หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 34 ตอนที่ 1005 ที่อยู่ของชีพจรแห่งแคว้น

เล่มที่ 34 ตอนที่ 1005 ที่อยู่ของชีพจรแห่งแคว้น

“นี่คือ…” ท่านไป๋มองไปยังทิวทัศน์เบื้องหน้าอย่างยากจะเชื่อ หลังถ้ำแห่งนี้ถึงกับมีสถานที่ดั่งแดนสวรรค์อยู่เชียวหรือ

ยามนี้ในอากาศคละเคล้าไปด้วยเสียงน้ำไหลตลอดจนกลิ่นหอมจางๆ ของหญ้าชื้น เมื่อกวาดตามองไปพบว่ารอบด้านเป็นทะเลบุปผาหลากสีสันคล้ายกับอยู่ท่ามกลางสายรุ้ง ก่อให้เกิดความรู้สึกชื่นชมหาใดเปรียบ ลมพัดเบาๆ พาให้กลีบบุปผาหลากสีสันโยกคลอน เติมเต็มสีสันให้สายลม ประหนึ่งผ้าม่านหลากสีกำลังพริ้วไหว

หมู่ผีเสื้อท่ามกลางกลุ่มดอกไม้บินแผ่วเล่นลมไปตามกลีบบุปผาที่กำลังโยกคลอนเบาๆ บ้างไล่ตามกัน บ้างหยอกล้อกัน บ้างหยุดเกาะมวลบุปผาภายใต้แสงอาทิตย์ที่สาดส่อง แปรเปลี่ยนไม่หยุดราวกับดรุณีน้อยซุกซนกำลังเผยยิ้มงามท่ามกลางหมู่ผกา ทั้งเปี่ยมสุข ทั้งไร้กังวล…

ไกลออกไปมีผืนป่าอุดมสมบูรณ์อยู่ผืนหนึ่ง ต้นไม้มีลำต้นสูงใหญ่ กิ่งก้านแผ่ขยายดุจเมฆ หมู่สกุณาบินวน ส่งเสียงจิ๊บๆ คล้ายกำลังกล่าวอะไรบางอย่าง ทั้งคล้ายกำลังดื่มด่ำอย่างสบายอุรา

ข้างป่ามีน้ำตกอยู่แห่งหนึ่ง มวลน้ำสีขาวไหลทะยานลงมา ปรากฏหยาดน้ำสาดกระเซ็น เมื่ออยู่ภายใต้แสงอาทิตย์ดูคล้ายกำลังส่องประกายแวววาว เจือไปด้วยเสียงน้ำกระทบฝั่งเคาะโจมตีไปยังโลกีย์ก่อให้เกิดความรู้สึกฮึกเหิม พาลให้ทอดถอนใจไปกับความงดงามของมัน!

ทะเลสาบขนาดใหญ่ทอดตัวอยู่ตรงกลาง ไอน้ำพวยพุ่งล่องลอยขึ้นช้าๆ ก่อนจะแพร่กระจายไปทั่วทั้งสี่ทิศ หยอกล้อผิวกับทะเลสาบประหนึ่งผ้าแพรโปร่งบางที่ค่อยๆ เผยความงามพิไลทีละน้อย…

ทั้งสองอดถอนใจไม่ได้ จู่ๆ พลันรู้สึกว่าตนเองมาถึงแดนเซียนเสียแล้ว ขณะนั้นราชครูกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นไหว กระทั่งเคราขาวโพลนยังกระดิก “นี่ นี่คือชีพจรแห่งแคว้นหรือ?!”

ทั้งสองค่อยๆ เดินไปในแดนดินที่คล้ายจะอยู่เหนือโลกีย์ด้วยความทึ่งและสะเทือนอารมณ์ มวลหญ้าเขียวขจีใต้เท้าให้ความรู้สึกอ่อนนุ่มเป็นพิเศษ หากมิใช่ว่าได้มาสัมผัสด้วยตนเองคงทำให้เกิดความสงสัยว่ากำลังเหยียบย่างอยู่บนปุยเมฆใช่หรือไม่ ในขณะที่พวกเขาเดินมุ่งไปสู่ทะเลบุปผาหลากสีสัน จู่ๆ พลันมีสายลมพัดม้วนตลบเข้ามา พาให้กลีบบุปผาข้างกายพวกเขาปลิวขึ้นมาตามลม แผ่สยายดุจเมฆาเก้าชั้น…

ประสบการณ์ที่ไม่เคยสัมผัสมาชั่วชีวิตทำให้ผู้พบเจอต้องจมจ่อไปกับความอัศจรรย์ ยิ่งเดินเข้าไปลึก ความตื่นตะลึงบนใบหน้าของพวกเขาก็ยิ่งมาก ท่านไป๋รู้สึกว่าตนได้ยินเสียงแปลกประหลาดดังมาจากที่ไกลๆ จนกระทั่งพวกเขาเข้าไปใกล้จึงพบว่าที่นี่มีถ้ำหินลึกลับอยู่แห่งหนึ่ง

ถ้ำหินแห่งนั้นถูกเถาวัลย์เลื้อยปิดเอาไว้ บนเเถาวัลย์เต็มไปด้วยดอกไม้ดูคล้ายม่านสวรรค์ที่ปิดซ่อนความลับไว้ด้านหลัง เมื่อมองผ่านๆ ถึงกับไม่พบสิ่งใด แต่เมื่อเข้าไปใกล้จะได้ยินเสียงใสกระจ่างคล้ายไข่มุกกระทบพื้นดังแว่วมาจากภายใน เกิดเป็นท่วงทำนองอันไพเราะน่าหลงใหล

“ท่านอาจารย์ ที่นี่มีถ้ำอยู่ขอรับ!” ท่านไป๋ใช้มือปัดเถาวัลย์นั้นออกเบาๆ กล่าวเรียกราชครูที่ถูกทิวทัศน์เบื้องหน้าทำให้หลงใหลด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

ด้านราชครู เมื่อได้ยินเสียงเรียกของเขาก็ได้สติกลับมาโดยพลัน สถานที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้ถึงกับมีถ้ำอยู่แห่งหนึ่ง ด้านในจะต้องมีของที่พวกเขาต้องการอยู่เป็นแน่!

“ไป เข้าไปดูข้างในเสียหน่อย มิแน่ว่าอาจพบสิ่งเหนือคาดอันใดก็เป็นได้!”

ทางเดินในถ้ำแคบมาก มีลักษณะคล้ายน้ำเต้า มีที่ว่างไม่มากนัก แต่เมื่อเดินเข้าไปกลับทำให้พวกเขารู้สึกว่าที่นี่คล้ายกับเคยมีคนอาศัยอยู่ โดยเฉพาะผนังทางขวามือ แม้จะมีฝุ่นเกาะหนาแต่เห็นได้ชัดว่ามีร่องรอยถูกคนแกะสลักมาก่อน

ท่านไป๋เดินเข้าไป ยื่นมือไปปัดฝุ่นบนผนังออกเบาๆ เพียงได้เห็นมุมหนึ่งของมัน ใบหน้าของเขาพลันเผยท่าทีตื่นตะลึงออกมา ในยามที่ปัดฝุ่นบนผนังออกไปจนหมดถึงกับพบภาพสลักภาพหนึ่ง ลักษณะที่ปรากฏดูคล้ายกับแผนที่! ที่ทำให้พวกเขาแปลกใจที่สุดก็คือ เมื่อดูจากแผนที่นี้แล้วถึงกับเหมือนลักษณะภูมิประเทศของแคว้นเหลียนเป็นอย่างยิ่ง!

“ท่านอาจารย์! ท่านดู!” ท่านไป๋รีบหันไปมองชายชราด้านหลัง

ราชครูได้ยินจึงหันมาตามเสียง ใบหน้าปรากฏความตื่นตะลึง นี่…

เขารีบหยิบแผนที่แคว้นเหลียนในมือตนขึ้นมา จากนั้นจึงเปรียบเทียบกับแผนที่บนผนังอย่างละเอียด ไม่นานเขาก็ต้องรู้สึกแปลกใจ แผนที่บนผนังสมบูรณ์ยิ่งกว่าแผนที่ในมือเขาเสียอีก!

เดิมทีแผ่นดินแคว้นเหลียนกว่าครึ่งไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นลักษณะภูมิประเทศยังมากด้วยหุบเขาลึกภูผาสูงที่ค่อนข้างอันตราย แต่แผ่นที่บนกำแพงกลับสลักทุกสิ่งทุกอย่างไว้อย่างสมบูรณ์ บางทีนี่อาจเป็นสิ่งที่บรรพบุรุษแห่งแคว้นเหลียนทิ้งไว้ให้อย่างแท้จริง

ในขณะที่ราชครูสำรวจอย่างละเอียดอีกครั้ง เขาพบว่าสถานที่ที่พวกเขาอยู่ในตอนนี้คล้ายจะเป็นต้นกำเนิดของสรรพสิ่ง

ในแผนที่มีแม่น้ำสายหนึ่งไหลผ่านทุกพื้นที่ของแคว้นเหลียน ภาพนี้ทำให้พวกเขาอดไม่ได้ที่จะคิดไปถึงน้ำตกขนาดใหญ่ที่ได้เห็นเมื่อครู่นี้ หรือว่านี่คือต้นกำเนิดของแม่น้ำ แต่ไม่นานท่านราชครูกลับขมวดคิ้ว เหมือนจะพบอะไรบางอย่าง

แม่น้ำสายนี้แยกย่อยเป็นแม่น้ำสาขาโดนเริ่มจากต้นกำเนิด คล้ายกับมันเป็นลำต้นหลักของกิ่งไม้ กางออกเป็นรูปทรงคล้ายร่ม บริเวณหนาแน่นที่สุดที่อยู่ตรงกลาง และดูเหมือนจะเป็นเมืองหลวงแห่งแคว้นเหลียน

ท่านไป๋ที่อยู่ด้านข้างเห็นเบาะแสบางอย่างแล้ว แต่แผนที่ที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้กระทั่งเขาก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก ภาพสลักบนกำแพงอันเก่าแก่ทำให้เขารู้สึกว่าตนเองก่อนหน้านี้ช่างโง่งมจริงๆ เขาถอนใจออกมาเบาๆ มองไปทางราชครูที่กำลังขมวดคิ้วอยู่ด้านข้าง “ท่านอาจารย์ ดูเหมือนที่นี่จะมีชีพจรแห่งแคว้นอยู่จริงๆ!”

“ไม่! ที่นี่ไม่ใช่ชีพจรแห่งแคว้น!” คิดไม่ถึงว่ายามนี้ราชครูจะเปลี่ยนคำพูดก่อนหน้านี้ของตนไปอย่างสิ้นเชิง ทำให้ท่านไป๋ชะงักไปเล็กน้อย

“แต่ของเหล่านี้แล้ว ยังมีแผนที่นี้อีก หากมิใช่ชีพจรแห่งแคว้น เช่นนั้นจะอธิบายอย่างไร?”

ดวงตาของราชครูจับจ้องไปยังแผนที่เก่าแก่เขม็ง อธิบายเสียงขรึม “ชีพจรแห่งแคว้นควรจะเป็นสถานที่ที่มีปัจจัยวัตถุอุดมสมบูรณ์ที่สุด แต่ดูจากแผนที่แล้ว ที่นี่เป็นเพียงต้นกำเนิดแม่น้ำเท่านั้น”

ดังนั้นแม้ที่นี่จะมีทิวทัศน์งดงาม แต่ก็ไม่ใช่ชีพจรแห่งแคว้น

ท่านไป๋ดวงตาเคร่งขรึมลง ครุ่นคิดอย่างละเอียด นับว่ามีเหตุผลอยู่หลายส่วน ตอนนี้เองเขาพลันสังเกตผนังถ้ำอีกด้านหนึ่ง “ท่านอาจารย์ ด้านนั้นยังมีแผนที่อยู่อีกขอรับ”

ราชครูได้ยินดังนั้นจึงเดินเข้าไป ท่านไป๋รีบเดินตามไปเช็ดฝุ่นบนกำแพงและหินก้อนอื่นจนสะอาด

ไม่นานพวกเขาก็พบว่าบนกำแพงมีภาพสลักขนาดใหญ่อยู่ภาพหนึ่ง ด้านบนบันทึกแปนภาพและช่วงเวลาก่อสร้างพระราชวังแห่งแคว้นเหลียนไว้อย่างละเอียด แต่ที่ทำให้ราชครูสนใจที่สุดก็คือ เมื่อดูจากแผนที่นี้แล้ว ภายใต้พระราชวังแห่งแคว้นเหลียนถึงกับมีตำหนักที่ใหญ่ยิ่งกว่าอยู่อีกแห่งหนึ่ง คล้ายจะเป็นที่เก็บสมบัติล้ำค่าที่พวกเขาสะสมเอาไว้ทั้งหมด นี่คือ…ทางเข้า…

ราชครูรีบเดินเข้าไป ใช้นิ้วเช็ดร่องรอยด้านบน แต่ทางเข้าบนแผนที่เลือนจนมองไม่เห็นแล้ว

ราชครูพลันขมวดคิ้ว ในใจปรากฏความเป็นไปได้บางอย่าง

ในเมื่อภายใต้พระราชวังแห่งแคว้นเหลียนมีคลังสมบัติขนาดใหญ่อยู่ ทั้งตำแหน่งของมันยังอยู่ตรงกลางแผนที่ที่มีลักษณะสมบูรณ์ที่สุด เช่นนั้น… หรือว่าชีพจรแห่งแคว้นที่เขาตั้งใจตามหามาโดยตลอด ที่แท้ก็อยู่ใต้เท้าของพวกเขาหรือ?

…

ขณะเดียวกัน ภายในป่าแห่งหนึ่งของแคว้นเหลียน

“ท่านมหาราชครู ผู้น้อยสะกดรอยตามราชครูไปถึงเทือกเขาแห่งหนึ่ง แต่ว่า…ถูกค่ายกลลวงตาทำให้ร่องรอยของพวกเขาหายไป!” บุรุษชุดดำเบื้องหน้ารายงานอย่างร้อนรน

ดวงตาของมหาราชครูเกิดประกายอึมครึม เผยสีหน้ากังวลออกมา “ตอนนี้ไท่ซ่างหวงส่งกองกำลังไปโจมตีเจียงหนาน เชื่อว่าฉินเอ๋อร์จะต้องถือโอกาสนี้กลับเมืองหลวงแน่นอน ส่งคนไปตามหาร่องรอยของพวกเขาเสีย อย่าปล่อยให้ฉินเอ๋อร์พบจักรพรรดิเหลียนเป็นอันขาด!”

“ขอรับ ศิษย์รับคำสั่ง!”

ภายในป่า ม่านราตรีอันมืดมิดคล้ายกับน้ำหมึกที่สาดกระเซ็น ท่ามกลางยามราตรีอันเงียบสงบ ไม่เห็นแม้แต่เงาของจันทรา ในความมืดที่มองไม่เห็นแม้แต่มือตนเอง คนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินผ่านไปอย่างเร่งร้อน เงาร่างปราดเปรียวคล้ายนักล่าผู้โหดเหี้ยมยามค่ำคืนเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทำให้ผู้พบเห็นคิดว่าตนตาพร่า

ด้านหลังของพวกเขามีอันตรายพุ่งเข้ามาจากทั่วทุกสารทิศ อาวุธลับถูกยิงมาไม่หยุด เสียงโจมตีดังกลางป่า ใบไม้ร่วงหล่น กิ่งไม้หักวิ่น บรรยากาศแปรเปลี่ยนโดยพลัน!

ไม่นานกลุ่มคนเบื้องหน้าก็หยุดลง ขณะที่กำลังลงจากหลังม้าก็ชักกระบี่ปัดเศษหินบนพื้น ใช้เศษหินเหล่านั้นเป็นอาวุธโจมตีมือสังหารที่ไล่ตามมาไม่หยุดหย่อน

พวกเขารวดเร็วยิ่ง นักมือสังหารหลายคนปฏิกิริยาช้าไปเพียงพริบตาจึงถูกโจมตีจนทรุดลงกับพื้น ขณะเดียวกันมือสังหารคนอื่นๆ ก็พุ่งทะยานเข้าไปยังเป้าหมายด้วยกระบวนท่าอันตราย พริบตาเดียว ท่ามกลางความมืดมิดในป่าพลันปรากฏประกายไฟตลอดจนเสียงคมดาบปะทะกัน

ในรถม้า ซูฉินเลิกผ้าม่านขึ้นมองไปยังกลุ่มคนสองฝั่งที่กำลังต่อสู้พัวพันกัน มือที่วางอยู่ข้างลำตัวกำแน่น ไม่เสียทีที่เป็นไท่ซ่างหวง ถึงกับหาร่องรอยพวกเขาได้เร็วเพียงนี้เชียว

ตอนนี้เอง แสงจันทร์กลางท้องฟ้าสาดส่องผ่านเมฆมืดลงมา บรรยากาศผิดปกติเบื้องหน้าค่อยๆ กระจ่างชัด ใบหน้าซูฉินพลันเปลี่ยนไป “หยุด! ด้านหน้ามีการลอบโจมตี!”

เสียงม้าดังขึ้นรอบด้าน ในขณะที่รถม้าหยุดลง ซูฉินมองเพียงปราดเดียวก็จำค่ายกลที่ถูกจัดวางอยู่เบื้องหน้าได้

จะอย่างไรนางก็คิดไม่ถึงว่าเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วกระทั่งบิดาของตนจะลงมือด้วย!

แววตาเย็นยะเยือกของซูฉินมืดครึ้มลง ชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง กล่าวเสียงต่ำ “ไปทางนั้น!”

รถม้าเคลื่อนตัวไปอย่างบ้าคลั่งตลอดทาง ขณะเดียวกันซูฉินก็ยื่นมือออกไปหยิบของชิ้นหนึ่งออกมาจากห่อสัมภาระที่พกติดตัว โยนมันไปด้านหลัง ของสิ่งนั้นกลิ้งไปบนพื้นหญ้า ไม่นานก็เกิดระเบิดเสียงดังสนั่นหู ทำให้ม้าตกใจจนเร่งฝีเท้าขึ้น

อย่างไรก็ตาม การเคลื่อนไหวเช่นนี้ก็ดึงดูดคนที่มหาราชครูส่งมาลอบโจมตีเช่นกัน

ไกลออกไป เฟิ่งหลิงถือโอกาสที่รอบด้านเต็มไปด้วยควันหนาพาองครักษ์ถอยออกจากสถานที่ต่อสู้ ตอนนี้เอง คนของมหาราชครูมุ่งฟาดฟันสังหารกับคนของไท่ซ่างหวงซึ่งหน้า ท่ามกลางควันอันหนาทึบ ทั้งสองแยกมิตรศัตรูไม่ออก โรมรันสังหารเข้าด้วยกัน เสียงต่อสู้ดังไม่ขาดสาย ทั้งยังมอบโอกาสให้พวกเฟิ่งหลิงเคลื่อนตัวเข้าสู่ป่าทึบไปในเวลาไม่นาน

ยิ่งพวกเขาเข้าใกล้เมืองหลวงมากเท่าใด ทุกที่ก็ยิ่งเต็มไปด้วยอันตราย การตามล่าสังหารเช่นนี้เกิดบ่อยยิ่งกว่าการรับประทานอาหาร ไม่สามารถผ่อนคลายใจได้แม้เพียงชั่วขณะ แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ ความคิดในใจของทุกคนก็ยิ่งแน่วแน่ พวกเขาเชื่อว่าตนจะต้องไปถึงเมืองหลวงได้อย่างสะดวกราบรื่นแน่นอน!

ขณะเดียวกัน ภายในราชสำนักของแคว้นเหลียนคล้ายกับเต็มไปด้วยพายุคลั่ง นับวันขุนนางผู้เป็นลูกน้องของไท่ซ่างหวงก็ยิ่งถูกลากออกมา นับวันหลักฐานการเล่นพรรคเล่นพวกและทุจริตก็ยิ่งถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคน ในระยะเวลาเพียงไม่กี่วัน ความสกปรกในราชสำนักแห่งแคว้นเหลียนถูกกำจัดจนสะอาดไปกว่าครึ่ง ปรากฏแนวโน้มที่จะชนะ

วันนี้จักรพรรดิเหลียนตัดสินใจจะทำพิธีบวงสรวง ทั้งยังเป็นการประกาศสงครามกับไท่ซ่างหวงอย่างเต็มตัว การกระทำนี้ทำให้ทั่วทั้งแคว้นสั่นสะท้าน ผู้ที่มีสายตาดีย่อมมองเห็นชัดเจน ในที่สุดแคว้นเหลียนก็ดำเนินมาถึงช่วงเวลาอันตรายแล้ว!

บริเวณประตูเมืองหลวง ในที่สุดคนกลุ่มนั้นก็ฝ่าฟันอันตรายนานับประการจนมาถึงที่นี่ ทหารบริเวณประตูเมืองส่งเสียงถาม “ผู้มาเยือนคือใคร!”

บุรุษรูปงามเป็นเอกที่อยู่ตรงกลางเดินลงจากรถม้า ออกมาปรากฏตัวภายใต้แสงอาทิตย์ ผมดำขลับปลิวไสว ให้ความรู้สึกสูงศักดิ์ไม่ธรรมดา

ซือถูเจินที่อยู่บนกำแพงเมืองมองเพียงปราดเดียวก็จำบุรุษผู้แผ่กลิ่นอายจักรพรรดิเบื้องหน้าผู้นั้นได้ “เร็ว! รีบเปิดประตูเมือง!”