บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2056 สถานการณ์ไม่สู้ดี

บทที่ 2056 สถานการณ์ไม่สู้ดี

วิ้ง!

กระดานเทพกลืนตะวันในสนามเต๋าเปล่งรัศมีเรืองรอง เผยอำนาจบดขยี้สุญญะพุ่งเข้าหาซูอี้ดุจหินโม่

ทว่าชายหนุ่มกลับยืนนิ่ง เขาทำเพียงดีดนิ้ว

เป๊าะ!!

กระดานเทพกลืนตะวันซึ่งแผลงอำนาจอันสะท้านสะเทือนจิตใจของผู้ชมพลันแหลกสลายเยี่ยงเศษกระดาษ

พร้อมกันนั้น จินปู้อี๋เองก็ได้รับผลกระทบ ทั่วทั้งร่างสั่นคลอน กระอักโลหิต ตัวคนแทบล้มลงไปกองกับพื้น

เหล่าผู้ชมล้วนผงะ

ในขณะที่ทวยเทพทั้งหลายอดสะท้านใจมิได้

แม้จินปู้อี๋จะใช้สมบัติวิถีคู่ใจ เขาก็ยังไม่อาจต้านทานมันได้ แล้วใครเล่าจะไม่ประหลาดใจ?

สีหน้าของบุตรและบุตรีแห่งสวรรค์ทั้งหลายเองก็พากันเปลี่ยนแปลงไปมา

เสิ่นมู่ผู้นี้ร้ายกาจนัก เขามีที่มาเช่นไรกัน?

ซูอี้โยนเม็ดโอสถวังวนอัสนีขวดหนึ่งให้ปี้คงหลิวจากไกลๆ และกล่าวว่า “ใช้มันฟื้นตัวเสีย”

ปี้คงหลิวตื่นจากภวังค์ สีหน้าเปี่ยมความตกตะลึง

เขารู้ดีกว่าผู้ใดในที่นี้ว่าจินปู้อี๋แข็งแกร่ง

แต่ยามอยู่ต่อหน้าเสิ่นมู่ อีกฝ่ายกลับไร้กำลังเฉกเช่นตั๊กแตนขวางเกวียน!!

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ผู้ใดเหนือกว่าก็ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน

“ส่งสมบัติของเจ้ามา”

ท่ามกลางบรรยากาศตื่นตะลึง ซูอี้ก็กล่าวกับจินปู้อี๋ว่า

“ข้ายังไม่ยอมแพ้เสียหน่อย!”

ดวงตาอันแดงก่ำของจินปู้อี๋เหลือกถลน

เปรี้ยง!

ชายหนุ่มกดมือลงช้าๆ

จินปู้อี๋พลันถูกกดตัวลงกับพื้น กระดูกแทบหักแหลก

“หากประชันมหาวิถีกัน ข้าคงมิอาจฆ่าเจ้าได้ แต่หากไม่ยอมแพ้ ข้ารับปากว่าเจ้าจะอยู่อย่างเลวร้ายยิ่งกว่าตาย”

ซูอี้กล่าวเบาๆ

“ปู้อี๋ ยอมแพ้เถอะ เจ้าไม่ใช่คู่ต่อกรของเสิ่นมู่ผู้นี้”

เทพผมขาวผู้หนึ่งกล่าวขึ้น เขาเป็นองครักษ์ของจินปู้อี๋ เทพชั้นกลางขอบเขตรังสรรค์สุดขั้ว!

จินปู้อี๋เงียบไป ก่อนที่ครู่ต่อมาจะเขาพูดเสียงเบาหวิวราวกับยุงบิน “ข้าแพ้แล้ว”

ซูอี้ว่า “ดังๆ”

“เจ้า……”

จินปู้อี๋กัดฟันกรอด

ทว่าท้ายที่สุด เจ้าตัวก็เค้นเสียง “ข้ายอมแพ้ เจ้าพอใจหรือยัง!?”

ซูอี้ปลดพลังที่กดร่างของจินปู้อี๋ออกทันที พร้อมกับกล่าวว่า “ส่งสมบัติมา”

จินปู้อี๋ลุกขึ้น จากนั้นนำสมบัติทั้งหมดที่มีออกมาขว้างลงพื้นด้วยสีหน้าขุ่นเคือง ก่อนจะเดินออกจากสนามเต๋าโดยไร้วาจา

“ช้าก่อน”

ชายหนุ่มกล่าวว่า “สมบัติทั้งหมดที่มีนั่นหมายถึงมหาโอสถบรรลุเทพที่เจ้ามีด้วย”

เหล่าผู้ชมส่งเสียงฮือฮา

หลายผู้ผงะ พวกเขาไม่ได้คาดคิดว่าชายหนุ่มจะยังมาดมั่น จะชิงมหาโอสถบรรลุเทพของจินปู้อี๋!!!

ต้องทราบว่าบุตรและบุตรีแห่งสวรรค์ทั้งหลายต่างมาที่นี่เพื่อบรรลุเป็นเทพ และพวกเขาล้วนแต่ถือครองโอสถสมบัติไร้เทียมทานที่ต้องใช้เพื่อบรรลุเทพ

โอสถล้ำค่าเหล่านั้นล้วนเป็นสิ่งที่ขุมกำลังที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาตระเตรียมไว้ และพวกมันไม่เพียงมีมูลค่าสูงล้ำ ทว่าโอสถส่วนใหญ่ยังไม่อาจหาได้ในโลกภายนอกด้วย!

องครักษ์ของจินปู้อี๋กล่าวด้วยสีหน้าคล้ำเครียดว่า “สหายน้อยผู้นี้ ศึกประชันมหาวิถีชี้วัดแพ้ชนะแล้ว เจ้าต้องให้ทางรอดกับอีกฝ่ายบ้าง อย่ากระทำเกินไปนักเลย!”

ทว่าชายหนุ่มกลับกล่าวช้าๆ ว่า “ศึกมหาวิถีนี้ยังมีการสมัครใจเดิมพัน กระไร ยอมแพ้ไม่ได้หรือไร?”

จินปู้อี๋กับองครักษ์ล้วนเดือดดาล

หมีเยี่ยอวิ๋นกล่าวขึ้น “มหาโอสถบรรลุเทพนั้นสำคัญนัก หากส่งมันให้เจ้า ก็จะส่งผลต่อวิถีบรรลุเทพของจินปู้อี๋อย่างมิอาจหลีกเลี่ยง หากกระทำมากเกินไป เกรงว่าท่านคงชักภัยใส่ตัวเสียแล้ว!”

เมื่อเขาที่เป็นผู้จัดงานเลี้ยงครั้งนี้ออกมาตอบโต้ บุตรและบุตรีแห่งสวรรค์มากมายก็กล่าวเออออตามทันที

“พอแพ้ก็ไม่ยอม เลยคิดจะข่มขู่งั้นหรือ?”

ซูอี้กล่าวเรียบๆ “ข้าจะพูดเป็นหนสุดท้าย ส่งสมบัติทั้งหมดที่มีอยู่มาเสีย!”

เหล่าผู้ฟังต่างส่งเสียงเซ็งแซ่

คนผู้นี้ กระทั่งหมีเยี่ยอวิ๋นก็ไม่ไว้หน้าหรือ!?

เขามีที่มาเช่นไร เจ้าตัวไปเอาความกล้ามาจากไหนกัน?

ในยามนี้เอง ปี้คงหลิวก็ตะโกนออกมาว่า “จินปู้อี๋ เจ้าแพ้ไม่เป็นหรือไร?”

คำถามนั้นทำให้จินปู้อี๋ทั้งอับอายและเดือดดาล และยังทำให้ทุกผู้หันมามอง

“ให้เขาไป!”

ชายชราผมขาวกล่าวอย่างเฉยชา “ในเมื่อเราแพ้ เจ้าก็ต้องยอมรับว่าของบางสิ่งเป็นเพียงวัตถุนอกกาย จะให้สหายร่วมวิถีมาครหาว่าเจ้าแพ้มิเป็นไม่ได้”

“ขอรับ!”

จินปู้อี๋กัดฟันตอบรับ ก่อนจะนำแหวนสัมภาระวงหนึ่งออกมาโยนลงแทบเท้าซูอี้

ทว่าชายหนุ่มกลับเหยียบมัน

กร๊อบ!

แหวนสัมภาระนั้นแหลกละเอียดเป็นผุยผง

“นี่……”

ทุกผู้ล้วนตะลึงงัน

ก่อนหน้านี้ พวกเขาล้วนคิดว่าซูอี้ใช้อำนาจกดข่มด้วยความโลภ เขาจึงไม่ลังเลฉีกหน้าจินปู้อี๋เพราะสมบัติ เป็นที่น่ารังเกียจไร้ยางอายนัก

ทว่ายามนี้ ใครเล่าจะกล้าคิดเช่นนั้น?

สายตาของคนบางผู้มองซูอี้แปรเปลี่ยนไป

เสิ่นมู่ผู้นี้เล่นด้วยมิง่ายเลย!!

“เจ้ากล้าดีอย่างไรมาทำลายมหาโอสถบรรลุเทพของข้า!”

จินปู้อี๋เดือดดาลเสียจนหมายจะสังหารอีกฝ่าย

สิ่งที่เท้าของซูอี้บดขยี้ไปนั้นมิใช่เพียงแหวนสัมภาระและมหาโอสถบรรลุเทพ แต่ยังเป็นที่พึ่งสำคัญในการบรรลุเทพของเขาด้วย!!!

ชายชราผมขาวนั้นเดือดดาลยิ่งกว่า โมโหเสียจนหนวดเคราสั่นระริก

เสิ่นมู่ผู้นี้น่าฆ่ายิ่งนัก!!

“เจ้าแพ้แล้ว สมบัติเหล่านี้ก็เป็นของข้า ข้าจะใช้หรือทิ้งเช่นไร เจ้าควบคุมได้ด้วยหรือ?”

ซูอี้เสสรวล ก่อนจะเดินออกจากสนามเต๋า

ส่วนปี้คงหลิวในขณะนี้กำลังโห่ร้องอย่างสาแก่ใจอยู่ โดยเฉพาะยามเห็นสีหน้าบิดเบี้ยวยิ่งกว่าบุพการีสิ้นของจินปู้อี๋ เขาก็แทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่

“ช้าก่อน!”

ชายสวมอาภรณ์สีหมึกผู้หนึ่งออกมาหยุดซูอี้มิให้เดินลงจากสนามเต๋า

“มีอันใดหรือ?”

ซูอี้กล่าวอย่างสุขุม

“ข้าขอท้าประลองกับเจ้า!”

ชายในอาภรณ์สีหมึกกล่าว ดวงตาคู่นั้นเย็นเยียบ “ประชันมหาวิถี ชี้วัดแพ้ชนะ! เจ้ากล้าหรือไม่?”

จิตวิญญาณของผู้คนทั้งหลายรุ่มร้อนขึ้น

โม่เหลิ่งเฟิง!

บุตรแห่งสวรรค์ผู้เลิศล้ำที่สุด

เมื่อเปรียบเทียบความแข็งแกร่งกันแล้ว จินปู้อี๋ยังด้อยกว่าเขาสามส่วน

“น่าเบื่อ”

ซูอี้ส่ายหัว

อำนาจต่อสู้ในปัจจุบันของเขาสามารถเผชิญหน้ากับเทพชั้นกลางได้แล้ว จึงไร้ความคิดจะประชันกับตัวตนขอบเขตมหาศาล

สาเหตุที่เขาออกมาลงมือเมื่อครู่ก็แค่เพื่อช่วยปี้คงหลิวระบายโทสะเท่านั้น

“กลัวหรือ?”

โม่เหลิ่งเฟิงล้อเลียน “หากกลัวก็ส่งสมบัติทั้งหมดของเจ้ามา ยอมแพ้ต่อหน้าคนทุกผู้ แล้วบอกว่าฝีมือของเจ้าไม่ถึงขั้น……”

เปรี้ยง!!

ซูอี้ยกฝ่ามือขึ้นกด

อีกฝ่ายจึงถูกกดลงกับพื้น ร่างกระตุกอย่างรุนแรงราวเป็นลมชัก สีหน้าเปี่ยมความเจ็บปวด

ผู้ชมทั้งหลายต่างตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

ลงมือเพียงคราเดียว โม่เหลิ่งเฟิงก็ถูกปราบแล้ว!!

“ที่ข้าไม่อยากสู้กับเจ้า มิใช่เพราะมิกล้า แต่เพราะดูแคลน เข้าใจหรือไม่?”

ซูอี้ส่ายศีรษะ

บรรยากาศแปรเปลี่ยนเป็นตึงเครียด ทุกผู้ต่างดูซับซ้อน

ยามบุตรกับบุตรีแห่งสวรรค์ส่วนใหญ่มองมายังซูอี้ สีหน้าแววตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นแล้ว!

ยอดฝีมือแผลงฤทธิ์ ตระหนักแพ้ชนะในชั่วพริบตา

พลังซึ่งสามารถสยบจินปู้อี๋และโม่เหลิ่งเฟิงอย่างง่ายดายของซูอี้ทำให้ทุกผู้ที่นี่ตกตะลึง ใครเล่าจะยังไม่ประจักษ์ถึงฝีมือของชายหนุ่มอีก?

เทพบางผู้ที่นี่มองมายังเขาอย่างเคร่งขรึม สีหน้าปรากฏเค้าความเคลือบแคลง เสิ่นมู่ผู้นี้…มีที่มาเช่นไรกันแน่?

ไฉนข้าถึงไม่เคยได้ยินถึงมาก่อน?

“ที่เขาเคยบอกว่าไร้ศัตรูร่วมขอบเขต เป็นความจริงหรือนี่……”

ปี้คงหลิวจำคำพูดยามสนทนากับซูอี้ระหว่างทางขึ้นเขาได้ และหัวใจของเจ้าตัวพลันปั่นป่วนขึ้นมา

ณ ชั่วขณะนั้นหัวใจของปี้คงหลิวรู้สึกขบขัน เขาไม่อาจเชื่ออีกฝ่ายได้เลย ซ้ำยังหยอกเล่นว่าเมื่อวิถีแห่งบรรพเทวาปรากฏขึ้นในภายภาคหน้า ตนจะขอชมฝีมืออันไร้เทียมทานของซูอี้เสียหน่อย

และในที่สุดปี้คงหลิวก็ตระหนักแล้วว่าตนเองคิดผิด!

“ผู้ใดยังอยากลองอีกบ้าง?”

ซูอี้มองไปรอบๆ

บุตรและบุตรีแห่งสวรรค์ทั้งหลายพากันหลบสายตาเขา ไม่กล้ามองสบ!

กระทั่งเจ้าภาพหมีเยี่ยอวิ๋นยังเงียบกริบ

ภาพนี้ทำให้ทวยเทพมากมายลอบถอนหายใจ

ใครเล่าจะไม่เห็นว่าความหยิ่งผยองของบุตรและบุตรีแห่งสวรรค์เหล่านี้ถูกกดเสียจมดิน?

ชั่วยามหลังจากนั้น ซูอี้พลันออกจากสนามเต๋า โดยตั้งใจจะ จรจาก

เขามาที่งานเลี้ยงนี้เพื่อฟังความลับเกี่ยวกับวิถีบรรลุเทพ แต่โชคร้ายนักที่ความลับในมือบุตรและบุตรีแห่งสวรรค์เหล่านี้มีจำกัด ไร้สิ่งใดที่เขาอยากรู้

“หยุดก่อน!”

เมื่อเห็นชายหนุ่มกำลังจะจากไป หมีเยี่ยอวิ๋นพลันพูดขึ้นว่า “ข้าขอถามหน่อย ท่านเป็นใคร ผู้ใดเป็นอาจารย์ของท่าน ไฉนจึงไม่เคยได้ยินถึงมาก่อนเลย?”

คำพูดนั้นทำให้ทุกสายตามองมายังซูอี้เป็นตาเดียว

ถูกต้อง นี่ก็เป็นความสงสัยของทุกคนด้วย

รวมถึงปี้คงหลิวผู้แสนใคร่รู้อยู่ในใจ

ซูอี้ชะงักฝีเท้า เขากวาดสายตามองหมีเยี่ยอวิ๋น “มีเรื่องมากมายในโลกนี้ที่เจ้าไม่ควรทราบ และการจัดการตนให้ดีก็เป็นศาสตร์พิทักษ์ชีวิตตน”

หมีเยี่ยอวิ๋นขมวดคิ้วกล่าว “หากที่มาของเจ้าไร้ปัญหา ไฉนจึงมิกล้าพูดออกมาตรงๆ?”

“นั่นสิ หากมัวเก็บงำในใจ เจ้าต้องมีเจตนาร้ายแน่!”

“ข้าว่าเจ้านี่ไม่ได้มาดี!”

“ใช่ ต้องตรวจสอบให้ชัดว่าเขาจงใจมาหาเรื่องกันหรือไม่”

……บุตรและบุตรีแห่งสวรรค์ทั้งหลายต่างกล่าวอย่างเห็นพ้องต้องกัน

พวกเขาไม่กล้าไปประลองมหาวิถีตัวต่อตัวกับซูอี้ แต่กลับกล้าฉวยโอกาสนี้บีบบังคับให้ซูอี้คายความลับออกมา!

“ข้าว่าแล้วเชียวว่าที่มาเจ้าเด็กนี่มีปัญหา!”

ชายชราผมขาวข้างกายจินปู้อี๋หน้าเครียด “หากมิกล่าวให้ชัดเจน วันนี้เจ้าอย่าได้คิดไปไหนเลย!”

ร่างของเขาเคลื่อนเข้าไปขวางทางซูอี้ไว้อย่างเงียบกริบ

บรรยากาศพลันกดดันขึ้นมา

ดวงตาของเทพบางผู้วูบไหว จับจ้องซูอี้ราวอยากจะมองให้ทะลุถึงหัวใจ

หัวใจของปี้คงหลิวดิ่งวูบ เกิดลางสังหรณ์ร้ายขึ้นมาในใจ

เขากล่าวออกมาทันที “สหายเต๋าเสิ่นมากับข้า พวกเจ้าจะทำอันใด?”

ข้างกายเขา สององครักษ์มองไปรอบๆ ด้วยดวงตาเย็นเยียบ

ก่อนหน้านี้ ซูอี้ระบายโทสะแทนนายน้อยของพวกเขา พวกเขาย่อมไม่อาจนิ่งเฉยดูดาย!

ชายชราในชุดแพรไหมพลันกล่าวเสียงเย็นว่า “ผู้ใดกล้ายุ่งกับสหายน้อยเสิ่นมู่วันนี้ จะเป็นศัตรูกับเผ่าเทพปี้ฟางของข้า!”

ทันทีที่วาจาเหล่านี้ถูกกล่าว เหล่าผู้ชมก็ฮือฮานอื้ออึง

ซูอี้อดเหลือบมองปี้คงหลิวและสององครักษ์ก่อนจะลอบกล่าวในใจมิได้ว่า หลังจากกาลเวลาผันผ่าน จิตวิญญาณของเผ่าเทพปี้ฟางก็ยังคงเดิม หาได้ยากจริงแท้ ลุกขึ้นสู้ปกป้องพวกเขาในวันนี้ไม่ได้เสียเปล่าเลย!

ทันใดนั้น เสียงอันทุ้มลึกหนักแน่นพลันดังขึ้น

“ผิดแล้ว ทุกผู้ที่นี่ไม่ได้จะมาทำให้เสิ่นมู่เสียหน้า แต่ที่มาของเขาแปลกประหลาดเกินไป หากอธิบายออกมาให้ชัด ขอเพียงไร้ปัญหา เราก็จะมิรั้งเขาไว้”

พร้อมกันนั้น ร่างหนึ่งได้เดินมาจากไกลๆ

เรือนผมสีเงินยาว สวมชุดเกราะสีเงิน ดวงตายังเป็นสีเงินสว่าง ร่างผอมสูงปกคลุมด้วยเทพฤทธิ์ร้ายกาจ

เทพสวรรค์ไป๋เยี่ยน!

หนึ่งในเก้ามหาเทพสวรรค์แห่งอาณาจักรนิตย์ทิวา ผู้อยู่เบื้องหลังโถงแห่งชีวิตนิรันดร์

ทะเลสาบเมฆคล้อยซึ่งเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงเองก็อยู่ในอาณาเขตของโถงแห่งชีวิตนิรันดร์ อีกทั้งเทพสวรรค์ไป๋เยี่ยนยังได้รับคำเชิญจากหมีเยี่ยอวิ๋นเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงด้วย!

เมื่อผู้ยิ่งใหญ่อันเป็นหนึ่งในเก้ามหาเทพสวรรค์แห่งอาณาจักรนิตย์ทิวาออกมาแสดงจุดยืนในยามนี้ มันจึงดึงความสนใจผู้คนไปในทันที

สีหน้าของปี้คงหลิวดูไม่ได้

องครักษ์ทั้งสองของเขาก็ขมวดคิ้วเช่นกัน สถานการณ์คล้ายไม่สู้ดี!