บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2071 อันตราย

บทที่ 2071 อันตราย

บรรยากาศกดดัน

ชายหนุ่มรูปงามและผู้พิทักษ์คนอื่นๆ ล้วนจ้องมองซูอี้ด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร

ทุกผู้มองอยู่จากบริเวณใกล้เคียง

เมื่อยกกฎของเมืองแห่งการเริ่มต้นมาสั่งการ กระทั่งทวยเทพยังไม่กล้าขัดขืน!

สิ่งนี้กล่าวว่ามังกรแกร่งไม่กดดันเจ้าถิ่น

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเมืองแห่งการเริ่มต้นนี้คือจุดเริ่มต้นของวิถีแห่งบรรพเทวา หนึ่งปีข้างหน้า หากคิดจะออกจากวิถีแห่งบรรพเทวา พวกเขาก็ยังต้องกลับมาที่นี่ แล้วใครเล่าจะกล้าล่วงเกินผู้พิทักษ์เมืองง่ายๆ?

ซูอี้นั้นเพิ่งเข้าเมืองมาจริงๆ และไม่เข้าใจสถานการณ์ใดๆ ในเมืองแห่งการเริ่มต้นนี้เลย

ทว่าเมื่อถูกชายหนุ่มรูปงามผู้นี้ขู่เข้า เขาก็อดกล่าวมิได้

“จะมาสั่งให้ข้าไปกับพวกเจ้า แต่ไม่ยอมให้ถาม นี่มันกฎประเภทใดกัน?”

“เป็นถึงผู้พิทักษ์เมือง แต่ใช้กฎเกณฑ์อย่างไม่ได้รับอนุญาต นี่มิใช่การเหยียบย่ำกฎเมืองหรือ?”

วาจาของเขาทำให้สีหน้าของชายหนุ่มรูปงามและผู้พิทักษ์เมืองคนอื่นๆ มืดคล้ำ

ซูอี้กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเฉยชา “ข้าไม่รู้หรอกนะว่าพวกเจ้ามาด้วยคำสั่งผู้ใด และไม่รู้เจตนาที่พวกเจ้าตามหาข้าด้วย แต่พวกเจ้าควรพินิจสถานการณ์ให้ดีแล้วค่อยมาหาข้าดีกว่า จะได้ไม่ต้องตายโดยมิรู้ตัว”

ว่าแล้วชายหนุ่มก็หันหลังเตรียมจากไป

“หยุดนะ!”

ชายหนุ่มรูปงามขวางทางตรงหน้าไว้ กล่าวด้วยจิตสังหารเต็มเปี่ยม “ข้ากระทำการตามกฎ แค่เชิญเจ้าไปรับบัญชา ในฐานะคนนอก หากเจ้ากล้าขัดขืนไม่เชื่อฟัง ข้าก็จับกุมเจ้าตามกฎได้!”

ซูอี้ขมวดคิ้ว “ทำตามหน้าที่มันก็ดี แต่ในสายตาข้า การกระทำเช่นนี้ของเจ้าหาแตกต่างจากลิ่วล้อชั่วร้ายไม่”

“ข้าไม่อยากฆ่าคนนับแต่แรกเยือน จึงใจดีพอมาเกลี้ยกล่อมเจ้า หากฉลาดก็กลับไปบอกจุดยืนของข้าแก่นายเจ้าให้ไวว่า อย่ามารนหาที่อย่างยามนี้อีก!”

“ถอยไปเสีย!”

ดวงตาลึกล้ำของซูอี้จับจ้องที่ชายหนุ่มรูปงามอย่างเยียบเย็น

แรงกดดันอันไม่อาจมองเห็นทำให้สีหน้าของชายหนุ่มรูปงามแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย สัมผัสถึงจิตสังหารแรงกล้าได้

ยามนี้ หัวใจของอีกฝ่ายรู้สึกปั่นป่วน สังหรณ์อย่างแรงกล้าว่าหากยังไม่ยอมถอย อีกฝ่ายจะลงมือโดยไร้ลังเลเป็นแน่แท้!

ทันใดนั้น ผู้พิทักษ์อีกคนพลันกล่าวว่า “ใต้เท้าเลี่ยเหลิ่ง จากกฎเมือง หากผู้ใดหาญกล้าขัดขืนข่มขู่ผู้พิทักษ์เมือง เรา สามารถผดุงกฎได้ทันทีนะ!”

แล้วผู้พิทักษ์เมืองคนอื่นๆ ต่างก็ปริปากให้ซูอี้ถูกลงโทษสถานหนัก

การวางตัวของซูอี้หยิ่งผยองเกินไป พวกเขาจึงล้วนไม่พอใจและขุ่นเคืองยิ่ง

ชายหนุ่มรูปงามซึ่งถูกเรียกว่า ‘ใต้เท้าเลี่ยเหลิ่ง’ ดูครุ่นคิด เห็นได้ชัดว่ากำลังลังเล

ในบริเวณใกล้เคียง ยอดฝีมือทั้งหลายต่างมองการเผชิญหน้าอันตึงเครียดนี้อย่างกระวนกระวาย!

การกระทำอันหยิ่งผยองอหังการของซูอี้ทำให้พวกเขาล้วนตกตะลึงปนประหลาดใจ

แต่พวกเขาต่างรู้ดีว่าในเมืองแห่งการเริ่มต้นนี้ กระทั่งทวยเทพยังต้องเกรงใจไว้หน้าผู้พิทักษ์เมืองทั้งหลาย ไม่กล้าวางตนแข็งกร้าวอย่างซูอี้

สถานการณ์ปัจจุบันได้มาถึงจุดตึงเครียด!

หากซูอี้ไม่ถูกพาตัวไป มิเพียงผู้พิทักษ์เมืองเหล่านี้จะเสียหน้า แต่กฎบัญญัติในเมืองก็จะสั่นคลอนด้วย

ภายหน้า ผู้ใดเล่าจะยอมทำตามกฎอีก?

“ใต้เท้าเลี่ยเหลิ่ง ลังเลต่อไปมิได้แล้วนะ!”

ผู้พิทักษ์คนหนึ่งซึ่งมีใบหน้าผอมบาง กิริยาตุ้งติ้งดุจสตรีกล่าวเตือน “กฎเมืองแห่งการเริ่มต้นไม่อาจพังทลายได้! กระทั่งเทพก็มิอาจ! อย่าลืมว่าเราถือครองกฎบัญญัติส่วนหนึ่งของเมืองนี้ การเอาชนะตัวตนขอบเขตมหาศาลนั้นง่ายนิดเดียว!”

ก่อนหน้านี้ คนผู้นี้แหละที่กล่าวเตือนเลี่ยเหลิ่งให้กระทำการตามกฏ ทำให้ซูอี้ตกที่นั่งลำบาก ถูกผู้พิทักษ์มากมายมุ่งเป้าเพ่งเล็ง

และเมื่อเห็นว่าเลี่ยเหลิ่งลังเล คนผู้นี้จึงกล่าวเตือนอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าคิดจะสู้

และเมื่อคนผู้นี้กล่าวขึ้น ผู้พิทักษ์คนอื่นๆ ต่างก็ปริปาก แสดงออกชัดเจนว่าต้องการให้ซูอี้ถูกลงทัณฑ์สถานหนัก

บรรยากาศทวีความตึงเครียดในชั่วขณะ

สีหน้าของเลี่ยเหลิ่งแปรเปลี่ยน เงียบวจีมิพูดอันใด

ทว่าซูอี้รอไม่ได้แล้ว

ยิ่งยืดเยื้อ สถานการณ์ยิ่งเกินคาดเดา

เหมือนเช่นยามนี้ ผู้คนในพื้นที่ต่างๆ ห่างออกไปต่างทราบข่าวกันหมดแล้ว และพวกเขาหลายคนก็เป็นเทพ!

“สหายเต๋าซู เรื่องนี้แปลกเอาการเลย เห็นได้ชัดว่ามีเงื่อนงำอยู่ อย่าบุ่มบ่ามทำการนะ ข้าว่าเราเลี่ยงการปะทะไปก่อน ออกจากที่นี่โดยเร็วที่สุดจะดีกว่า ข้าจะลอบไปสมทบกับเจ้า”

ลั่วเสวียนจีรีบร้อนถ่ายทอดวจี

ซูอี้หรือจะไม่รู้ว่าเรื่องนี้แปลกมาก?

เขาถูกขวางไว้โดนผู้ทิทักษ์เมืองทันทีที่มาถึง คิดอยากพาตัวเขาไป เบื้องหลังเรื่องนี้ต้องมีเจตนาแฝงแน่!

ทว่าซูอี้ก็มิคิดถอย

เมื่อปัญหามาหาถึงที่ ก็แก้มันเสีย!

ทว่ายามนี้ จู่ๆ พลันเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น…

“เป็นคนนอก แต่กลับท้าทายฝ่าฝืนกฎเมืองแห่งการเริ่มต้นอย่างเปิดเผย หากไม่ลงโทษสถานหนัก แล้วจะให้สาธารณชนเชื่อฟังได้เช่นไร?”

ไกลออกไป ชายชราชุดดำผู้หนึ่งกล่าวขึ้นเสียงเย็น

ซูอี้รู้ทันทีว่าเขาเป็นเทพชั้นกลางขอบเขตรังสรรค์สุดขั้วจากศาลปีศาจหมื่นแปร!

ศาลปีศาจหมื่นแปรเป็นขุมกำลังสูงสุดวิถีปีศาจจากโลกเทพ นำโดยเทพปีศาจราหู

“ถูกต้อง หากมิลงโทษสถานหนัก เราไม่ยอมแน่!”

ทันใดนั้นก็มีผู้ออกมากล่าวตามๆ กัน เห็นได้ชัดว่าเป็นพวกเดียวกับชายชราชุดดำ และมีเทพปะปนอยู่มิขาด

นี่คือการกดดันผู้พิทักษ์เมืองให้ฉวยโอกาสจากกฎเมืองแห่งการเริ่มต้นมาจัดการกับซูอี้

“ใต้เท้าเลี่ยเหลิ่ง อย่าเสียเวลาเลย หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าสาธารณชนจะไม่พอใจเอาได้นะ!”

ผู้พิทักษ์ซึ่งดูตุ้งติ้งเหมือนสตรีเองก็ร้อนใจกล่าวเร่ง

“ก็ได้!”

เลี่ยเหลิ่งกัดฟันตกลง หันไปกล่าวกับผู้พิทักษ์ท่าทางตุ้งติ้ง “โจวปิ่ง ในเมื่อเจ้าร้อนใจนัก เรื่องนี้ให้เจ้าจัดการเองแล้วกัน!”

โจวปิ่งผงะนิ่งกับที่ “ข้าหรือ?”

ผู้พิทักษ์คนอื่นๆ เองก็ผงะไป

เลี่ยเหลิ่งหันไปยกมือตบบ่าโจวปิ่งและกล่าวว่า “ข้าเห็นแล้วว่าเจ้าร้อนใจ คิดผดุงความถูกต้องยุติธรรม จะไปขัดมันก็ไม่ดี ข้าเชื่อว่าเจ้าจะจัดการเรื่องนี้ได้อย่างสวยงามเป็นแน่!”

“ไปสิ หลังจบเรื่อง ข้าจะถือเป็นผลงานเจ้า!”

เลี่ยเหลิ่งกล่าวอย่างเคร่งขรึม

“แต่ข้า……”

โจวปิ่งปริปากจะกล่าวบางสิ่ง

ขณะที่เลี่ยเหลิ่วขัดขึ้นอย่างไม่ชอบใจ “อันใดเล่า เจ้าทนมองกฎเมืองถูกทำลายมิได้ไม่ใช่หรือ? วางใจเถอะ ไม่ว่าจะเกิดอันใดขึ้น ข้าก็เชื่อว่านักบวชสูงสุดที่สองจะมิปล่อยไว้!”

สีหน้าของโจวปิ่งดูลังเลชั่วขณะ

ยามนี้ ทุกผู้ที่เห็นต่างรู้สึกถึงความผิดปกติ

เลี่ยเหลิ่งไม่ต้องการเป็นหนูลองยา!

และโจวปิ่งซึ่งดูขึงขังเร่งเร้านั้น แท้จริงไร้สามารถ เก่งแค่โหมเพลิงเสี้ยมสั่งผู้อื่นเท่านั้น

ซูอี้ยอมเห็นชัดเจน

เขาลอบกล่าวในใจว่าเลี่ยเหลิ่งผู้นั้นหาขลาดเขลาไม่ และเห็นได้ชัดว่าสังเกตถึงความผิดปกติแล้ว

ทันใดนั้น ชายชราชุดดำจากศาลปีศาจหมื่นแปรพลันตะโกนว่า

“ในเมืองแห่งการเริ่มต้นนี้ มีกฎที่ทำให้เราคนนอกทั้งหลายเชื่อได้ด้วยหรือ?”

วจีนั้นแพร่ไปทั่วจตุรทิศ

ผู้คนมากมายทางฝั่งชายชราชุดดำเองต่างก็ส่งเสียงเอะอะ เผยความไม่พอใจอย่างยิ่ง

ไม่ว่าจะโง่เพียงไร พวกเขาก็เห็นได้ว่าชายชราชุดดำอยากยืมมีดฆ่าคน! ไล่ต้อนซูอี้ให้อยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบ!

ทว่าไร้ผู้ใดกล้ากล่าววาจา

ชายชราชุดดำผู้นั้นเป็นเทพชั้นกลางขอบเขตรังสรรค์สุดขั้ว!

ทั้งยังมาจากศาลปีศาจหมื่นแปรแห่งโลกเทพอีก!

ทันใดนั้น ซูอี้พลันหันไปมองชายชราชุดดำไกลออกไป “เจ้าแน่ใจหรือว่าอยากตาย?”

วาจานั้นทำให้ชายชราชุดดำเปลี่ยนสีหน้าทันควัน

ทันใดนั้น เขาก็ยิ้มเยาะ “ซูอี้ ที่นี่คือเมืองแห่งการเริ่มต้น จากกฎเกณฑ์แล้ว ผู้ใดกล้าลงมือในเมืองโดยไม่ได้รับอนุญาตจะถูกลงโทษสถานหนัก ชดใช้ด้วยชีวิต! ทุกผู้ต่างทราบดี! ผลลัพธ์เช่นนี้ เจ้า……”

เสียงนั้นหยุดลงกะทันหัน

เพราะร่างของซูอี้พลันมาปรากฏตรงหน้า แล้วคว้าคอยกขึ้น

สีหน้าของชายชราแดงก่ำ

เหล่าผู้ชมล้วนตกตะลึง!

ตัวตนขอบเขตรังสรรค์สุดขั้วถูกปราบลงง่ายๆ เช่นนี้เลยหรือ?

ซูอี้ผู้นี้ดุร้ายเกินไปแล้ว!!

หลายผู้ที่นี่หารู้ไม่ ว่าก่อนจะมายังวิถีแห่งบรรพเทวา ซูอี้สังหารเทพชั้นกลางกลุ่มหนึ่งไปในศึกทะเลสาบเมฆคล้อยแล้ว

หาไม่ พวกเขาคงไม่แปลกใจกันเช่นนี้

“รู้หรือไม่ เจ้านี่โง่งมจริงๆ”

ซูอี้กล่าวด้วยดวงตาเฉยชา “คนมากมายในเมืองนี้ที่อยากฆ่าข้ายังไม่ทันปรากฏ แต่เจ้ากลับโผล่ออกมาก่อนใคร คิดว่ากฎเมืองนี้ทำให้เจ้าไร้ความกลัวได้ แต่หารู้ไม่ว่าหากข้าคิดฆ่าคน กฎทั้งมวลล้วนไร้ค่า”

วลีอันเรียบรื่นนี้เปรียบเช่นวายุหนาวสะท้าน กัดกร่อนจนทุกผู้ซึ่งฟังอยู่ตัวสั่น

“ข้าพอจะเห็นแล้วว่าเจ้าเป็นเพียงตัวล่อ”

ซูอี้กล่าว “ขอเพียงข้าฆ่าเจ้าเสีย จะเท่ากับเหยียบย่ำกฎเมือง กลายเป็นศัตรูร่วมของทุกผู้ ซึ่งเป็นข้ออ้างอันเพียงพอให้ศัตรูเหล่านั้นฆ่าข้าได้โดยไร้เกรงใจ ไม่ต้องถูกกฎเมืองพัวพัน”

วาจานั้นเปลี่ยนสีหน้าของชายชราชุดดำไปอย่างมหันต์ ท้ายที่สุดก็มิอาจสะกดกลั้นได้

“เจ้าคงเห็นแล้วว่าตนโง่เง่าเพียงไร”

ซูอี้กล่าว “มีผู้คิดใช้ความตายของเจ้ามาจัดการกับข้าในเมืองแห่งการเริ่มต้น เจ้าว่าถ้าเจ้ายังอยู่ ผู้ที่อยากฆ่าข้าจะสมหวังได้เช่นไร?”

เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหน้าผากของชายชราชุดดำ สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไม่หยุดยั้ง

เขาจะไม่เข้าใจได้เช่นไร?

ทว่าก่อนหน้านี้เขาไม่ได้มองเห็นภาพรวม จึงตัดสินใจว่าซูอี้คงไม่กล้าฝืนกฎเมืองหรอก!

เกิดเสียงอื้ออึงขึ้น ผู้คนมากมายค่อยๆ คืนสติแล้วเข้าใจอันตรายของเรื่องนี้

มีผู้ใช้ชีวิตของชายชราชุดดำเดิมพัน ให้ซูอี้ฆ่าคนเพื่อฝืนกฎเมือง!!

ทว่าการใช้เทพชั้นกลางมาเดิมพันนั้นออกจะน่าตกตะลึงไปสักหน่อย

ไกลออกไป เลี่ยเหลิ่งเองก็เหงื่อแตกเช่นกัน

เขาเองก็ตระหนักแล้วว่าตนน่าจะถูกใช้เป็นเบี้ยหมาก!

เพราะหากกระทำตามกฎ จัดการกับซูอี้อย่างไร้ปราณีไปเมื่อครู่จริงๆ เขาจะแหกกฎเมืองตามซูอี้กล่าวหาจริงๆ

ส่วนตัวเขาจะเป็นหรือตายนั้น ไร้ผู้ใดสนใจสักนิด

สรุปก็คือ เขาเป็นตัวเบี้ยใช้แล้วทิ้ง ขอเพียงบรรลุจุดประสงค์ของผู้เล่น จะทิ้งเขาไปก็ง่ายนัก!!

ชั่วขณะนั้น สถานการณ์รอบทิศพลันแปรเปลี่ยน ทุกผู้ตระหนักถึงอันตรายและความประหลาดของเรื่องนี้แล้ว

คนบางผู้กระทั่งหลั่งเหงื่อแทนซูอี้

ก่อนหน้านี้ สถานการณ์ตึงเครียดจนใกล้แตกหัก หากซูอี้ไม่ยั้งมือ เลือกแตกหักเปิดศึกขึ้นมาจริงๆ แม้เขาจะชนะในท้ายที่สุด ชายหนุ่มก็ยังติดกับดักที่ศัตรูทั้งหลายชิงวางไว้ก่อนอยู่ดี!

ถึงยามนั้น กระทั่งเจ้าเมืองนี้ก็ยังต้องกำจัดซูอี้ คนร้ายผู้ฝ่าฝืนกฎ!

แผนนี้อำมหิตไร้ปราณียิ่งอย่างมิต้องสงสัย!

หากเลินเล่อแม้เพียงน้อย ซูอี้ผู้เพิ่งมาถึงเมืองแห่งการเริ่มต้นก็จะกลายเป็นศัตรูสาธารณะของเมือง!!

ลั่วเสวียนจีผู้ใส่ใจเรื่องทั้งหมดนี้อยู่แต่แรกอดถอนใจโล่งอกมิได้

นางสังเกตเห็นนานแล้วว่าเรื่องนี้แปลกพิกล

หลังจากเห็นซูอี้มองทะลุแผนร้ายหมายชีวิตอันซุกซ่อนเบื้องหลังเรื่องนี้ได้ และไม่เข้าปะทะตรงๆ หัวใจของนางก็พลันชุ่มชื้นโปร่งโล่งขึ้นมาก