บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1381: ประชัน!

ตอนที่ 1381: ประชัน!

………………..

ตอนที่ 1381: ประชัน!

หงเฟยอวี่ทักทายซูอี้อย่างสง่างามจนทำให้ผู้ที่มองอยู่ลอบรำพึงอย่างช่วยมิได้

เกรงว่าในโลกหล้าทุกวันนี้ ซูอี้ผู้ถือครองอำนาจวัฏสงสารจะเป็นผู้เดียวที่สามารถทำให้เทพมารน้อยตระกูลหงผู้นี้แสนสุภาพได้ดังที่เห็น

ซูอี้จิบสุราขณะกล่าว “ในเมื่อเจ้ามาที่นี่เพื่อหาเรื่อง ไฉนต้องสุภาพนักเล่า?”

“หาเรื่อง?”

หงเฟยอวี่เสสรวล “ยามคนแซ่หงมาในครานี้ ผู้เฒ่าในตระกูลได้บอกให้ข้าทำตัวสุภาพอย่าก่อเรื่องแล้ว โปรดอย่าได้เข้าใจผิดกัน”

กล่าวจบ เขาก็โบกพัดหยกในมือ

ชายชราผมขาวร่างผอมข้างกายเขานำหีบสำริดออกมาใบหนึ่ง วางลงบนพื้นและเปิดมันต่อหน้าจักษุทุกคู่ในทันที

แสงสมบัติเรื่อเรืองเจิดจ้าจากกล่องสำริด สาดส่องทั่วผืนหล้ารอบข้างพร่างพราว

ทุกผู้ล้วนมองไปอย่างอดสงสัยไม่ได้

และพบว่าในหีบสำริดนั้นมีสารพัดสมบัติหายากทอประกายเรื่อเรืองอัดแน่น มองปราดแรกก็เห็นได้ถึงความไม่ธรรมดา!

หงเฟยอวี่กล่าวยิ้ม ๆ “เมื่อพบสหายเต๋าซูหนแรกยามนี้ ข้าคัดของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ มาเป็นการพิเศษด้วย ถือเป็นการแสดงความปรารถนาดี ขอสหายเต๋าซูรับไว้อย่างสบายใจด้วย”

ทุกผู้ที่นี่อดสูดหายใจเฮือกมิได้

ไม่คาดเลยว่าทายาทตระกูลหงผู้ทรงอำนาจนี้จะยอมกรีดเลือดเนื้อตนมอบของขวัญมากมายเพียงนี้ให้!

ตัวตนอาวุโสบางผู้มองซูอี้ด้วยสายตาคลุมเครือละเอียดอ่อน เมื่อหงเฟยอวี่กระทำการอย่างมีมารยาทเช่นนี้ ซูอี้จะเลือกเช่นไร?

ทว่าซูอี้กลับกล่าวอย่างเฉยเมย ไม่แม้แต่จะมองหีบสำริดนั้น “หากเจ้ามิได้มาหาเรื่อง ก็จงไปโดยเร็วที่สุดเถิด อย่าขวางทางกันเลย”

ทุกผู้ “…”

หงเฟยอวี่เองก็ผงะไป ราวกับมิอยากเชื่อว่าซูอี้จะกระทำการเรียบง่ายเพียงนี้ และหากเขาไม่ตอบรับอีกฝ่ายก็ให้ไปเสีย

ชายชราผมขาวร่างผอมแค่นเสียงอย่างเย็นชา “ไอ้หนู คุณชายตระกูลข้าปฏิบัติกับเจ้าอย่างให้เกียรติ การวางตนของเจ้านี่… มิเกินไปหรือ?”

ซูอี้ทำหูทวนลม คร้านเกินกว่าจะสนใจคำขู่เช่นนี้

เซียนดาบชิงซื่อกล่าวอย่างเย็นชา “เห็นชัดว่าการชุมนุมวันนี้เป็นของเหล่าสหายเต๋าที่ประกาศจุดยืนช่วยเหลือสหายเต๋าซู ส่วนพวกเจ้า… มิได้รับเชิญ แต่ก็ยังอยากดึงดันหรือ?”

วาจาขวานผ่าซากนั้นทำให้บรรยากาศรอบข้างตึงเครียดลง

หงเฟยอวี่อดขำมิได้ เขากล่าวกับซูอี้ว่า “สหายเต๋าซู ไม่ใช่ว่าการกระทำเช่นนี้ทำไปเพื่อผ่อนคลายความสัมพันธ์กับกลุ่มเต๋าโบราณในโลกหล้าหรือไร? หากคิดกระชับมิตร ไฉนต้องปฏิเสธข้าด้วยเล่า?”

กล่าวถึงจุดนี้ นัยน์ตาสีน้ำเงินของเขาก็กวาดตามองคนทุกผู้เยี่ยงคมดาบขณะกล่าวลอย ๆ

“หรือในสายตาเจ้า ตระกูลหงของข้ามิอาจสู้ขุมกำลังโบราณที่นี่ได้กัน?”

น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนเป็นดุร้ายเย็นชา

ชั่วขณะนั้น หงเฟยอวี่เผยนิสัยดุร้ายของเขาออกมา

ทั่วฟ้าดินเปี่ยมจิตสังหาร เงียบงันไร้วจี

หัวใจของทุกผู้ที่นี่เองก็ตึงเครียด

ก่อนที่ซูอี้จะทันได้พูด หงเฟยอวี่ก็กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ไว้หน้ากันแล้วผูกมิตรดีกว่าหรือไม่?”

กล่าวจบ เขาก็มองไปรอบ ๆ อีกหน “ข้ากล้าพูดว่าแม้เจ้าจะช่วยสหายเต๋าจากกลุ่มเต๋าโบราณเหล่านี้ที่นี่ พวกเขาก็มิอาจช่วยเจ้ายามคับขันก็ได้!”

ทุกผู้ล้วนสีหน้ามืดมนสงบวาจา

กระทั่งหลายคนที่รับความช่วยเหลือปลดคำสาปจากร่างไปแล้วยังมิกล้าสบตาซูอี้ ณ ขณะนี้

ทั้งหมดนี้ทำให้อำนาจของหงเฟยอวี่ยิ่งทรงพลัง!

ซูอี้แย้มยิ้ม กล่าวอย่างหาสนใจไม่ “เจ้าผิดแล้ว ที่ข้าช่วยพวกเขา ไม่ใช่เพราะเพื่อให้พวกเขาทำงานให้ข้า”

หงเฟยอวี่กล่าวยิ้ม ๆ “เรื่องนี้ไม่สำคัญ ข้าขอเพียงให้เจ้าไว้หน้ากันได้หรือไม่?”

วาจาดูราบเรียบ ทว่าแท้จริงก้าวร้าวสำแดงอำนาจยิ่ง

“หงเฟยอวี่ เจ้าทำมากเกินไปแล้วหรือไม่?”

หลีจงกล่าวเสียงลุ่มลึก

หงเฟยอวี่แคะหู ชี้พัดหยกในมือไปยังหลีจงขณะกล่าว “ไอ้แก่ อย่าคิดนะว่าม่อชิงโฉวหนุนหลังแล้วจะกล้าทำตัวบังอาจตรงหน้าข้าได้ หากพูดอีกคำเดียวข้าจะฆ่าเจ้าซะ!”

สีหน้าของหลีจงแปรเปลี่ยนเป็นถมึงทึง

หงเฟยอวี่เบนสายตามามองซูอี้อีกครั้ง “ว่ามาเถอะ ขอเพียงเจ้าช่วยข้า ข้าหงเฟยอวี่ผู้นี้ไม่ถือสาที่จะปกป้องเจ้า! ในภายหน้า ไม่ว่าผู้ใดในโลกหล้าที่กล้ามีเรื่องกับเจ้าก็จะเป็นศัตรูกับข้า หงเฟยอวี่ด้วย!”

วาจานั้นสนั่นลั่น

และยังทำให้บรรยากาศในบริเวณหดหู่ตึงเครียดถึงขีดสุด ทุกผู้ล้วนสงบวจี

เห็นได้ชัดว่าอำนาจตระกูลหงร้ายกาจยิ่งนัก ทำให้กลุ่มเต๋าโบราณสิบกว่าแห่งที่นี่ไม่กล้าเข้ามาพัวพัน!

สีหน้าของเซียนดาบชิงซื่อและดาบพุทธะสรรพสุญตามืดทะมึน

ทั้งสองกำลังจะพูดบางอย่าง ทว่าซูอี้โบกมือขัดก่อน “จากนี้ไป พวกเจ้ารอดูจากด้านข้างเถิด ทุกอย่างให้ข้าจัดการเอง”

“ถูกต้อง”

หงเฟยอวี่ปรบมือยิ้ม ๆ “เจ้าและข้าคุยกัน ผู้อื่นควรเข้าพัวพันด้วยหรือ? หากกล้าพูดมากกว่านี้ เช่นนั้นก็เรียกได้ว่าไม่รู้กาลเทศะ วอนหาที่ตาย!”

นี่ทำให้พวกเขาทั้งสองเดือดดาล แววตาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา

หงเฟยอวี่ผู้นี้เย่อหยิ่งเอาแต่ใจเกินไปจริง ๆ!

“พูดจบแล้วหรือไม่?”

ซูอี้จิบสุราพลางถาม

หงเฟยอวี่ครุ่นคิดสักพักและกล่าวว่า “หนนี้ข้าก็พาสหายเต๋าจากขุมกำลังอื่นมาด้วย พวกเขายืนอยู่ข้างหลังข้า ให้เจ้าช่วยพวกเขาปลดคำสาปด้วย”

พวกผู้เฒ่าเบื้องหลังเขาล้วนแต่มาจากขุมกำลังปรปักษ์ของซูอี้

และตลอดมานี้ พวกเขาก็มองซูอี้ด้วยแววตาเยาะเย้ามาตลอด

“สหายเต๋าซู รบกวนแล้ว!”

ชายชราผมขาวผู้หนึ่งในชุดสีเทาและใบหน้าแย้มยิ้ม

“ผู้รู้กาลเทศะคือคนฉลาด ในความเห็นข้า สหายเต๋าซูมิได้โง่ ต้องรู้ว่าควรทำเช่นไรเป็นแน่”

หญิงงามชุดแดงนางหนึ่งแย้มยิ้มเช่นกัน

เมื่อทุกผู้เห็นเช่นนี้ พวกเขาก็อดลอบรำพึงมิได้ ว่าแล้วเชียว พวกหงเฟยอวี่หามาดีไม่!

ขณะที่ซูอี้กำลังจะกล่าวบางอย่างนั้นเอง

จงว่านหลี่จากตระกูลจงโบราณก็กล่าวยิ้ม ๆ “ทัศนาจารย์ เจ้าเคยขู่จะล้างตระกุลจงของข้าจากโลกหล้าในครึ่งปี ข้าว่าเจ้าควรเก็บประโยคนั้นทิ้งไปจะดีกว่า ยามนี้ตระกูลจงของข้าร่วมมือกับคุณชายหงแล้วนะ!”

สีหน้าแววตาของเขาเปี่ยมด้วยรอยยิ้มเยาะ

เมื่อเห็นเช่นนั้น ซูอี้ก็อดมองหงเฟยอวี่ยิ้ม ๆ มิได้ และกล่าวว่า “ถามหน่อยได้หรือไม่?”

หงเฟยอวี่ยิ้มกว้าง “เชิญได้เลย”

ซูอี้ว่า “เจ้ามาที่นี่โดยถูกผู้อื่นยุยงหรือไม่?”

หงเฟยอวี่งุนงง “ไฉนจึงพูดเช่นนั้นหรือ?”

ซูอี้ว่า “ง่ายมาก ข้ายังไม่เข้าใจเลยว่าไฉนถึงมีคนพาตัวเองมาตายถึงที่ด้วย”

หงเฟยอวี่ “…”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาชะงักค้างก่อนจะเลือนหายไปทีละน้อย นัยน์ตาสีน้ำเงินฉายแววร้ายกาจ

ทว่าหลังเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็แย้มยิ้มอีกหน “บุพการีข้าบอกให้สุภาพกับเจ้า ต่อให้เจ้าปฏิเสธน้ำใจก็มิควรรังแกเจ้าง่าย ๆ แต่นั่นแหละ เรื่องวันนี้จบแล้ว”

กล่าวจบ เขาก็หันหลังจากไป “ลุงซง เก็บของ กลับบ้านกัน”

ตู้ม~

ทุกผู้เบื้องหลังเขาจากไปพร้อมกัน

ภาพนี้ยังทำให้เหล่าผู้ชมล้วนผงะตะลึง

เมื่อครู่พวกเขาวางท่าใหญ่โตแสนอหังการ ทว่าพริบตาต่อมาก็คิดจะกลับหรือ?

นี่มันเหตุใดกัน?

หรือเทพมารน้อยตระกูลหงจะเปลี่ยนนิสัย รู้จักอดทนรู้เลี่ยงรู้ถอยแล้ว?

เซียนดาบชิงซื่อและดาบพุทธะสรรพสุญตาอดตะลึงมิได้ มิคาดว่าหงเฟยอวี่จะเลือกจากไปอย่างเฉียบขาด

“หยุดก่อน”

ซูอี้ขมวดคิ้วกล่าว

หินลับดาบกองหนึ่งมาส่งถึงหน้าบ้าน แต่จู่ ๆ ก็คิดจากไป ซูอี้จึงมิอยากรามือเล็กน้อย

“สหายเต๋าซูมีเหตุใดหรือ?”

หงเฟยอวี่ชะงักเท้า หันกลับมาถาม

เขาแย้มยิ้มกว้าง ไร้ความเย่อหยิ่งที่มีก่อนหน้านี้

ซูอี้กล่าวอย่างเฉยเมย “คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไป เจ้าคิดว่าถิ่นของข้าคนแซ่ซูเป็นเช่นไรกัน?”

ทุกผู้ล้วนเดาะปาก สมองงุนงง หงเฟยอวี่ที่กลืนโทสะหันหลังกลับนั้นเกินคาด เมื่อเห็นว่าเรื่องขัดแย้งกำลังจะคลี่คลาย ใครเล่าจะคิดว่าซูอี้หายอมถอยไม่!

นี่มันอันใดกัน?

หงเฟยอวี่เองก็ผงะไป รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายอย่างสมบูรณ์ “เจ้ากำลังพยายามหาเรื่องวิวาทกับข้าอยู่หรือ?”

สีหน้าของทุกผู้รอบกายเขาเองก็ถมึงทึง

ซูอี้ยกไหสุราขึ้นดื่มขณะกล่าว “ก็คิดทะเลาะจริง ๆ แหละ”

ทันทีที่วาจาถูกกล่าว บรรยากาศก็กลับมาตึงเครียดอีกหน

“คนแซ่ซู อย่าให้เกินไปนัก! นายน้อยตระกูลข้าละเว้นไว้หน้าเจ้าแล้ว หากเจ้ายังกล้าไม่ไว้หน้ากัน ระวังเล่นกับไฟเผาตัวเองเสียเล่า!”

ชายชราผมขาวร่างผอมกล่าวปรามาส

ซูอี้เดินเข้ามาหายิ้ม ๆ “หากข้าเล่นกับไฟ พวกเจ้าก็เหมือนแมลงเม่าสู้ไฟ”

หนังศีรษะทุกผู้ชายิบ ใครเล่าจะมิเห็นว่าซูอี้กำลังจะเริ่มคิดบัญชี?

การกระทำนี้ไม่เพียงแข็งแกร่ง แต่ยังอหังการฝังกระดูก!

กระทั่งตระกูลหงก็ไร้ที่ในสายตา!

หงเฟยอวี่ถูแก้วถอนใจเบา ๆ “หากรู้แต่แรก ข้าก็มิควรสุภาพกับเจ้าเลย พวกผู้เฒ่าตระกูลข้าผิดที่บอกให้ข้าทำตัวเงียบ ๆ ไว้ ปฏิบัติต่ออีกฝ่ายอย่างให้เกียรติ ยามนี้พอแล้ว ความอดทนของข้าไม่สูงพอให้ผู้อื่นมาตบหน้ากันตรง ๆ เช่นนี้!”

เขากล่าวจบ บรรยากาศรอบกายของเขาก็แปรเปลี่ยน

ตู้ม!

อาภรณ์หยกกระเพื่อมพริ้ว จิตสังหารร้ายกาจทรงพลังแผ่ออกจากร่างของหงเฟยอวี่ ทำให้หลายผู้สีหน้าแปรเปลี่ยน

ใบหน้าหล่อเหลาของหงเฟยอวี่เปี่ยมความดุร้ายแข็งกร้าว กล่าวยิ้ม ๆ “ทุกผู้ อยากเล่นกับคนแซ่ซูนั่นด้วยกันหรือไม่?”

แม้เขาจะกำลังยิ้ม ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับเยียบเย็น

“ได้!”

เหล่าสัตว์ประหลาดเฒ่าในวิถีจุติมงคลล้วนตอบรับ

ทั่วโลกหล้าสะเทือนสั่น ทุกผู้ล้วนตระหนักว่าเรื่องชักไม่ชอบมาพากล พากันอพยพย้ายไปไกล

หลีจงหลั่งเหงื่อแทนซูอี้ แย้มยิ้มอย่างขมขื่น มิคาดว่าซูอี้มิคิดรามือ

ทว่าเมื่อคิดดี ๆ ก่อนหน้านี้พวกหงเฟยอวี่เองก็ก้าวร้าวอหังการเกินไปจริง ๆ ด้วยนิสัยของซูอี้ มีหรือจะปล่อยพวกเขาไปมาได้ตามใจ?

ยามนี้ ซูอี้ได้ก้าวเข้ามาอยู่ห่างออกไปหลายสิบจั้ง และยังคงเดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน

ทอดน่องฉุยฉาย ดูไร้ความพิเศษ

“นายน้อยโปรดใจเย็นก่อน อย่าหุนหันวู่วาม ให้ตาเฒ่าไร้ค่าผู้นี้หยั่งเชิงไอ้หนูนั่นก่อนเถิด!”

และยามนั้นเอง ชายชราผมขาวร่างผอมก็ก้าวเข้ามา ร่างของเขาวูบไหวเข้าโจมตีซูอี้

………………..