หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 34 ตอนที่ 997 สังหารอย่างบ้าคลั่ง

เล่มที่ 34 ตอนที่ 997 สังหารอย่างบ้าคลั่ง

“ตอนนี้สุขภาพของหลานหลิงยังไม่เหมาะที่จะเดินทางไกล เพื่อนาง แม่ทัพหลานควรให้นางอยู่ที่จวนอัครมหาเสนาบดีเพื่อรักษาตัวต่อไป หวังว่าท่านแม่ทัพจะใคร่ครวญอย่างระมัดระวัง!” คำพูดของซือถูเจินมีเหตุผลจริงๆ กระทั่งทำให้ผู้อื่นไม่อาจโต้แย้ง

ดวงตาลึกล้ำของแม่ทัพหลานมองไปยังบุรุษเบื้องหน้า จากนั้นจึงมองไปยังสตรีบนเตียงอีกครั้ง ครุ่นคิดครู่หนึ่ง จากนั้นจึงผงกหัวพลางทอดถอนใจ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้คงทำได้เพียงรบกวนท่านอัครมหาเสนาบดีอีกระยะหนึ่งแล้ว แต่ว่า…หากหลิงเอ๋อร์หายดี ข้าแม่ทัพหวังว่าท่านอัครมหาเสนาบดีจะไม่ขัดขวางอีก”

ซือถูเจินผงกศีรษะพลางแย้มยิ้ม แม่ทัพหลานไม่กล่าวคำใดให้มากความ เดินไปที่เตียงมองหลานหลิงด้วยความรักใคร่ “หลิงเอ๋อร์ อย่าได้ผิดต่อน้ำใจของท่านอัครมหาเสนาบดี รีบฟื้นขึ้นมาเถิด!”

“แม่ทัพหลานโปรดวางใจ ข้าจะดูแลคุณหนูหลานให้ดีแน่นอน!”

ขณะนั้นเอง สตรีบนเตียงขยับนิ้วเล็กน้อย ขมวดคิ้วแน่น คล้ายกับชั่วขณะต่อมาจะลืมตาทั้งสองก็มิปาน

ดูเหมือนเมื่อครู่นางได้ยินเสียงของท่านพ่อ แต่จนใจที่มิอาจขยับได้ คล้ายกับถูกแย่งชิงเรี่ยวแรงทั้งหมดออกไป ตกลงนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

หลานหลิงพยายามย้อนคิดกลับไป ตอนแรกดูเหมือนฮูหยินผู้เฒ่าถูกลอบสังหาร ตนลงมือช่วยเหลือ แต่สุดท้ายยังปล่อยให้มือสังหารลงมือได้ จากนั้น…

หลานหลิงอดไม่ได้ที่จะใจสั่น หากกล่าวเช่นนี้ คงมิใช่ว่าฮูหยินผู้เฒ่า…

หัวใจของนางพลันเกิดความรู้สึกเจ็บแปลบ นางช่างไร้ประโยชน์จริงๆ ไม่สามารถช่วยฮูหยินผู้เฒ่าได้ สุดท้ายยังทำให้ตนตกอยู่ในสภาพเช่นนี้อีก!

สตรีบนเตียงดิ้นไม่หยุดคล้ายต้องการคลายพันธนาการอันไร้รูปลักษณ์ แต่กลับรู้สึกเหมือนร่างกายมิใช่ของตน ที่หลงเหลืออยู่มีเพียงความรู้สึกชาหนึบอันไร้ขีดจำกัด

ไม่ทราบว่าผ่านไปนานเพียงใด ในห้องเงียบเชียบราวกับราตรีไร้ดาว ทำให้ผู้คนไม่อาจแยกแยะทิศทาง

หลานหลิงยังคงไร้สติ แต่ไม่นานก็รู้สึกว่ามีคนช่วยนางเช็ดฝ่ามือเบาๆ การเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายอบอุ่นอ่อนโยน นางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เป็นท่านพ่อหรือ? แต่ไม่นานในใจของนางกลับแปลกใจ หรือว่าจะเป็นซือถูเจิน? บุรุษผู้นั้นทำเรื่องเช่นนี้ได้ด้วยหรือ?

ความสงสัยในใจของหลานหลิงขยายใหญ่มากขึ้น อยากลืมตามาขึ้นมาดูว่าเกิดอะไรกันแน่ แต่จะอย่างไรก็มิอาจขยับ

ขณะนั้นเอง ข้างหูมีเสียงของซือถูเจินดังแว่วมา ทั้งแผ่วเบาและอบอุ่น “เด็กน้อย ในเมื่อเจ้าได้สติแล้วก็อย่าทำให้พวกเราผิดหวัง รีบลืมตาขึ้นมาเถิด ทุกคนเฝ้ารอการตื่นของเจ้าอยู่”

หัวใจของหลานหลิงสั่นไหวเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าซือถูเจินจะมีช่วงเวลาที่อ่อนโยนเพียงนี้ด้วย ยิ่งไปกว่านั้นเขาทำราวกับดูแลเด็กคนหนึ่ง กระซิบแผ่วบางข้างหู คอยพูดคุย ทั้งยังปรนนิบัติรอบด้านเช่นนั้น…

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคิดถึงคำสัญญาของเขาที่กล่าวต่อหน้าบิดาตนเมื่อครู่นี้ ทำให้หลานหลิงในยามนี้ ไม่สิ…ควรจะกล่าวว่าไม่ว่าสตรีใดก็ไม่อาจไม่สนใจ!

หลานหลิงกลั้นใจ ในใจมีความรู้สึกบางอย่างกำลังแผ่ขยาย

วันต่อมา ภายในห้องของหลานหลิง บุรุษผู้นั้นมาดูแลอยู่ข้างกายนางแต่เช้า

ในเวลาเพียงหนึ่งคืน แม้หลานหลิงจะยังไม่ฟื้น แต่สีหน้ากลับดีขึ้นไม่น้อย มุมปากของซือถูเจินยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เมื่อคิดว่าเด็กคนนี้จะลืมตาตื่นขึ้นมาได้ตลอดเวลา ในดวงตาถึงกับปรากฏความยินดีอย่างไม่อาจปิดซ่อน

ตอนนี้เอง จู่ๆ ในห้องพลันมีบุรุษอาภรณ์ดำปรากฏตัวขึ้น “เรียนท่านอัครมหาเสนาบดี พบแม่ทัพหลานแล้วขอรับ”

ดวงตาดำขลับของซือถูเจินมืดครึ้มลง หยุดการเคลื่อนไหวในมือ ตอนนี้หลานหลิงที่อยู่บนเตียงได้สติแล้ว เพียงแต่ยังคงหลับตาอยู่ ในยามที่นางได้ยินคำว่าแม่ทัพหลานพลันขมวดคิ้วแน่น

“อยู่ที่ใด?” เสียงของซือถูเจินเย็นยะเยือก

“อยู่ที่เมืองหนึ่งใกล้ๆ เจียงหนานขอรับ!” ชายอาภรณ์ดำรายงาน

ซือถูเจินเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าคล้ายกำลังใคร่ครวญ ขณะนั้นเองจู่ๆ บุรุษชุดดำกลับเอ่ยปาก “ท่านอัครมหาเสนาบดีต้องการให้ส่งคนไปตามสังหารหรือไม่?”

ตามสังหาร? หลานหลิงตกใจ นางได้ยินผิดไปหรือไม่?

สตรีบนเตียงรู้สึกสั่นสะท้าน ขณะนั้นซือถูเจินถึงกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาประโยคหนึ่ง “ส่งคนตามไปห้ากุล่ม แบ่งเป็นห้าเส้นทางแตกต่างกัน เมื่อหาแม่ทัพหลานพบก็…”

หลานหลิงพลันสมองขาวโพลน นางกระทั่งฟังคำพูดภายหลังของซือถูเจินไม่ชัดเจน เนื่องจากตอนนี้นางถูกความโกรธทำให้สมองพร่าเลือนไปแล้ว!

ทว่าเจตนาเดิมของซือถูเจินก็คือคิดจะส่งคนออกไปห้ากลุ่ม แยกย้ายกันออกไปเพื่อดึงดูดความสนใจของไท่ซ่างหวง ทำให้ไท่ซ่างหวงคิดว่าตนหาเบาะแสขององค์ชายใหญ่พบแล้ว ตอนนี้ภายนอกจวนอัครมหาเสนาบดีมีหูตาของไท่ซ่างหวงอยู่มากมาย มีเพียงทำเช่นนี้จึงจะทำให้พวกเขาสับสนได้ แบ่งกำลังของพวกเขาออกเป็นห้าส่วน เมื่อออกจากเมืองหลวงแล้วเท่ากับว่าอำนาจของไท่ซ่างหวงถูกกระจายออกไป เช่นนี้จะสามารถโจมตีทีละกลุ่ม สร้างสถานการณ์ว่าองค์ชายโจมตีกลับ

ได้ยินเสียงบางอย่างดังขึ้น คำพูดของซือถูเจินยังไม่ทันจบ บุรุษอาภรณ์ดำเบื้องหน้าพลันเบิกตากว้าง มองไปด้านหลังเขา

สตรีบนเตียงถึงกับลุกขึ้นนั่ง มองมาทางบุรุษหล่อเหลาที่อยู่ห่างจากตนเองหลายก้าวด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว ยกถ้วยชาข้างมือเขวี้ยงมาที่เขา!

“หลานหลิง?” ซือถูเจินเอี้ยวตัวเล็กน้อย หลบถ้วยชาที่ถูกขว้างมาได้อย่างสบายๆ ชะงักไปครู่หนึ่ง ในดวงตาพลันเกิดประกายยินดี “เจ้า…เจ้าตื่นแล้วหรือ?”

อย่างไรก็ตาม หลานหลิงในยามนี้กลับมีสีหน้าเคืองแค้น นางมองไปยังบุรุษเบื้องหน้าอย่างยากจะเชื่อ เหตุใดเขาจึงทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ได้? เหตุใดเขาจึง…

“เจ้า เจ้าถึงกับกล้าตามสังหารพี่ใหญ่ข้า! ซือถูเจิน เจ้าไม่ใช่คนดีจริงๆ เป็น เป็น เป็นไท่ซ่างหวงสั่งให้เจ้าทำเช่นนี้ใช่หรือไม่?”

หลานหลิงตะโกนด้วยความผิดหวัง หากมิใช่ว่าตอนนี้ร่างกายนางอ่อนแอเกินไป นางคงอดรนทนไม่ไหว อยากจะฉีกหน้ากากคนดีของเขาเองกับมือ แต่ตอนนี้ไหนเลยซือถูเจินจะสนใจอธิบายอันใด เขาหมุนตัวมาส่งสายตาให้บุรุษอาภรณ์ดำออกไป จากนั้นจึงเดินไปที่ประตู “เด็กๆ ตามหมอ!”

ไม่รอให้เขาเดินเข้ามาใกล้ สตรีบนเตียงกลับหยิบของทั้งหมดที่มือเอื้อมถึงขึ้นมาด้วยท่าทีดุดัน เขวี้ยงปาไปยังบุรุษผู้นั้นสุดแรง ใบหน้าซูบผอมแดงก่ำเนื่องจากความโกรธ ดวงตาคล้ายมีม่านหมอกปกคลุม “เจ้าอย่าเข้ามา ข้าไม่ต้องการน้ำใจจอมปลอมของเจ้า ข้าคิดว่าเจ้าเป็นคนดี คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเป็นสุนัขรับใช้ของไท่ซ่างหวง! ซือถูเจิน! ข้ามองเจ้าผิดไป!”

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคำตำหนิและความโกรธเกรี้ยวของหลานหลิง บนใบหน้าของซือถูเจินกลับเผยรอยยิ้มเบิกบานใจออกมา ราวกับไม่เก็บความขุ่นเคืองของหลานหลิงไปใส่ใจอย่างสิ้นเชิง “ดียิ่งนัก ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นห่วงเพียงใด?”

หลานหลิงหายใจกระชั้นถี่ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เขาหมายความว่าอย่างไรกันแน่ ด้านหนึ่งก็ไล่สังหารพี่ชายตน อีกด้านหนึ่งกลับกล่าวว่าเป็นห่วงตน! คนน่ารังเกียจ เขาจะต้องมีแผนร้ายอะไรแน่นอน!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลานหลิงจึงคิดจะลงจากเตียงมาตบตีเขาเสียหน่อย แต่ขณะที่คิดจะเคลื่อนไหวนั้นเอง กลับพบว่าขาทั้งสองของตนชาหนึบไม่ฟังคำสั่ง นางอดไม่ได้ที่จะร่างกายแข็งทื่อ ในส่วนลึกของดวงตาปรากฏความหวาดกลัวอันยากจะเชื่อ “ขาของข้า? นี่นี่มันเกิดอะไรขึ้น…เหตุใดข้าจึงขยับไม่ได้?”

ซือถูเจินรีบอธิบาย “เจ้าได้รับบาดเจ็บสาหัส เก็บชีวิตกลับมาได้ก็นับว่าปาฏิหาริย์แล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง ในเมื่อเจ้าฟื้นขึ้นมาได้ ขาของเจ้าจะต้องหายแน่นอน!”

“เจ้าอย่ามาแตะข้า!” หลานหลิงสะบัดมือของซือถูเจินออกด้วยความโกรธเกรี้ยว ชี้หน้าอีกฝ่ายด้วยนิ้วอันสั่นเทา “เจ้า เหตุใดเจ้าต้องคิดสังหารพี่ชายข้าด้วย? เจ้าพูดมา!”

มือของซือถูเจินค้างอยู่กลางอากาศ เนิ่นนานผ่านไปจึงได้เก็บกลับมา เงียบไปครู่หนึ่ง มองไปที่นางด้วยสายตาลึกล้ำ “หลานหลิง เจ้าเชื่อข้าก็พอ ตอนนี้เจ้าสนใจรักษาอาการของเจ้าอยู่ที่นี่ก็พอแล้ว ส่วนเรื่องอื่นไม่จำเป็นต้องถาม หากเจ้าไม่พอใจข้า เช่นนั้นก็รอให้เจ้าหายดีก่อนแล้วค่อยสังหารข้ากับมือ หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ ข้าจะไม่บ่นว่าแม้แต่ครึ่งประโยค”

คำพูดของซือถูเจินดูจริงจังเพียงนั้น กระทั่งสายตาที่มองมายังหลานหลิงยามนี้ก็ทำให้นางหาความรู้สึกผิดอันใดไม่พบ แต่เมื่อครู่เขาไม่ได้กล่าวเช่นนี้ชัดๆ

“เจ้า…เจ้าพูดจริงหรือ?” หลานหลิงค่อยๆ สงบลง แต่นางยังคงไม่เชื่อคนเบื้องหน้า

ซือถูเจินพยักหน้าเอ่ยคำสาบาน “ข้าขอสาบาน พูดแล้วไม่คืนคำ!”

หลานหลิงกัดริมฝีปาก อับจนคำพูดไปชั่วขณะ มองไปที่เขาเขม็งคล้ายต้องการหาช่องโหว่ แต่เมื่อคิดดูอีกครั้งยังอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว หรือว่าเขาจะมีความลำบากบางอย่าง?

อีกด้านหนึ่งภายในป่าหนาทึบ ประกายกระบี่พริ้วไหว คนสองกลุ่มกำลังต่อสู้ห้ำหั่น

ทหารที่สวมใส่เครื่องแบบทางการทะยานลงมาจากท้องฟ้ายามค่ำคืน อาวุธลับอันเย็นยะเยือกพริ้วไหวดุจใบไม้ร่วงท่ามกลางป่าเขา โจมตีมาไม่ขาดสาย หลานอวิ๋นชักกระบี่ออกมาสกัดกั้นอาวุธลับเอาไว้ โคจรพลังภายในที่เท้าทะยานตัวขึ้นไปพลางฟาดฟันกระบี่ออกไปในเวลาเดียวกัน โจมตีถูกมือสังหารที่ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ทั้งหลายโดยตรง ศีรษะร่วงหล่น โลหิตพุ่งกระฉูด แต่กลับไม่แปดเปื้อนอาภรณ์ของหลานอวิ๋นแม้แต่น้อย

ขณะเดียวกัน คนผู้หนึ่งที่แสร้งตายอยู่ในกองเลือดพลันพุ่งเข้ามา กระบี่ในมือเสือกแทงไปทางหลานอวิ๋นราวกับงูพิษ บุรุษผู้นั้นบิดเท้าเล็กน้อย ร่างกายเคลื่อนไหวแปลกประหลาด ดวงตาดำขลับหรี่ลง ใช้ฝ่ามือซัดคนด้านหลังจนกระเด็นออกไปไกล จากนั้นจึงฟันกระบี่ออกไป ตัดแขนข้างที่ถือกระบี่ของอีกฝ่ายออก!

ในเวลาเพียงชั่วพริบตา พื้นที่บริเวณนั้นพลันเต็มไปด้วยเลือดเนื้อและเสียงโอดครวญ หลานอวิ๋นมีสีหน้าเย็นชา ดึงกระบี่ออกจากร่างของอีกฝ่าย บิดข้อมือเล็กน้อย ใช้คมกระบี่ตัดศีรษะอีกฝ่ายจนโลหิตพุ่งกระจาย กระบี่ที่เพิ่งได้ดื่มเลือดศัตรูเปล่งประกายเย็นยะเยือกจนน่ากลัว

ทหารรีบเดินเข้ามา “ท่านแม่ทัพมือ สังหารถูกฆ่าหมดแล้วขอรับ”

“ดีมาก!” หลานอวิ๋นตอบกลับเสียงเย็น ใช้เท้าถีบคนผู้หนึ่งที่อยู่บนพื้นให้พลิกตัวขึ้น เผยใบหน้าที่แท้จริงออกมา

คนผู้นี้ถูกเขาใช้กระบี่แทงหัวใจจนตาย หากกล่าวตามเหตุผลบนร่างไม่ควรมีรอยเลือดจึงจะถูก ต่อให้มีก็ไม่ควรปรากฏในช่วงเอวและท้อง ยิ่งไปกว่านั้นเลือดนี้ดูแล้วยังสดใหม่ หรือว่า…

ในใจของหลานอวิ๋นพลันโกรธเกรี้ยว เชื่อว่ามือสังหารเหล่านี้จะต้องฆ่าล้างชาวบ้านบริสุทธิ์เป็นแน่ จากนั้นจึงพบพวกเขาโดยบังเอิญ คนเหล่านี้จำตนได้จึงลอบโจมตีกะทันหัน ตลอดเส้นทางเขาพบว่ามีทหารเช่นนี้อยู่หลายกลุ่ม ช่างชั่วช้าจริงๆ !

ตอนนี้เองมีทหารคนหนึ่งเดินเข้ามารายงาน “แม่ทัพหลาน เมื่อครู่พบร่องรอยน่าสงสัยอีกแล้วขอรับ!”

หลานอวิ๋นสีหน้าเย็นชา “ตามไป!”

ในหมู่บ้านกลางหุบเขาแห่งหนึ่งมีเสียงร้องโอดครวญดังแว่วมา ชาวบ้านในหมู่บ้านถูกนำมารวมกันที่ประตูหมู่บ้าน บุรุษสตรีเด็กและคนชราล้วนมี ถูกจับคุกเข่าเรียงแถว ด้านหลังของพวกเขามีชาวบ้านไม่น้อยถูกตัดหัวไปแล้ว ไม่นานก็จะเวียนมาถึงพวกเขา

“นายท่าน นายท่านโปรดเมตตาด้วยเถิด พวกเรา…พวกเราไม่ได้ติดโรคระบาดจริงๆ ขอร้องเถิดนายท่าน อย่าสังหารพวกเราเลย อย่าสังหารพวกเราเลย!” ชาวบ้านพากันโขกหัวร้องขอชีวิต ทว่าไม่ว่าพวกเขาจะพูดอย่างไร ทหารเหล่านั้นก็ทำเพียงใช้แววตาเย็นชามองมาที่พวกเขา จากนั้นจึงยกกระบี่ในมือขึ้น คิดตัดหัวพวกเขาจนสิ้น