หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 35 ตอนที่ 1024 ทุกคนต่อต้าน

เล่มที่ 35 ตอนที่ 1024 ทุกคนต่อต้าน

ในราชสำนักแห่งแคว้นเฉิน เนื่องจากติดอยู่ในหล่มโคลนที่เรียกว่าสงครามกับแคว้นอี้มาอย่างยาวนาน สีหน้าของขุนนางทั้งหลายจึงเคร่งเครียดยิ่งนัก

ตอนนี้จักรพรรดิผู้ทรงพระเยาว์ปรากฏตัวบนยกพื้นสูง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าอันหนักแน่น ขุนนางในราชสำนักทำได้เพียงก้มหัวเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา กล่าวเสียงดัง “ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปี…”

เมื่อเข้าที่เรียบร้อย ตงฟางซวี่พลันใช้สายตาเคร่งขรึมกวาดมองไปยังทุกคนที่อยู่เบื้องหน้า แผ่กลิ่นอายจักรพรรดิออกมาชัดเจน “ตอนนี้สงครามเป็นอย่างไรบ้าง?”

เมื่อกล่าวจบ ขุนนางใหญ่ผู้หนึ่งจึงเดินก้าวออกมา “ตอนนี้ชางติ้งโหวรักษาการณ์อยู่ที่เมืองชายแดน ป้องกันการโจมตีของแคว้นอี้ไว้ได้ ทว่าในสงครามระหว่างทัพเรากับทัพใหญ่ของแคว้นอี้ยังยากจะแยกแยะแพ้ชนะพ่ะย่ะค่ะ”

ตงฟางซวี่มีสีหน้าเคร่งขรึมลง “ยากจะแยกแยะแพ้ชนะหรือ? ตอนนี้แคว้นอี้เกิดความวุ่นวายภายใน แคว้นเฉินของพวกเราไร้ความสามารถเพียงนี้เชียวหรือ กระทั่งแคว้นอี้ที่ถูกสั่นคลอนรากฐานแล้วก็ยังไม่อาจสยบได้เชียวหรือ?”

“ทูลฝ่าบาท เนื่องจากสงครามยืดเยื้อมานาน คลังเสบียงจึงร่อยหรอ เรื่องขึ้นภาษีก่อนหน้านี้ก็ทำให้ชาวบ้านรับไม่ไหวแล้ว หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ย่อมไม่อาจใช้เป็นแผนระยะยาวได้พ่ะย่ะค่ะ” ขุนนางใหญ่เบื้องหน้าทอดถอนใจแล้วกล่าวตอบ

ดวงตาลึกล้ำของตงฟางซวี่มองไปที่เขา จากนั้นจึงสูดหายใจลึก “ขอเพียงชนะสงครามได้ รวมแคว้นอี้มาไว้ในมือได้ ยังกลัวจะไม่มีเงินอีกหรือ?”

คำพูดนี้คิดดึงดูดขุนนางรอบๆ ให้คล้อยตาม ทว่ากลับมีคนกล่าวขึ้นก่อน “แต่ฝ่าบาท ตอนนี้สงครามดำเนินไปเกือบหนึ่งปีแล้ว จักรพรรดิเซียวเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก มักจะใช้กลยุทธ์เคาะตะวันออกตีตะวันตก ทหารของพวกเราก็บาดเจ็บล้มตายไปมากแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

อีกคนหนึ่งกล่าวตาม “ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท หวังว่าฝ่าบาทจะเห็นประชาชนเป็นสำคัญ โปรดพิจารณาด้วย!”

“พอแล้ว!” ตงฟางซวี่เอ่ยเสียงเย็น “เช่นนั้นพวกเจ้าคิดเห็นอย่างไรเล่า?”

จากนั้นจึงมีขุนนางอีกคนหนึ่งก้าวออกมา “กระหม่อมคิดว่าตอนนี้พวกเรามอบคำเตือนให้แคว้นอี้มากพอแล้ว เชื่อว่าจักรพรรดิเซียวคงไม่กล้าเหยียบย่ำแผ่นดินแคว้นเฉินของพวกเราง่ายๆ อีก มิสู้หาโอกาสสงบศึกสองแคว้น เมื่อถึงตอนนั้นค่อยหาหรือว่าจะแก้ไขความไม่พอใจที่เกิดขึ้นในช่วงนี้เช่นไร”

“ใช่แล้ว ใต้เท้าหลี่กล่าวได้มีเหตุผล!” ขุนนางที่อยู่ด้านข้างพากันผงกหัว

“ใช่ เสนอการสงบศึกในเวลานี้ จักรพรรดิเซียวจะต้องเห็นด้วยแน่นอน!”

“ใช่แล้ว แคว้นอี้ก็ไม่ได้ดีนัก! เหตุใดพวกเราไม่ถือโอกาสแสดงน้ำใจเล่า?”

“…”

ในเวลาเพียงพริบตาเดียว รอบด้านพลันมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้น ตอนนี้บุรุษผู้นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรกลับตบพนักวางแขนหนักๆ ครั้งหนึ่งจนเกิดเสียงดังสนั่น ทำให้ทุกคนต้องสูดหายใจเย็นยะเยือก

ตงฟางซวี่หรี่ตามองทุกคน “กล่าวเช่นนี้ ความหมายของขุนนางที่รักทุกท่านก็คือ ทหารที่แคว้นเราสูญเสียไปต้องตายเปล่าหรือ?”

ทุกคนสั่นไปทั้งตัว สัมผัสได้ถึงอารมณ์โกรธเกรี้ยวของตงฟางซวี่ชัดเจน ในที่สุดขุนนางที่อดกลั้นมาโดยตลอดก็ทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปาก “ฝ่าบาท ที่กระหม่อมเสนอแนะเช่นนี้เพราะกังวลว่าจะมีการบาดเจ็บล้มตายมากขึ้น พวกเราคิดทำเพื่อรากฐานของแคว้นเฉินพ่ะย่ะค่ะ!”

ตงฟางซวี่ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ใบหน้าเย็นชาโหดเหี้ยม ถามกลับไปประโยคหนึ่ง “คิดเพื่อแคว้นเฉิน? เกรงว่าพวกเจ้าคงกลัวตาย คิดปล่อยให้ความทะเยอทะยานของผู้อื่นมาทำลายศักดิ์ศรีของตนกระมัง?”

“ฝ่าบาท…นี่…” ขุนนางทุกคนไร้ซึ่งคำพูดจะตอบโต้ ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่กล้าโต้แย้งมั่วๆ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้จักรพรรดิบันดาลโทสะ

พริบตาเดียว ท้องพระโรงที่เดิมทีเต็มไปด้วยเสียงกระซิบกระซาบพลันไร้เสียง ตงฟางซวี่เหยียดริมฝีปาก มองไปยังชางหรงโหว พบว่าท่านโหวในวันนี้ดูเคร่งขรึมผิดปกติ คล้ายกับซ่อนความคิดบางอย่างเอาไว้

ดวงตาของเขาเย็นยะเยือก ตงฟางซวี่เอ่ยเสียงขรึม “วันนี้พอเท่านี้เถิด ชางหรงโหว ไปห้องหนังสือกับเจิ้น เลิกประชุมได้!”

ภายในห้องทรงอักษร บรรยากาศกดดันเป็นพิเศษ ตงฟางซวี่นั่งลง มองไปยังคนเบื้องหน้าด้วยท่าทางไม่พอใจ

“ท่านโหวมีความเห็นเช่นไร?”

ชางหรงโหวขมวดคิ้วแน่น เงยหน้าขึ้นมองไปยังจักรพรรดิเบื้องหน้าที่แผ่บรรยากาศกดดันออกมาไม่น้อย ยังคงเงียบอยู่เช่นนั้น

ตงฟางซวี่ขมวดคิ้วราวกับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจิ้นไม่เอาผิดกับเจ้า พูดมาเถิด”

ชางหรงโหวได้ยินดังนั้นพลันดวงตาเปล่งประกาย ในที่สุดก็เอ่ยปาก “ฝ่าบาท กระหม่อมคิดเช่นเดียวกับขุนนางทั้งหลายพ่ะย่ะค่ะ”

“อะไรนะ?! หรือท่านโหวไม่อยากพบท่านหมอแล้ว?” ตงฟางซวี่คิดไม่ถึงว่าเขาจะกล่าวเช่นนี้ ความโกรธเกรี้ยวในดวงตาพลันลุกโชนโหมกระหน่ำ แต่ยังอดกลั้นเอาไว้ “หรือท่านโหวเป็นห่วงว่าหากท่านหมอกลับแคว้นมาแล้วจะถูกผู้คนประนาม? เจิ้นรับประกัน จะไม่ให้นางพบกับความอยุติธรรมแน่นอน”

ชางหรงโหวสูดหายใจลึกก่อนจะส่ายหน้า ต่อให้จักรพรรดิรับประกัน ทว่าชื่อหลิ่วอวิ๋นซูผู้เป็นนารีล่มแคว้นก็ถูกกำหนดไว้แล้ว ชื่อเสียงของจวนชางหรงโหวก็ไม่เหมือนเมื่อก่อนอีก ชาวบ้านล้วนกล่าวกันว่าแคว้นเฉินเปลี่ยนไปเป็นเช่นนี้เพราะบุตรีอนุภรรยาแห่งจวนชางหรงโหว

“ฝ่าบาท แม้กระหม่อมจะอยากพบบุตรี แต่กระหม่อมจำเป็นต้องเห็นแคว้นเป็นสำคัญ! ตอนนี้คลังหลวงว่างเปล่า ชาวบ้านได้รับความกดดันจากการขึ้นภาษี ไม่เป็นประโยชน์ที่จะทำสงครามยืดเยื้อจริงๆ พวกเรามอบบทเรียนให้แคว้นอี้พอแล้ว ถึงเวลาหยุดมือ ให้แคว้นเฉินได้พักผ่อนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ตงฟางซวี่ขมวดคิ้วพลางลุกขึ้นยืน “เช่นนั้นซูเอ๋อร์เล่า? ความหมายของชางหรงโหวก็คือ จะปล่อยให้นางเร่ร่อนอยู่ด้านนอกต่อไปหรือ?”

ชางหรงโหวเห็นท่าทางเช่นนี้ของตงฟางซวี่ ในใจพลันเข้าใจกระจ่าง ตอนแรกเพื่อให้ตำแหน่งของจวนโหวมั่นคง เขาจึงใช้ประโยชน์จากความรู้สึกที่ฝ่าบาทมีต่ออวิ๋นซู นั่นนับเป็นความผิดมหันต์! ทำให้จักรพรรดิผู้งมงายในรักยิ่งจมลึกไปในความรักขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งสูญเสียสติปัญญาในการวินิจฉัยเรื่องราวไป

“ฝ่าบาท ต่อให้เอาชนะแคว้นอี้ได้ บุตรีของกระหม่อมจะกลับมาหรือ?” ชางหรงโหวเอ่ยถามเสียงขรึม ในคำพูดแฝงไปด้วยความโกรธจางๆ

ตงฟางซวี่เม้มปาก เงียบไปนานแล้วจึงนั่งลงอีกครั้ง ใบหน้าหล่อเหลายังคงเต็มไปด้วยความดื้อรั้น “อย่างน้อยก็เอาชนะจักรพรรดิเซียวให้ได้ เช่นนี้ก็ไม่มีผู้ใดสนใจท่านหมออีก และจะไม่มีผู้ใดเป็นอุปสรรคในการรับท่านหมอกลับมาอีก”

สิ่งที่เขาต้องการแยกชิงคือสิ่งนี้ ต้องการทำให้จักรพรรดิเซียวรู้ว่าผู้ใดมีคุณสมบัติที่จะครอบครองอวิ๋นซูมากที่สุด

อย่างไรก็ตาม ชางหรงโหวได้ยินดังนั้นก็ต้องส่ายหน้า “ฝ่าบาทเอาชนะแคว้นอี้แล้วก็ยังมีแคว้นเหลียนอยู่! ตอนนี้แคว้นเฉินเสียหายรุนแรง หากบุตรีกระหม่อมอยู่ที่แคว้นเหลียนจริงๆ ฝ่าบาทคิดจะทำสงครามกับแคว้นเหลียนด้วยหรือ…”

“เช่นนั้นแล้วอย่างไรเล่า?” ดวงตาของตงฟางซวี่มีประกายเย็นยะเยือก เขาต้องกลัวแคว้นเหลียนหรือไร?

ชางหรงโหวดวงตาเปล่งประกาย หัวใจกระตุกไปจังหวะหนึ่ง ความหมายของอีกฝ่าย คงไม่ใช่ว่าจะ…

“ฝ่าบาทโปรดพิจารณาด้วย! แคว้นเฉินตอนนี้ไม่อาจทนรับสงครามอันโหดร้ายได้อีกจริงๆ!”

ตงฟางซวี่มีสีหน้าหงุดหงิด ต่อให้ขุนนางมากมายจะต่อต้านก็ไม่ทำให้เขาสั่นคลอนแม้เพียงครึ่งส่วน แต่ชางหรงโหว…คนที่สนับสนุนตนมาตั้งแต่แรกมิใช่เขาหรือ? ตอนนี้กระทั่งเขาก็ยังต่อต้าน…

“ออกไปเถิด เจิ้นจะคิดให้ดี”

ชางหรงโหวมองไปยังบุรุษที่ยืนเอามือไพล่หลังเบื้องหน้า ทอดถอนใจยาว เขาทำได้เพียงเท่านี้แล้ว

เมื่อชางหรงโหวออกไป จักรพรรดิผู้จมอยู่ในความเงียบจึงเดินออกมาจากหลังโต๊ะ ดวงตาลึกล้ำมองไปยังภาพบนกำแพง จู่ๆ พลันรู้สึกเหนื่อยล้ายิ่งนัก ราวกับทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยบาดแผล “ซูเอ๋อร์ เจิ้นทำเรื่องมากมายเช่นนี้ เจ้าเห็นหรือไม่ จะยอมกลับมาหรือไม่? เหตุใดจนกระทั่งตอนนี้พวกเขายังขัดขวางเจิ้นอีก?”

เสียงของตงฟางซวี่สั่นเครืออย่างมิอาจควบคุม ความเหนื่อยล้าอันมากล้นถาโถมเข้ามาในใจ ใบหน้าสุขุมเยือกเย็นในภาพวาดเจือไปด้วยรอยยิ้มจางๆ แต่ในความคิดของตงฟางซวี่กลับดูคล้ายมิใช่ความจริง

กำลังคิดจะยื่นมือออกไปสัมผัสรูปภาพนั้น ไม่นึกว่าพริบตาเดียว ทัศนวิสัยจะพร่ามัว

สตรีในภาพถึงกับกลายเป็นเงาหลายเงา ตงฟางซวี่ขมวดคิ้ว ใช้แขนยันร่างของตนเองไว้กับกำแพง ความรู้สึกเวียนหัวถาโถมเข้ามา บุรุษวัยเยาว์รู้สึกว่าภาพเบื้องหน้ามืดลง ก่อนจะล้มลงไปบนพื้น…

ภายในตำหนักรัชทายาท ในเรือนอันงดงามแห่งหนึ่ง สตรีผู้มีท่าทีสง่างามกำลังเย็บอาภรณ์เด็ก แต่ละเข็มเต็มไปด้วยความจริงจัง

ลักษณะของนางนับได้ว่าดูดี แต่กลับมิได้มีเสน่ห์เหมือนสตรีอื่น บริเวณคิ้วเต็มไปด้วยบรรยากาศสูงศักดิ์ บนมวยผมมีเครื่องประดับงดงามแต่มิได้หรูหราซับซ้อนดูแล้วสง่างามยิ่ง ในยามที่นางยิ้มถึงกับให้ความรู้สึกคล้ายมารดา

ตอนนี้เอง นางข้าหลวงผู้หนึ่งวิ่งกระวนกระวายเข้ามา “แย่แล้ว เหนียงเหนียง แย่แล้วเพคะ ฝ่าบาททรงหมดสติไปแล้ว!”

“อะไรนะ?!” เข็มปักผ้าในมือตู้หย่วนซิ่วสั่นระริก ถึงกับแทงไปที่นิ้วของตนเองจนเลือดไหลซึมออกมา กลายเป็นดอกไม้สีแดงเบ่งบานบนเนื้อผ้า

“อา! เหนียงเหนียง! ท่านได้รับบาดเจ็บแล้ว!” นางข้าหลวงกระวนกระวายขึ้นมาจริงๆ แล้ว แต่ตู้หย่วนซิ่วในยามนี้กลับวางเข็มลง คิ้วขมวดมุ่น ยืนขึ้นราวกับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย

“ไม่เป็นไร ฝ่าบาท…เป็นอย่างไรบ้าง เหตุใดอยู่ดีๆ จึงได้หมดสติไป?” นางมองไปที่นางข้าหลวงด้วยความกังวล มือทั้งสองกำแน่นจนสั่นเทา

นางข้าหลวงส่ายศีรษะ “บ่าวเองก็ไม่ทราบชัดเจน หมอหลวงทั้งหมดไปรวมกันที่นั่นแล้วเพคะ!”

หมอหลวงทั้งหมด?

ตู้หย่วนซิ่วพลันสีหน้าขาวซีด ในดวงตางดงามปรากฏคลื่นกระเพื่อมขึ้นหลายชั้น ความวุ่นวายเช่นนี้ทำให้นางที่เดิมทียังสงบนิ่งเกิดกระสับกระส่ายขึ้นมา ตอนนี้นางรู้สึกราวกับมีพายุโหมกระหน่ำอยู่ในใจอย่างไร้เสียง

บนโลกใบนี้มีเพียงตงฟางซวี่ที่ทำให้ตู้หย่วนซิ่วตกอยู่ในอาการทำอะไรไม่ถูกได้ มีเพียงเขาที่จะทำให้สตรีผู้สง่างามลืมทุกสิ่งทุกอย่างของตนได้

ไม่นานตู้หย่วนซิ่วก็มาที่ตำหนักประทับของจักรพรรดิพร้อมกับนางข้าหลวง ตอนนี้หมอหลวงทั้งหมดกำลังถกกันเรื่องอาการของตงฟางซวี่

“ฝ่าบาทเป็นอย่างไรบ้าง?” ตู้หย่วนซิ่วรีบเดินเข้ามา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนใจ บนหน้าผากกลมมนมีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย

หมอหลวงได้ยินดังนั้นจึงรีบตอบทันที “ฝ่าบาททรงเหนื่อยล้าเกินไปจึงทำให้เลือดลมเดินไม่สะดวก ชีพจรไม่ราบรื่น สุดท้ายจึงหมดสติไป ขอเพียงพักผ่อนให้ดีก็ไม่เป็นไรแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“เพียงเท่านี้หรือ?” ตู้หย่วนซิ่วขมวดคิ้วแน่น รู้สึกสงสัยอยู่บ้าง

“ใช่พ่ะย่ะค่ะ อีกอย่างฝ่าบาทมิอาจเหนื่อยล้าได้อีกแล้ว ดังที่กล่าวว่าทุกสิ่งมีขีดจำกัดของมัน ตอนนี้ฝ่าบาทก็…”

ตู้หย่วนซิ่วเข้าใจความหมายของหมอหลวงได้โดยพลัน นางรู้ดีว่าตอนนี้กำลังทำสงครามอยู่กับแคว้นอี้ แต่ละวันของตงฟางซวี่ผ่านไปไม่ดีนัก มักจะอยู่ในห้องทรงอักษรทั้งคืนจนเช้า เกรงว่านี่คงทำให้เขาหมดสติไปกะทันหัน

หมอหลวงทั้งหลายเห็นตู้หย่วนซิ่วเงียบไปจึงกล่าวขึ้นอีกครั้ง “กระหม่อมจะเขียนเทียบยาบำรุงพระวรกายให้ฝ่าบาท แต่ว่า…จะอย่างไรก็อย่าปล่อยให้ฝ่าบาททำลายพระวรกายของพระองค์เช่นนี้อีกเป็นอันขาด”

ตู้หย่วนซิ่วพยักหน้าเล็กน้อย เข้าใจในสิ่งที่พวกเขาชี้แนะ แม้ตงฟางซวี่จะยังอายุน้อย แต่ตอนนี้หากไม่ดูแลตนเอง เกรงว่าอาการเจ็บป่วยเพราะความเหนื่อยล้าคงไม่ดีขึ้น

หมอหลวงพากันกล่าวลาแล้วถอยออกไป ตู้หย่วนซิ่วสูดหายใจลึก เดินไปข้างเตียง

บุรุษบนเตียงกำลังหลับลึก แต่คิ้วงามกลับเผยร่องรอยความเจ็บปวดออกมาเป็นระยะ เขาคล้ายจะหลับไม่สบายนัก มีสีหน้าดิ้นรนปรากฏเป็นบางครั้ง ริมฝีปากขาวซีดคล้ายกำลังพึมพำอะไรบางอย่าง ท่าทางเช่นนี้ทำให้สตรีข้างเตียงอดไม่ได้ที่จะปวดใจ