บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1380: หาเรื่อง!

ตอนที่ 1380: หาเรื่อง!

………………..

ตอนที่ 1380: หาเรื่อง!

เมื่อจอมภูตมู่หลิงและสัตว์ประหลาดเฒ่าตนอื่นจากไป พวกเขาแต่ละคนล้วนทิ้งถุงสัมภาระไว้หนึ่งถุง

ทุกผู้ต่างกล่าวว่าเป็นเจตนาดีจากพวกตน ขอซูอี้อย่าได้เกี่ยงปฏิเสธ

อันที่จริงแล้ว เซียนดาบชิงซื่อชิงเก็บ ‘เจตนาดี’ เหล่านี้ส่งให้กับอารักษ์บัญชีที่อยู่ข้างกายด้วยรอยยิ้มโดยมิรีรอให้ซูอี้กล่าววาจาใดด้วยซ้ำ

อารักษ์บัญชีลอบมองหนึ่งในถุงสัมภาระ ก่อนจะสูดหายใจเฮือก

แค่โอสถทิพย์จุติสรวงอย่างเดียวก็มีมากกว่าสิบชนิด!

นอกจากนั้นยังมีสมบัติแบบศิลาวิญญาณและวัตถุดิบศักดิ์สิทธิ์อื่น ๆ ซึ่งล้วนเป็นสมบัติในขอบเขตจุติสรวงอยู่อีกด้วย!

และนี่ยังเป็นเพียงถุงสัมภาระเพียงถุงเดียวในหมู่พวกมัน

‘ที่นี่ยามนี้มีกลุ่มเต๋าโบราณอยู่สิบกว่าแห่ง ตัวตนในขอบเขตจุติสรวงหลายพัน และเมื่อจบเรื่องวันนี้ลง ก็ยังมิอาจทราบได้ว่าใต้เท้าทัศนาจารย์จะได้รับสมบัติมามากมายเพียงใด!’

อารักษ์บัญชีคิดเช่นนี้ในใจแล้ว

เขาเชี่ยวชาญในการคิดบัญชี เป็นเถ้าแก่แห่งหอสี่สมุทรผู้มีสมญานามว่า ‘ท่านเทพมั่งมี’ ดังนั้นเขาย่อมรู้ว่ามูลค่าสมบัติจุติสรวงเหล่านี้สูงลิบลิ่วเพียงใด

โดยเฉพาะสมบัติเหล่านั้นซึ่งมิอาจหาซื้อได้ที่ใด!

ขณะเดียวกันนั้น หลีจงและกลุ่มตัวตนในขอบเขตจุติสรวงก็ต่อแถวเรียงกัน

ซูอี้คร้านเกินกว่าจะยืน เขาจึงนั่งลงบนเก้าอี้หวายแล้วปลดคำสาปให้กับยอดฝีมือจุติสรวงเหล่านั้นทีละคน

ภาพนี้ดูราวกับหมอผู้ล้ำเลิศออกตรวจผู้ป่วย

ทว่าผู้เข้าแถวรอตรวจล้วนเป็นตัวตนในขอบเขตจุติสรวง เพียงสุ่มเลือกมาสักคนก็ล้วนเป็นตัวตนสูงส่งที่โลกหล้าทั่วจักรวาลพร่างดาวทำได้เพียงแหงนมองทั้งสิ้น

และในช่วงเวลาต่อจากนี้ เมื่อซูอี้ทำลายคำสาปบนร่างของตัวตนขอบเขตจุติสรวงเหล่านั้นมากขึ้น เสียงโห่ร้องยินดีและคำขอบคุณจากใจก็ดังขึ้นเสียงแล้วเสียงเล่า

ยอดฝีมือบางคนกระทั่งตื่นเต้นจนเสียอาการ บ้างร่ายระบำ บ้างร่ำไห้อย่างยินดี บ้างยิ้มร่าหัวเราะลั่น…

อารมณ์เช่นนั้นติดต่อไปยังทุกคนที่นี่

ตัวตนในขอบเขตจุติสรวงที่มาต่อแถวล้วนตั้งตารอให้ถึงเวลาของตนอย่างใจจดใจจ่อ

หลีจงเองก็ส่ง ‘น้ำใจ’ ที่ม่อชิงโฉวคัดมาด้วยตนเองออกมา พวกมันมีจำนวนไม่มากนัก ทว่าทุกชิ้นล้วนเป็นสมบัติสูงสุดในขอบเขตจุติสรวง ซึ่งหายากยิ่ง

ทว่าซูอี้กลับผลักมันไปให้อารักษ์บัญชีที่อยู่ด้านข้างโดยไม่เคยชายตาแลมันเลย

กาลผ่านจนสองชั่วยามต่อมา

ซูอี้ปลดคำสาปให้วิญญาณอาสัญไปกว่าหกร้อยตน!

วิญญาณอาสัญรับสมบัติแทนซูอี้มาแล้วเจ็ดหน

นอกจากสมบัติที่พวกจอมภูตมู่หลิงมอบให้ สมบัติชิ้นอื่นล้วนแต่มาจากความปรารถนาดีของกลุ่มเต๋าโบราณแต่ละแห่ง

พวกมันไม่เพียงมีจำนวนมาก แต่พวกมันล้วนแต่เป็นสมบัติในขอบเขตจุติสรวงที่เลิศล้ำตระการตา!

อารักษ์บัญชีเคยได้เจอกับสมบัติมากมายมาทั้งชีวิต แต่ยามจัดเรียงสมบัติเหล่านี้ เขาก็ยังอดตกใจมิได้อยู่ดี

สมบัติประหลาดบางชิ้น เขาไม่เคยพบพานหรือได้ยินจากแห่งใดมาก่อน

เหมือนเช่นวัตถุดิบหายากสำหรับตีดาบวิถีขอบเขตจุติสรวงที่สำนักเต๋านครชาดส่งมากองหนึ่ง พวกมันล้วนแต่เป็นสมบัติที่หาได้ยากยิ่งในโลกหล้า

ต่อให้เป็นตัวตนในขอบเขตจุติมงคลมาเห็นเข้า พวกเขาก็จะยังต้องน้ำลายหกอยู่ดี!

จนในที่สุดอารักษ์บัญชียังต้องตะลึงเช่นกัน

สมบัตินั้นมีมากเกินไป และมูลค่าก็สูงเกินกว่าที่เขาจะประมาณได้

อารักษ์บัญชีอดสงสัยไม่ได้ว่า ต่อให้เขาโละทุกสิ่งในหอสี่สมุทรทิ้งไป ก็เกรงว่าคงยังมิอาจเทียบมูลค่ากับของขวัญที่มอบให้แก่ซูอี้ได้เลย!

เขาใช้เวลาชั่วชีวิตไปกับการซื้อขาย ทว่านี่เป็นหนแรกที่ได้ประจักษ์ว่าเหล่ากลุ่มเต๋าโบราณเหล่านั้นมั่งคั่งกันเพียงใด ซึ่งมันผิดมนุษย์โดยแท้!

ส่วนซูอี้นั้นหามีความรู้สึกใดไม่

หนึ่งเป็นเพราะเขามิทราบว่าของขวัญเหล่านั้นมีมูลค่าเพียงไร

สองเป็นเพราะเขากำลังยุ่ง และอยากจบเรื่องน่าเบื่อนี่โดยไวที่สุด

เขาหยุดพักจิบสุราเป็นครั้งคราว

ทันใดนั้น เสียงเอะอะก็ดังขึ้นมาจากผู้คนที่ต่อแถวอยู่ไกล ๆ

เมื่อมองไปก็พบว่า ณ แดนดินแสนไกล มีเรือสมบัติลำหนึ่งที่เปล่งประกายด้วยแสงเซียนกำลังลอยเข้ามาหา

เรือสมบัติลำนั้นยาวร้อยจั้ง ตัวเรือทั้งลำดูจะสร้างจากทองเทวะเรืองประกาย แสงเซียนสูงส่งเกินคาดหยั่ง

“เรือเซียนล่องนภา?”

หลีจงหรี่ตาลงเงียบ ๆ

“เรือเซียนลำนี้หวนสู่โลกหล้าอีกหน นั่นก็หมายความว่าขุมกำลังมารสวรรค์ซึ่งเดิมสะเทือนทั่วโลกาในโบราณกาลยังมิเสื่อมสลายไปหรือ?”

“คนเหล่านั้นมาด้วยจุดประสงค์ร้ายเป็นแน่!”

ตัวตนในขอบเขตจุติมงคลบางคนเองก็มีสีหน้าประหลาดใจ

เรือเซียนลำนี้โด่งดังยิ่งในสมัยโบราณ และมันมาจากเชื้อสายมารสวรรค์ตระกูลหง!

พวกเขาเป็นขุมกำลังโบราณแห่งหนึ่งจากโลกเซียนซึ่งเคยมายังโลกมนุษย์และสั่นสะเทือนไปทั่วโลกหล้า!

ขณะเดียวกันนั้น เซียนดาบชิงซื่อกับดาบพุทธะสรรพสุญตาก็มองหน้ากัน ก่อนที่คิ้วจะขมวดชนกัน

“สหายเต๋าซู ดูเหมือนจะมีปัญหามาแล้วล่ะ”

เซียนดาบชิงซื่อรีบกล่าวผ่านกระแสเสียงปราณ “เรือเซียนล่องนภาลำนั้นมาจากตระกูลหงแห่งโลกเซียน ตระกูลนี้มีเชื้อสายมารสวรรค์ มีชื่อเสียงมาตั้งแต่ยุคโบราณ ภูมิหลังร้ายกาจไม่ต่างจากตระกูลเซียนชั้นนำที่อยู่เบื้องหลังม่อชิงโฉวเลย”

“ในหมู่ขุมกำลังที่อยู่เบื้องหลังทายาทแห่งเซียนทั่วโลกหล้า มีเพียงหยิบมือเท่านั้นที่เทียบชั้นกับตระกูลหงได้”

สีหน้าของเซียนดาบชิงซื่อและดาบพุทธะสรรพสุญตาเคร่งขรึมอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าพวกเขากลัวตระกูลหงมาก

หลังจากซูอี้ได้รับรู้ เขาก็กล่าวอย่างอารมณ์ดีว่า “หากเป็นเช่นนั้นก็เยี่ยมยอด ข้าหวังเพียงว่าพวกเขาจะมิทำให้ข้าผิดหวัง!”

ก่อนหน้านี้ เขาดูเบื่อหน่าย

ทว่ายามนี้เขากลับดูแตกต่าง กะปรี้กะเปร่า พลังงานเต็มเปี่ยม ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เซียนดาบชิงซื่อกับดาบพุทธะสรรพสุญตาล้วนสิ้นวาจา

พวกเขาหรือจะไม่เห็นว่าซูอี้ดูจะเฝ้ารอให้ตระกูลหงมาหาเรื่องเขา?

ขณะสนทนา ภายใต้สายตาสงสัยนับไม่ถ้วน เรือเซียนล่องนภาซึ่งดูสูงส่งเหนือธรรมดาก็ค่อย ๆ ละล่องมาถึง

จากนั้นตัวตนกลุ่มหนึ่งก็ทะยานออกมาจากเรือสมบัติ

ผู้นำเป็นบุรุษผู้สวมมงกุฎขนนก รองเท้าลายเมฆ และอาภรณ์สีหยกตัวยาวแขนเสื้อกว้าง

เขามีรูปร่างผอมสูง คิ้วพาดเฉียงเยี่ยงกระบี่ ดวงตาพร่างพราว ถือพัดหยกอยู่ในมือ ท่วงท่าสง่างามโดดเด่นอย่างยิ่ง

สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือดวงตาสีน้ำเงินของเขา ทั่วร่างแฝงความทรงพลังคุกคามแห่งเทพ

“หงเฟยอวี่! เป็นเทพมารน้อยนี่เอง!”

เกิดเสียงฮือฮาขึ้นภายในพื้นที่ มีผู้จำตัวตนของชายหนุ่มในอาภรณ์สีหยกได้

หงเฟยอวี่ผู้เป็นทายาทจากตระกูลหง และเป็นมารสวรรค์เลือดบริสุทธิ์ผู้มีญาติผู้ใหญ่ทั้งหมดเป็นเซียน! เป็นทายาทแห่งเซียนมารผู้สูงส่งผู้หนึ่ง!

คนผู้นี้มีอุปนิสัยทะนงและเอาแต่ใจอย่างยิ่ง เขามีสมญานามเทพมารน้อยนับแต่โบราณกาล และทายาทแห่งเซียนคนอื่น ๆ ต่างก็หวาดกลัวเขา!

สิ่งที่ยิ่งทำให้ชีวิตของเขาสะดวกมากขึ้นก็เป็นเพราะหงเฟยอวี่มีพี่ชายเป็นมารเลิศล้ำ ซึ่งมีนามว่าหงเฟยกวน เขาเคยทิ้งความสำเร็จดั่งตำนานสะเทือนทั่วยุคสิ้นกฎเกณฑ์มาแล้ว และเป็นหนึ่งในเหล่าผู้นำกลุ่มทายาทเซียน

“ที่แท้ก็เป็นบุตรมารผู้นี้”

เปลือกตาของเซียนดาบชิงซื่อกระตุก นี่เป็นตัวตนเอาแต่ใจไร้ความปรานีผู้หนึ่ง!

“นอกจากหงเฟยอวี่แล้วยังมีไอ้แก่แห่งขอบเขตจุติมงคลอยู่อีกหลายตน เรื่องนี้… เกรงว่าคงเป็นปัญหาแล้ว”

ดาบพุทธะสรรพสุญตาขมวดคิ้ว

เขาบอกซูอี้ผ่านกระแสเสียงปราณว่าในหมู่ยอดฝีมือรายล้อมหงเฟยอวี่ มีสามตนมาจากตระกูลหงและสัตว์ประหลาดเฒ่าตนอื่นนั้นมาจากกลุ่มเต๋ามารโบราณเช่นพรรคเซียนเร้นราตรี บรรพตมารธารปรภพและบรรพตมารเก้าหยิน!

และขุมกำลังเหล่านี้ก็เคยเข้าร่วมศึก ณ แท่นนภาม่วง ประชันกับซูอี้มาแล้ว!

เมื่อหงเฟยอวี่มาปรากฏกายขึ้นในยามนี้พร้อมกับกลุ่มไอ้แก่พวกนี้ก็เห็นได้ชัดเจนว่ามิได้มาดี

จากนั้นซูอี้ก็กล่าวขึ้นว่า “นี่ยิ่งดีใหญ่”

เขามองปราดเดียวก็พบว่าข้างกายของหงเฟยอวี่มีผู้เฒ่าจากตระกูลจงโบราณอยู่ด้วย!

เขามีนามจงว่านหลี่ เป็นตัวตนบรรพกาลระดับลายครามจากตระกูลจง

“ทุกท่าน โปรดเปิดทางเถิด”

ชายชราผมขาวกล่าวด้วยน้ำเสียงแห้งแหบ ทว่าเปี่ยมด้วยอำนาจยิ่งใหญ่

บรรยากาศทั่วบริเวณเงียบงันและกดดัน

ทุกคนที่นี่มีหรือจะไม่เห็นว่าพวกหงเฟยอวี่หามาดีไม่?

ผู้ที่เรียงแถวอยู่มิกล้ายืนขวางและจำต้องแหวกทาง

หงเฟยอวี่ถือพัดหยกในมือ สายตากวาดมองผู้คนที่นี่พลางยุรยาตรเข้ามา

กลุ่มผู้เฒ่าทั้งหลายตามมาเบื้องหลังดุจดาราคล้อยตามจันทร์ ทำให้ฐานะของหงเฟยอวี่ดูสูงส่งขึ้นทุกที

ไม่มีผู้ใดในหมู่กลุ่มเต๋าโบราณทั้งสิบกว่าแห่งกล้าเอ่ยวาจาใดแต่ต้นจนจบ อย่าว่าแต่ขวางทางเลย!

คิ้วของเซียนดาบชิงซื่อและดาบพุทธะสรรพสุญตาขมวดเข้าหากันแน่นขึ้น

“สหายเต๋าซู หงเฟยอวี่ผู้นี้มีอุปนิสัยเอาแต่ใจไร้เมตตาและมีฐานะพิเศษ หากเป็นไปได้ พยายามอย่ามีเรื่องกับเขาเถิด”

หลีจงเตือนซูอี้ผ่านกระแสเสียงปราณ

ซูอี้นั่งดื่มสุราโดยมิกล่าววาจาใด

การกระทำเช่นนี้ทำให้หัวใจของหลีจงสะเทือนสั่น และตระหนักได้ว่าซูอี้คงมิได้ฟังวาจาของเขาเลย!

“พี่ชายร่วมวิถีชิงซื่อ รีบเกลี้ยกล่อมสหายเต๋าซูมิให้ไปล่วงเกินหงเฟยอวี่เร็ว หาไม่คงเกิดหายนะเป็นแน่”

ขณะเดียวกัน จอมภูตมู่หลิงก็ส่งเสียงผ่านกระแสปราณไปยังเซียนดาบชิงซื่ออย่างรวดเร็ว

คนผู้นี้และเหล่าสัตว์ประหลาดเฒ่าขอบเขตจุติมงคลเช่นมารดาบสกุลหวงล้วนมีสีหน้าเคร่งขรึม

“พี่มู่ ข้ารับเจตนาดีของพวกเจ้าไว้แล้ว แต่อย่าพูดแบบนี้เลย หาไม่ มันจะเป็นการกระตุ้นให้สหายเต๋าซูรังเกียจกันแน่”

เซียนดาบชิงซื่อขมวดคิ้วกล่าว “พวกเจ้ารอดูอยู่ข้าง ๆ เถิด”

จอมภูตมู่หลิงกับสหายมองหน้ากันทั้งตกใจและงุนงง สถานการณ์เช่นนี้ การเลี่ยงปะทะกับหงเฟยอวี่มิเป็นการฉลาดกว่าหรือ?

ขณะนี้ หงเฟยอวี่กับคณะได้เดินมาแล้ว

“ไอ้หนู เมื่อเห็นคุณชายตระกูลข้าผ่านมา ยังไม่ลุกขึ้นคำนับอีกหรือ?”

ชายชราผมขาวร่างผอมแค่นเสียงอย่างเย็นชา

เสียงนั้นเป็นดั่งฟ้าผ่ายามกลางวันแสก ๆ ทำให้ทั่วบริเวณนั้นสะเทือนสั่น

“โอ้โห วางตัวใหญ่ยิ่ง”

เซียนดาบชิงซื่อหัวเราะ เขาชี้รอยดาบบนพื้นที่อยู่ห่างออกไปขณะกล่าวขึ้นอีก “งั้นข้าก็ควรกล่าวตรง ๆ ไม่ว่าวันนี้ผู้มาเยือนจะเป็นใคร พวกเขาก็ต้องทำตามกฎระเบียบ ผู้ใดกล้าข้ามเส้นนี้มา อย่าหาว่าข้าเสียมารยาทเชียว!”

เสียงนั้นดังสนั่นเยี่ยงวจีดาบ จิตสังหารแน่นหนาจนน่าสะพรึง

ทุกคนล้วนอ้าปากค้าง ไม่คิดเลยว่าเซียนดาบชิงซื่อจะยังคงทัศนคติอันกร้าวแกร่งนี้ไว้เมื่ออยู่ต่อหน้าพวกหงเฟยอวี่

ซูอี้นั่งเอกเขนกอยู่ที่เดิม มองพวกหงเฟยอวี่อย่างเย็นชาโดยหากล่าววาจาใดไม่

“เจ้า…”

สีหน้าของชายชราคนนั้นย่ำแย่ลง ทว่าขณะที่เขากำลังจะกล่าวบางอย่าง หงเฟยอวี่ก็หยุดเขาไว้ด้วยรอยยิ้ม

“พวกเราเป็นแขก และมาที่นี่เพื่อขอความช่วยเหลือจากสหายเต๋าซู จงสุภาพอย่าเสียมารยาท!”

หงเฟยอวี่ว่าพลางหยุดลงหน้ารอยดาบบนพื้น มิได้ก้าวเข้ามาอีก

จากนั้นเขาก็ประสานกำปั้นคำนับซูอี้ผู้นั่งอยู่บนเก้าอี้หวายพร้อมด้วยรอยยิ้ม “คนแซ่หงพาสหายมาโดยมิได้รับเชิญ หวังว่าสหายเต๋าซูจะไม่ถือสา”

………………..