หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 34 ตอนที่ 996 ฟื้นอย่างปาฏิหาริย์

เล่มที่ 34 ตอนที่ 996 ฟื้นอย่างปาฏิหาริย์

จักรพรรดิเหลียนทอดพระเนตรไปยังอัครมหาเสนาบดีอายุน้อยเบื้องหน้าด้วยดวงเนตรลึกล้ำ พระพักตร์เคร่งขรึม จากนั้นจึงตรัสด้วยความกังวล “เจิ้นทราบว่าระยะนี้ท่านได้รับความกดดันอย่างใหญ่หลวง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เจิ้นล้วนเชื่อเจ้า ชาวบ้านเหล่านี้เป็นผู้บริสุทธิ์ เจิ้นไม่อาจปล่อยให้ไท่ซ่างหวงกระทำบุ่มบ่าม ผลักชาวบ้านเข้าไปในเปลวเพลิง!”

“กระหม่อมเข้าใจแล้วพะยะค่ะ!” สีหน้าของซือถูเจินหนักแน่น

อัครมหาเสนาบดีวัยหนุ่มถอยออกไปจากห้องทรงอักษร เขารู้ว่าจักรพรรดิเหลียนสังเกตเห็นจุดยืนของเขาในตอนนี้แล้ว เขาเพียงแสร้งทำเป็นเข้าข้างไท่ซ่างหวง แต่ความจริงยังคงทำเพื่อผลประโยชน์ของจักรพรรดิเหลียน

เรื่องของเจียงหนานในคราวนี้ คนของไท่ซ่างหวงถึงกับสังหารหมู่ชาวบ้านบริสุทธิ์อย่างโหดเหี้ยม ทำให้ซือถูเจินยิ่งมั่นใจว่าก่อนหน้านี้ตนเลือกไม่ผิด!

เมื่อออกมาจากพระราชวัง มีรถม้าคันหนึ่งจอดรออยู่นานแล้ว ซือถูเจินยังไม่ทันเดินเข้าไปก็พบว่ามีบุรุษผู้หนึ่งเดินมาส่งสายตาให้ซือถูเจิน ดวงตาของเขาเปล่งประกาย รีบนั่งรถม้าไปยังสถานที่นัดพบก่อนหน้านี้

ภายในวัดรกร้างนอกเมืองหลวง บุรุษอาภรณ์ดำรออยู่ที่นั่นแล้ว

ซือถูเจินสังเกตรอบด้าน ก้าวเดินเข้าไปอย่างว่องไว “ไม่ทราบว่าไท่ซ่างหวงมีพระบัญชาใด?”

“ผู้น้อยได้รับพระบัญชาจากไท่ซ่างหวงให้มาแจ้งข่าวแก่ท่านอัครมหาเสนาบดี ตอนนี้องค์ชายใหญ่และพระชายาปรากฏตัวที่เขตโรคระบาดในเจียงหนานแล้ว และกำลังกระตุ้นให้ชาวบ้านในเขตโรคระบาดต่อต้านไท่ซ่างหวง”

“มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ?” ซือถูเจินสั่นสะท้านในใจ คิดไม่ถึงว่าพวกองค์ชายจะเสด็จไปยังสถานที่อันตรายเช่นนั้น

ในดวงตาของบุรุษอาภรณ์ดำเจือไปด้วยประกายอันตราย “ใช่แล้ว ดังนั้นเจตนาของไท่ซ่างหวงก็คือ ให้ท่านอัครมหาเสนาบดีคิดทำทุกวิถีทางเพื่อรับมือ ทางที่ดีควรจับเป็นองค์ชายและพระชายาให้ได้”

ซือถูเจินจมลงสู่การใคร่ครวญ แต่ไม่นานเขาก็คิดได้ว่าพระชายาเชี่ยวชาญวิชาแพทย์ คงไม่ยอมทนเห็นชาวบ้านได้รับความลำบาก จึงเสด็จไปช่วยเหลือเหล่าหมอหลวงที่ถูกส่งไปบรรเทาโรคระบาดด้วยพระองค์เอง ในใจของเขาเกิดความรู้สึกนับถือ แต่บนใบหน้ากลับเลิกคิ้วขึ้นไม่แสดงร่องรอยใด “ท่านผู้ส่งสารโปรดวางใจ ข้าจะทำสุดความสามารถ!”

“ท่านอัครมหาเสนาบดีซื่อสัตย์ภักดีเช่นนี้ ไท่ซ่างหวงยินดียิ่ง เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน!” บุรุษอาภรณ์ดำยกมือคาราวะ จากนั้นจึงเดินตรงออกไปนอกวัดร้าง

ซือถูเจินขมวดคิ้วเล็กน้อย จมลงสู่การใคร่ครวญ เกรงว่าระยะนี้ไท่ซ่างหวงคงคิดจะเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ เริ่มจากให้เขากระจายข่าวลือ กล่าวว่าจักรพรรดิเหลียนทอดทิ้งเจียงหนาน จากนั้นจึงให้เขาส่งคนไปสังหารหมู่ชาวบ้านในเขตโรคระบาด แม้ตนจะแสร้งทำเป็นรับปาก แต่ความจริงทำเพียงส่งคนกลุ่มหนึ่งออกไปสร้างเรื่องเท็จเพื่อรับมือกับเรื่องนี้เท่านั้น

ส่วนพื้นที่ที่ถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยมจริงๆ เขาตรวจสอบออกมาแล้ว พบว่าเป็นอำนาจที่พัวพันกันยุ่งเหยิง คนเหล่านั้นก็คือคนที่ปิดซ่อนตัวตนอยู่ในราชสำนักเพื่อทำงานให้ไท่ซ่างหวง เพียงแต่คนพวกนี้หยั่งรากลึกเกินไป ไม่สามารถกำจัดได้ในวันสองวัน ดังนั้นเขาจึงลอบรายงานเรื่องขุนนางเหล่านี้ให้จักรพรรดิเหลียนทรงทราบ เป็นการเตือนจักรพรรดิเหลียนว่าผู้ใดในราชสำนักที่พระองค์ใช้งานไม่ได้

ทว่าเขารู้ดี ตอนนี้เพื่อไม่ให้ผู้อื่นสงสัย เขาจึงไม่สามารถช่วยจักรพรรดิเหลียนกำจัดอำนาจเหล่านี้ได้ มิเช่นนั้นจะต้องถูกย้อนรอยเป็นแน่!

ตอนนี้เขาได้รับความไว้วางใจจากไท่ซ่างหวงแล้ว ย่อมรู้แผนร้ายของอีกฝ่ายได้ก่อนก้าวหนึ่ง ทั้งยังวิเคราะห์ออกมาได้อย่างแม่นยำ ก่อนจะถือโอกาสกล่าวเตือนจักรพรรดิเหลียนให้เตรียมการรับมือให้ดี

ทว่าเรื่องในคราวนี้ ไท่ซ่างหวงจะต้องส่งผู้อื่นไปตามสังหารด้วยเป็นแน่ หากไม่คิดหาวิธีรับมือรอบด้าน พวกองค์ชายใหญ่จะต้องตกอยู่ในอันตรายแน่นอน

ในสมองของซือถูเจินเกิดความคิดบางอย่างเปล่งประกาย หากตนดึงดูดสายตาไท่ซ่างหวงไปผิดที่ มิใช่ว่าจะกำจัดอันตรายแทนพวกองค์ชายใหญ่ได้หรือ?

เคาะตะวันออกตีตะวันตก กลยุทธ์นี้เขาเชี่ยวชาญที่สุด เขากลับอยากจะเห็นเสียจริง ไท่ซ่างหวงมีอำนาจเพียงใดกันแน่จึงจับจ้องทุกการกระทำของพวกองค์ชายได้!

ไม่นานซือถูเจินก็กลับมายังจวนอัครมหาเสนาบดี ยังคงเป็นเช่นวันวาน สิ่งแรกที่เขาทำก็คือไปยังห้องของหลานหลิง เยี่ยมเยียนสตรีที่กระทั่งตอนนี้ก็ยังคงสลบไสลไม่ได้สติ

บนเตียงนุ่ม สตรีที่กำลังหลับลึกคล้ายจะซูบผอมลงไม่น้อย ความองอาจก่อนหน้านี้ถูกความซูบเซียวเข้าแทนที่ทำให้เขาไม่กล้ามองตรงๆ

ซือถูเจินหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดใบหน้าให้นางเบาๆ ในดวงตาเต็มไปด้วยความกังวลและจนใจ “เด็กน้อย เหตุใดยังไม่ยอมฟื้นอีก? หรือตั้งใจให้พี่ชายเจ้ามาคิดบัญชีกับข้าจริงๆ?”

หลายวันมานี้ ขอเพียงเขาอยู่ที่จวนอัครมหาเสนาบดีก็จะมาอยู่ข้างกายหลานหลิง คอยพูดคุยกับนาง ต่อให้หลานหลิงไม่อาจตอบเขาได้ก็ตาม

สำหรับคนอื่นๆ หากไม่รู้เรื่องมิตรภาพระหว่างเขาและหลานหลิง คงคิดว่านี่เป็นคู่รักที่มีความรักลึกซึ้งต่อกัน บุรุษรักมั่นเพียงนี้ เฝ้าดูแลคนรักของตนอย่างเสมอต้นเสมอปลาย ราวกับความรักของคู่นกยวนยาง

อย่างไรก็ตาม เรื่องเหล่านี้ซือถูเจินย่อมกระจ่างใจที่สุด เขาไม่ลืมบุญคุณที่หลานหลิงมีต่อมารดาตน แม้ว่าสุดท้ายมารดาจะถูกผู้อื่นทำร้ายจนตาย ทว่าก็ทำให้เด็กสาวบริสุทธิ์คนนี้ถูกลากเข้ามาพัวพัน เมื่อติดหนี้น้ำใจคน เขาซือถูเจิน ต่อให้ใช้ทั้งชีวิตก็จะต้องตอบแทน

เขาเคยสัญญากับแม่ทัพหลานไว้แล้วว่าเขายินดีดูแลหลานหลิงไปชั่วชีวิต และจะไม่เสียใจเป็นอันขาด เพียงแต่เขาอยากให้สตรีบนเตียงได้สติกลับมา ฟื้นคืนสู่สภาพเต็มไปด้วยชีวิตชีวาเฉกเช่นก่อนหน้านี้มากกว่า เขาหวังว่านางจะมีความสุข มิใช่เช่นนี้…

“เด็กน้อย ตกลงเจ้าฝันเห็นอะไรกันแน่? สิ่งที่อยู่ในฝันทำให้เจ้าอาลัยอาวรณ์ไม่ยอมกลับมาเชียวหรือ?” ซือถูเจินทอดถอนใจเบาๆ คละเคล้าไปด้วยความจนใจและปวดใจ…

ตอนนี้เอง สตรีบนเตียงคล้ายจะขยับเล็กน้อย แต่ไม่นานก็สงบลง

ดวงตาของซือถูเจินเปล่งประกาย “หลานหลิง เจ้าตื่นแล้วหรือ?!”

แต่สตรีบนเตียงกลับไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย ราวกับเมื่อครู่เป็นเขาคิดไปเอง

ซือถูเจินเงียบลง ก้มหน้าด้วยท่าทางหดหู่ คิดว่าตนเองช่างน่าหัวเราะยิ่ง เหตุใดจึงคิดว่านางจะตื่นขึ้นมาจริงๆ เล่า?

“น้ำ…น้ำ…” อย่างไรก็ตาม ในตอนที่เขากำลังยอมแพ้นั้นเอง สตรีบนเตียงกลับส่งเสียงแหบแห้งอ่อนแรงออกมา

ซือถูเจินชะงักไปครู่หนึ่ง ในดวงตาเต็มไปด้วยความยากจะเชื่อ หรือว่าเขาคิดไปเองอีกแล้ว? เขากลั้นใจ ในที่สุดก็ได้ยินเสียงอ่อนแรงนั้นชัดเจน “น้ำ…”

บุรุษสั่นสะท้านไปทั้งร่าง รีบหมุนตัวไปรินชาอุ่นถ้วยหนึ่ง จากนั้นจึงประคองนางขึ้นด้วยมือข้างเดียว ส่งถ้วยชาไปที่มุมปากของนางอย่างระมัดระวัง “น้ำ! เจ้าต้องการดื่มน้ำใช่หรือไม่?”

เสียงนี้ฟังดูตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

ยามนี้หลานหลิงอ่อนแอเกินไป ไม่สามารถลืมตาได้ ทำได้เพียงจิบน้ำช้าๆ

“หลานหลิง?” เขาอดส่งเสียงเรียกเบาๆ ไม่ได้ คล้ายยังไม่ได้สติกลับมาจากความยินดี แม้ยามนี้สตรีบนเตียงจะมิได้ส่งเสียงตอบ ทว่าก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ซือถูเจินรู้สึกร้อนที่ดวงตา รีบเอ่ยปากโดยพลัน “เด็กๆ! เร็ว รีบตามหมอ!”

เพียงครู่เดียวพ่อบ้านก็พาหมอผู้หนึ่งเดินมาอย่างเร่งร้อน ไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย “ท่านอัครมหาเสนาบดี นี่นับเป็นปาฏิหาริย์จริงๆ! ด้วยบาดแผลของแม่นาง เก็บชีวิตกลับมาได้ก็นับว่าพุทธองค์เมตตาแล้ว แต่ตอนนี้นางถึงกับฟื้นขึ้นมา ช่างเป็นเรื่องน่ายินดีจริงๆ น่ายินดีจริงๆ!”

“ความหมายของท่านหมอก็คือ…” ซือถูเจินกลัวว่าตนฟังผิดไป ท่านหมอแย้มยิ้ม บอกกับเขาชัดเจนว่าตอนนี้หลานหลิงเพียงต้องดูแลสุขภาพให้ดี บำรุงเลือดลมที่เสียหายไปก่อนหน้านี้ จากนั้นจะแข็งแรงดุจเดิม

ในที่สุดหินก้อนใหญ่ที่กดทับอยู่ในใจมาโดยตลอดก็ถูกกำจัดออก แต่ขณะเดียวกันเขาพลันคิดได้ว่าต้องปิดบังเรื่องที่หลานหลิงฟื้นไว้ก่อน มิเช่นนั้นหากคนของไท่ซ่างหวงรู้ว่านางยังมีชีวิตอยู่จะต้องไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ แน่นอน เกรงว่าจะกลับมาฆ่าคนปิดปากอีก

“รีบสั่งลงไป ไม่ว่าผู้ใดก็ห้ามนำเรื่องที่คุณหนูหลานฟื้นแล้วออกไปพูดเป็นอันขาด มิเช่นนั้นจะถูกทำโทษ!”

หลังจากจัดเตรียมทุกอย่างเหมาะสมแล้ว ซือถูเจินก็เขียนจดหมายขึ้นฉบับหนึ่ง รีบให้คนนำไปส่งที่จวนแม่ทัพหลาน บอกข่าวดีนี้แก่เขา

วันต่อมา บุรุษร่างกำยำมาปรากฏตัวที่จวนอัครมหาเสนาบดี ท่าทางยินดีอย่างมิอาจควบคุม

อัครมหาเสนาบดีหนุ่มพาคนกลุ่มหนึ่งออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง

แม่ทัพหลานเนื้อตัวมอมแมม แต่ใบหน้ากลับไม่ปรากฏความเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย “หลิงเอ๋อร์เล่า? หลิงเอ๋อร์ฟื้นแล้วจริงหรือ?”

“คุณหนูหลานเป็นคนดีสวรรค์ย่อมคุ้มครอง นางฟื้นแล้วจริงๆ!”

ขณะที่แม่ทัพหลานเดินเข้าไปในห้อง สตรีบนเตียงยังคงมีท่าทางเหม่อลอย เพียงแต่ลมหายใจไม่เป็นจังหวะของนางกลับแสดงให้เห็นทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว

ชั่วขณะนั้น ดวงตาของแม่ทัพหลานพลันเปียกชื้น เขานั่งลงข้างเตียงอย่างระมัดระวัง มองไปยังดรุณีน้อยที่ยังคงหลับตาด้วยแววตารักใคร่ เอ่ยเรียกเบาๆ “หลิงเอ๋อร์? หลิงเอ๋อร์? พ่อมาเยี่ยมเจ้าแล้ว! หลิงเอ๋อร์เจ้าได้ยินหรือไม่?”

นิ้วของสตรีขยับเล็กน้อย คล้ายเป็นปฏิกิริยาตอบรับเสียงเรียกอันคุ้นเคย แต่จะอย่างไรก็ลืมตาไม่ขึ้น

“หลิงเอ๋อร์!” แม่ทัพหลานตื่นเต้นยิ่งนัก “ดีเหลือเกิน ดีจริงๆ! ท่านอัครมหาเสนาบดีเห็นหรือไม่? มือของนาง เมื่อครู่มือของนางขยับแล้ว!”

“ท่านแม่ทัพ แม้ตอนนี้คุณหนูหลานจะฟื้นแล้ว แต่ยังต้องพักผ่อนให้มาก!” ซือถูเจินไม่คิดรบกวนการพบหน้าระหว่างบิดาและบุตรตรี เพียงแต่ด้วยสุขภาพของหลานหลิงในตอนนี้ย่อมไม่ควรถูกรบกวนมากเกินไป “ได้ๆๆ! ข้าเข้าใจ!” แม่ทัพหลานรีบยืนขึ้นจากข้างเตียง หมุนตัวไปมองเบื้องหน้าด้วยความซาบซึ้งใจ “ลำบากท่านอัครมหาเสนาบดีแล้วที่คอยดูแลหลิงเอ๋อร์ในช่วงนี้ ตอนนี้ในเมื่อหลิงเอ๋อร์ไม่เป็นไรแล้ว ข้าแม่ทัพคิดจะรับนางกลับไป”

ดวงตาซือถูเจินเปล่งประกาย เอ่ยปากอย่างหนักแน่น “แม่ทัพหลาน ตอนแรกที่ข้าสาบานว่าจะดูแลนางไปชั่วชีวิต ข้าไม่คิดเสียใจเป็นอันขาด!”

แม่ทัพหลานหันไปมองหลานหลิงที่อยู่บนเตียง แย้มยิ้มเล็กน้อย “ท่านอัครมหาเสนาบดีไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ ตอนนี้นางฟื้นแล้ว นับเป็นความโชคดีของนาง แต่หลังจากฟื้น เกรงว่าอาการคงไม่ดีนัก”

เขาชะงักเล็กน้อย ความจริงตอนนั้นแม่ทัพหลานต้องการเพียงคำอธิบายและดูท่าทีของเขาเท่านั้น

แต่ความพยายามของซือถูเจินในช่วงนี้ทำให้เขาเข้าใจ “และเพราะเหตุนี้ข้าจึงไม่อยากถ่วงท่านอัครมหาเสนาบดีอีก ตอนนี้หลิงเอ๋อร์ฟื้นแล้ว ให้ข้ารับนางกลับไปย่อมเหมาะสม”

“คุณหนูหลานมีบุญคุณต่อมารดา ข้าซือถูเจินย่อมยินยอมพร้อมใจ ไม่ได้รู้สึกอยุติธรรมแม้เพียงครึ่งส่วน ขอเพียงคุณหนูหลานยินยอม ข้าซือถูเจินจะต้องรักษาสัญญาโดยไม่คิดเสียใจเป็นอันขาด! หวังว่าท่านแม่ทัพจะให้โอกาส”

“นี่…”

ขณะเดียวกัน พวกเขาไม่ได้สังเกตเลยว่ามือของหลานหลิงที่อยู่บนเตียงกระตุกเล็กน้อย บนใบหน้าปรากฎความสงสัยขึ้นมา

แม้ยามนี้ร่างกายของนางจะไม่ฟังคำสั่ง แต่นางยังได้ยินชัดเจน หลานหลิงไม่รู้เลยว่าช่วงที่นางหมดสติไปเกิดอะไรขึ้น ซือถูเจินผู้นั้น…เหตุใดจึงกล่าวว่าจะดูแลตนไปชั่วชีวิตเล่า?