หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 34 ตอนที่ 991 ปิดประตูเมืองอวิ้น

เล่มที่ 34 ตอนที่ 991 ปิดประตูเมืองอวิ้น

ข้ารับใช้ตระกูลหนานเหล่านี้พึ่งพาได้มาก การทำงานของพวกเขาค่อนข้างรวดเร็ว ภายใต้การช่วยเหลือของพวกเขา ไม่นานเมืองแห่งความตายแห่งนี้ก็เกิดเปลวเพลิงลุกโชน ศพที่ถูกทิ้งอยู่ในเมืองไม่น้อยถูกรวมเข้าด้วยกัน เนื่องจากเวลาจำกัดจึงทำได้เพียงเผาศพพวกเขาบนถนน

เพราะมีศพมากจึงไม่สามารถสร้างเตาเผาศพได้ ทำได้เพียงจัดการแบบเรียบง่าย สิ่งเดียวที่สามารถมองเห็นได้มีเพียงใบหน้าเจ็บปวดทรมานตายตาไม่หลับเหล่านั้น…

ชาวบ้านบริสุทธิ์เหล่านี้ตายตาไม่หลับ ทว่าความเกลียดชังเช่นนี้ช่างไร้พลัง กระทั่งโอกาสจะบ่นว่าก็ยังไม่มี ถูกเปลวเพลิงที่กำลังโหมกระหน่ำกลืนกินไปเสียก่อน

ซูฉินมองเปลวเพลิงที่กำลังเต้นระบำ ในใจรู้สึกโศกเศร้ายิ่งนัก นางคิดไม่ถึงว่าระหว่างทางเดินกลับวังในคราวนี้จะได้เห็นภาพอันโหดร้ายปานนี้ ชาวบ้านน่าสงสารนัก ถูกไท่ซ่างหวงทอดทิ้ง หากการต่อสู้ครั้งนี้พวกเขาพ่ายแพ้ เช่นนั้นจะมีคนอีกมากมายที่เป็นเหมือนชาวบ้านเหล่านี้ มีกองซากศพนับไม่ถ้วน!

นางก้มหน้าลงมองดอกไม้ป่าในมือตนที่เก็บมาจากริมทาง พวกมันช่างเล็กจ้อยเช่นเดียวกับชาวบ้านในกองเพลิง ซูฉินหลับตาสูดหายใจลึก โยนความรู้สึกผิดในใจลงไปกับเปลวเพลิงที่กำลังร่ายรำด้วยท่าทีแน่วแน่ ในฐานะที่เป็นฮองเฮาแห่งแคว้นเหลียน นางไม่สามารถมองดูประชาชนของตนตกลงสู่จุดจบเช่นนี้โดยไม่ทำอะไร!

นางในตอนนี้ ตัดสินใจอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

…

ยามนี้ ณ เมืองอันเจริญรุ่งเรืองที่ใกล้ที่สุด นอกเมืองมีรถม้าคันหนึ่งถูกขวางไว้บริเวณประตูเมือง

ทหารที่ประตูเมืองตะโกนอย่าขุ่นเคือง “ผู้มาเยือนคือผู้ใด? ตอนนี้ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าไป!”

บนอานม้า หลานอวิ๋นมีสีหน้าเย็นชา จากนั้นจึงแสดงป้ายพกของตน “หมอหลวงที่ฝ่าบาทส่งมากำลังอยู่ระหว่างทางมาเมืองอวิ้น รีบเปิดประตูรอการมาถึงของขบวนเดินทางเถิด”

หมอหลวง?

ทหารสบตากัน ในสายตาเต็มไปด้วยความแปลกใจ “เช่นนั้นท่านรออยู่ที่นี่ก่อน ข้าจะเข้าไปรายงาน”

เพียงไม่นานทหารก็กลับมาด้วยสีหน้าหงุดหงิด “ท่านเจ้าเมืองมีคำสั่ง ตอนนี้เป็นเวลาพิเศษไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าเมืองอวิ้น”

“โอหัง! นี่คือราชโองการของฝ่าบาท เจ้าเมืองกล้าไม่ฟังหรือ?” หลานอวิ๋นได้ยินก็โกรธเกรี้ยวยิ่งนัก ม้าที่อยู่ใต้ร่างยกขาหน้าพลางร้องออกมา

ทหารนายนั้นคล้ายจะถูกท่าทีโกรธเกรี้ยวของหลานอวิ๋นข่มขู่ ใบหน้าเผยสีหน้าย่ำแย่ออกมา “ท่านแม่ทัพกล่าวเช่นนี้ก็ไร้ประโยชน์ ท่านเจ้าเมืองกล่าวว่าไม่ได้รับราชโองการจากฝ่าบาท ดังนั้นขอให้ท่านแม่ทัพอ้อมไปเถิด อย่าทำให้ผู้น้อยลำบากใจเลย!”

หลานอวิ๋นกำบังเหียนในมือแน่น จะอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าที่นี่จะตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้

ตอนนี้นอกประตูเมืองมีผู้ประสบภัยไม่น้อยพากันปรากฏตัวขึ้น พวกเขาแต่ละคนล้วนร่างกายซูบผอมจนเห็นกระดูก อาภรณ์สกปรกมอมแมม เห็นได้ว่าเดินทางมาไกลพบความลำบากมากมาย แต่ยามนี้ประตูเมืองที่ปิดสนิททำให้พวกเขาไม่อาจเข้าไปได้

“นายท่าน ขอร้องพวกท่านเถิด ให้พวกเราเข้าไปเถิด! ขอร้องพวกท่าน!” ผู้ประสบภัยทั้งหลายคุกเข่าขอร้องอยู่หน้าประตูเมือง โขกศีรษะไม่หยุด ความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ทำให้พวกเขาไม่มีทางเลือก

“ไปๆๆ…ไม่ว่าพวกเจ้าจะเป็นใครล้วนเหมือนกัน ไม่ว่าใครก็เข้าเมืองอวิ้นไม่ได้!” ทหารที่ประตูเมืองกล่าวด้วยสีหน้าหมดความอดทน

“นายท่าน ให้พวกเราเข้าไปเถิด! พวกเราไม่ได้ติดโรคระบาด พวกเราไม่ได้ป่วย…พวกท่านให้พวกเราเข้าไปเถิด! มิเช่นนั้นพวกเราจะต้องตายกันหมดแน่! ขอร้องพวกท่านล่ะ!”

“ใช่แล้วนายท่าน ไม่ง่ายเลยกว่าพวกเราจะหนีออกมาได้…หากกระทั่งที่นี่ก็ยังไม่รับพวกเรา เช่นนั้นพวกเรา…มิใช่ว่าจะต้องตายอย่างเดียวหรือ?” เสียงขอร้องของผู้ประสบภัยดังไม่ขาดสาย ภาพอันโหดร้ายทำให้ทหารบริเวณประตูเมืองหวั่นไหว

แต่ทุกคนล้วนรู้อยู่แก่ใจ ไม่ต้องพูดถึงว่าภายนอกมีแต่โรคระบาดเลย ต่อให้ไม่ใช่ หากเจ้าเมืองไม่มีคำสั่งเปิดประตู แม้พวกเขามีสิบหัวก็ไม่กล้าต่อต้านคำสั่ง

นายทหารที่เป็นผู้นำเจรจาหมุนตัวไปไม่หันกลับมามองอีก “ไปเสีย! เมืองอวิ้นไม่รับพวกเจ้า!”

“นายท่าน…” เพียงพริบตาเดียวความหวังทั้งหมดของผู้ประสบภัยพลันพังทลาย เดินทางมาที่นี่ได้ก็นับเป็นปาฏิหาริย์แล้ว พวกเขาเดินต่อไม่ไหวอีก

หลานอวิ๋นมองทุกสิ่งทุกอย่างเบื้องหน้าพลางขมวดคิ้ว เหตุใดจึงไม่ได้รับคำสั่งจากฝ่าบาท? เขากับอัครมหาเสนาบดีติดต่อกันแล้ว ซือถูเจินกล่าวว่าใช้การขนส่งด่วนพิเศษมายังเมืองอวิ้นนานแล้ว ขอเพียงเขามาหาเจ้าเมืองก็พอ หากหมอหลวงมาถึงแต่กลับไม่ได้เข้าเมือง ทั้งยังเจอผู้ประสบภัยที่โกรธเกรี้ยว เกรงว่าจะทำให้เกิดความเข้าใจผิดที่ยากอธิบาย

ตอนนี้เองหลานอวิ๋นสังเกตเห็นว่าบนกำแพงเมืองมีสายตาแปลกๆ คู่หนึ่งมองมา เขาเงยหน้าขึ้น พบทหารนายหนึ่งทำตัวลับๆ ล่อๆ สัญชาตญาณกำลังบอกเขาว่าในเมืองอวิ้นจะต้องมีอะไรเกิดขึ้นเป็นแน่

กลางดึก เงาร่างสีดำพลิกตัวทะยานเข้าไปในกำแพงเมือง ถึงแม้กำแพงเมืองจะปิดสนิทแต่ก็ไม่อาจทำให้เขาลำบากได้

เขาขยับตัวไปตามหลังคาบ้าน เงาร่างเคลื่อนไหวรวดเร็ว ไม่นานก็มาถึงจวนเจ้าเมือง

ตอนนี้เจ้าเมืองกำลังอยู่ในห้องหนังสือของตนด้วยอาการกระวนกระวาย เดินกลับไปกลับมาอยู่ในห้องไม่หยุด

“ใต้เท้า บริเวณประตูเมืองมีผู้ประสบภัยรวมตัวอยู่มาก ไม่ยอมไปขอรับ!” เสียงร้อนรนขององครักษ์นายหนึ่งดังขึ้นจากด้านนอก

ฝีเท้าของเจ้าเมืองจางชะงักไปโดยพลัน สีหน้าย่ำแย่ยิ่งนัก ถลึงตามองคนเบื้องหน้าด้วยสายตาเฉียบคม “จะต้องขวางเอาไว้ อย่าให้พวกเขาเข้ามาเด็ดขาด ได้ยินหรือไม่?”

“ขอรับ! ผู้น้อยทราบ!”

“ประเดี๋ยวก่อน วันนี้แม่ทัพผู้นั้นไปแล้วหรือไม่?”

องครักษ์นายนั้นรีบตอบทันที “วันนี้ไม่เห็นเขาแล้วขอรับ ผู้น้อยคิดว่าคงรู้ตัวจึงถอยไปแล้ว”

เจ้าเมืองจางขมวดคิ้ว ท่าทางเต็มไปด้วยความครุ่นคิด จากนั้นจึงโบกมือ ทหารนายนั้นได้รับคำสั่งจึงรีบออกไปจากห้องหนังสือ

ยามนี้หลานอวิ๋นยืนอยู่บนหลังคาห้องหนังสือ มองเก็บทุกอย่างที่เกิดขึ้นด้านในเอาไว้ในสายตา ที่แท้เจ้าเมืองจางรู้ว่าตนมา หรือวันนี้จะจงใจขวางเขาเอาไว้? เจ้าเมืองตัวเล็กๆ ถึงกับกล้าต่อต้านราชโองการเชียวหรือ?

ในดวงตาของหลานอวิ๋นปรากฏความเย็นยะเยือก ย่อเข่าลงกำลังจะเคลื่อนไหว แต่กลับเห็นพ่อบ้านชราคนหนึ่งวิ่งมาทางห้องหนังสือด้วยท่าทีกระวนกระวาย ปากยังส่งเสียงไม่หยุด “แย่แล้วขอรับใต้เท้า คุณชายเขา คุณชายเขา…”

“คุณชายเขาเป็นอะไร?” เจ้าเมืองจางสีหน้าเปลี่ยนไปโดยพลัน ความรู้สึกไม่สบายใจเพิ่มมากขึ้น

“เกรงว่าคุณชายเขา…คงไม่ไหวแล้วขอรับ…”

“อะไรนะ?” ทั้งสองพากันวิ่งออกไปจากห้องหนังสือมุ่งไปทางเรือนแห่งหนึ่ง ยังไม่ทันเหยียบย่างเข้าประตูก็ได้ยินเสียงร้องไห้ด้วยความปวดร้าวของสตรีในห้องดังแว่วมา โศกเศร้าอาดูรยิ่งนัก

ขณะนี้บนเตียงมีเด็กชายท่าทางอ่อนแอผู้หนึ่งนอนหลับตานิ่ง หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง ลมหายใจกระชั้นถี่ สีหน้าแดงก่ำ บนใบหน้าเล็กๆ และบนร่างกายแขนขาปรากฏฝีใหญ่เม็ดใหญ่เท่าหัวแม่มือหลายจุด ตะปุ่มตะป่ำคล้ายเม็ดบัว คละเคล้าไปด้วยหนองสีเหลืองขาว

“นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เจ้าเมืองจางเห็นภาพเบื้องหน้าก็รู้สึกตื่นตะลึงเป็นอย่างยิ่ง มองไปยังสตรีที่ร้องไห้อยู่ข้างเตียงอย่างยากจะเชื่อ “ฮูหยิน ซื่อเจี๋ยเป็นอะไร?”

สตรีนางนั้นเงยหน้าขึ้นมอง ในสายตาปวดร้าวซ่อนไว้ด้วยความตำหนิกล่าวโทษ “เหตุใดนายท่านเพิ่งมาตอนนี้? ซื่อเจี๋ยเขา…”

“หลายวันนี้มีงานราชการรัดตัว เจ้าก็รู้สถานการณ์ในตอนนี้ดี…เฮ้อ มิใช่ว่าสองวันก่อนหน้านี้ยังดีๆ อยู่หรือ เหตุใดจู่ๆ จึงกลายเป็นเช่นนี้ได้?” เจ้าเมืองจางอธิบายอย่างจนใจ มองไปยังเด็กชายบนเตียงอีกครั้ง พลันรู้สึกปวดหัวเวียนศีรษะ

“วันนี้ซื่อเจี๋ยมีไข้สูงไม่ลด ข้าสั่งให้คนไปเชิญท่านหมอมาแล้ว แต่ท่านหมอตรวจไม่พบอะไร ตอนเย็นข้าพบว่าบนร่างกายของเขามีฝีขึ้นมาก ยิ่งไปกว่านั้นพอแตะเขาก็…นายท่าน ท่านว่าจะเป็น…โรคระบาดหรือไม่?”

“กล่าวเหลวไหลอันใด? จะเป็นโรคระบาดไปได้อย่างไร!” เจ้าเมืองกล่าวเสียงเย็น ทว่าความหวาดกลัวในใจกลับเพิ่มมากขึ้นอย่างมิอาจควบคุม “ไม่ เป็นไปไม่ได้ เมืองอวิ้นยังไม่มีผู้ป่วยเกิดขึ้น! อีกทั้งยังไม่ให้ผู้ประสบภัยใดเข้ามา อยู่ดีๆ จะเกิดโรคระบาดขึ้นได้อย่างไร?”

“แต่ว่านายท่าน…ตอนนี้ซื่อเจี๋ย…” ในใจของสตรีหวาดกลัวยิ่งนัก

ตอนนี้เอง จู่ๆ ด้านหลังก็มีเสียงทอดถอนใจดังขึ้น “นี่คือโรคระบาดโดยไม่ต้องสงสัยเลย!”

“ผู้ใด?” ทุกคนหันมาด้วยความตกใจ พบว่าในห้องมีบุรุษในอาภรณ์ชุดดำผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่ยามใดก็มิอาจทราบ

เจ้าเมืองจางรีบตะโกนเสียงดัง “เด็กๆ มีมือสังหาร! เด็กๆ!”

หลานอวิ๋นหรี่ตา ยกมือขึ้นปลดผ้าสีดำที่ใช้ปิดใบหน้าของตนออก เผยดวงหน้าหล่อเหลาให้เห็น “เจ้าเมืองจางจำแม่ทัพเช่นข้าไม่ได้หรือ?”

เจ้าเมืองจางชะงักไป “มะ แม่ทัพหลาน?”

“ที่แท้เจ้าเมืองจางยังจำแม่ทัพเช่นข้าได้!” ในน้ำเสียงของหลานอวิ๋นเต็มไปด้วยความอันตรายที่ยากจะปกปิด

เมื่อได้ยินดังนั้นสีหน้าของเจ้าเมืองจางพลันเปลี่ยนไป พูดพึมพำกับตนเอง “มิใช่ว่าแม่ทัพหลานไปแล้วหรือ? เหตุใดถึง…”

สายตาของหลานอวิ๋นเลื่อนไปมองร่างของเด็กชายที่ชีวิตกำลังตกอยู่ในอันตราย “หากแม่ทัพเช่นข้าไปแล้ว ผู้ใดจะช่วยบุตรชายเพียงคนเดียวของใต้เท้าจางเล่า? เจ้าเมืองจางไม่จำเป็นต้องสงสัย คุณชายของท่านป่วยเป็นโรคระบาดแน่นอน!”

เป็นโรคระบาด…จริงหรือ?

สตรีข้างเตียงพลันหน้าซีด สาวใช้ที่อยู่ในห้องตกใจพากันถอยออกไป ต้องทราบว่าโรคระบาดเป็นโรคติดต่อ!

เจ้าเมืองจางอดไม่ได้ที่จะร่างกายโซเซ เดินถอยหลังไปหนึ่งก้าว สุดท้ายยังฝืนหัวเราะเสียงเย็นออกมา “แม่ทัพหลานพูดเล่นแล้ว ท่านมิใช่หมอจะพูดตามใจได้อย่างไรว่าบุตรชายของข้าติดโรคระบาด? บุตรชายของข้าไม่ติดโรคระบาดแน่!”

หลานอวิ๋นใช้สองมือกอดอกด้วยท่าทีมั่นใจ “แม่ทัพเช่นข้ากลับมาจากเขตโรคระบาดจะไม่รู้เชียวหรือว่าผู้ติดโรคระบาดมีลักษณะเช่นไร? หากท่านเจ้าเมืองไม่เชื่อ เช่นนั้นก็รอให้บุตรชายตายเพราะรักษาไม่ได้ก่อนแล้วค่อยเสียใจทีหลังเถิด!”

คำพูดโหดร้ายเช่นนี้ทำให้เจ้าเมืองจางแทบสำลัก ฮูหยินเจ้าเมืองรีบโถมตัวไปแทบเท้าหลานอวิ๋น จับชายอาภรณ์เขาแน่น ร้องไห้ด้วยความโศกเศร้า “ขอร้องเถิดท่านแม่ทัพ ช่วยบุตรชายข้าด้วย ท่านจะต้องมีวิธีใช่หรือไม่?!”

ทว่าหลานอวิ๋นในยามนี้กลับทำเพียงมองเจ้าเมืองจางด้วยสายตาลึกล้ำ “วันนี้ใต้เท้าไล่แม่ทัพเช่นข้าไป เกรงว่าคงไม่ต้องรับพวกเรา ผู้แซ่หลานเพียงกังวลว่าเจ้าเมืองจางจะเกิดเรื่องเหนือคาดอันใดขึ้นหรือไม่ ตอนนี้เห็นใต้เท้าปลอดภัยไร้อันตราย แม่ทัพเช่นข้าก็วางใจ ลาก่อน!”

“แม่ทัพหลานโปรดรอก่อน!” เจ้าเมืองจางรีบส่งเสียงหยุดเขาไว้ ลังเลครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหันไปมองบุตรชายเพียงคนเดียวของตน ในใจรู้สึกสับสน…

ซื่อเจี๋ย เป็นทายาทหนึ่งเดียวของตระกูลจาง

สตรีเห็นเจ้าเมืองจางมีท่าทางลังเลไม่แน่ใจจึงร้องไห้ออกมา “นายท่าน! หากซื่อเจี๋ยเป็นอะไรไป ข้าจะไม่ขออยู่ต่อ!”

เจ้าเมืองจางกัดฟันแน่น เขาสูดหายใจลึกๆ เงยหน้าขึ้นมอง “แม่ทัพหลาน พวกเราไปคุยกันหน่อยเป็นอย่างไร?”

แม่ทัพหลานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย จากนั้นจึงเดินตามเจ้าเมืองจางไปยังห้องหนังสือ เขากลับอยากจะเห็นเสียจริงว่าอีกฝ่ายจะพูดอันใด

เมื่อปิดประตูดีแล้ว เจ้าเมืองจางพลันมองรอบด้านอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงถอนใจยาว “แม่ทัพหลาน ข้าทำเช่นนี้ก็ลำบากใจเช่นกัน!”