หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 35 ตอนที่ 1025 ความดื้อรั้นของเขา

เล่มที่ 35 ตอนที่ 1025 ความดื้อรั้นของเขา

ตู้หย่วนซิ่วถอนใจ มองไปยังบุรุษเบื้องหน้า ในดวงตาเปี่ยมประกายคะนึงหา ย้อนคิดไปถึงเขาในกาลก่อนที่มีปณิธานแน่วแน่ เป็นผู้โดดเด่นเหนือผู้อื่น ตอนนี้กลายเป็นจักรพรรดิไปแล้ว ทว่าวันเวลากลับทำให้อารมณ์ที่ปรากฏบนใบหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไป ให้ความรู้สึกแตกต่างไม่น้อย แต่นางรู้ดี สิ่งที่อยู่ในใจเขายังมิเปลี่ยนแปลง

นางนั่งลงข้างเตียง จ้องมองไปด้วยสายตาเปี่ยมความรักใคร่ ทว่าอารมณ์ในใจซับซ้อนยิ่งนัก นางยื่นมือออกไปคิดจะสัมผัสใบหน้าอีกฝ่าย แต่ชั่วขณะที่กำลังจะสัมผัสกลับหดมือกลับมา ความหวาดกลัวต่อความเจ็บปวดทำให้นางรู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง ทำเพียงบีบมือตัวเองแน่น เช่นนี้ถึงจะเก็บซ่อนอาการสั่นระริกไว้ได้

หลายปีมานี้ นอกจากวันที่นางให้กำเนิดโอรส พวกเขาสามีภรรยาก็เปรียบดั่งหุ่นไม้แข็งทื่อ พบหน้ากันเพียงไม่กี่ครั้ง

ตู้หย่วนซิ่วรู้ว่าตงฟางซวี่เกลียดชังนาง เกลียดชังที่นางเข้ามาแทรกกลางระหว่างความรักของเขาและท่านหมอ ตู้หย่วนซิ่วเองก็รู้สึกผิด แต่ทุกสิ่งทุกอย่างนี้นางเต็มใจยิ่ง หากตอนนั้นนางมีโอกาสเลือก บางทีนางคงไม่ปล่อยให้ตัวเองทิ้งความทรงจำอันย่ำแย่ไว้ในใจเขา

สำหรับตู้หย่วนซิ่ว ขอเพียงปกป้องเขาได้ ปกป้องเขาให้อยู่อย่างสงบสุขได้ เท่านี้ก็พอแล้ว นางไม่เคยเรียกร้องว่าเขาจะต้องทำเช่นไรกับนาง และไม่เคยคิดทำร้ายสิ่งใด ทว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็เป็นเช่นนี้ตั้งแต่แรกเริ่มแล้ว

เย็นชาเช่นนี้ ห่างเหินเช่นนี้ บางทีนี่อาจเป็นการลงทัณฑ์อย่างหนึ่งสำหรับนาง แต่โอรสของพวกเขาสองคนฉลาดเฉลียวเพียงนี้ ทุกๆ วันเมื่อได้เห็นใบหน้าเล็กๆ ที่ดูเหมือนเขา นางก็รู้สึกว่านี่คือของขวัญอันล้ำค่าที่สวรรค์ประทานให้ ดังนั้นหากต้องส่งมอบของขวัญชิ้นนี้กลับไป นางยอมชดใช้ด้วยชีวิตตนเองเสียยังจะดีกว่า

ทว่าตั้งแต่ต้น ทุกสิ่งทุกอย่างก็…

“ฝ่าบาท พระองค์…จะต้องเจ็บปวดมากกระมัง?” สีหน้าของตู้หย่วนซิ่วปรากฏความขมขื่นมากเป็นพิเศษ บนใบหน้างดงามเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอันจนใจ ทว่าพริบตาเดียวก็สลายหายไปดั่งหมอกควัน แม้จะเป็นเช่นนี้ นางก็ยังรักบุรุษผู้นี้อย่างลึกซึ้ง

ตู้หย่วนซิ่วส่ายหน้า รู้สึกว่าตนเองช่างโง่งมจริงๆ ตงฟางซวี่ทำอะไรมากมายเพื่ออวิ๋นซู นางรู้และเห็นอยู่ในสายตา แต่จะอย่างไรเขาก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง ต่อให้ภายหลังเขาจะสะสมสตรีที่มีหน้าตาเหมือนท่านหมอไม่น้อยเพื่อลดทอนความเจ็บปวด แต่นางรู้ว่านั่นเกิดจากความรัก

เพราะรักลึกซึ้งเกินไปจึงเปลี่ยนไปเป็นบ้าคลั่ง เพื่อให้บรรลุจุดประสงค์ ถึงกับไม่เสียดายที่จะแลกด้วยทุกสิ่งทุกอย่าง ตอนแรกตนก็เป็นเช่นนี้มิใช่หรือ?

แต่หากจะกล่าวว่านางไม่เกลียดชังอวิ๋นซูคงเป็นเรื่องโกหก ถึงอย่างไรก็เป็นสตรีนางนั้นที่ครอบครองหัวใจของบุรุษที่นางรัก เป็นสตรีที่สุขุมและถือดีนางนั้นที่ทำลายความสุขที่ตนเกือบคว้ามาได้ ยิ่งไปกว่านั้นก็คือ นางเกลียดชังตนเอง เกลียดชังที่ตนไม่มีความสามารถ มิอาจแย่งชิงตำแหน่งในใจของฝ่าบาทที่เป็นของท่านหมอมาได้ เกลียดที่หลายปีมานี้ยังไม่อาจครอบครองหัวใจของเขาแม้เพียงส่วนเดียว

ตู้หย่วนซิ่วถอนใจเบาๆ ในใจคละเคล้าไปด้วยอารมณ์มากมาย นางหวังอย่างยิ่งว่าบุรุษเบื้องหน้าจะมองนางให้มากขึ้น แต่ดูเหมือนว่านี่จะเป็นเพียงความหวังเท่านั้น ไม่ว่านางจะร้องขอหรือไม่ก็ไม่อาจได้มา…

บนเตียง ตงฟางซวี่ครางออกมาเบาๆ ด้วยท่าทีเจ็บปวด ตู้หย่วนซิ่วที่อยู่ด้านข้างได้สติกลับมา รีบสงบอารมณ์ที่ถาโถมอยู่ในใจตน ไม่ว่าจะอย่างไร ผู้ที่อยู่ข้างกายเขาในตอนนี้ก็คือนาง

นางหันไปหยิบผ้าอุ่นที่อยู่ในอ่างทองเหลืองด้านข้างขึ้นมา ช่วยเช็ดหน้าผากเขาเบาๆ การเคลื่อนไหวเป็นไปด้วยความระมัดระวัง ไม่กล้าออกแรงมาก ชั่วขณะนั้นนางจึงค่อยพบว่าตนมิได้มองเขาอย่างใกล้ชิดเช่นนี้มานานแล้ว

เขายังคงเป็นบุรุษยอดเยี่ยมหล่อเหลาในความทรงจำ แต่เขาในตอนนี้ไม่มีความบ้าบิ่นเช่นเดิม กลับดูสงบขึ้นมาก คิ้วที่ขมวดแน่นดูเหนื่อยล้าเพียงนั้น…

นางอดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไป ลูบไปตามองคาพยพของเขา ต้องการสลักใบหน้านี้เอาไว้ในส่วนลึกของหัวใจ พริบตานั้นนางพลันเกิดความคิดอย่างหนึ่งขึ้นมา หากหยุดเวลาไว้ได้เพียงเท่านี้จะดีเพียงใด? ให้นางอยู่ข้างกายเขาอย่างสงบ คอยดูเขาหลับใหลเช่นนี้ ทำราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาเป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่งในความมืดมิด

หากเป็นเช่นนี้จริงๆ ตู้หย่วนซิ่วคิดว่าต่อให้ใช้อายุขัยสิบปีไปแลกก็คุ้มค่า…

แต่ในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจต่อมา นางก็อดหัวเราะไม่ได้ ไม่ทราบว่าตั้งแต่ยามใดที่ตนกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวเช่นนี้!

บางทีอาจเพราะเป็นเช่นนี้ นางจึงเข้าใจอารมณ์รักจนบ้าคลั่งของตงฟางซวี่ขึ้นมาบ้าง แม้จักรพรรดิหนุ่มผู้นี้จะถูกชาวบ้านประนามหยามเหยียดว่าทำลายแคว้นเพราะหญิงงาม แต่ทุกสิ่งทุกอย่างก็เป็นการแสดงความรักอันโง่งมของพระองค์

เขารักจนบ้าคลั่ง เช่นเดียวกับนาง เพียงแต่สตรีที่เขารักอย่างลึกซึ้งไม่ใช่นาง…

ดังนั้นนางจึงเข้าใจได้ จริงๆ แล้ว บางครั้งนางยังหวังว่าท่านหมอจะกลับมาช่วยบุรุษผู้นี้ อย่าปล่อยให้เขาทรมานกับความรักอีก แม้นางจะรู้ดีว่าหากท่านหมอกลับมาจะมีความยุ่งยากตามมาไม่น้อย แต่นางหวังเพียงว่าจะได้เห็นฝ่าบาทเผยรอยยิ้มจากใจออกมาอีกครั้ง หวังว่าสวรรค์จะนำบุรุษที่เต็มไปด้วยความเบิกบานผู้นั้นกลับคืนมา…

ตอนนี้เอง ตงฟางซวี่ที่อยู่บนเตียงค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา หลังจากความสับสนในดวงตาสีดำราวน้ำหมึกเลือนหายไป ก็เห็นสตรีข้างเตียงชัดเจน

องคาพยพอันหล่อเหลาเย็นยะเยือกในชั่วพริบตา สีหน้าเคร่งขรึมลง “เหตุใดเจ้ามาอยู่ที่นี่?”

ตู้หย่วนซิ่วมีท่าทีกระสับกระส่าย รีบเก็บซ่อนความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าตนไว้ บางครั้งความฝันอันงดงามมักจะสั้นเพียงนี้

“พูด! ผู้ใดให้เจ้ามา!” ความไม่พอใจในดวงตาของตงฟางซวี่ชัดเจนยิ่งขึ้นตามการเคลื่อนไหวของตู้หย่วนซิ่ว

ตู้หย่วนซิ่วรู้สึกนิ้วมือเย็นยะเยือก ริมฝีปากเม้มแน่นสบตากับเขา กล่าวอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “หม่อมฉันได้ยินว่าพระองค์หมดสติไปจึงมาดูเพคะ เมื่อครู่หมอหลวงกล่าวว่าฝ่าบาททรงเหน็ดเหนื่อยเกินไป ดังนั้น…”

ตงฟางซวี่ได้ฟังก็แค่นเสียงเย็นออกมา ในดวงตาปรากฏความเกลียดชังจางๆ รีบพลิกตัวลงจากเตียง “เจิ้นไม่เป็นไร เจ้ากลับไปเสีย”

ตู้หย่วนซิ่วเห็นบุรุษผู้นั้นเดินไปเบื้องหน้าโดยไม่หันกลับมามองก็ขมวดคิ้วแน่น รีบเดินตามไป “ฝ่าบาทจะเสด็จไปที่ใดเพคะ?”

“เจิ้นที่จะไปที่ใดต้องรายงานเจ้าหรือ?” คำพูดห่างเหินและเย็นชาเช่นกาลก่อนทำให้นางรู้สึกเย็นวาบที่หัวใจ เพียงแต่ตู้หย่วนซิ่วชินเสียแล้ว ต่อให้ในใจจะเจ็บปวดยากรับไหวนางก็รับได้

ตอนนี้เอง ร่างกายของตงฟางซวี่พลันโอนเอน ฝีเท้าดูเลื่อนลอย ตู้หย่วนซิ่วตกใจรีบเข้าไปประคอง แต่ในชั่วขณะที่ถูกตัวอีกฝ่าย เขากลับผลักนางออกอย่างเย็นชา “อย่ามาแตะต้องเจิ้น!”

ตู้หย่วนซิ่วชะงักอยู่กับที่ รู้สึกราวกับถูกสาดน้ำเย็นใส่ แต่นางยังคงยืนหยัดประคองบุรุษที่กำลังเดินโซซัดโซเซเอาไว้ “ฝ่าบาทเพคะ หมอหลวงกล่าวว่าพระองค์ต้องพักผ่อนให้มาก อย่าได้ทำให้ตัวเองเหนื่อยอีก!”

แต่ตงฟางซวี่ไม่รับไมตรี ยังคงดึงมือตัวเองกลับมาอย่างเย็นชา “เจิ้นคิดเองได้!”

คราวนี้ตู้หย่วนซิ่วไม่ได้ดื้อดึงอีกต่อไป นางยังคงกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ฝ่าบาทเพคะ! หากแคว้นเฉินไม่มีพระองค์ เช่นนั้น…”

“หุบปาก!” ตงฟางซวี่สบถเสียงเย็น น้ำเสียงอึมครึมเช่นนั้นทำให้ตู้หย่วนซิ่วสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

ครู่หนึ่งบุรุษจึงหันกลับมา มองไปยังใบหน้าสง่างามด้วยสายตาเย็นชา กลิ่นไอโหดเหี้ยมที่ทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้เช่นนั้นทำให้ทั่วทั้งตำหนักเกิดลมหนาวยะเยือก เนิ่นนานผ่านไปถึงค่อยเอ่ยปาก ท่าทางข่มขู่อยู่บ้าง “เรื่องของเจิ้นไม่จำเป็นต้องให้เจ้ากังวล!”

ตู้หย่วนซิ่วหลุบตาลง ยอมรับทุกสิ่งที่เขามอบให้เงียบๆ คาราวะเล็กน้อย “หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ”

เข้าใจ นางเข้าใจมาโดยตลอด…

เมื่อเห็นแผ่นหลังนั้นค่อยๆ เดินห่างไป คิ้วของตงฟางซวี่ก็ขมวดเล็กน้อย

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเพียงใด เขาก็ไม่มีความรู้สึกดีอันใดต่อสตรีนางนี้ ต่อให้นางคลอดโอรสให้ตนแล้วก็ตาม

แต่บางที ตงฟางซวี่คงรู้ตัวดี ยามที่ตนเห็นตู้หย่วนซิ่ว ทำให้เขาคิดถึงการที่ตนทำลายชีวิตของสตรีนางนี้

ก่อนหน้านี้เขารู้เพียงว่านางเป็นสตรีที่เสด็จแม่บีบบังคับมอบให้เขา นางมาคั่นกลางระหว่างตนและอวิ๋นซู แต่ผ่านมาหลายปี ตู้หย่วนซิ่วยังคงอดทนและปฏิบัติตัวอย่างเหมาะสม มิใช่ว่าเขาไม่เห็น

แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าตนผิดต่อนาง! และเขาไม่อยากยอมรับความรู้สึกผิดนี้

เพราะนอกจากความรู้สึกผิด เขาก็ให้อะไรนางไม่ได้

สู้เป็นเช่นตอนนี้ยังจะดีเสียกว่า สั่งให้นางออกห่างเขาอย่างไร้ความรู้สึก หวังว่าหัวใจของนางจะเกลียดชังตนได้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเจ็บปวดเหมือนตน

เวลาจะค่อยๆ เปลี่ยนใจคน ตงฟางซวี่ก็เป็นเช่นนี้

เขารู้ว่าตนเองรักอวิ๋นซูจนถึงขั้นบ้าคลั่ง ทำให้เข้าใจสถานการณ์ของตู้หย่วนซิ่วอยู่หลายส่วน

นี่เป็นหนึ่งในสาเหตุที่เขาไม่อยากใกล้ชิดตู้หย่วนซิ่ว ตงฟางซวี่เข้าใจดี และคิดว่าตนในตอนนี้จะเหมือนกับอวิ๋นซูหรือไม่

ตงฟางซวี่ไม่อยากยอมรับความจริงที่ว่าอวิ๋นซูมีคนในใจนานแล้ว และด้วยนิสัยของนาง เกรงว่าคงไม่ยอมรับตนไปตลอดกาลกระมัง? ก็เหมือนกับเขาที่ไม่อาจรับรักของตู้หย่วนซิ่วได้ตลอดกาล

เมื่อเห็นนางทำให้ตงฟางซวี่คิดถึงตัวเอง ทั้งคู่เหมือนกันเพียงนี้…

แต่ตงฟางซวี่รู้ดี บางทีตู้หย่วนซิ่วคงเจ็บปวดยิ่งกว่าตน

ช่วงเวลาหลายปีที่สูญเสียอวิ๋นซูไป ตงฟางซวี่ยังหลอกตัวเองได้ว่านางถูกขังอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่งจึงกลับมาไม่ได้ แต่ตู้หย่วนซิ่วกลับเห็นเขาบ้าคลั่งเพื่อสตรีอื่นด้วยตาของตัวเอง

จักรพรรดิหนุ่มหลับตาลง ตนติดหนี้ตู้หย่วนซิ่วแล้ว และไม่อาจใช้คืนได้ตลอดไป เมื่อเป็นเช่นนี้ก็ให้นางเกลียดชังตนให้มากเถิด บางทีอาจทำให้หัวใจดวงนี้มั่นคงขึ้นบ้าง

ภายในรั้ววังอันยิ่งใหญ่ยังคงสงบนิ่งเช่นเดิม มีองครักษ์เดินลาดตระเวนไม่ขาดสาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด สายลมพัดมา ตามมาด้วยเสียงนกร้องดังก้องทั้งตำหนัก

ตอนนี้ตงฟางซวี่กำลังนั่งอ่านฎีกาอยู่ในห้องทรงอักษร สีหน้าของเขาขาวซีด บนหน้าผากเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ปากบางเม้มเป็นเส้นตรงทั้งยังดูซีดเซียว พู่กันที่ถืออยู่ในมือสั่นเล็กน้อยราวกับจะร่วงหล่นได้ตลอดเวลา แม้เขาจะอ่อนแอเช่นนี้ ทว่าดวงตาที่มองฎีกากลับเย็นยะเยือกมากขึ้น

คลังหลวงว่างเปล่า ชาวบ้านต้องเผชิญกับอุปสรรคเรื่องขึ้นภาษี เสบียงไม่เพียงพอกับความต้องการของทหารแนวหน้า ชาวบ้านในหลายพื้นที่ก่อจลาจล ในแคว้นเฉินเกิดปัญหาภายในรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เขาจำเป็นต้องคิดหาวิธีรับมือไม่หยุด

ในใจของเขาเข้าใจดี แคว้นเฉินในตอนนี้กำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายแห่งความตาย แต่จะให้เขาหยุดสู้กับแคว้นอี้และเลิกตามหาอวิ๋นซูเขาก็ทำไม่ได้ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ทำไม่ได้ เขาไม่เชื่อว่าตอนนี้จะมีเพียงเส้นทางเดียวให้เดิน จะต้องมีวิธีอื่นที่ครอบคลุมรอบด้านอยู่แน่