บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2053 ปี้คงหลิว

บทที่ 2053 ปี้คงหลิว

เรือสมบัติรูปร่างคล้ายวิหคหยุดลง

ชายหนุ่มชุดเหลืองดูจะสัมผัสบางอย่างได้ ดวงตาเยียบเย็นเฉียบขาด เขาจับจ้องซูอี้จากไกลๆ

“นายน้อยพบบางสิ่งผิดปกติจากชายหนุ่มผู้นั้นหรือขอรับ?”

ข้างกายเขา ชายชราในชุดแพรไหมกล่าวเสียงทุ้มลึก

“ข้าแค่รู้สึกว่าเขาดูสุขุมเกินไปน่ะ”

ชายหนุ่มชุดเหลืองกล่าวต่อ “อย่าลืมว่าเจ้าเป็นเทพนะ! ตัวตนขอบเขตมหาศาลจากยุคนี้มาพบเจ้า ใครเล่าจะกล้าทำเมินได้?”

ชายชราในชุดแพรไหมผงะไป ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มซึ่งอยู่ห่างออกไปทันที

อีกฝ่ายสวมอาภรณ์ผ้าเรียบง่าย ใบหน้าดาษดื่นธรรมดา ย่างเก้าสัญจรบนธารนทีสายยาวแห่งยุคสมัยอย่างเฉยชา

แม้จะถูกพวกเขาจับตามอง ชายหนุ่มผู้นี้ก็ดูเยือกเย็น ไร้ความแตกตื่นลุกลี้ลุกลน จึงคร้านเกินกว่าจะชายตาแล

นับว่าผิดปกติยิ่ง!

ทันใดนั้น ชายชราพลันแย้มยิ้มแล้วกล่าวว่า “นายน้อย บางทีขอบเขตของเขาอาจต่ำต้อยเกินไปจนไม่อาจประจักษ์ชัด นี่แหละเรียกว่ามีเทพปรากฏตรงหน้า แต่หารู้ตัวไม่ ในโลกนี้ยังมีผู้มีตาไร้แววอยู่มากมาย”

“ผิดแล้ว ตัวตนขอบเขตมหาศาลผู้ข้ามธารนทีสายยาวแห่งยุคสมัยได้จะมีผู้โง่งมเพียงนั้นอยู่หรือ?”

ดวงตาของชายหนุ่มชุดเหลืองวูบไหว “สัญชาตญาณบอกข้าว่าคนผู้นี้น่าจะซุกซ่อนบางอย่างอยู่!”

ชายชราประหลาดใจทันที

นายน้อยของเขามีความสามารถพิเศษเฉพาะแต่กำเนิดที่สามารถรับรู้เรื่องราวมากมายที่คนทั่วไปมิอาจตรวจพบ!

สิ่งนี้ทำให้ทวยเทพมากมายตื่นตะลึง

จึงไม่ต้องสงสัยเลยว่านายน้อยน่าจะสัมผัสบางสิ่งผิดปกติจากชายหนุ่มผู้นั้นได้!

“นายน้อย รอก่อนนะขอรับ”

ชายชรากล่าวแล้วเอ่ยปากเสียงดัง “สหายจากไกลๆ นั่น โปรดมาเสวนากันเถิด!”

ไกลออกไปบนผืนนที ซูอี้ไพล่มือไว้เบื้องหลังขณะทอดน่องสัญจร ก่อนกล่าวออกมาอย่างเฉยชาว่า “มหาวิถีเผชิญฟ้า ต่างคนต่างไม่เบียดเสียด เรื่องของเจ้าข้ามิพัวพัน ฉะนั้นเรื่องของข้า อย่าถามย่อมดีกว่า”

สีหน้าของชายชราดำคล้ำ ตัวตนขอบเขตมหาศาลกล้ากระทำตัวไม่รู้ความงั้นหรือ… วอนเสียแล้ว!

ขณะที่เขากำลังจะกล่าวบางอย่างนั้นเอง

“ให้ข้าจัดการเอง”

ชายหนุ่มชุดเหลืองพลันก้าวย่างไปอยู่ตรงหน้าซูอี้ และกล่าวว่า “ข้าเห็นแล้วว่าท่านนั้นแตกต่างเหนือธรรมดา ไม่มีทางเทียบคนทั่วไปได้ เมื่อพบหน้าก็ถือได้ว่าเป็นชะตา ข้าจึงอยากเชิญท่านมาร่วมสัญจรบนเรือสักหน่อย ไม่ทราบว่าท่านจะเห็นแก่หน้ากันได้หรือไม่?”

บุคลิกของเขาสง่างาม ค่อนข้างอิสระมั่นใจ

ซูอี้เหลือบมองชายหนุ่มชุดเหลืองและเตรียมปฏิเสธ ทว่าเหมือนเขาจะสัมผัสบางอย่างได้และพลันถามขึ้น “เจ้ามาจากเผ่าเทพปี้ฟาง ณ โลกแห่งเทพหรือ?”

ชายหนุ่มประหลาดใจ ชายหนุ่มขอบเขตมหาศาลผู้นี้รู้ที่มาของพวกเขาแล้วหรือ?

ดวงตาของชายหนุ่มชุดเหลืองพลันปรากฏแววประหลาดใจ ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “ข้าคาดไว้แล้วว่าท่านไม่ธรรมดา แต่ไม่คาดเลยว่าท่านจะเห็นรากเหง้าของเราได้ทันที ใช่แล้ว เรามาจากเผ่าเทพปี้ฟาง ขอบังอาจถามนามกรท่านได้หรือไม่?”

“เสิ่นมู่”

ซูอี้กล่าวเรียบๆ “ข้าคือผู้ฝึกตนเร่ร่อน”

ชายหนุ่มชุดเหลืองรับคำในคอและกล่าวว่า “หรือท่านเองก็มาจากโลกแห่งเทพเหมือนกัน?”

ซูอี้กล่าว “ข้าเคยไปที่นั่นมาก่อน”

ชายหนุ่มชุดเหลืองแย้มยิ้ม “ไม่น่าเล่า ครั้งนี้ข้าเองก็คิดไปอาณาจักรนิตย์ทิวาเช่นกัน ท่านไปกับข้าได้นะ”

“ย่อมได้”

ซูอี้รับปาก

ชายหนุ่มชุดเหลืองและซูอี้กลับไปยังเรือสมบัติด้วยกันทันที และมุ่งหน้าไปสู่อาณาจักรนิตย์ทิวาไกลออกไป

ที่ท้ายเรือ ชายหนุ่มชุดเหลืองนั่งลงเสวนากับซูอี้

เขามีการวางตัวล้ำเลิศ คารมคมคาย เป็นคู่เสวนาฮาเฮที่ดี ง่ายต่อการชื่นชอบไว้ใจ

ขณะที่ปฏิกิริยาของซูอี้ราบเรียบทิ้งระยะ

มีหรือจะไม่เห็นว่าเจ้าคนจากเผ่าเทพปี้ฟางผู้นี้กำลังเลียบเคียงเพื่อลองเชิงตนอยู่?

แต่ยิ่งซูอี้ทำเช่นนี้ ชายหนุ่มชุดเหลืองก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่อาจประมาทได้!

กอปรกับสังหรณ์ตามสัญชาตญาณของเขาเมื่อครู่ที่บ่งบอกว่าซูอี้ไม่ธรรมดา มันจึงยิ่งทำให้เจ้าตัวอยากรู้เกี่ยวกับที่มาของซูอี้

ทว่าเขาก็สังเกตเช่นกันว่าซูอี้ไม่อยากพูดเกี่ยวกับที่มาของตนเอง จึงเปลี่ยนประเด็นถามทันที “ท่านเคยได้ยินเรื่องของซูอี้มาบ้างหรือไม่?”

ซูอี้ส่งเสียงรับอย่างใจลอย

ชายหนุ่มชุดเหลืองกล่าว “เช่นนั้น ท่านว่าคนผู้นี้จะกล้ามายังอาณาจักรนิตย์ทิวาหรือไม่?”

ซูอี้กล่าว “กล้า”

เป็นการตอบโดยไม่คิด

ชายหนุ่มชุดเหลืองจึงพลันผงะไป ก่อนจะกะตือรือล้นขึ้นมาทันที “ไฉนจึงเห็นเช่นนั้น?”

ซูอี้มองอาณาจักรนิตย์ทิวาซึ่งกำลังใกล้เข้ามาทุกขณะและกล่าวเนิบๆ “เท่าที่ข้ารู้ เขาเป็นบุคคลอบอุ่นมีเมตตาคนหนึ่ง เมื่อรู้ว่ามีคนมารอเขาที่อาณาจักรนิตย์ทิวาตั้งมากมาย ไฉนเลยจะไม่มาได้ลงคอ?”

พรูด!

ชายหนุ่มชุดเหลืองเพิ่งจิบสุราเข้าปากไปมิทันไรก็พ่นออกมาหมดทันที นี่มันเหตุผลบ้าอันใด?

“ไม่คิดเลยว่าท่านเองก็มีอารมณ์ขันเอาเรื่องเหมือนกัน”

ชายหนุ่มชุดเหลืองรำพึง

ขณะที่ซูอี้เพียงคลี่ยิ้ม ไม่ได้อธิบายสิ่งใดเสริม

ชายหนุ่มชุดเหลืองเอ่ยถาม “ท่านเองก็มาที่นี่เพื่อแสวงโอกาสบรรลุเทพที่วิถีแห่งบรรพเทวาเหมือนกันหรือ?”

วาจานั้นทำให้ซูอี้ตระหนักทันทีว่าทายาทเผ่าเทพปี้ฟางนั้นมาเพื่อบรรลุเทพ!

“ใช่”

ซูอี้พยักหน้า

ชายหนุ่มชุดเหลืองกล่าวยิ้มๆ “ว่าแล้วเชียว เรื่องของวิถีแห่งบรรพเทวาดึงความสนใจทั่วโลกหล้าแห่งเทพมาเนิ่นนาน และในยามนี้ ที่อาณาจักรนิตย์ทิวาก็มีบุคคลเช่นเรามากมายที่มาเพื่อบรรลุเทพ!”

ว่าแล้วเจ้าตัวพลันเผยแย้มยิ้มแฝงนัย “คืนนี้ข้าจะเข้าร่วมงานเลี้ยงอันยิ่งใหญ่ มีสหายเต๋ามากมายจากโลกแห่งเทพมาเข้าร่วมเพื่อแลกเปลี่ยนข่าวเกี่ยวกับวิถีแห่งบรรพเทวากัน สหายเต๋าจะไปด้วยกันหรือไม่?”

ซูอี้ไม่เคยสนใจการรวมตัวเช่นนี้

แต่ขณะที่เขากำลังจะปฏิเสธนั้นเอง ชายหนุ่มชุดเหลืองก็กล่าวต่อ “งานเลี้ยงนี้ถูกจัดขึ้นโดยหมีเยี่ยอวิ๋น บุตรแห่งเต๋าจากศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์ กล่าวกันว่าเขาเชิญชวนเทพสวรรค์ผู้หนึ่งจากอาณาจักรนิตย์ทิวาเข้าร่วมด้วยนะ!”

หัวใจของซูอี้สะท้าน ก่อนจะตอบกลับไป “งั้นหรือ หากเป็นเช่นนั้นข้าก็อยากเห็นจริงๆ”

เมื่อแรกมาถึง เขาไม่ได้รู้เกี่ยวกับสถานการณ์ภายในอาณาจักรนิตย์ทิวามากนัก และอนุมานเพียงว่าอาณาจักรนิตย์ทิวาคงได้บังเกิดคลื่นใต้น้ำขึ้นเพื่อจัดการกับตน!

ดังนั้นคงจะดีหากได้เสาะหาข่าวอันเฉพาะเจาะจงจากงานเลี้ยง

ชายหนุ่มชุดเหลืองยิ้มร่า “ถึงยามนั้น สหายเต๋าไปกับข้าก็ได้”

ต่อจากนั้น ทั้งสองก็เสวนาเรื่องอื่นๆ อีกสองสามเรื่อง

ระหว่างสนทนา ในที่สุดซูอี้ก็ได้รู้ว่าชื่อของชายหนุ่มชุดเหลืองคือปี้คงหลิว มีปู่ทวดเป็นหนึ่งในหกบรรพชนปีศาจอันเรืองนามในโลกแห่งเทพ บรรพชนปีศาจปี้ฟาง!

ปี้คงหลิวมายังอาณาจักรนิตย์ทิวาพร้อมกับเทพชั้นกลางสองคน!

เขาเป็นเพียงบุคคลผู้มีการฝึกฝนในระดับสุดลึกล้ำ แต่กลับมีเทพชั้นกลางสองคนพิทักษ์เคียงค้าง สถานะของปี้คงหลิวในเผ่าเทพปี้ฟางไม่มีทางธรรมดาแน่

“นายน้อย การเชิญผู้ไม่รู้ที่มาไปร่วมงานเลี้ยงไม่อุกอาจไปหน่อยหรือขอรับ?”

ระหว่างทาง ชายชราในชุดแพรไหมเอ่ยถาม

เขาสังเกตเห็นแล้วว่าซูอี้นั้นแตกต่างจากผู้อื่น รูปลักษณ์ของอีกฝ่ายดูไม่สะดุดตา ทว่าไร้ความกลัวต่อเทพชั้นกลางเช่นเขา!

หากเปลี่ยนเป็นตัวตนอื่นๆ ในขอบเขตมหาศาล เกรงว่าคงร่างสั่นกระวนกระวายไปแล้ว!

“อย่าห่วงเลย ข้าก็มีความคิดของข้าอยู่”

ปี้คงหลิวกล่าว “ยากนักจะพบพานผู้ที่ทำให้ความสามารถโดยกำเนิดของข้าปรากฏโดยสัญชาตญาณ และข้าก็สงสัยจริงๆ ว่าเขาเป็นใครกัน เมื่อมายังงานเลี้ยง ข้าก็จะหาโอกาสอื่นเลียบเคียงตรวจสอบดู”

ชายชราในชุดแพรไหมขมวดคิ้วเล็กน้อย ขณะที่เขากำลังจะกล่าวบางอย่างนั้นเอง ปี้คงหลิวก็พลันถ่ายทอดวจีกล่าวกับเจ้าตัว “ในเมื่อเขารู้ที่มาของเรา เขาก็ย่อมไม่กล้าซ่อนเจตนาร้ายไว้หรอก!”

“หากนายน้อยมีแผนในใจแล้วก็ดีขอรับ”

ชายชราในชุดผ้าแพรไหมกล่าว “ยามนี้ในอาณาจักรนิตย์ทิวา มัจฉามังกรปะปนกัน ขุมกำลังสารพัดปรากฏตามกัน บ้างมาเพื่อฆ่าผู้ครองวัฏสงสาร บ้างมาเพื่อชิงเปวเพลิงแห่งยุคสมัย บ้างก็มาเพื่อวิถีแห่งบรรพเทวา ทว่านี่เป็นเพียงสถานการณ์เปลือกนอกเท่านั้น และข้าก็หารู้ไม่ว่าในที่ลับมีตัวตนน่าสะพรึงกลัวมากมายเพียงไรจับจ้องที่นี่อยู่”

“นายน้อยต้องไม่เลินเล่อนะขอรับ”

ปี้คงหลิวแย้มยิ้มกล่าว “ข้ารู้อยู่แล้วล่ะ ข้าไม่ยุ่งกับสิ่งที่มิควรยุ่งหรอก”

ว่าแล้วเขาก็เหลือบมองซูอี้ผู้กำลังดื่มสุราเล็กน้อย ก่อนจะถ่ายทอดวจีติดตลก “แค่ตัวตนลึกลับที่พบพานโดยบังเอิญ ไม่ใช่ซูอี้ผู้ถูกคนมากมายหมายหัว ดังนั้นจึงไร้สิ่งใดต้องห่วง”

ชายชราชุดแพรไหมเสสรวลกับตน “นายน้อยกล่าวถูกต้องแล้ว ข้าระแวงมากไปเอง ดูเหมือนคิดเล็กคิดน้อยเกินไป”

ถูกต้อง พวกเขามาจากเผ่าเทพปี้ฟางแห่งโลกเทพ!

พวกเขาแค่พบตัวตนขอบเขตมหาศาลผู้หนึ่ง มีอันใดให้ต้องระวังด้วย?

ขณะเสวนา เรือสมบัติก็พาพวกเขามายังอาณาจักรนิตย์ทิวาแล้ว!

เมืองโบราณอันยิ่งใหญ่แห่งนี้ตั้งตระหง่านตลอดชั่วกาลนาน เปี่ยมด้วยบรรยากาศการเวียนผ่านแห่งเวลา

เมืองแห่งนี้เทียบได้กับโลกหล้าแห่งหนึ่งโดยแท้ นอกจากอาคารโบราณแน่นขนัด ป่าเขาลำธารยังทอดยาวแสนไกล ธารารินไหลแยกบรรจบ

ไกลออกไปกว่านั้น ยังมีเงาของสิ่งปลูกสร้างโบราณตะคุ่มอยู่อีก

ทว่าใหญ่เสียจนสุดลูกหูลูกตา!

กล่าวกันว่าอาณาจักรนิตย์ทิวานี้มีบรรพตศักดิ์สิทธิ์จรดนภาเก้าลูก แต่ละลูกมีวัตถุอมตะอยู่ภายใน ยืนยงชั่วกาลนาน

วังของเก้าเทพสวรรค์เองก็ถูกสร้างบนบรรพศักดิ์สิทธิ์ทั้งเก้านั้น

ทว่าแม้แต่ในอาณาจักรนิตย์ทิวาเอง ผู้คนส่วนใหญ่ยังแทบไร้โอกาสได้พบเทพสวรรค์ทั้งเก้าหรือแม้แต่เข้าใกล้บรรพตศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้น

เพราะมันเป็นเขตหวงห้าม ไร้ผู้ใดเข้าไปได้หากไม่ได้รับเชิญ

ขุมกำลังพิทักษ์เก้าบรรพตศักดิ์สิทธิ์ก็คือเก้ามหาสำนักเต๋าอันมีเก้ามหาเทพสวรรค์หนุนหลัง

ไร้รัตติกาลในอาณาจักรนิตย์ทิวา อาบแสงตะวันตราบนิรันดร์

ทว่าผู้คนนั้นชาชินกับการแบ่งทิวาราตรีโดยการนับชั่วยามแล้ว จึงไม่ได้ใส่ใจว่ามีรัตติกาลหรือไม่

ณ ทะเลสาบเมฆคล้อย

แดนศักดิ์สิทธิ์แห่งหนึ่งในอาณาจักรนิตย์ทิวา หนึ่งในเขตปกครองใต้อาณัติโถงแห่งชีวิตนิรันดร์

ในวันนี้จะมีงานเลี้ยงหนึ่งถูกจัดขึ้น

ทะเลสาบเมฆคล้อยในวันนี้ดูครึกครื้น มีแขกผู้มีเกียรติจากโลกแห่งเทพทยอยกันมาตามกัน บ้างขี่วิหคเทพ บ้างเคลื่อนบนสมบัติ มีแสงเจิดจรัสพาดทะยานจากทิศต่างๆ เป็นครั้งคราว ทุกคนล้วนมุ่งหน้ามาที่นี่

ณ ใจกลางทะเลสาบเมฆคล้อยมีสวนและอาคารโบราณตั้งอยู่

งานเลี้ยงในวันนี้จะจัดขึ้นที่นี่!!!

เพราะงานเลี้ยงนี้ถูกจัดขึ้นโดยบุตรแห่งเต๋าหมีเยี่ยอวิ๋นแห่งศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์ กลุ่มเต๋าสูงสุดแห่งหนึ่งในโลกแห่งเทพ ผู้สามารถเข้าร่วมงานเลี้ยงวันนี้ได้จึงล้วนแต่เป็นบุตรสวรรค์อันภาคภูมิจากขุมกำลังหลักทั่วโลกเทพ! นอกจากนั้น หมีเยี่ยอวิ๋นยังเชิญเทพสวรรค์ผู้หนึ่งมางานเลี้ยง งานเลี้ยงนี้จึงได้รับความสนใจจากทุกฝ่ายตั้งแต่ก่อนเริ่มงาน

ทวยเทพบางตนซึ่งอาศัยในเมืองมาเนิ่นนานให้ความสนใจ มองเรื่องทั้งหมดนี้ในที่ลับ

ขณะที่ซูอี้และปี้คงหลิวกำลังเดินทางมาเข้าร่วมงานเลี้ยง!!!