บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2069 ในที่สุดเจ้าก็กลับมา!
บทที่ 2069 ในที่สุดเจ้าก็กลับมา!
คำประชดประชันของเหอปั๋ว ทำให้สีหน้าของทุกผู้ดูไม่ได้เล็กน้อย
แม้จะรู้กันอยู่แล้วว่าเหอปั๋วเป็นคนเช่นนี้ แต่ก็ใช่ว่าพวกเขาจะยอมรับมันได้!
ทว่าพวกเขาก็ยังกล้ำกลืนโทสะ ไม่ได้กล่าววาจาใด
สถานการณ์แข็งแกร่งกว่าคน!
ซูอี้แบมือขวาออก
พรึ่บ!
เปลวเพลิงแห่งยุคสมัยลุกโชน พิรุณแสงฮุ่นตุ้นโปรยปราย สร้างการเชื่อมต่ออันเป็นเอกลักษณ์กับประตูมิติเวลานั้นในทันใด
ประตูนี้ค่อยๆ เปิดออก เผยเส้นทางทอดยาวสู่อนธการไร้สิ้นสุดท่ามกลางสายตาของทุกผู้!
“แน่ใจนะว่าไร้สิ่งใดจะพูดกับข้า?”
ซูอี้หันไปถามเหอปั๋ว
เหอปั๋วครุ่นคิดสักพักและกล่าวว่า “บนวิถีแห่งบรรพเทวา มีตัวตนสูงสุดอันเจิดจรัสยิ่งแห่งยุคสมัยในอดีตกาลอยู่กลุ่มหนึ่ง พวกเขาล้วนแต่เป็นยอดคนผู้กล้าซึ่งสาบสูญไปแสนนาน ทว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่บนวิถีแห่งบรรพเทวา! ไม่ใช่มายา เป็นตัวจริง!”
“จริงสิ บททดสอบด่านสวรรค์ทั้งเก้านั้นอันตรายที่สุด มีแต่ต้องผ่านมันให้ได้ เจ้าจึงสามารถพบโอกาสสูงสุดในการบรรลุเทพในวิถีแห่งบรรพเทวา”
“จำไว้ว่าเจ้าต้องกลับมาในหนึ่งปี หาไม่ เจ้าจะต้องร่อนเร่มาตลอด ไม่อาจหาทางกลับพบอีก”
“แม้เจ้าจะถือครองวัฏสงสาร แต่ก็ไร้ประโยชน์!”
“อีกอย่าง บนวิถีแห่งบรรพเทวามีตัวตนประหลาดที่สะบั้นกฎเกณฑ์อยู่บ้าง รวมถึงวัตถุสะบั้นกฎอันสูญหายไปในอดีต หากพบตัวตนหรือสมบัติเหล่านี้ ต้องระวังตัวไว้นะ”
ซูอี้ “……”
เดิมที เขาแค่จะพูดคุยเป็นมารยาทกับเหอปั๋วก่อนจรจาก มิได้หวังว่าอีกฝ่ายจะตอบเขาจริงๆ
ใครเล่าจะคาดคิดว่าเจ้าเฒ่าผู้นี้เหมือนจะถูกจี้จุด ถึงกับพูดจาเป็นน้ำไหลไฟดับ
ยิ่งกว่านั้น ทั้งจอมเทพ ผู้นำเขตหวงห้ามและทวยเทพจากฝ่ายต่างๆ ที่ห่างออกไปล้วนตั้งใจฟังอย่างเคร่งขรึมยิ่ง ดูเหมือนพวกเขาจะอยากให้เหอปั๋วพูดต่อ ยิ่งพูดมากยิ่งดี!
“อ้อ อีกอย่างหนึ่ง เจ้าครอบครองเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยอยู่ หลังเข้าไปในวิถีแห่งบรรพเทวา เจ้าจะถูกขุมกำลังสูงสุดทั้งหลายในวิถีแห่งบรรพเทวาหมายหัว ข้าแนะนำว่าให้เจ้าทำตัวเงียบๆ ไว้จะดีกว่า และจะดีที่สุดหากเปลี่ยนรูปลักษณ์มิให้ผู้ใดจำได้”
เหอปั๋วกล่าว “นอกจากนั้น หลังจากเข้าสู่วิถีแห่งบรรพเทวา เจ้าจะไปปรากฏในเมืองแห่งการเริ่มต้น พอไปถึง เจ้าจะรู้เองว่าจะเข้าสู่วิถีแห่งบรรพเทวาได้เช่นไร เจ้าต้องจำไว้นะว่าอย่าไปล่วงเกินเจ้าเมืองแห่งการเริ่มต้นเข้า”
เมื่อเห็นว่าเขายังพูดต่อไม่จบสิ้น ซูอี้ก็กล่าวขัด “พอแล้ว!”
เหอปั๋วเลียปากกล่าวอย่างลังเล “ไม่ใช่เจ้าอยากให้ข้าพูดหรือ ไฉนมาคิดว่าข้าทำตัวยียวนไปได้?”
คนอื่นๆ ที่นี่เองก็มิพอใจเช่นกัน
ความลับเกี่ยวกับวิถีแห่งบรรพเทวาเหล่านี้ ผู้ใดบ้างไม่อยากรู้ให้มาก?
ทว่าโอกาสของพวกเขาในยามนี้กลับถูกซูอี้ทำลายไป
“ต้องไปลองเองสิถึงสนุก”
ซูอี้กล่าว “นี่คือรากฐานการแสวงวิถี หากมัวฟังคำชี้แนะคงน่าเบื่อเกินไป”
เหอปั๋วผงะไป ก่อนจะหัวเราะหึ ชูนิ้วโป้งพลางกล่าวว่า “วาจาเลิศล้ำ สมแล้วจริงๆ……”
เขาเหมือนอยากจะพูดบางอย่าง แต่ก็ปิดปากกลับไป
ซูอี้จับจ้องไปยังเหอปั๋วอย่างลึกล้ำ แน่ใจว่าโจรเฒ่าผู้นี้ต้องรู้รากเหง้าของตัวเขา และอาจจะรู้จักร่างเวียนวัฏของเขามากกว่าหนึ่ง!
อาจเป็นไปได้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายอาจเป็นสหายเก่าของเขาในชาติแรก!
เหตุผลนั้นง่ายดายมาก เพราะเหอปั๋วรอเขาให้ปรากฏมาเนิ่นนาน
ยิ่งกว่านั้น ยังรอจนชาติที่ห้าของเขาหลี่ฝูโหยวปรากฏตัว!
ทว่าหลี่ฝูโหยวในยามนั้นไม่ได้ถือครองวัฏสงสาร เขาจึงไม่อาจพาไปยังหอคอยพิบัติโบราณของเหอปั๋วได้!
และเขาในชาตินี้ก็ยังแตกต่าง ทว่าเพราะถือครองวัฏสงสาร เหอปั๋วไม่เพียงจะจำเขาได้ อีกฝ่ายยังพาชายหนุ่มไปยังหอคอยพิบัติโบราณ รับสืบทอดกระดานหมากอี้เทียน และเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยที่ชาติแรกทิ้งไว้ด้วย!
และยังได้พบอวตารที่พุทธองค์กงเหยี่ยทิ้งไว้!
ทั้งหมดนี้ล้วนพิสูจน์ได้ว่าเหอปั๋วต้องมีความเชื่อมโยงบางอย่างกับชาติแรกของเขา!!
ทว่าในเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมพูด ซูอี้ก็ไม่คิดเซ้าซี้
ในภายหน้า ยามชายหนุ่มระลึกทุกความทรงจำในอดีตชาติได้ เขาก็จะได้รู้สัจธรรมทั้งหมดเอง
“ลาก่อน”
ซูอี้หันหลังจรจาก มุ่งหน้าไปยังประตูมิติเวลา
“ช้าก่อน”
เหอปั๋วรีบหยุดเขาไว้แล้วส่งม้วนหยกดำชิ้นหนึ่งให้ “เอานี่ไป อย่าหลงทางนะ!”
ทันใดนั้น ดวงตาทุกคู่ต่างจับจ้องม้วนหยกในมือของซูอี้เป็นตาเดียวด้วยสีหน้าหลากหลาย
ชายหนุ่มเก็บม้วนหยกไปขณะลอบก่นด่าเจ้าโจรเฒ่าผู้ทำเรื่องไม่เป็นเรื่อง ไฉนจึงเอาของมายัดใส่มือเขาตรงๆ เช่นนี้ นี่ไม่ใช่การชักศัตรูเข้าหาเขาหรือไร?
ราวรู้ใจซูอี้ เหอปั๋วกระแอมไอแห้งๆ อย่างละอาย “ไม่ใช่อันใดหรอก แค่ของเล็กๆ น้อยๆ ผู้ใดเอาไปก็ไม่เป็นไร”
ทว่าสายตาของทุกผู้กลับยิ่งพิกล
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ยิ่งเขาลุกลี้ลุกลนอธิบาย ยิ่งรู้สึกเหมือนเจ้าตัวกำลังกลบเกลื่อนบางสิ่ง ต้องมีบางสิ่งในกอไผเป็นแน่!
ซูอี้แทบอยากสวดเจ้าเฒ่านี่สักรอบ แต่ท้ายที่สุดเขาก็หันหลังเดินไปที่ประตูมิติเวลาโดยไร้วจีใดเล็ดลอด
ลั่วเสวียนจีตามชายหนุ่มไป
ท่ามกลางพิรุณแสงแห่งมิติ ร่างของทั้งสองก็หายลับไปในทันที
“อยากจะไปยื้อแย่งมาหรือ?”
สายตาของเหอปั๋วจับจ้องจอมเทพและผู้นำเขตหวงห้ามทั้งหลายอย่างเย็นเยียบ
“พวกเราเป็นเพียงอวตารเจตจำนง ไร้โอกาสผ่านประตูมิติเวลากันอยู่แล้ว”
พุทธเจ้าแผดตะเกียงส่ายหน้า
เหอปั๋วรับคำในคอ และกล่าวว่า “งั้นพวกเจ้าก็ไปตายซะ ข่าวจะได้ไม่แพร่”
ทุกผู้ “???”
ตู้ม!!
เหอปั๋วออกหมัดรวดเร็วปานสายฟ้า ระเบิดร่างอวตารของจอมเทพและผู้นำเขตหวงห้ามทั้งหมดที่นี่ในอึดใจเดียว
เฉียบขาดเรียบง่าย
ทวยเทพจากฝ่ายต่างๆ ซึ่งอยู่ไกลออกไปต่างตื่นตะลึงเหงื่อกาฬไหลร่วง สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นหวาดกลัว พากันล่าถอยพร้อมเพรียงอย่างเผลอตัว
“อย่ากลัวไป ขอเพียงพวกเจ้าเข้าไปในวิถีแห่งบรรพเทวาเสีย ข้าก็จะไม่ทำอันใดพวกเจ้า”
เหอปั๋วกล่าวยิ้มๆ สีหน้าของเขากลับมาเป็นคนเมตตาใจดี
ต้องกล่าวว่าเขาเหอปั๋วเปลี่ยนสีหน้าอารมณ์ไวเกินไป จนไร้ผู้ใดคาดการณ์ได้ว่าเจ้าตัวจะทำเช่นไรต่อ
“ผู้อาวุโสพูดจริงหรือ?”
ในที่สุดก็มีคนผู้หนึ่งรวบรวมความกล้าถามขึ้น
เหอปั๋วกล่าวยิ้มๆ “ข้าชอบกระทำการแบบคนล้มกระทืบซ้ำ และไม่คิดรังเกียจรังแกผู้น้อยเช่นพวกเจ้า ไฉนข้าต้องลดตัวมาทำมือตัวเองแปดเปื้อนด้วย?”
ทุกผู้ “……”
“รีบไปเสีย อย่าให้ข้าต้องส่งเจ้าไปด้วยตนเอง”
เหอปั๋วโบกมือ
ทันใดนั้น ทวยเทพจากฝ่ายต่างๆ ล้วนเคลื่อนไหวโดยมิกล้าลังเล
ต่างฝ่ายต่างสับเท้าวิ่งว่องไว ด้วยกลัวอีกฝ่ายจะกลับคำ
ไม่นานนัก ร่างของทวยเทพทั้งหลายพลันหายลับเข้าไปในประตูมิติเวลา
ในอาณาจักรนิตย์ทิวา ผู้คนมากมายหลั่งไหลมาจากทั่วสารทิศ
“เร็วเข้า วิถีแห่งบรรพเทวาเริ่มเปิดแล้ว! ต้องใช้โอกาสนี้เข้าไป!”
“ลือกันว่าในวิถีแห่งบรรพเทวาไม่ได้มีเพียงโอกาสบรรลุเทพ และยังมีโอกาสวาสนาอื่นๆ นับไม่ถ้วนด้วย!”
“โอกาสเช่นนี้ยากพบพานในช่วงเวลาที่ผ่านมา แม้จะไปเพียงเยี่ยมเยือนก็คุ้มแล้วที่เกิดมา!”
……ขณะฟังเสียงสนทนาเหล่านั้น ดวงตาของเหอปั๋วพลันปรากฏแววเลื่อนลอย ราวกับระลึกถึงเรื่องราวในอดีตเนิ่นนานมา
วิถีแห่งบรรพเทวาไม่ได้เพิ่งเคยเปิดออกในครานี้ แต่เมื่อเนิ่นนานมาแล้ว มันเคยถูกเปิดออกติดกันสามหน!
ทว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้แปรเปลี่ยนไป เมื่อกฎบัญญัติวัฏสงสารหายไปจากธารนทีสายยาวแห่งยุคสมัย
หลังจากนั้นมา……วิถีแห่งบรรพเทวาเงียบกริบ อำนาจมิติเวลาแห่งอดีต ปัจจุบัน และอนาคตล้วนบิดเบี้ยว สรรพสิ่งดำเนินไปสู่จุดจบ!
“ยังดีที่เขากลับมาแล้ว โลกหล้าอาจบังเกิดยุคตำนานทมิฬในภายหน้า แต่ขอเพียงมีเขาอยู่ เขาก็ย่อมสามารถทะลวงความมืดได้เยี่ยงคบเพลิง!”
เหอปั๋วพึมพำ “หนึ่งปีหลังจากนี้ หวังว่ายามพานพบกับเขาอีกครั้ง เขาจะเป็นเทพดาบไปแล้ว”
แล้วร่างของชายชราก็พลันหายวับไปเยี่ยงกลุ่มควัน
ในวันนี้ วิถีแห่งบรรพเทวาหวนปรากฏ เสียงระฆังกังวานทุกแห่งหนในธารนทีสายยาวแห่งยุคสมัย และยอดฝีมือทุกผู้ในโลกหล้าล้วนได้สดับรับฟัง!
……
เส้นทางแห่งมิติเวลามืดหม่นปั่นป่วน เต็มไปด้วยเส้นแสงวูบวาบหลากสี
นี่คืออำนาจมิติเวลาที่กำลังไหลเวียนอย่างรวดเร็ว!
บนวิถีนี้ ร่างของชายหนุ่มเคลื่อนขยับอย่างเกินควบคุมราวเหยียบย่างสู่มิติเวลาอันไร้สิ้นสุด
ทันใดนั้น……
ตู้ม!
เส้นทางแห่งมิติเวลาสั่นสะท้านอย่างรุนแรงพร้อมกับเสียงกัมปนาท ดูเหมือนถูกบางอย่างกระทบจากภายนอก
และยามนี้เองที่ซูอี้หันไปเห็นภาพอันอัศจรรย์
ไกลออกไปในสุญญะ ห่างจากเส้นทางแห่งมิติเวลา มีบัลลังก์มหึมาที่สร้างจากกระดูกขาวปรากฏขึ้น
บนบัลลังก์นั้นมีชายรูปงามผู้ดูเยาว์วัยผู้หนึ่งนั่งอยู่ เขาแต่งกายด้วยอาภรณ์ขาวดุจหิมะ สวมมงกุฎบนหัว คู่เนตรเรืองรองเยี่ยงตะวันฉาย ดูประหนึ่งสามารถพินิจสู่ปริศนาทั่วเก้าสวรรค์ตราบพิภพ
เมื่อซูอี้มองมา ชายชุดขาวผู้นั่งอยู่ตามลำพังบนบัลลังก์ก็ยิ้มบางๆ ริมฝีปากขยับเอื้อนเอ่ย
“ในยุคสิ้นกฎเกณฑ์ ตำนานทั้งหลายตกสู่ความมืดมิด ข้ารอวันนี้มาเนิ่นนานเหลือเกิน สหายเต๋า ในที่สุดเจ้าก็กลับมา!”
ว่าแล้ว เจ้าตัวพลันเชิดหน้าหัวเราะลั่น ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความปรีดาและความหยิ่งผยอง
อึดใจต่อมา ชายชุดขาวและบัลลังก์กระดูกที่เขานั่งอยู่ก็สลายไป
ซูอี้ขมวดคิ้ว สีหน้าไม่แน่ใจ
คนผู้นั้นคือใคร?
อีกฝ่ายดูเหมือนจะกำลังรอเขาอยู่?
และยังดูยินดีเมื่อเขากลับมา?
ขณะซูอี้กำลังครุ่นคิด เสียงถอนหายใจหนึ่งพลันแว่วมา
ชั่วขณะนั้น วิญญาณของชายหนุ่มเจ็บแปลบ ศีรษะปวดร้าวแทบระเบิด!
ร่างของเขาเหมือนถูกมีดเล่มหนึ่งผ่าแยก ความเจ็บปวดเหลือคณาแล่นพล่านทั่วกาย สติได้รับผลกระทบร้ายแรง
ทันใดนั้น ดาบเก้าคุมขังในจิตวิญญาณของชายหนุ่มก็สั่นสะท้าน หยุดผลกระทบร้ายแรงต่อจิตวิญญาณนี้ไป
ซูอี้พลันฟื้นสติ ใบหน้าคล้ำเครียด
ไกลออกไปในสุญญะ ไม่อาจทราบได้ว่ามีสตรีนางหนึ่งมาปรากฏตั้งแต่ยามใด
ร่างของนางปกคลุมด้วยม่านหมอกพิรุณแสง นั่งลำพังอยู่บนเตาเก่าๆ อันเรียบง่าย
เตาใบนั้นเปี่ยมด้วยปราณฮุ่นตุ้น ลึกลับหนักหนา บดขยี้กาลเวลาและความว่างเปล่าเยี่ยงไร้อสงไขย!
“เจ้ากลับมาช้าไป เพราะเจ้าปล่อยวัฏสงสารหายไปนานนัก พวกที่ถูกวัฏสงสารสยบไว้ในกาลก่อนจึงพากันตื่นจากอนธการกันหมดแล้ว”
พิรุณแสงพร่างพรมจากเตา และสตรีผู้นั้นก็กล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเยียบเย็น
“สักวัน พวกเขาจะเปลี่ยนบัญญัติในโลกหล้า ปกครองสวรรค์ด้วยวิถีของตนเอง และเสาะแสวงกรรมวิถีนิรันดร์กาลเช่นข้า!”
ว่าแล้ว สตรีผู้นี้พลันเหลือบตาจ้องซูอี้จากไกลๆ “เจ้า… ไม่เหลือเวลามากแล้ว!”
ว่าแล้ว นางก็หันกลับไปนั่งบนเตา ทะยานแหวกอากาศหายลับไปในสุญตาอันไร้สิ้นสุด
ซูอี้ขมวดคิ้ว สีหน้าไม่แน่ใจ
ครู่ต่อมา เขาก็ส่ายหัว “พวกพูดเองเออเองอีกคนแล้ว”
ทันใดนั้น ชายหนุ่มก็ผงะไป
เพราะเขาพบว่าเส้นทางมิติเวลาอันล้อมรอบกายเขาอยู่นั้นปรากฏความฝืดเคืองเป็นระยะตั้งแต่ยามใดไม่อาจทราบ!
ราวถูกหัตถ์ใหญ่อันมองไม่เห็นข้างหนึ่งลากจูง!
Comments for chapter "บทที่ 2069 ในที่สุดเจ้าก็กลับมา!"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
