บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1378: ชาติที่หก

ตอนที่ 1378: ชาติที่หก

………………..

ตอนที่ 1378: ชาติที่หก

นับแต่เขาบรรลุขอบเขตคืนสู่สามัญ วิถีเต๋าของซูอี้ก็เหนือล้ำกว่าทัศนาจารย์ยามสมบูรณ์พร้อมและสูงจนไม่อาจเทียบได้กับเสิ่นมู่อีกต่อไป

และยามนี้ เขาก็อยู่ในขอบเขตไร้ขีดจำกัดขั้นปลาย

ราชันแห่งภูมิทั่วโลกหล้าไม่มีสิทธิ์เทียบตนกับเขา ทว่ายามเทียบกับตัวตนในวิถีจุติสรวงนั้นแตกต่างออกไปอย่างยิ่ง

เพราะถึงอย่างไร ตัวตนในขอบเขตจุติสรวงในโลกหล้าส่วนใหญ่เป็นวิญญาณอาสัญ!

ความแข็งแกร่งของวิญญาณอาสัญนั้นแตกต่าง

ยากยิ่งจะชี้วัดได้อย่างเฉพาะเจาะจง

“ไม่ว่าอย่างไร ตัวตนจุติสรวงในขอบเขตจิตทารกที่แท้จริงทั่วโลกหล้าจะมิใช่ศัตรูของข้าอีกต่อไป”

“ในโลกนี้ยังไร้ตัวตนจุติสรวงในขอบเขตรวมวิถีที่แท้จริง หากไปเทียบกับวิญญาณอาสัญในขอบเขตเดียวกัน พวกเขาก็มิใช่คู่ต่อกรของข้าเช่นกัน”

“วิญญาณอาสัญในขอบเขตจุติมงคลท้ายที่สุดก็ถูกสยบด้วยกฎสวรรค์ และแม้ว่าข้าจะใช้พลังของดาบเก้าคุมขังในอดีต ข้าก็เอาชนะพวกเขาได้แค่การประลองเดี่ยวเท่านั้น”

“หากศัตรูในขอบเขตนี้ไม่ได้ถูกกฎสวรรค์สะกดอีกต่อมา อำนาจต่อสู้ก็คงยากประเมิน”

“ทว่ายามนี้ วิญญาณอาสัญขอบเขตจุติมงคลยังอยู่ภายใต้พันธนาการแห่งกฎสวรรค์ ความแข็งแกร่งที่แสดงออกมาได้คงประมาณครึ่งหนึ่ง”

“ด้วยเหตุนี้ หากไม่ใช้พลังดาบเก้าคุมขัง ข้าก็น่าจะฆ่าพวกเขายามเผชิญหน้าตัวต่อตัวได้แล้ว!”

…อันที่จริง ซูอี้มีความเสียใจอยู่

น่าเสียดายที่ศัตรูส่วนใหญ่เหล่านั้นเป็นวิญญาณอาสัญ หาใช่ตัวตนในขอบเขตจุติสรวงจริง ๆ ไม่!

“จะว่าไป มันยังมีอีกอย่างหนึ่ง”

ทันใดนั้น ซูอี้ก็หรี่ตาลงเล็กน้อย เขาทิ้งความคิดฟุ้งซ่านและตกสู่ภวังค์ความคิด

ในห้วงความนึกคิด เจตจำนงของซูอี้มุ่งตรงไปยังดาบเก้าคุมขัง

เมื่อครึ่งเดือนก่อน ยามที่การฝึกฝนของเขาทะลวงถึงขอบเขตไร้ขีดจำกัดขั้นกลาง ดาบเก้าคุมขังมีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างน่าประหลาด

แม้จะละเอียดอ่อนยิ่งและเกิดเพียงหนเดียวก่อนจะนิ่งไป ซูอี้ก็ยังสังเกตเห็นอยู่ดี

และยามนี้ ดาบเก้าคุมขังก็ยังนิ่งอยู่ท่ามกลางห้วงความนึกคิดเช่นเดิม

เพียงแค่ว่าบนตัวดาบนั้นเหลือตรวนเพียงหกเส้น

“ข้ารู้นะว่าเจ้าฟื้นสติขึ้นมานิดหน่อยแล้ว”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ซูอี้ก็กล่าวกับตรวนเส้นที่หกเบา ๆ “อยากออกมาคุยกันหรือไม่?”

ห้วงความนึกคิดเงียบสงัด มีเพียงเสียงของซูอี้สะท้อนอยู่

ผ่านไปเนิ่นนาน ทันใดนั้นตรวนเส้นที่หกก็ขยับไหวอย่างรุนแรง

เปรี้ยง!

โซ่ตรวนเสียดสีไปบนดาบเก้าคุมขัง จนเกิดระเบิดปราณออกมาอย่างรุนแรง ทำให้ห้วงความนึกคิดของซูอี้สั่นไหวไปกับมัน

สีหน้าของซูอี้แปรเปลี่ยนเล็กน้อย ขณะสะกดความรู้สึกอึดอัดไว้ในใจ

ยามที่เขามีชีวิตอยู่ในกาลก่อนต้องมีฐานการฝึกฝนทรงพลังเพียงไร กรรมวิถีอดีตชาติในตรวนเส้นที่หกจึงมีอำนาจร้ายกาจเพียงนี้?

มิต้องสงสัยเลยว่าตรวนเส้นที่หกนี้คือชาติที่หกของเขา

ทว่าจนยามนี้ ซูอี้ก็ยังมิรู้เรื่องเกี่ยวกับตัวตนในชาติที่หกคนนี้เลย

เปรี้ยง!

ตรวนเส้นที่หกไหวรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ส่งพิรุณแสงอำนาจดำทมิฬโปรยปรายอย่างบ้าคลั่ง ทำให้ห้วงความนึกคิดของซูอี้สั่นสะท้าน

ห้วงความนึกคิดนั้นอยู่ในจิตวิญญาณ

ยามห้วงความนึกคิดได้รับผลกระทบ จิตวิญญาณของซูอี้จึงได้รับผลกกระทบไปด้วย มันได้สร้างความปวดร้าวสาหัสอันไม่อาจแก้ไขได้

ต้องทราบว่าพลังจิตวิญญาณของเขาในปัจจุบันเหนือชั้นกว่าขอบเขตราชันแห่งภูมิ หรือก็คือสามารถเทียบกับตัวตนในวิถีจุติสรวงได้แล้ว

ทว่าเพียงเผชิญกับปราณจากตรวนเส้นที่หกในยามนี้ เขาก็เผยสัญญาณราง ๆ ว่ามิอาจสู้ไหว!

ตู้ม!

ทันใดนั้นดาบเก้าคุมขังก็ดูจะถูกปลุกให้ตื่นจากนิทรา ตัวดาบเปี่ยมคลื่นอำนาจเกินเข้าใจปกคลุมรอบตรวนเส้นที่หกไว้

ทันใดนั้นตรวนเส้นที่หกก็ถูกสะกดนิ่ง มันไม่อาจขยับไปไหนได้อีก แม้กระทั่งปราณก็ถูกเก็บเงียบและไม่กล้าแผ่ออกมาอีก

ซูอี้อดผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกในใจมิได้ จิตวิญญาณของเขาฟื้นขึ้นจากความบาดเจ็บร้ายแรง

ยามนั้นเอง เสียงหนึ่งก็รำพึงออกมาจากตรวนเส้นที่หก

“เจ้าก็เห็นแล้วว่าช่วงกาลไม่เหมาะสม ไอ้ดาบเวรนี่หามอบโอกาสให้ข้าปรากฏตัวไม่!”

เสียงนั้นดังชัดถ้อย มุ่งร้าย เย็นชาไร้อารมณ์ ดุจหนึ่งดาบไร้ผู้เทียบ คมกริบทะลวงถึงหัวใจ

“ว่าแล้วเชียว เจ้าตื่นแล้ว”

ซูอี้กล่าวอย่างเฉยเมย

เขาฟื้นกิริยา สภาพจิตใจครบถ้วนสมบูรณ์

“อันใดกัน ยังอยากหลอมรวมอำนาจมหาวิถีของข้าหรือไร?”

เสียงจาก ‘ชาติที่หก’ กล่าวอย่างเย้ยหยัน “บอกตามตรงเลยนะ ข้าไม่ได้พบกับตัวตนอ่อนแอซึ่งมิเคยได้ก้าวสู่วิถีจุติสรวงเช่นเจ้ามาแสนนาน นานมาก ๆ แล้ว เจ้าต่างอันใดกับมดในโลกด้วยหรือ?”

ซูอี้กล่าวเตือนด้วยรอยยิ้ม “เจ้าเหลือเพียงอำนาจกรรมวิถี และข้าในยามนี้ถือครองดาบเก้าคุมขัง อนาคตยังสว่างไสว การหลอมเจ้าในภายหน้านั้นมิยากหรอก”

หลังจากเว้นช่วงเล็กน้อย ซูอี้ก็กล่าวขึ้นลอย ๆ ว่า “หรือหากจะให้กล่าวก็คือ แม้เจ้าจะเป็นอดีตชาติของข้า และข้าคือชาติปัจจุบันของเจ้า แต่ภายหน้าข้าก็จะยังเป็นข้า ส่วนเจ้าจะสูญสิ้นไป”

ชาติที่หกกล่าวเย้ย “เจ้าคิดมากไปแล้ว ข้าผู้นี้ทิ้งกรรมวิถีอดีตชาติไว้ที่นี่เพื่อฟื้นคืนสู่โลกหล้าในสักวันต่างหาก และยามนี้ เจ้าก็ย่อมถูกเจตจำนงของข้าแทนที่และจะกลายเป็นข้าไปเองนั่นแหละ!”

น้ำเสียงนั้นเหยียดหยันแสนดูแคลน

ซูอี้ขมวดคิ้ว

จริงดังคาดคิดว่ากรรมวิถีอดีตชาติทั้งหลายในดาบเก้าคุมขังนั้นไม่ได้ดีเหมือนทัศนาจารย์กับเสิ่นมู่ไปเสียทุกคน

ชาติที่หกนี้เป็นตัวตนที่เย่อหยิ่งโอหังยิ่ง เขาชี้หน้ากล่าวตรง ๆ เลยว่าอีกฝ่ายจะยึดร่างแทนที่ตนในภายหน้า!

“กลัวหรือ?”

เมื่อเห็นซูอี้ไร้วาจา ตัวตนชาติที่หกก็อดแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชามิได้ “ความกล้าแค่นี้ จะพูดเรื่องการชี้ดาบทะลวงสวรรค์บรรลุเซียน และก้าวสู่จุดเหนือเซียนได้เช่นไร?”

เสียงนั้นนอกจากจะมีความเหยียดหยามยังมีความไม่พอใจอยู่อีกด้วย

ดูเหมือนว่ามาตรฐานแบบซูอี้คงจะใช้ไม่ได้ในฐานะร่างของเขาในชาตินี้

ซูอี้กล่าวขึ้นอย่างมิใส่ใจ “ถามหน่อยสิ เจ้าเป็นเช่นไรยามอยู่ในขอบเขตราชันแห่งภูมิ?”

ชาติที่หกอดหัวเราะมิได้ “ยอมให้ข้าดูถูกตำหนิมิได้หรือ?”

“ตอบข้ามาก็พอ” ซูอี้กล่าวเนิบ ๆ

ตัวตนชาติที่หกเสสรวลก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงดังลั่นอย่างภาคภูมิ “ยามข้าอยู่ในสามขอบเขตราชันแห่งภูมิ แต่ละขอบเขตล้วนแต่เป็นที่ยกย่องในโลกหล้า ไร้เทียมทานในขอบเขตเดียวกัน ทั่วโลกหล้าไร้ผู้ใดเทียบกับข้าได้!”

ซูอี้แค่นเสียงกล่าว “ข้าต่างจากเจ้า”

“ต่างเช่นไร?”

“นับแต่ข้าอยู่ในขอบเขตอสงไขยแท้เที่ยง ข้าก็ถูกเรียกได้ว่าอยู่เหนือตัวตนใดในราชันแห่งภูมิ และยามอยู่ในขอบเขตคืนสู่สามัญ ข้าก็สังหารยอดคนจุติสรวงขอบเขตจิตทารกได้แล้ว”

ชาติที่หกเงียบไป

ห้วงความนึกคิดเงียบงัน

เงียบกริบเยี่ยงป่าช้า!

การตอบสนองเช่นนี้สามารถบรรยายถึงความผิดปกติได้แล้ว

ซูอี้อดหัวเราะมิได้ขณะลอบกล่าวในใจว่าจริงตามนั้น ชาติที่หกนี้อาจจะเคยเป็นตัวตนอันทรงพลังยิ่ง ทว่าความสำเร็จในมหาวิถียามอยู่ในขอบเขตราชันแห่งภูมินั้นท้ายที่สุดก็เทียบกับเขาไม่ได้!

“จริงหรือ?”

ในที่สุดชาติที่หกก็กล่าวขึ้นอย่างเชื่อไม่ลง

ซูอี้ว่า “ข้ายังรังเกียจเกินกว่าจะโกหกเพื่อข่มเจ้านะ”

ตัวตนชาติที่หกกล่าวอย่างเย็นชา “แค่นี้จิ๊บจ๊อย ข้าก็เคยสังหารยอดคนจุติสรวงผู้หนึ่งยามอยู่ในวิถีราชันแห่งภูมิเช่นกัน!”

ซูอี้ว่า “งั้นหรือ ข้ามิได้ยืมอำนาจภายนอกใด ๆ เพียงอำนาจมหาวิถีของข้าก็ทำได้เช่นนั้นแล้ว เจ้า… ก็ด้วยหรือ?”

คู่สนทนาเงียบไปอีกหน

บรรยากาศเงียบวังเวงชวนขนลุกซู่

ซูอี้ผ่อนคลายมากขึ้นทุกขณะ “บางทีเจ้าอาจไม่เชื่อ บางทีอาจมิยอมรับ แต่ข้าก็ควรบอกตรง ๆ ไว้ก่อนว่าไม่ว่าจะเป็นวิถีราชันแห่งภูมิ วิถีลึกล้ำ วิถีวิญญาณหรือวิถีต้นกำเนิด ข้าสามารถข้ามขอบเขตสังหารศัตรูในวิถีสูงกว่าได้ทั้งสิ้น แล้วเจ้า… เป็นเช่นนั้นหรือไม่?”

ห้วงความนึกคิดเงียบสงัด มีเพียงเสียงราบเรียบของซูอี้กังวานก้องทั่วแดน

ชาติที่หกผู้เย่อหยิ่งถือดีสงบวจีราวมิอาจโต้เถียง

สิ่งนี้ทำให้ซูอี้เปรมปรีดิ์ยิ่ง

อย่างน้อยอีกฝ่ายก็มิได้เดือดคลั่ง หรือหาข้ออ้างมาโต้เถียง

หลังจากนั้นเนิ่นนานชาติที่หกก็กล่าวขึ้น “หากเจ้ามิได้โกหกข้า ก็ไม่อาจเถียงได้ว่าใต้วิถีจุติสรวง ข้าผู้นี้ด้อยกว่าเจ้าจริง ๆ”

เสียงนั้นมิได้เย็นชาไร้อารมณ์เช่นกาลก่อน แต่ก็ยังเย่อหยิ่งอยู่ดี “ทว่าด้วยความแข็งแกร่งของเจ้าในตอนนี้ หากข้าฟื้นอำนาจกรรมวิถีได้โดยสมบูรณ์ การจะแทนที่เจ้าก็ง่ายดายนัก!”

ขณะที่กล่าว น้ำเสียงของเขาก็เต็มไปด้วยความโหยหาและคาดฝัน

ซูอี้ “…”

เห็นได้ชัดว่าตัวตนในชาติที่หกคนนี้ตั้งใจจะแทนที่เขาให้จงได้!

ทว่าซูอี้หากังวลไม่

นับแต่ยามที่เขาพูดคุยกับอำนาจมหาวิถีที่ทัศนาจารย์ทิ้งไว้ อีกฝ่ายก็พูดถึงปัญหานี้ขึ้นมาแล้ว

ยามนั้นซูอี้ตอบไปว่าเขาจะไม่มีทางให้อดีตชาติใด ๆ มาแทนที่ ต่อให้เกิดเหตุเช่นนั้น เขาก็จะฆ่าตัวตายทันที!

“ข้าไม่ให้โอกาสเจ้าหรอก”

ซูอี้ว่า “อย่าบอกว่าเจ้าทำตอนนี้มิได้ ต่อให้เจ้ามีโอกาสในภายหน้า ข้าก็แค่เลือกฆ่าตัวตายเสีย”

“ฆ่าตัวตาย!?”

ชาติที่หกผงะ “นี่คือสิ่งที่นักดาบผู้ยอมตายมิยอมถอยจากศึกควรกล่าวหรือ?”

ซูอี้เมินเฉยต่ออีกฝ่ายและกล่าวว่า “ข้าเคยพบเรื่องน่าสนใจเรื่องหนึ่งคือในหมู่อดีตชาติทั้งหมด มีเพียงข้าที่ค้นพบเคล็ดวัฏสงสารและเป็นฝ่ายใช้มันเพื่อฝึกฝนใหม่โดยไม่พึ่งพาอำนาจดาบเก้าคุมขังอยู่คนเดียว”

“นี่ยังหมายความด้วยว่าหากข้าฆ่าตัวตาย ก็แค่หวนคืนสู่วัฏสงสารเท่านั้น ส่วนเจ้า… ท้ายที่สุดก็เป็นเพียงอำนาจมหาวิถี เจ้าเทียบอันใดกับข้าได้หรือ?”

“วัฏสงสาร!!?”

ตัวตนในชาติที่หกตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น “อำนาจวัฏสงสารที่เหล่าเทพมิยอมให้มีอยู่ เจ้าพบมันแล้วหรือ?”

น้ำเสียงของเขายากจะซ่อนความประหลาดใจได้ ราวกับปักใจเชื่อไม่ลง

ซูอี้ยังคงพูดต่ออย่างไม่แยแส “นอกจากนั้นข้ายังพบด้วยว่าในหมู่กรรมวิถีอดีตชาติมากมายที่ดาบเก้าคุมขังผนึกไว้ มิอาจรวบตัวกับกรรมวิถีอดีตชาติอื่น ๆ ได้เหมือนข้ายามมีชีวิต”

“เหมือนเจ้าซึ่งเป็นชาติที่หก ทว่ายามมีชีวิต เจ้าเคยรวมตัวกับกรรมวิถีอดีตชาติใด ๆ ในดาบเก้าคุมขังนี้บ้างหรือไม่?”

ชาติที่หกเงียบไป

ครู่ต่อมา เขาก็กล่าวว่า “ยามข้ายังมีชีวิต ดาบเก้าคุมขังมีตรวนเพียงห้า และข้าก็พยายามหล่อหลอมอำนาจมหาวิถีในตรวนทั้งห้านั่นมาก่อน”

“ก่อนที่ข้าจะเวียนวัฏ ข้าพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อปลดตรวนเหล่านั้นเพื่อแสวงหาวิถีที่ข้าสามารถบรรลุไปต่อ ทว่าสุดท้าย… ก็ยังไร้ผล”

กล่าวถึงตรงนั้น เขาก็ถอนหายใจยาวราวกับเสียดายจวบยามนี้

“แต่ข้าทำได้ นั่นแหละที่ทำให้ข้าแตกต่างจากพวกเจ้า”

ซูอี้กล่าวอย่างสุขุม “บางทียามนี้ข้าอาจจะยังอ่อนแอมาก แต่ข้าถือครองอำนาจวัฏสงสารที่พวกเจ้าไม่มี และด้วยการพัฒนาการฝึกฝน ข้าก็สามารถหลอมรวมกรรมวิถีอดีตชาติที่เจ้าทิ้งไว้ได้ นั่นแหละคือที่มาความมั่นใจของข้า”

กล่าวจบ เขาก็กล่าวกับตรวนเส้นที่หกบนดาบเก้าคุมขัง “หากเป็นเช่นนี้ เจ้าจะนำสิ่งใดมาประชันกับข้า? เจ้ายังคิดแทนที่ข้าอยู่หรือไม่?”

สองคำถามถูกถามติดกัน แต่ละข้อล้วนชำแรกถึงวิญญาณ!

………………..