บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2070 เมืองแห่งการเริ่มต้น

บทที่ 2070 เมืองแห่งการเริ่มต้น

มีผู้พยายามขัดขวางเขาอยู่หรือ!?

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้น เสียงกรีดร้องหนึ่งก็ดังขึ้น

ซูอี้หันไปมอง และพบว่าในสุญญะที่อยู่ไกลออกไป ร่างหนึ่งกำลังหลบหนีจากไปอย่างลุกลี้ลุกลน

เพียงชั่วพริบตาเดียวก็หายลับไปไกล!

และในที่สุด ซูอี้ก็ได้เห็นรูปลักษณ์ของร่างนั้นชัดๆ

เขาเป็นนักพรตสะพายดาบวิถีเล่มหนึ่ง ตัวเป็นคน ศีรษะเป็นมังกร สวมอาภรณ์นักพรตสีแดงเพลิง

ที่หน้าผากของอีกฝ่ายมีเขามังกร ดวงตาสีหยก ใต้คางมีหนวดมังกร และงอกเกล็ดมังกรสีหมึกที่แก้ม

ทว่าเขานั้นมีร่างมนุษย์ อาภรณ์นักพรตสะบัดไหว สะพายดาบอยู่เบื้องหลัง เป็นนักดาบอย่างเห็นได้ชัด!

“เมื่อครู่ เจ้าพยายามขัดขวางข้าหรือ?”

ซูอี้เอ่ย

เขาเห็นได้ว่านักพรตหัวมังกรผู้นี้บาดเจ็บอยู่ มือของอีกฝ่ายปริแตก เนื้อกระจุยกระจาย โลหิตสีทองสว่างหลั่งไหล!

“แปลกจริง ในเมื่อเจ้ากลับมาแล้ว ไฉนจึงจำข้ามิได้?”

แสนห่างออกไป นักพรตหัวมังกรกล่าวอย่างประหลาดใจ “หมายความว่า ‘จักรพรรดิเทพเสวียนกู่’ กับ ‘จ้าวเรือนจำฮ่วนหลี’ ที่ปรากฏตัวก่อนหน้าข้า เจ้าก็จำไม่ได้หรือ?”

จักรพรรดิเทพเสวียนกู่!

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอีกฝ่ายหมายถึงชายชุดขาวผู้นั่งบนบัลลังก์กระดูกขาว

และจ้าวเรือนจำฮ่วนหลีก็ต้องหมายถึงสตรีซึ่งนั่งบนเตาท่ามกลางพิรุณแสง!

“ถูกต้อง”

เขาไม่ได้ปฏิเสธ “พวกเขาทั้งสองคนและเจ้าต่างรอคอยการปรากฏตัวของข้ากันอยู่กระมัง”

“ฮ่าๆๆ ไม่ใช่แค่คาดหวังหรอก วาดฝันรอคอยเจ้ากลับมาทุกวันคืนเลยต่างหาก!”

นักพรตหัวมังกรเชิดหน้าหัวเราะลั่น

ทว่ารอยยิ้มนั้นแสนแข็งกร้าว เปี่ยมด้วยจิตสังหาร!

“เจ้าช่วยขยายความได้หรือไม่?”

ซูอี้กล่าว

เขาประหลาดใจและใคร่รู้จริงๆ

ต้องทราบก่อนว่าชายหนุ่มเพิ่งจะใช้เปลวเพลิงแห่งยุคสมัยเบิกวิถีแห่งบรรพเทวา และเมื่อเข้ามายังเส้นทางมิติเวลานี้ เขาก็เผชิญหน้ากับคนแปลกๆ ที่มาเยือนในเวลาไล่เลี่ยกันสามผู้ แต่ละคนล้วนร้ายกาจไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน

ใครเล่าจะมิประหลาดใจ?

“ฮ่าๆๆ เจ้าลืมสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไปแล้วหรือ? ดูเหมือนวัฏสงสารจะสร้างปัญหาให้กับความทรงจำของเจ้าเสียแล้ว! เจ้าเหมือนไอ้งั่งเลยในยามนี้!”

นักพรตหัวมังกรหัวเราะร่า วาจาเปี่ยมความประชดประชัน

ตู้ม!

อึดใจต่อมา พิรุณแสงแห่งมิติเวลาพลันไหลเข้าปิดล้อมร่างของซูอี้ จากนั้นก็เคลื่อนออกจากที่นี่อย่างรวดเร็ว

เขาได้ยินเพียงเสียงของนักพรตหัวมังกรแว่วไล่หลังมา

“เมื่อพบหน้าอีกครั้ง ข้าจะต่อสู้กับเจ้าอีกหนเพื่อดูว่าวิถีดาบของใครแกร่งกล้ากว่ากัน! และวันนั้นอยู่อีกไม่นานแล้ว!!”

ซูอี้ลูบหว่างคิ้ว

พูดไม่รู้เรื่อง!

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่านักพรตหัวมังกรนั่นเป็นใคร แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเกลียดเขาเข้ากระดูก!

เมื่อฟังความนัยวาจาของนักพรตหัวมังกร ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเคยพ่ายแพ้เขาในการประลองวิถีดาบ

“จักรพรรดิเทพเสวียนกู่ จ้าวเรือนจำฮ่วนหลี นักพรตหัวมังกร… นี่เป็นศัตรูจากอดีตชาติใดกัน?”

“ไฉนพวกเขาจึงมาปรากฏบนวิถีแห่งบรรพเทวา?”

ซูอี้ครุ่นคิดหนัก

แต่กระทั่งความทรงจำของหลี่ฝูโหยวยังไม่อาจตรวจพบเบาะแสใดเกี่ยวกับสามตัวตนลึกลับนี้

“จ้าวเรือนจำฮ่วนหลีเคยกล่าวไว้ว่า ผู้เคยถูกข้าปราบไว้ในอนธการเมื่อกาลก่อนต่างตื่นขึ้นกันหมดแล้ว ดูเหมือนว่าทั้งจ้าวเรือนจำฮ่วนหลี จักรพรรดิเทพเสวียนกู่ และนักพรตหัวมังกรต่างก็เป็นศัตรูผู้เคยถูกข้าสยบไว้ในอนธการไร้สิ้นสุดเป็นแน่”

ชายหนุ่มกล่าวอย่างแผ่วเบา “และเพราะวัฏสงสารหายไปเนิ่นนาน พวกเขาจึงฟื้นขึ้นจากอนธการไร้สิ้นสุด”

“ดังนั้นจึงตัดสินได้ว่าพวกเขาต้องไม่ใช่ตัวตนในยุคสมัยปัจจุบัน หาไม่ ความทรงจำของชาติที่ห้าหลี่ฝูโหยวก็ไม่มีทางไม่มีร่องรอยได้”

“นี่ยังหมายความว่าพวกเขาน่าจะไม่ใช่ตัวตนของยุคสมัยนี้เหมือนผู้นำเขตหวงห้ามต่างๆ และถูกสะกดในยุคสมัยอดีตกาลอันสาบสูญมาเนิ่นนาน!”

“วิถีแห่งบรรพเทวานี้ทอดผ่านอดีตกาล ยามข้ามผ่าน พวกเขาก็จะรู้ตัวก่อนใคร!”

เมื่อคิดเช่นนี้ ซูอี้พลันอดครั่นคร้ามมิได้

หรือนี่จะหมายความว่า ยามสัญจรบนวิถีแห่งบรรพเทวา เขาจะต้องเผชิญหน้ากับศัตรูอันเกินรับรู้เหล่านี้?

ทันใดนั้น ชายหนุ่มก็ทิ้งการคาดเดานี้ไป

เพราะจ้าวเรือนจำฮ่วนหลีเคยกล่าวไว้ว่า ในภายภาคหน้า ผู้ฟื้นขึ้นจากอนธการจะแปลงบัญญัติแห่งโลกหล้าแทนที่สวรรค์ด้วยวิถีตน แล้วเสาะแสวงกรรมวิถีนิจนิรันดร์ที่แท้จริง!

สิ่งนี้หมายความว่า ในชั่วกาลอันสั้นนี้ พวกเขาอาจจะยังไม่สามารถออกมาจากอนธการไร้สิ้นสุดได้

หาไม่ เกรงว่าพวกเขาคงปรี่มาสู่โลกหล้า ฆ่าฟันทะลวงไปยังโลกเทพกันแล้ว!

ขณะเดียวกัน ซูอี้ก็จำสิ่งที่เหอปั๋วกล่าวไว้ได้

ในชั่วกาลต่อจากนี้ ยุคปัจจุบันจะบังเกิดจลาจล

เกิดยุคสมัยอันมีชื่อว่า ‘ตำนานทมิฬ’ !

ยามนั้น มิติเวลาจะปั่นป่วน สรรพสิ่งในอดีตและอนาคตจะปรากฏกายในโลกหล้า

จักรพรรดิเทพเสวียนกู่กับจ้าวเรือนจำฮ่วนหลีซึ่งถูกผนึกไว้ในกาลก่อนเองก็น่าจะไปปรากฏสู่โลกปัจจุบันในภายหน้าเช่นกัน!

‘เรื่องเหล่านี้ไม่มีอยู่ในความทรงจำของอดีตชาติที่ข้าหลอมรวมกรรมวิถีแม้แต่น้อย’

‘และแก่นของเรื่องทั้งหมดก็น่าจะเกี่ยวพันกับอำนาจวัฏสงสารในมือข้า……’

ซูอี้กล่าวในใจ

ไม่อาจทราบได้ว่าเนิ่นนานเพียงไร

เสียงคำรามกู่ก้อง ร่างของซูอี้ถูกห่อหุ้มเคลื่อนตัวอย่างไม่อาจบังคับ

ร่างของเขาพลันเบาโหวง สองเท้าสัมผัสพื้น ภาพตรงหน้าปรากฏให้เห็นอย่างเด่นชัด

เป็นเมืองเมืองหนึ่ง!

สิ่งปลูกสร้างโบราณสารพัดกระจายตัวเยี่ยงใยแมงมุม

ท้องนภาหดหู่ บรรยากาศเปี่ยมด้วยปราณโบราณอันหนาแน่น

มีเสียงดังลั่นปรากฏขึ้นใกล้ๆ

“ดูนั่น เขาคือซูอี้! ว่ากันว่าเขาคือผู้เบิกวิถีแห่งบรรพเทวา!”

“ไฉนเขาจึงเพิ่งมาเอายามนี้เล่า? ไม่ใช่ว่าเขาเข้าสู่วิถีแห่งบรรพเทวาคนแรกหรือ?”

“ใครจะรู้เล่า?”

……ซูอี้ผงะไป เขามาช้าหรือ?

แล้วชายหนุ่มก็เข้าใจในทันที เพราะเขาถูกนักพรตหัวมังกรขัดขวางขณะอยู่บนเส้นทางแห่งมิติเวลา มันจึงส่งผลต่อการแปรเปลี่ยนอำนาจมิติเวลา ถ่วงเวลาในเดินทางของเขาไป!

จุดที่ชายหนุ่มยืนอยู่ในยามนี้คือแท่นโบราณลึกลับที่มีขนาดร้อยจั้งแห่งหนึ่ง

ใกล้กับแท่นนั้นมียอดฝีมืออยู่มากมาย

พวกเขาส่วนใหญ่อยู่ในขอบเขตมหาศาล มีเทพให้เห็นบ้างประปราย แต่ก็แสนน้อยนิด

ซูอี้เห็นกระทั่งบุคคลอันมีพลังต่ำกว่าขอบเขตมหาศาลอยู่บ้างด้วย

ยอดฝีมือระดับมหาเซียนและราชันเซียนบางผู้ล้วนปรากฏให้เห็น!

‘นั่นสินะ วิถีแห่งบรรพเทวาไม่จำกัดวิถี ขอเพียงเข้ามาได้ก็เข้าได้ทั้งสิ้น’

ขณะครุ่นคิด เสียงสตรีหนึ่งอันเสนาะหูเปี่ยมแรงดึงดูดพลันดังขึ้นข้างหูของซูอี้

“สหายเต๋า ไฉนเจ้าจึงปรากฏตัวด้วยหน้าจริงกัน!”

เสียงนั้นแฝงความจนใจเล็กน้อย “ผู้พิทักษ์เมืองแห่งการเริ่มต้นรอเจ้ากันอยู่ เขาน่าจะมาเพื่อชิงเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยที่เจ้ามี!”

ชายหนุ่มผงะ และหางตาเขาก็เหลือบไปเห็นว่าท่ามกลางฝูงชนใกล้เคียง สตรีในชุดผ้าท่าทางดาษดื่นผู้หนึ่งกำลังบุ้ยใบ้ส่งสัญญาณมาทางเขา

ชายหนุ่มจึงตระหนักทราบได้ทันทีว่า สตรีผู้นี้ต้องเป็นลั่วเสวียนจีปลอมตัวมา!

เขาเบนสายตากลับมา จากนั้นเดินลงจากแท่นขณะส่งกระแสปราณตอบ

“ไม่ใช่ว่าผู้พิทักษ์เมืองแห่งการเริ่มต้นมีกฎมิลงมือกับคนนอกหรือ?”

นับแต่ยามเขาออกเดินทางสู่อาณาจักรนิตย์ทิวา เขาก็ได้รู้เรื่องราวบางอย่างเกี่ยวกับวิถีแห่งบรรพเทวาจากซูสิงเค่อแล้ว

เช่น ยามก่อนที่วิถีแห่งบรรพเทวาเปิดขึ้น ยอดฝีมือทั้งหมดซึ่งเข้าไปในวิถีแห่งบรรพเทวาจะถูกส่งไปยังเมืองแห่งการเริ่มต้น!

นี่คือจุดเริ่มต้นในวิถีแห่งบรรพเทวา และหลังจากมาถึง ก็สามารถเรียนรู้บททดสอบในวิถีแห่งบรรพเทวาได้

โดยผู้พิทักษ์กับเจ้าเมืองแห่งการเริ่มต้นนั้นต้องทำตามกฎของเมืองแห่งการเริ่มต้น รวมถึงให้คำชี้แนะกับคุ้มครอง ‘คนนอก’ ทั้งหลาย

ผู้ใดกล้ากระทำการประสงค์ร้ายต่อคนนอก นั่นเท่ากับฝ่าฝืนกฎ ต้องประสบทัณฑ์ร้ายแรงสูงสุด!

“หากไม่ลงมือกับเจ้า แต่บีบให้เจ้าส่งเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยให้ มันก็ย่อมไม่นับเป็นการผิดกฎหรอก”

ในฝูงชน สตรีในชุดผ้าซึ่งเป็นลั่วเสวียนจีปลอมตัวมากล่าวว่า “อีกอย่าง วิถีแห่งบรรพเทวาไม่ได้ถูกเปิดออกมานานแล้ว กฎบัญญัติที่นี่แปรเปลี่ยนไปเนิ่นนาน เชื่ออันใดมิได้หรอก”

“เจ้ามาหาที่คุยรายละเอียดกับข้าเถอะ”

ลั่วเสวียนจีกล่าวขณะออกจากฝูงชน นางนำทางไปข้างหน้า “สามวันมานี้ ไม่เพียงผู้พิทักษ์เมืองตามหาเจ้า แต่ยอดฝีมือจากฝ่ายต่างๆ ของโลกเทพก็เคลื่อนไหวกันอยู่เช่นกัน”

“ข้าเองก็เสียเปรียบหนัก ในเมืองแห่งการเริ่มต้นนี้ กฎบัญญัติกดทับอำนาจในร่างข้า หากลงมือขึ้นมา ชีวิตของข้าน่าจะถูกกระเทือนด้วย ยามนี้ข้าจึงต้องเก็บตัวเงียบ……”

ทันทีที่กล่าวถึงตรงนี้ เสียงของลั่วเสวียนจีก็หยุดลง

คนกลุ่มหนึ่งทะยานเข้ามาจากไกลๆ

นี่เป็นกลุ่มผู้พิทักษ์ของเมืองแห่งการเริ่มต้น แต่ละผู้สวมชุดเกราะศาสตราครบครัน มีปราณน่าสะพรึงกลัว

ชุดเกราะบนร่างพวกเขาเปล่งรัศมีเรืองรอง และยังเชื่อมต่อกับอำนาจกฎสวรรค์ทั่วแดนอย่างเฉพาะเจาะจง

มันให้ความรู้สึกราวพวกเขาเป็นอวตารอำนาจบัญญัติในเมืองแห่งนี้ กระทำการต่างๆ แทนสวรรค์!

เมื่อคนกลุ่มนี้ปรากฏขึ้น ยอดฝีมือมากมายในบริเวณใกล้เคียงต่างหน้าเปลี่ยนสีแล้วพากันล่าถอย

“สหายเต๋าต้องทำตัวเงียบเข้าไว้ อย่าไปขัดแย้งกับผู้พิทักษ์เหล่านี้ อย่าเห็นพวกเขาเป็นเพียงทหาร อันที่จริง พวกเขาถือเป็นตัวแทนจำนงเจ้าเมืองแห่งการเริ่มต้น!”

ลั่วเสวียนจีเตือนผ่านการส่งกระแสปราณ

นางเห็นได้ว่าผู้พิทักษ์กลุ่มนี้กำลังมุ่งหน้าไปหาซูอี้!

แล้วก็จริงเช่นนั้น เมื่อเห็นชายหนุ่มจากไกลๆ สายตาของผู้พิทักษ์ร่างผอมซึ่งมีใบหน้าหล่อเหลาพลันเรืองประกาย โบกมือหยุดผู้พิทักษ์คนอื่นๆ ที่มากับเขา

ขณะที่เจ้าตัวก้าวเข้ามา สายตาก็จับจ้องซูอี้เฉียบคมเยี่ยงอัสนี “ท่านคือซูอี้ผู้ครอบครองเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยหรือ?”

เกิดความเงียบขึ้น

ทุกสายตาจับจ้องมายังชายหนุ่ม

“ใช่”

ซูอี้กล่าวเนิบๆ “มีอันใดหรือ?”

ชายหนุ่มรูปงามกล่าวอย่างเฉยชา “เจ้ามาพอดีเลย เรารอเจ้าอยู่นานแล้ว มากับเราเสีย!”

“ไปที่ใด?” ซูอี้ถาม

ชายหนุ่มรูปงามตอบ “เมื่อไปถึงก็จะได้รู้เอง!”

การวางท่าแข็งกร้าวยิ่ง เห็นได้ชัดว่าเป็นคำสั่ง ไร้ผู้ใดขัดขืนได้

ซูอี้พลันเลิกคิ้วพร้อมกล่าวเรียบๆ “หากไม่อธิบายให้กระจ่างชัด ข้าไม่ไปกับพวกเจ้าหรอกนะ”

สีหน้าของชายหนุ่มรูปงามดูแทบไม่ได้ ก่อนจะกล่าวออกมาว่า “ในเมืองแห่งการเริ่มต้นนี้ ไม่ว่าจะมีฐานะเช่นไร การฝึกฝนสูงหรือต่ำก็ต้องทำตามกฎของเมืองแห่งการเริ่มต้น!”

“นี่เป็นกฎเหล็ก ไร้ผู้ใดกล้าขัดขืน!”

หลังจากหยุดครู่หนึ่ง เจ้าตัวจึงกล่าวว่า “ข้าว่าเจ้าน่าจะเพิ่งมาถึง จึงไม่รู้กฎเกณฑ์ ดังนั้นจึงปล่อยผ่านได้ แต่หากเจ้ากล้าปฏิเสธอีก อย่าโทษเราที่ลงโทษสถานหนักตามกฎแล้วกัน!”

วาจานั้นดังสนั่น จิตสังหารแผ่พุ่งถาโถม!