บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2058 ปลดปล่อยอำนาจ เรียกหายนะ

บทที่ 2058 ปลดปล่อยอำนาจ เรียกหายนะ

ฟ้าดินเต็มไปด้วยบรรยากาศกดดัน

คลื่นจิตสังหารปกคลุมทั่วทั้งสุญญะจนหนาแน่น

สายตาของทวยเทพมากมายมองมายังซูอี้อย่างรุ่มร้อน

ในสายตาพวกเขา ซูอี้เปรียบประหนึ่งสมบัติมีขา บุคคลเดียวผู้ครอบครองวัฏสงสารนับแต่โบราณกาล และยังมีสมบัติร้ายกาจอย่างเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยอยู่ในมือ ทั้งหมดนี้สามารถทำให้จอมเทพคลั่งได้!

ใครเล่าจะไม่ประทับใจ?

“ฮ่าๆๆ!”

เทพสวรรค์ไป๋เยี่ยนเชิดหน้าหัวเราะลั่น “ข้ามิคาดเลยจริงๆ ว่าเหยื่อที่หมายตาจะเป็นฝ่ายมาหาเองถึงที่”

เขามุ่งพลังปราณไปยังอีกฝ่ายอย่างเงียบงัน จิตสังหารเผยชัดบนใบหน้า “ทุกท่านที่นี่ฟังบัญชาข้า ผู้ใดอยู่ต่ำกว่าขอบเขตเทพถอยไปให้หมด ส่วนคนอื่นๆ ร่วมมือกับข้าจับเป็นเจ้าสัตว์ร้ายนี่ซะ!”

“ได้!”

จินปู้อี๋และชายชราผมขาวรับคำก่อนใคร

พร้อมกันนั้น องครักษ์ของบุตรและบุตรีแห่งสวรรค์คนอื่นๆ ล้วนออกมารับคำ แต่ละผู้ล้วนกระเหี้ยนกระหือรือและเปี่ยมจิตสังหาร

แค่เทพชั้นกลางขอบเขตรังสรรค์สุดขั้วก็มีสิบเก้าคนแล้ว!

และเทพชั้นล่างขอบเขตสรรค์สร้างก็ยังมีอีกยี่สิบเอ็ดคน

ในขณะที่บุตรและบุตรีแห่งสวรรค์ทั้งหลายต่างล่าถอยไปไกล มองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าตื่นเต้น

มีเพียงปี้คงหลิวและสององครักษ์ที่รู้สึกกระอักกระอ่วน

เพราะก่อนหน้านี้ พวกเขาออกหน้าช่วยซูอี้!

“หากพวกเจ้ากล้าเข้ามาพัวพัน ข้ารับปากว่าพวกเจ้าไม่เพียงจะกลายเป็นศัตรูร่วมของอาณาจักรนิตย์ทิวา เผ่าเทพปี้ฟางยังจะได้รับผลกระทบไปด้วยแน่นอน!”

เทพสวรรค์ไป๋เยี่ยนถลึงตามองพวกปี้คงหลิวอย่างเย็นชา

ซูอี้มองเรื่องทั้งหมดอย่างเฉยชาตั้งแต่ต้นจนจบ และเมื่อเห็นเช่นนี้ เขาก็อดหัวเราะคิกมิได้

ในคู่เนตรลึกล้ำของชายหนุ่มคุกรุ่นด้วยจิตต่อสู้

เขากระหายอยากได้โอกาสในการบรรลุสู่ขอบเขตพินิจสุดขั้วนัก

สำหรับยามนี้ ขึ้นอยู่กับศัตรูขวางทางเหล่านี้แล้วว่าจะทำให้ชายหนุ่มสัมฤทธิ์ผลได้หรือไม่

ตู้ม!

อาภรณ์ของเขาพลิ้วไหว ไม่ปกปิดอำนาจในกายอีก ปราณดาบเกินคณานับพลุ่งพล่านอยู่รอบร่าง นิมิตวัฏสงสารอันลึกลับพิทักษ์รอบทิศ

และแรงกดดันของเทพชั้นล่างมากมายในยามนั้นก็ถูกสยบ!

“ลงมือ!”

เทพสวรรค์ไป๋เยี่ยนตวาดลั่น หอกศึกอันมีเพลิงทิพย์สีเงินยวงลุกโชนในมือแล้วเขาก็นำโจมตี

“ฆ่า!”

ทวยเทพคนอื่นๆ เองก็เคลื่อนไหวเช่นกัน พวกเขาล้อมโจมตีอีกฝ่ายจากทุกทิศทาง

ชั่วขณะนั้นเอง สมบัติเทพแห่งยุคสมัยกู่คำรามเยี่ยงพิรุณโหม เคล็ดวิชาวิถีเทพอันน่าสะพรึงกลัวแพร่กระจายสะท้านสนั่น

ทว่าซูอี้ไม่ได้ถอยหนี ร่างของเขาวูบไหวก่อนจะก้าวไปปรากฏเบื้องหน้า

เปรี้ยง!

เพียงการสะบัดมือหนึ่งครั้ง เขาก็ขวางหอกศึกของเทพสวรรค์ไป๋เยี่ยนไว้ได้ทันที จากนั้นร่างของชายหนุ่มได้ไหวตัวกระแทกสมบัติเทพแห่งยุคสมัยชิ้นหนึ่งที่กำลังพุ่งเข้ามาโจมตีออกไป ก่อนจะฟาดมือขวาลงมา

ฉัวะ!

ศีรษะชุ่มเลือดหัวหนึ่งกระเด็นสู่เวหา

มันเป็นของเทพชั้นล่างขอบเขตสรรค์สร้างผู้หนึ่งซึ่งถูกฆ่าก่อนจะทันได้หลบเลี่ยง

ทว่าขณะเดียวกันนั้น ชายชราผมขาวผู้หนึ่งก็โจมตีเข้ามา

“เฮอะ!”

ชายชราผมขาวใช้ดาบหยกปลายมนสีทองฟาดเข้าใส่ซูอี้พร้อมเสียงตะโกนลั่น

ทว่าแม้ซูอี้จะรับดาบนี้ไว้ได้ ร่างของเขาก็ซวนเซ

ทวยเทพจากทิศอื่นๆ ฉวยโอกาสนี้กระหน่ำโจมตีอย่างเฉียบขาด รวดเร็วเยี่ยงสายลม ประสบการณ์ต่อสู้โชกโชน สอดประสานอย่างรู้ใจ มันชวนให้ลืมหายใจยิ่งนัก

เพียงชั่วพริบตา ซูอี้พลันถูกปิดล้อมไว้จนไร้ทางหนี!

เทพชั้นกลางขอบเขตรังสรรค์สุดขั้วทั้งสิบเก้าคุกคามซูอี้อย่างหนักหนาถึงชีวิต แต่ละผู้ล้วนน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากัน

ขณะที่เทพชั้นล่างทั้งหลายปิดล้อมซูอี้ไว้รอบนอก ปิดโอกาสหลบหนีของอีกฝ่าย

แต่สิ่งที่ทำให้ทุกผู้ใจสั่นก็คือ แม้จะถูกล้อมโจมตีเช่นนี้ ซูอี้ก็ยังไม่พ่ายแพ้ในทันที แต่กลับสู้อย่างดุดันด้วยปราณดาบและความแกร่งกล้า!

สิ่งนี้ทำให้เทพชั้นกลางมากมายประหลาดใจ

เมื่อสู้กันจริงๆ ในที่สุดพวกเขาก็แน่ใจว่าซูอี้เป็นผู้ฝึกตนขอบเขตมหาศาลคนหนึ่งจริงๆ

เพราะอำนาจกฎเกณฑ์ในมือของชายหนุ่มยังคงอยู่ในขอบเขตมหาศาล

แต่ด้วยเหตุนี้ มันจึงน่าตกใจ

ก่อนหน้านี้ ใครเล่าจะคาดคิดว่าตัวตนขอบเขตมหาศาลผู้หนึ่งจะสามารถเผชิญหน้ากับทวยเทพมากมายเช่นพวกเขาได้!?

นี่ไม่ใช่เพียงท้าทายสวรรค์แล้ว

แต่เป็นการสะบั้นกฎเหล็ก ฝ่าฝืนข้อห้าม!

เป็นผู้สะบั้นกฎโดยแท้จริง!!

“เขาทนได้ไม่นานหรอก ฆ่า!!”

เทพสวรรค์ไป๋เยี่ยนตวาดลั่น

การโจมตีของเขาและทวยเทพทวีความดุดัน งัดลูกไม้วิชาออกมาจนหมด

ไม่นานนัก ซูอี้ก็ได้รับบาดเจ็บหลายจุด โลหิตหลั่งไหล

แม้อำนาจในการต่อสู้ของชายหนุ่มในตอนนี้จะสามารถเผชิญหน้ากับเทพชั้นกลางของเขตรังสรรค์สุดขั้วได้ และกระทั่งสามารถฆ่าอีกฝ่ายได้หากเผชิญหน้าแบบตัวต่อตัว

ทว่ายามนี้นั้นแตกต่างออกไป เขาถูกเทพชั้นกลางถึงสิบเก้าผู้ล้อมโจมตีอยู่!

ภัยร้ายแรงถึงตายนี้ทำให้วิถีเต๋าและจิตวิญญาณของซูอี้ถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง ต้องตั้งสมาธิยิ่งกว่าคราใด

ทว่า นี่แหละสิ่งที่ซูอี้โหยหา!

เขาต้องการโอกาสสลายวิถีเต๋าในร่าง ก่อเกิดหลังทลายสิ้น ก่อร่างแท้จริงขึ้นใหม่เพื่อก้าวสู่ขอบเขตพินิจสุดขั้ว!

ขอบเขตนี้อยู่กึ่งกลางระหว่างวิถีเทพและขอบเขตมหาศาล มันมีอีกนามว่าขอบเขตสุดขั้ว

หากไม่ใช่ผู้สะบั้นกฎ ต่อให้บดขยี้วิถีเต๋าทั่วกายก็ยังมิอาจก้าวสู่ขอบเขตนี้ได้ และย่อมกลายเป็นผู้พิกลพิการ

และการจะเข้าสู่ขอบเขตนี้ การสลายวิถีเต๋าในร่างเสียคือขั้นแรก

ขั้นที่สองคือก่อใหม่!

ขั้นตอนการแปรเปลี่ยนร่างใหม่นั้นคือหนึ่งในกระบวนการเคลื่อนสู่ ‘ขอบเขตพินิจสุดขั้ว’

เหมือนหงส์เพลิงเวียนวัฏ เกิดใหม่หลังสิ้นสลาย

หากเลินเล่อเพียงนิด ขั้นตอนนี้จะนำไปสู่หายนะเกินซ่อมแซม อย่าว่าแต่จะทำลายเพื่อก่อ เกรงว่าเขาคงต้องกลายเป็นผู้พิการไปในทันที!

ทว่าซูอี้นั้นแตกต่าง

เขาถือครองวัฏสงสาร!

อำนาจวัฏสงสารนั้นรวมถึงเคล็ดต้องห้ามของวัฏจักรเป็นตาย รุ่งเรืองล่มสลายวนเวียน

ยามชายหนุ่มทำลายวิถีเต๋าในกายเสีย เขาจะสามารถใช้อำนาจวัฏสงสารก่อวิถีเต๋าในกายขึ้นใหม่เปรียบเสมือนการเวียนวัฏ

กล่าวได้ว่าเป็นหนึ่งเดียวในโลกหล้าฟ้าดิน

หากผู้อื่นคิดจะทำเช่นเดียวกัน พวกเขาก็ล้วนฝันเฟื่องทั้งสิ้น

ดังนั้นซูอี้จึงไม่ใช้ดาบสักเล่มในศึกนี้ และใช้เพียงร่างเนื้อเข้าประชัน

แม้จะได้รับบาดเจ็บอย่างต่อเนื่อง แต่ศักยภาพและแรงกายใจของเขาก็ถูกกระตุ้นให้พุ่งทะยานท่ามกลางศึกอันสุดอันตรายนี้

ช่างน่าตกใจ แต่ก็น่าขันยิ่ง

ทวยเทพผู้สูงส่งกลุ่มหนึ่ง ใช้สารพัดสมบัติเทพโจมตีอย่างสุดกำลัง ทว่าตัวตนขอบเขตมหาศาลคนหนึ่งกลับใช้มือเปล่าและมหาวิถีสู้ทั่วสิบทิศ ดูน่าขันอย่างไร้กังขา!

ทว่าไร้ผู้ใดสนใจ

ยามต่อสู้เดิมพันชีวิต ความยุติธรรมและศักดิ์ศรีล้วนเป็นเพียงเมฆาเคลื่อนคล้อย ไร้ผู้ใดใส่ใจ

ผู้อยู่รอดคือผู้ชนะ!

ครู่ต่อมา……

ผิวหนังของชายหนุ่มปริแตก โลหิตไหลโซมกาย อาภรณ์เปรอะเปื้อนเป็นด่าง

บุตรและบุตรีแห่งสวรรค์มากมายมองการต่อสู้อย่างเงียบงัน หัวใจปั่นป่วนยิ่ง

เดิมที พวกเขาตื่นเต้นกับเรื่องนี้นัก แต่เมื่อเห็นท่าทางอันไร้เทียมทานและอำนาจอหังการเกินใดเทียบยามประมือกับทวยเทพของซูอี้ พวกเขาล้วนตะลึงไป

มิอาจปรีดา

และไม่อาจตื่นเต้น!

ทวยเทพผู้ล้อมโจมตีซูอี้ต่างก็มีความประหลาดใจในสีหน้าเช่นกัน

ซูอี้อึดเกินไป!

หากเปลี่ยนเป็นเทพชั้นกลางคนอื่น เกรงว่าคงตกตายไปแล้ว ไม่อาจหยุดการปิดล้อมโจมตีนี้ได้เลย

ทว่าซูอี้ไม่เพียงหยุดได้ ยังยื้อมาได้จนป่านนี้!

จริงอยู่ที่เขาดูสะบักสะบอม ทว่าก็มิได้ตกตายพ่ายแพ้เช่นกัน!!

……

สองเค่อต่อมา

กร๊อบ!

แขนซ้ายของชายหนุ่มหัก โลหิตกระเซ็นสาย

ใบหน้าของชายหนุ่มซีดขาวราวกระดาษ

พลังปราณในกายปั่นป่วน ดูพร้อมจะแน่นิ่งได้ทุกเมื่อ

“เร็วเข้า เขายื้อไม่ไหวแล้ว!!”

ดวงตาของเทพสวรรค์ไป๋เยี่ยนทอประกายยินดี

ทวยเทพคนอื่นๆ เองก็ต่างปรีดา

ก่อนหน้านี้ พวกเขาสู้ตั้งนานยังไม่อาจเอาชนะอีกฝ่ายได้ หัวใจจึงแสนตื่นตะลึงประหลาดใจ เกรงกลัวว่าซูอี้จะเผยไพ่ตายสังหารอันน่าเกรงขามมาจัดการกับพวกเขาโดยมิทันตั้งตัว

และยามนี้เมื่อเห็นสภาพสะบักสะบอมของซูอี้ พวกเขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เมื่อดำเนินมาถึงยามนี้ ไม่ว่าเขาจะใช้วัตถุภายนอกชิ้นใดออกมาก็พลิกสถานการณ์มิได้แล้ว!

“สหายเต๋าซู ไฉนเขาจึงไม่ใช้วัตถุภายนอกกัน?”

ไกลออกไป ปี้คงหลิวซึ่งมองศึกอยู่รู้สึกหัวใจเหมือนถูกบีบเค้น

สถานการณ์ของซูอี้อันตรายเกินไป พร้อมตกตายทุกเมื่อ ทว่าจนบัดนี้เขาก็ยังไม่เห็นชายหนุ่มใช้สมบัติอื่นออกมา ทำให้ปี้คงหลิวแสนงุนงง

“ฆ่า!”

ทวยเทพโถมโจมตีเข้าใส่ ทวีความดุดัน

และบาดแผลบนร่างของซูอี้ก็ยิ่งร้ายแรงเกินรับไหว บุตรและบุตรีแห่งสวรรค์มากมายที่มองอยู่อดแสดงความเวทนามิได้ ขณะที่หัวใจเกิดความรู้สึกคลุมเครืออันมิอาจบรรยายเป็นวาจาขึ้น

พวกเขาไม่อาจไม่ชื่นชมศัตรูเช่นนี้ได้

แต่ก็อีกนั่นแหละ……หากปล่อยศัตรูเช่นนี้รอดไป มันจะเป็นฝันร้ายของพวกเขา!

ในที่สุด เสียงหนึ่งพลันสะเทือนสนั่นฟ้า

ร่างของซูอี้ปลิวกระเด็น

พลังปราณซึ่งเดิมปั่นป่วนอยู่แล้วของเขาพังทลายโดยสมบูรณ์

หากมองด้วยตาเปล่าก็เห็นได้ว่าการฝึกฝนระดับสุดลึกล้ำของเขาสลายไปอย่างต่อเนื่องราวกับภูเขาหิมะถล่ม

ร่างของชายหนุ่มเปรียบเหมือนใบไม้แห้งปลิดปลิวตามลม พลังชีวิตเหือดหาย

“นี่……”

หัวใจของปี้คงหลิวสะท้านไหว สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนร้ายแรง

บุตรและบุตรีแห่งสวรรค์ทั้งหลายต่างเบิกตากว้าง

ร่างเวียนวัฏของจอมดาบหลิงซู ตัวตนร้ายกาจที่เคยทำให้ทวยเทพหวาดผวากำลังจะถูกสังหารที่นี่ในวันนี้หรือ?

ความตื่นตะลึงเกินพรรณนาพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจของพวกเขา

เหมือนได้เห็นตัวตนในตำนานอันสะท้านยุคสมัยตกตายลงตรงหน้า!

ความตื่นตะลึงนี้ยิ่งใหญ่เสียจนผู้คนมากมายรู้สึกเกินจริงเยี่ยงฝัน

และทวยเทพทั้งหลายเองก็เผยสีหน้าดุจอยู่ในภวังค์เช่นกัน

พวกเขา… ปราบร่างเวียนวัฏของจอมดาบหลิงซูได้หรือ?

แม้แต่พวกเขาในยามนี้ยังแสนงุนงง เพราะซูอี้ไม่เคยใช้อำนาจภายนอกใดตั้งแต่ต้นจนยามนี้ และไม่ได้ใช้อาวุธสังหารใดๆ เลย!!!

ผิดปกติ!

ต้องทราบว่า พวกเขาก่อนหน้านี้กลัวซูอี้จะสู้ยิบตาในลมหายใจสุดท้าย จึงต่างระแวดระวังกันทุกผู้ ใครเล่าจะคิดว่าการตอบโต้ที่คาดการณ์ไว้จะมิบังเกิดขึ้นเลย!

“ตาย!!”

และยามที่ซูอี้พ่ายแพ้นั้นเอง ชายชราผมขาวผู้หนึ่งพลันทะยานเข้าไปคว้าศีรษะของชายหนุ่มไว้

ฉวยโอกาสยามอ่อนแอฆ่าเสีย!

ในฐานะเทพผู้ผ่านศึกมามากมาย ไร้ผู้ใดคิดเมตตา อย่าว่าแต่จะปล่อยให้การต่อสู้ยืดเยื้อเลย!

แทบจะพร้อมกันนั้น เทพสวรรค์ไป๋เยี่ยนก็เคลื่อนไหว ทะยานเข้าหาซูอี้

อีกฝ่ายจะตายหรือไม่ไร้สำคัญ สิ่งสำคัญคือโอกาสที่เขามี! นี่คือสิ่งที่พวกเขาต้องการที่สุด!!

และยามนั้นเอง ปราณหายนะอันร้ายแรงเกินบรรยายสายหนึ่งก็ได้ปรากฏสู่โลกหล้า

ตู้ม!

แผ่นดินรอบทิศพังทลาย มิติเวลาปั่นป่วน

ทัณฑ์อัสนีอันไร้สิ้นสุดปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ปลดปล่อยปราณหายนะลึกลับอันน่าเกรงขามทะลวงทำลายราวแทรกผ่านนิรันดร์กาล

ในภวังค์ ทุกผู้ดูจะเห็นเงาของธารนทีสายยาวแห่งโชคชะตาแง้มออก ณ มุมหนึ่งในแดนดินนี้

ทวยเทพทั้งหลายผู้รุมโจมตีซูอี้พากันสีหน้าเปลี่ยนไปมา ทั้งร่างวิถี จิตวิญญาณ ความคิด กระทั่งปราณทั่วร่างยังสะท้าน

ชายชราผมขาวผู้พุ่งเข้าหาซูอี้ก่อนใครอยู่ห่างจากอีกฝ่ายเพียงไม่กี่ฉื่อ

มือขวาของเขาจะเอื้อมไปถึงศีรษะของชายหนุ่มแล้ว

ทว่าทันใดนั้น สุญตาก็พังทลาย ทัณฑ์อัสนีพลันปรากฏขึ้น

แล้วร่างของชายชราผมขาวพลันแหลกสลายไปทีละน้อย