บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2079 คันฉ่องเทพกระจ่างชัด!

เทพชั้นสูงนั้นนับเป็นตัวตนยิ่งใหญ่สูงสุดบนวิถีเทพแล้ว

เป็นตัวตนสูงสุดภายใต้จอมเทพเพียงเท่านั้น!

ด้วยวิถีเต๋าขณะนี้ของซูอี้ หากเผชิญหน้าดวลเดี่ยว เขาจะแค่พอรับมือไหว

แต่หากตัดสินเป็นตาย แพ้ชนะนั้นยังเกินคาดเดา!

และเมื่อเทพชั้นสูงกลุ่มหนึ่งพลันเลือกเผ่นหนี ซูอี้ก็ไม่อาจหยุดได้ทัน

นักบวชสูงสุดและนักบวชสูงสุดที่สามเองก็รั้งไม่ได้

ลั่วเสวียนจีอยากลงมือ แต่เมื่อเห็นว่าซูอี้ไม่ขยับ หัวใจของนางพลันสะท้านไหว เลือกไม่ลงมือ

ทว่าไม้เท้าทัณฑ์สวรรค์กลับเคลื่อนไหว!

จู่ๆ อาวุธสังหารยิ่งใหญ่นี้พลันทะยานเวหา

ตูม!

อำนาจกฎบัญญัติบนท้องนภาเหนือเมืองแห่งการเริ่มต้นอันดูประหนึ่งพายุสายฟ้า พลันแปรสีแดงฉานเช่นเลือด โปรยปรายลงจากเวหา

เปรี้ยง!

ดุจพายุสายฟ้ากระหน่ำโถม

อำนาจกฎบัญญัติอันยิ่งใหญ่ทอตัวเป็นร่างแหสีเลือด และก่อนผู้ใดจะทันไหวตัว มันก็มัดร่างของเริ่นเป่ยโหยวและเทพชั้นสูงอีกสิบสี่คน ปราบพวกเขาลงทันที!

การขัดขืนใดๆ ล้วนเสียเปล่า!

อำนาจกฎเกณฑ์สีเลือดอันเจิดจรัสเปี่ยมด้วยอำนาจร้ายแรง ผนึกปราณ และวิถีเต๋าของเทพชั้นสูงเหล่านั้นเสียสิ้น

แต่ละผู้แน่นิ่งเยี่ยงซากสุนัข!

ไม้เท้าทัณฑ์สวรรค์ลอยนิ่งใต้ท้องนภา อำนาจน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านเยี่ยงหนึ่งทิวาเจิดจรัสลำพัง

จนทวยเทพทั้งหลายไม่อาจหาญมองตรงๆ ได้!

อาวุธสังหารยิ่งใหญ่นี้น่าเหลือเชื่อจริงแท้ เปี่ยมด้วยจิตวิญญาณและปราณร้ายแรงเกินคาดคะนึง บัญชาเป็นตายเยี่ยงนายสูงสุดแห่งเมืองแห่งการเริ่มต้น!

ทุกผู้ล้วนผงะตะลึง

ลงมือเพียงหน เทพชั้นสูงสิบกว่าผู้ก็ถูกจองจำแน่นิ่ง!!

“อำนาจน่าสะพรึงกลัวเพียงนี้ สมบัตินี่มาจากผู้ใดกัน จึงทรงพลังได้เช่นนี้?”

คู่เนตรพร่างประกายของลั่วเสวียนจีหดตัวเล็กน้อย

นางคือผู้นำเขตหวงห้าม แต่นางเพิ่งมาตระหนักแท้จริงถึงธรรมชาติน่าสะพรึงกลัวของสมบัติสะบั้นกฎ ไม้เท้าทัณฑ์สวรรค์เอายามนี้!

ขณะนี้ ทุกผู้ในจวนเจ้าเมืองเดินออกจากโถงตามๆ กัน พากันมุ่งตรงมายังจุดที่เทพชั้นสูงทั้งหลายถูกพันธนาการไว้

“นี่คือกฎเมืองแห่งการเริ่มต้นหรือ? ถุ้ย!”

เทพชั้นสูงบางคนตะโกนอย่างเดือดดาล

“กฎบ้าอันใดให้ซูอี้นั่นใช้งานได้ตามใจ จะยุติธรรมได้เช่นไร?”

เทพชั้นสูงคนอื่นๆ ล้วนกัดฟัน สีหน้ายากยอมรับ

ในด้านความแข็งแกร่งแท้จริง ไม่ว่าผู้ใดในหมู่พวกเขาก็สามารถสังหารตัวตนเล็กจ้อยอย่างซูอี้ได้!

แต่เรื่องน่าอับอายที่สุดก็คือ ที่นี่คือเมืองแห่งการเริ่มต้น!

มีอาวุธสังหารร้ายแรงอย่างไม้เท้าทัณฑ์สวรรค์อยู่ พวกเขาจะหนีก็หนีมิได้ ไร้โอกาสตอบโต้ใดๆ

“ข้าบอกแล้ว กฎคือกฎ และหากพวกเจ้าผิดก็ต้องลงโทษ ไร้ผู้ใดเป็นข้อยกเว้น”

ซูอี้กล่าว “แน่นอน รวมถึงข้าด้วย”

“มีเพียงการทำเช่นนี้ กฎจึงศักดิ์สิทธิ์ เป็นที่เกรงกลัวจากใจผู้คน”

ตูม!

กลองฟ้องร้องสะเทือนวจี ปรากฏข้อความขึ้นว่า ‘วาทะใต้เท้าหมายความว่า ไร้กฎเกณฑ์ไม่อาจสร้างความยุติธรรม ทวยเทพเองก็มิใช่ข้อยกเว้น! หากไร้กฎเกณฑ์ ผู้อ่อนแอก็ไม่อาจได้รับการคุ้มครอง ผู้แข็งแกร่งมิอาจถูกจำกัด และเมืองแห่งการเริ่มต้นก็จะสูญสิ้นความหมายการคงอยู่!’

ไม้เท้าทัณฑ์สวรรค์คำรามราวเห็นด้วยมาจากใต้ท้องนภา

ภาพนี้ทำให้หัวใจผู้คนมากมายสั่นสะท้าน

“ในเมื่อจะพูดกันเรื่องกฎเกณฑ์ งั้นข้าขอถาม มีหลักฐานใดที่บ่งบอกว่าเราเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดที่จับต้องได้ หรือไม่?”

เริ่นเป่ยโหยวพลันกล่าวขึ้น

ทันใดนั้น ทุกผู้ก็มองหน้ากัน

ทว่าผู้คนก็ต้องประหลาดใจเมื่อซูอี้พยักหน้า “มีสิ”

“มีหรือ?”

ทุกผู้ต่างผงะ

กระทั่งลั่วเสวียนจียังอดสงสัยมิได้ ซูอี้เพิ่งมายังเมืองแห่งการเริ่มต้นเมื่อวานนี้ และมิได้ออกไปไหนเลย เขาจะไปได้หลักฐานจากหนใด?

ทว่าทันใดนั้น สายตาของซูอี้ก็หันไปทางนักบวชสูงสุดฝ่าเทียนหมิง กล่าวขึ้นว่า “เรื่องนี้กำลังจะจบสิ้น เจ้าดูละครนี้นานพอแล้ว มิใช่ว่าควรนำคันฉ่องเทพกระจ่างชัดออกมาได้แล้วหรือ?”

ผู้คนล้วนตะลึง

ต่างผู้ล้วนเคยได้ยินมาเนิ่นนาน ว่าหนึ่งในสามสมบัติสูงสุด คันฉ่องเทพกระจ่างชัดของเมืองแห่งการเริ่มต้นถูกขโมยไป

เพราะเหตุนี้ นักบวชสูงสุดฝ่าเทียนหมิงจึงเหมือนพยัคฆ์ไร้เขี้ยว อำนาจมิทรงพลังเช่นกาลก่อน และถูกนักบวชสูงสุดที่สองฉินเหวินเสี้ยวกลบรัศมีสิ้นเชิง

กระทั่งก่อนเหตุการณ์วันนี้ ทั้งนักบวชสูงสุดที่สองและผู้อื่นยังไร้ผู้ใส่ใจนักบวชสูงสุดอย่างจริงจัง

กระทั่งตัวนักบวชสูงสุดเองยังเลือกรักษาชีวิต ยืนดูเฉยๆ โดยมิเข้ามาพัวพัน

ทั้งหมดนี้สื่อสัญญาณถึงความอ่อนแอไร้อำนาจ!

แต่ใครเล่าจะคาดคิดว่าซูอี้จะเผยชัดทันใดว่าคันฉ่องเทพกระจ่างชัดซึ่งกล่าวกันว่าถูกขโมย แท้จริงอยู่ในมือนักบวชสูงสุดมาตลอด?

นักบวชสูงสุดที่สามเลี่ยซิงชวีเบิกตากว้างมองฝ่าเทียนหมิง อย่างไม่อยากเชื่อ “นักบวชสูงสุด คันฉ่องเทพกระจ่างชัดอยู่ในมือเจ้ามาตลอดเลยหรือ!?”

ฝ่าเทียนหมิงยืนจังงังกับที่ สีหน้ายากเข้าใจไปชั่วขณะ

ครู่ต่อมา เขาก็รำพึงด้วยสีหน้าขื่นขม “ยามนี้ ในที่สุดข้าก็สำเหนียกแล้วว่าอุบายของข้าและนักบวชสูงสุดที่สองย้อนเข้าตัว เราประเมินความสามารถท่านต่ำเกินไปมาก”

ผู้ชมทั้งหลายต่างแตกฮือ ใครเล่าจะไม่เห็นว่านักบวชสูงสุดกำลังยอมรับผิด?

“ไฉนจึงมิขัดขืน?”

ซูอี้ถาม

ฝ่าเทียนหมิงส่ายหน้ากล่าว “นับแต่ยามกลองฟ้องร้องเผยฤทธา ข้าก็ตระหนักแล้วว่ากลเล็กจ้อยของข้าย่อมต้องเป็น กระดาษ มิอาจนำมาต้านเพลิงได้ และกลอุบายของข้าก็ถูกสหายเต๋ามองทะลุ มิอาจดิ้นรนขัดขืนอันใดได้เลย”

ว่าแล้ว เขาก็สูดหายใจลึกๆ ขณะนำกล่องลึกลับสีดำใบหนึ่งออกจากแขนเสื้อ ถือไว้ตรงหน้าตน

“คันฉ่องอยู่ในกล่องนี้ ตาเฒ่าไร้ค่าผู้นี้ยอมรับผิด และเต็มใจรับทัณฑ์!”

ว่าแล้ว ฝ่าเทียนหมิงก็ก้มลงศีรษะขนานพื้นอย่างสำนึกผิดต่อซูอี้

หัวใจทุกผู้เรรวน ตกตะลึงตามกัน

ใครเล่าจะคาดคิดว่ามิเพียงนักบวชสูงสุดที่สองจะเกิดปัญหา แต่กระทั่งนักบวชสูงสุดยังมีแผนการซุกซ่อน?

“ฝ่าเทียนหมิง นี่… นี่มันเกิดอันใดขึ้นกันแน่?!”

เลี่ยซิงชวีเดือดดาล

“มิเข้าใจหรือ เจ้าเฒ่านี่คิดครอบครองคันฉ่องเทพกระจ่างชัดไว้เพียงผู้เดียวอยู่นานแล้ว และยังคิดกำจัดนักบวชสูงสุดที่สองฉินเหวินเสี้ยวเพื่อครอบครองไม้เท้าทัณฑ์สวรรค์เป็นของตนอีกชิ้น”

ลั่วเสวียนจีกล่าวเบาๆ “เขาคิดให้ปูปลาสู้กัน แล้วชาวประมงก็ได้ประโยชน์เหมือนยามนี้แหละ ทันทีที่ฉินเหวินเสี้ยวตาย ตามสามัญสำนัก สมบัตินี้ก็ย่อมตกอยู่ในการดูแลของเขาซึ่งเป็นนักบวชสูงสุด จึงเท่ากับทำลายฉินเหวินเสี้ยว ได้อาวุธสังหารยิ่งใหญ่มาอยู่ในมือโดยมิต้องลงแรงไง”

“แต่เขามิคาดคิดว่าวิธีการของสหายเต๋าซูจะแสนเลิศล้ำเพียงพอให้สามสมบัติสูงสุดออกมาแผลงฤทธา และยังทำให้แผนของเขาพังทลาย”

น้ำเสียงของนางเจือความประชดประชันหนาแน่น

ทุกผู้พอเข้าใจแล้ว และชั่วขณะนั้น สายตาที่มองไปยังนักบวชสูงสุดฝ่าเทียนหมิงก็แปรเปลี่ยน

เจ้าเฒ่านี่เร้นกายลึกล้ำยิ่ง!

“ท่านผิดแล้ว”

ทว่าฝ่าเทียนหมิงกลับรำพึงว่า “จริงอยู่ที่ข้าคิดว่าตนได้ครอบครองคันฉ่องเทพกระจ่างชัดไว้เพียงผู้เดียว แต่หาคาดไว้ไม่ว่ายามข่าวคันฉ่องเทพกระจ่างชัดถูกขโมยปรากฏขึ้น ทัศนคติต่อข้าของนักบวชสูงสุดที่สองฉินเหวินเสี้ยวก็แปรเปลี่ยนอย่างมหันต์ มิเห็นข้าเป็นเจ้าเมืองในสายตาอีกต่อไป”

“ตลอดกาลมานี้ กระทั่งผู้พิทักษ์เมืองยังกล้ามิฟังคำสั่งข้า แต่กลับไปพินอบพิเทาต่อฉินเหวินเสี้ยว”

ขณะกล่าวเช่นนั้น สีหน้าของเขาก็ปรากฏเค้าความชิงชัง “ยิ่งกว่านั้น ข้ายังรับรู้ชัดเจนแล้วว่าฉินเหวินเสี้ยวขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทนข้า! เขาลอบติดต่อกับเลี่ยซิงชวีหลายต่อหลายหน หวังร่วมมือกับเลี่ยซิงชวีหาข้ออ้างมาจัดการกับข้า!

“จะมิให้ข้าแค้นได้หรือ?”

เลี่ยซิงชวีเงียบไป ฝ่าเทียนหมิงกล่าวได้ถูกต้อง นักบวชสูงสุดที่สองฉินเหวินเสี้ยวมีความคิดกำจัดฝ่าเทียนหมิงอยู่จริงๆ!

“ดังนั้น ยามเหตุวันนี้เกิดขึ้น เจ้าเลยตั้งใจจะนั่งบนภูดูเสือสู้กันแล้วเก็บเกี่ยวผลประโยชน์สินะ?”

ซูอี้กล่าว

ฝ่าเทียนหมิงยังคงก้มหัวค้างอยู่ท่าเดิม กล่าวด้วยน้ำเสียงขมขื่นทุ้มต่ำ “ใช่ ข้าอยากให้ฉินเหวินเสี้ยวกับท่านสู้กันจนตายไปข้างจริงๆ”

“มิห่วงบ้างเลยหรือไรว่าฉินเหวินเสี้ยวจะชนะ?” ซูอี้ถาม

ฝ่าเทียนหมิงส่ายหน้ากล่าว “ข้าแน่ใจว่าท่านครอบครองวัฏสงสารกับเปลวเพลิงแห่งยุคสมัย มิใช่ผู้ที่ฉินเหวินเสี้ยวจะฆ่าได้เลย!”

“และยังแน่ใจว่านักบวชสูงสุดที่สามเลี่ยซิงชวีก็เข้าข้างท่านอย่างเด็ดเดี่ยวเพราะเหตุนี้”

สีหน้าของเลี่ยซิงชวีมิแน่ชัด แต่ก็มิได้ปฏิเสธ

“คนเรานั้นเห็นแก่ตัว ข้าเองก็มิใช่ข้อยกเว้น”

ฝ่าเทียนหมิงรำพึง “โชคดีที่แม้ข้าจะอยากฆ่าฉินเหวินเสี้ยวจนตัวสั่น อยากครอบครองไม้เท้าทัณฑ์สวรรค์เพียงไหน ข้าก็เกรงกลัวกฎเมืองมาโดยตลอด จึงมิกล้าก่อเรื่องใดๆ อดกลั้นยอมถอย เลือกนั่งบนภูดูเสือสู้กันมาตลอด จึงมิได้ก่อความผิดร้ายแรงใดๆ”

ลั่วเสวียนจีกล่าวค่อนขอด “การฮุบคันฉ่องเทพกระจ่างชัดไปเพราะความโลภส่วนตนก็เท่ากับเหยียบย่ำกฎของเมืองแห่งการเริ่มต้นจมธรณีแล้ว กล่าวได้ด้วยซ้ำไปว่าเหตุวันนี้เป็นฝีมือเจ้าล้วนๆ!”

ลองคิดดู หากคันฉ่องเทพกระจ่างชัดยังอยู่ มีหรือนักบวชสูงสุดที่สองจะกล้าก่อเรื่อง?

สมบัติชิ้นนี้สามารถพินิจกรรมของสรรพสิ่งในเมืองแห่งการเริ่มต้น และสามารถปราบไม้เท้าทัณฑ์สวรรค์ได้ นักบวชสูงสุดที่สองหรือจะกล้าใส่ความว่าร้ายซูอี้?

หากเป็นเช่นนั้น ไม้เท้าทัณฑ์สวรรค์มิปล่อยเขาไว้แน่!

ฝ่าเทียนหมิงรำพึงอย่างหมดอาลัย “ข้าไร้เจตนาแก้ตัว และยามนี้ก็สารภาพผิดออกมาหมดแล้ว ข้ายินยอมรับโทษทัณฑ์ใดๆ!”

เมื่อทุกผู้เห็นเช่นนี้ พวกเขาก็อดทอดถอนใจมิได้

เหตุวันนี้ช่างเปิดหูเปิดตากันโดยแท้

ซูอี้ก้าวเข้ามารับกล่องไม้สีดำไป ก่อนจะกล่าวว่า “ในฐานะเจ้าเมือง มิรู้หรือว่าสามสมบัติสูงสุดนี้มิอาจครอบครองเป็นของคนผู้ใดได้โดยแท้จริง?”

ฝ่าเทียนหมิงกล่าว “ตลอดกาลนานมา พวกเราล้วนคิดว่าวัฏสงสารสาบสูญจากโลกหล้าอย่างถาวร และเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยอันเป็นกุญแจเบิกหนทางแห่งบรรพเทวาก็หายไปด้วย คนนอกใดๆ จึงจะมิมายังเมืองแห่งการเริ่มต้นอีก”

“ด้วยเหตุนี้ แม้จะมิอาจครอบครองสมบัติทั้งสามนี้ได้โดยแท้จริง ขอเพียงควบคุมพวกมันได้ ผู้ใดเล่าจะมิหวั่นไหว?”

ทันใดนั้น ซูอี้ก็เข้าใจ

สรุปแล้วก็เป็นเพราะอำนาจวัฏสงสารสาบสูญนาน วิถีแห่งบรรพเทวามิได้เปิดเนิ่นนานเกินไป

นักบวชสูงสุดที่หนึ่งและสองจึงบังเกิดความโลภ!

จนก่อเกิดเป็นเหตุวันนี้

ซูอี้ส่ายหน้า ทิ้งความคิดฟุ้งซ่านทั้งหลาย

กริ๊ก!

เขายกมือเปิดกล่องไม้สีดำออก

ทันใดนั้น คันฉ่องสำริดบานหนึ่งก็ทะยานออกมา เจิดรัศมีจรัสจ้าทะยานเวหา

คันฉ่องสำริดบานนั้นสาดส่องเจิดจ้าราวตะวันฉาย

ปราณอันยิ่งใหญ่ทรงพลังพลุ่งพล่านเข้าสู่กฎสวรรค์ทั่วเมืองแห่งการเริ่มต้น

คันฉ่องเทพกระจ่างชัด!

คันฉ่องเทพคล้อยสูง กระจ่างชัดทุกแห่งหน!

ไม่ว่าสิ่งใดในเมืองล้วนมิอาจรอดพ้นการรับรู้ของคันฉ่องเทพกระจ่างชัดได้

เมื่อสมบัตินี้ปรากฏขึ้น เทพชั้นสูงทั้งหลายซึ่งถูกไม้เท้าทัณฑ์สวรรค์จองจำพลันเปลี่ยนสีหน้า

ก่อนหน้านี้ พวกเขาไม่ยอมรับว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของนักบวชที่สองฉินเหวินเสี้ยวเพราะไร้ผู้ใดมีหลักฐาน

ทว่ายามนี้ เมื่อคันฉ่องเทพกระจ่างชัดปรากฏ พวกเขาก็ตระหนักแล้วว่าครานี้ พวกเขาแย่แล้วจริงๆ!