีแล้ว ในที่สุดก็มาถึงช่วงเวลาที่รอคอย ฉินเอ๋อร์ของพระองค์ ฉินเอ๋อร์ของพระองค์…

“ฮองเฮา! สวรรค์ นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น! มิใช่ว่าฮองเฮา…”

“นี่เป็นไปไม่ได้ฮองเฮาทรงสวรรคตไปเมื่อหลายปีก่อนแล้ว เหตุใดจึงได้…”

สตรีงามพิลาสมองไปยังเงาร่างในอาภรณ์เหลืองสว่างบนแท่นบวงสรวง ลมเย็นพัดมาท่ามกลางผู้คน ทั้งๆ ที่ยังอยู่ห่างกันช่วงหนึ่ง แต่ในดวงตาของทั้งคู่กลับหลงเหลือเพียงความรู้สึกอันคุ้นเคย

คิดไม่ถึงว่าได้พบกันอีกครั้งหลังจากผ่านไปนานหลายปีจะไม่มีความรู้สึกห่างเหินแม้เพียงครึ่งส่วน เขายงคงมีท่าทางเช่นนั้น เพียงแต่ในแววตากลับมีความเหนื่อยล้าและร่องรอยการเติบโตมากขึ้นหลายส่วน

นางยังคงมีลักษณะเช่นเดิม เพียงแต่ในแววตากลับเจือไปด้วยความสงบลึกล้ำดังน้ำแข็งยามเหมันต์

ดวงใจทั้งสองหลอมรวมเข้าด้วยกันอีกครั้ง ไม่ต้องมีคำพูดมากเกินความจำเป็น เพียงสบตากันอย่างไร้เสียงก็คล้ายจะบรรยายความคิดความรู้สึกที่ผ่านมาหลายปีให้แก่กันและกันได้เป็นอย่างดี

“องค์ชาย! นี่ นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ยามนี้เฟิ่งหลิงปลดหมวกเกราะของตนออกแล้ว ใบหน้างดงามเป็นเอกเหมือนกับสตรีงามพิลาสด้านข้างยิ่งนัก ทุกคนอดไม่ได้ที่จะใจสั่น พบว่าบุรุษหนุ่มปกป้องอยู่ข้างกายฮองเฮาที่ปรากฏตัวขึ้นหลังจากหายไปนานหลายปี พานางเดินขึ้นไปบนแท่นบวงสรวง

ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความทรงจำทั้งหมดของซูฉิน แผ่นดินทุกชุ่นที่นี่คล้ายกับหมุนเวียนวนอยู่ในใจนางมานาน

จักรพรรดิที่นางรักอย่างลึกล้ำค่อยๆ เดินมาเบื้องหน้า ประกายในดวงเนตรกระจ่างดุจสายน้ำ ทำให้รู้สึกคิดถึงและปวดใจ

“ซูฉิน เป็น เป็นเจ้าหรือ?”

จักรพรรดิเหลียนหยุดฝีเท้าลงเนิ่นนานราวกับไม่กล้าเชื่อความจริงเช่นนี้ พระองค์เฝ้าหวังมานานหลายปี จนกระทั่งตอนนี้ยังคิดว่านี่เป็นเพียงความฝันของพระองค์หรือไม่

“ฝ่าบาท หม่อมฉันกลับมาแล้วเพคะ”

เสียงอันคุ้นเคยดังแว่วมาตามสายลม ใบหน้างามประดับไปด้วยรอยยิ้มบางเบา ลำคอของจักรพรรดิเหลียนแห้งผาก เฟิ่งหลิงที่อยู่ด้านข้างพยักหน้าให้พระองค์

เงาร่างในอาภรณ์สีเหลืองสว่างก้าวเดินไปเบื้องหน้าอย่างหนักแน่นและตื่นเต้น รับมือเล็กๆ อันเย็นเยียบที่คุ้นเคยมาจากมือของเฟิ่งหลิงอย่างเคร่งขรึม

น้ำหนักที่วางลงบนพระหัตถ์ของพระองค์ ทำให้ความรู้สึกถาโถมขึ้นอีกครั้ง

พระองค์ค่อยๆ กำมือ คล้ายต้องการใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดบอกนางว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปจะไม่ยอมแยกจากอีก!

“ฮองเฮาของเจิ้นกลับมาแล้ว! ฮองเฮาของเจิ้นกลับมาแล้ว!”

สุรเสียงนี้ดังก้องอยู่บริเวณแท่นบวงสรวงเนิ่นนาน ทุกคนรู้สึกราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างเบื้องหน้าไม่ใช่เรื่องจริง หลายปีที่ผ่านมา ฮองเฮาไปอยู่ที่ใดกันแน่?

“ใต้เท้าทุกท่าน ครอบครัวพบหน้าหลังแยกจากหลายปี ข้ารู้สึกดีใจยิ่งนัก” เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้น ในกลุ่มคน ขุนนางเก่าแก่หลายท่านก้าวออกมาด้วยความเคารพยำเกรง

“ฮองเฮา เป็นฮองเฮาจริงหรือ?”

ใบหน้างดงามเจือไปด้วยรอยยิ้มอันคุ้นเคย ขุนนางเก่าแก่หลายคนพากันหลั่งน้ำตา

“นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหนียงเหนียง หลายปีมานี้พระนางไปอยู่ที่ใด? กระหม่อมคิดว่า กระหม่อมคิดว่า…”

ฮองเฮาคล้ายกำลังคิดถึงความทรงจำในส่วนลึก “เมื่อปีนั้นเปิ่นกงคลอดองค์ชาย ไท่ซ่างหวงใช้ชีวิตขององค์ชายมาข่มขู่ บีบบังคับให้เปิ่นกงออกจากแคว้นเหลียน”

อะไรนะ?! ทุกคนพากันตื่นตะลึง ไท่ซ่างหวงถึงกับ…ถึงกับทำเรื่องเช่นนี้ออกมาเชียวหรือ! จะอย่างไรองค์ชายใหญ่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขแห่งแคว้นเหลียน เป็นลูกหลานของราชวงศ์!

“เปิ่นกงถูกบีบบังคับจนไร้หนทางจึงพาองค์ชายออกจากแคว้นเหลียน นำไปมอบให้สหายเก่าดูแล ให้เขาสามารถเติบโตเป็นผู้ใหญ่อย่างปลอดภัยสงบสุข จากนั้นเพราะต้องหนีการถูกล่าสังหาร เปิ่นกงจึงใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่ชายแดนมาโดยตลอด รอวันเวลาที่จะได้กลับมารวมตัวกับองค์ชายอีกครั้ง”

“เหนียงเหนียง! ลำบากเหนียงเหนียงแล้ว!”

ขุนนางเก่าแก่พากันหลั่งน้ำตา ไม่ต้องคิดก็ทราบว่าหลายปีมานี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง

“แม้ไท่ซ่างหวงจะเร้นกายอยู่ในป่าเขา แต่ยังคงกุมอำนาจอยู่ในมือมาโดยตลอด เขาบีบบังคับให้เจิ้นต้องแยกจากภรรยาและบุตร ตอนนี้ยังไม่สนใจชีวิตของประชาชน สร้างความวุ่นวายให้แคว้นเหลียนมากมาย ดังนั้นถึงเวลาจบเรื่องแล้ว! ขุนนางทุกท่านจงฟัง ตอนนี้สิ่งที่แคว้นเหลียนต้องการที่สุดก็คือการร่วมแรงร่วมใจของขุนนางทุกท่าน สร้างความเป็นธรรมในราชสำนัก มีเพียงกำจัดความทะเยอทะยานของไท่ซ่างหวงให้ได้จึงจะทำให้รากฐานร้อยปีของแคว้นเหลียนมั่นคงอีกครั้ง!”

“ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปี…”

จักรพรรดิเหลียนและฮองเฮาสบตากันด้วยรอยยิ้ม นิ้วทั้งสิบสอดประสาน ราวกับไม่ยอมแยกจากอีกเด็ดขาด

……

ยามค่ำคืน

“วันนี้จัดการคนสุดกลุ่มท้ายของไท่ซ่างหวงไปแล้วกระมัง?”

อวิ๋นซูมองไปยังบุรุษท่าทางเหนื่อยล้า เฟิ่งหลิงยิ้มเล็กน้อย “พวกเขาสารภาพหมดแล้ว ทั้งยังมีข่าวที่เป็นประโยชน์อยู่บ้าง ข้าจะนำไปให้เสด็จพ่อ…”

คิดไม่ถึงว่าอวิ๋นซูกลับยื่นมือไปหยุดเขาเอาไว้ “พรุ่งนี้ค่อยไปก็ยังไม่สาย ฝ่าบาทและฮองเฮาเพิ่งจะได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง อย่าไปรบกวนพระองค์เลย เชื่อว่าพระองค์คงมีเรื่องคุยกันมากมาย”

แววตาของเฟิ่งหลิงเปล่งประกาย มองไปยังใบหน้างดงามเบื้องหน้า แย้มยิ้มอย่างจนใจ

“ข้าสะเพร่าไปแล้ว…”

ใช่แล้ว ตอนนี้ควรให้เวลาเสด็จพ่อเสด็จแม่ ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่านี้อีกแล้ว