บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2085 ตัวประกัน

บทที่ 2085 ตัวประกัน

ผลึกศิลาเหล่านั้น เต็มไปด้วยพลังอันหมองหม่นที่แตกเป็นเสี่ยงๆ

มีกฎเกณฑ์ลึกลับ อำนาจวิเศษ ประสบการณ์การฝึกฝน และอื่นๆ อีกมากมาย

เห็นได้ชัดว่าพวกมันล้วนเป็นมรดกมหาวิถีที่ทวยเทพผู้ถูกเปลี่ยนเป็นโลกเร้นลับแห่งนี้เคยเชี่ยวชาญ

“ใช่แล้ว วิญญาณร้ายเหล่านั้นเดิมถูกเปลี่ยนมาจากพลังวิญญาณของทวยเทพ ถึงแม้พวกเขาจะตายไปแล้ว แต่ล้วนเต็มไปด้วยความทรงจำและพลังของทวยเทพตอนที่ยังมีชีวิตอยู่”

ซูอี้ครุ่นคิดสักพัก ก่อนจะเข้าใจ

ผลึกศิลาที่ข้องเกี่ยวกับวิญญาณเทพเหล่านี้มีค่ายิ่ง มีเพียงตัวตนขอบเขตมหาศาลเท่านั้นที่จะได้มาครอง ตามแต่โอกาสอันสมควร

น่าเสียดาย ในสายตาของซูอี้ มันไม่มีค่ามากนัก

หนึ่งคือมรดกมหาวิถีที่อยู่ภายในผลึกศิลาวิญญาณเหล่านี้มีขนาดเล็กมากเกินไป เป็นเพียงส่วนน้อยเท่านั้น ทั้งยังอยู่ในสภาพไม่สมบูรณ์

สองคือเขามีวิถีเต๋าที่สมบูรณ์ กับประสบการณ์การต่อสู้ตลอดชั่วชีวิตของหลี่ฝูโหยว ทำให้ซูอี้ดูแคลนสิ่งเหล่านี้ยิ่งนัก

ทว่า ซูอี้ยังคงเก็บผลึกศิลาเหล่านี้ไป

เขาไม่สามารถใช้มันเพื่อตัวเองได้ แต่สามารถใช้มันในฐานะเสบียงสำหรับวานรตัวน้อยได้…

บนเส้นทางข้างหน้า ซูอี้ได้เผชิญหน้ากับวิญญาณร้ายตนแล้วตนเล่า ซึ่งเขาได้กวาดล้างพวกมันจนสิ้น

นอกจากเก็บเกี่ยวผลึกศิลาวิญญาณบางส่วนแล้ว เขายังเก็บโอสถบางส่วนตามทางได้อีกด้วย

โอสถเหล่านี้พิเศษยิ่ง ตามการคาดเดาของซูอี้ พวกมันน่าจะเกิดจากการหลอมรวมของปราณโลหิตหลังจากการตายของทวยเทพ เมื่อเวลาผ่านไป โอสถเหล่านี้ที่ได้รับการหล่อเลี้ยงจนเติบโต จึงแผ่กลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ออกมา

สำหรับซูอี้ โอสถวิเศษเหล่านี้มีค่า เขาสามารถใช้ได้

ไม่ช้า ซูอี้ได้พบสายแร่และวัสดุศักดิ์สิทธิ์บางส่วน พวกมันเต็มไปด้วยกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ เป็นวัสดุศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริง

สิ่งเหล่านี้ เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของเส้นเอ็น กระดูก และเลือดเนื้อของทวยเทพอย่างเห็นได้ชัด

การได้เห็นความจริงเหล่านี้ ทำให้ในใจซูอี้รู้สึกแปลกประหลาดเล็กน้อย

ทวยเทพที่เคยสูงส่งยิ่งใหญ่ ตกลงสู่ทะเลดาราเทพผันแปร กลายเป็นโลกเร้นลับ

ในร่างกาย วิญญาณ ลมปราณโลหิต มัดกล้ามกระดูก รวมถึงเลือดเนื้อผิวหนังถูกเปลี่ยนเป็นสมบัติที่แตกต่างกัน กลายเป็นโอกาสมากมายในสายตาของคนนอก!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ก็ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัว และอดเศร้าโศกเล็กน้อยไม่ได้

ไม่ช้า ซูอี้หยุดครุ่นคิด

ในจิตสัมผัสของเขา สัมผัสได้ว่าในสถานที่ไกลออกไป มีกลิ่นอายน่าประหลาดของพลังมหาวิถีอยู่

ไม่แปลกใจเลย ว่ามีโอกาสกลายเป็นเทพซ่อนอยู่ที่นั่น!

แทบจะในเวลาเดียวกัน ซูอี้สัมผัสได้เช่นกัน ว่ามีการต่อสู้กำลังเกิดขึ้นที่นั่น!

……

ปัง!

ในโลกที่ปกคลุมด้วยความโกลาหล ปี้คงหลิวถูกเล่นงานอีกครั้ง ร่างกระแทกกับพื้นไปไกลหลายร้อยจั้ง ฝุ่นควันอบอวลทั่วท้องนภา

มีเสียงหัวเราะดังสนั่นมาจากใกล้ๆ

ปี้คงหลิวกัดฟัน ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก

ร่างกายของเขาแตกหัก เส้นผมยาวยุ่งเหยิง ใบหน้าซีดเซียว มีรอยฝ่ามือโลหิตบนแก้ม

เห็นได้ชัดว่ามีใครบางคนตบหน้าเขา!

ไกลออกไป กลุ่มบุตรและบุตรีแห่งสวรรค์กำลังมองการต่อสู้ ด้วยความยินดีในความโชคร้ายของอีกฝ่าย

หมีเยี่ยอวิ๋นผู้เป็นบุตรแห่งสวรรค์ไร้เทียมทานจากศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์อยู่ในนั้นเช่นกัน

ส่วนผู้ที่ใช้ฝ่ามือฟาดใส่ปี้คงหลิวอย่างรุนแรง คือจินปู้อี๋!

“ครั้งนี้ ซูอี้ไม่สามารถช่วยเจ้าได้อีกแล้ว!”

จินปู้อี๋ยิ้มเหี้ยม สายตาเกรี้ยวกราด

ขณะพูด เขาสาวเท้าเข้าหาปี้คงหลิว

ในตอนนั้นที่ทะเลสาบเมฆคล้อยในอาณาจักรนิตย์ทิวาจินปู้อี๋เคยต่อสู้กับปี้คงหลิว

ในช่วงวิกฤติ เป็นซูอี้ผู้ยืนหยัดขึ้นมา เพื่อสนับสนุนปี้คงหลิว ก่อนจัดการกับจินปู้อี๋อย่างหนัก

เรื่องนี้ บุตรและบุตรีแห่งสวรรค์จำนวนมากต่างรับรู้

พวกเขารู้เช่นกัน ว่าเหตุผลที่ทำไมจินปู้อี๋จัดการกับปี้คงหลิว ก็เพื่อการแก้แค้น แล้วระบายความเกลียดชังในใจ

ปัง!!

ไม่ช้า ปี้คงหลิวลอยขึ้นในอากาศอีกครั้ง กระดูกไหล่ของเขาแตกสลาย พังไม่เป็นชิ้นดี

“ถ้าเจ้ากล้านักก็ฆ่าข้าเลยสิ แต่หากไม่กล้า นั่นเท่ากับว่าเจ้ามันขี้ขลาด!”

ปี้คงหลิวกัดฟันก่อนเปิดปากพูด สายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“เหอะ! ข้าไม่ถูกหลอกหรอก”

จินปู้อี๋กล่าวอย่างราบเรียบว่า “ในการต่อสู้ระหว่างบุตรแห่งสวรรค์ มีเพียงผู้ชนะและผู้แพ้ ถ้าเจ้าตาย ข้าก็ต้องแบกรับความรับผิดชอบ เห็นได้ชัดว่าได้ไม่คุ้มเสีย”

“แต่ว่า…” เขาเปลี่ยนเรื่อง ก่อนยิ้มเหี้ยมออกมา “ในความเห็นของข้า การได้เหยียบย่ำเจ้าอย่างหนัก จนอับอายขายขี้หน้า จนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี นั่นทำให้ข้ามีความสุขยิ่งกว่าการฆ่าเจ้าเสียอีก!”

บุตรและบุตรีแห่งสวรรค์บางส่วนเห็นพ้อง กล่าวว่า “ปี้คงหลิว รีบก้มหัวยอมรับความพ่ายแพ้ได้แล้ว จินปู้อี๋อาจจะไว้หน้าเจ้าก็ได้ หาไม่แล้ว คงเป็นการยากมากที่เจ้าจะหนีรอดได้ในวันนี้!”

ปี้คงหลิวกัดฟัน ไม่ปริปากแต่อย่างใด

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้น “น่าเบื่อจัง จินปู้อี๋มีน้ำยาแค่นี้หรือ?”

ทุกคนตกตะลึง ก่อนเงยหน้ามอง พบว่าเป็นเฟิงอู๋จี้ที่พูดขึ้นมา

“เฟิงอู๋จี้ เจ้าพยายามจะปกป้องปี้คงหลิวงั้นหรือ?”

จินปู้อี๋ขมวดคิ้ว

“ไม่ใช่อย่างนั้น ข้าแค่ไม่ชอบความโง่ของเจ้าก็เท่านั้นเอง”

เฟิงอู๋จี้กอดอก กล่าวประชดประชันว่า “เจ้าเคยถูกซูอี้เหยียบย่ำมาก่อน จนเสียหน้ามาแล้ว แต่ไม่กล้าล้างแค้นซูอี้ ทว่าคิดระบายโทสะกับคนอื่นแทน แบบนี้มันต่างอะไรกับคนโง่ขี้โมโหไร้ความสามารถกันเล่า?”

ทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง

สีหน้าของจินปู้อี๋พลันมืดมน กล่าวว่า “เฟิงอู๋จี้ เก็บคำพูดประชดประชันของเจ้าไว้เถอะ ข้าได้ยินมาว่าตอนเจ้าอยู่ในสมรภูมิแห่งยุคสมัย ณ แดนเซียน เจ้ากลัวซูอี้จนตัวสั่น จนทำให้จอมเทพเหล่านั้นระเบิดหัวเราะออกมา! ว่ากันว่าในตอนนั้นผู้อาวุโสของเจ้าบรรพชนปิศาจราหูต่างอับอายก็เพราะเจ้า!”

มุมปากของเฟิงอู๋จี้กระตุก

เรื่องนี้ กลายเป็นเรื่องขบขันทั่วทั้งโลกเทพ

ด้วยเหตุนี้ หลังกลับมาที่โลกเทพ เขาจึงถูกตำหนิโดยคนในตระกูลและผู้อาวุโสเป็นจำนวนมาก

ทว่า เขาไม่สนใจ

เพราะเขารอดชีวิตกลับมาได้!

“อย่างน้อยข้าก็รู้ตัวเองดี แต่เจ้า กล้าระบายโทสะแต่กับคนอื่น ไม่รู้หรือไงว่ามันน่าอับอายแค่ไหน?”

เฟิงอู๋จี้เย้ยหยันแล้วกล่าวว่า “ถ้าข้าเป็นบรรพชนในตระกูลของเจ้า คงโกรธจนแทบกระแทกฝาโลงออกมาแล้ว”

“เจ้า…” จินปู้อี๋แทบเดือดดาล

หมีเยี่ยอวิ๋นขมวดคิ้ว กล่าวอย่างไม่พอใจว่า “พอได้แล้ว! เลิกสนใจเฟิงอู๋จี้ แล้วมาจัดการปี้คงหลิวดีกว่า เอาสมบัติของเขามา ไม่มีเวลาให้เสียแล้ว”

“ได้”

จินปู้อี๋พยักหน้า

เขาก้าวไปข้างหน้า หมายจะเล่นงานปี้คงหลิว

“ช้าก่อน!”

เฟิงอู๋จี้พลันปรากฏตัวบนทางที่จินปู้อี๋เดิน กล่าวว่า “แพ้ชนะตัดสินไปแล้ว อย่าทำอะไรรุนแรงอีกเลย!”

“เจ้าจะช่วยปี้คงหลิวงั้นหรือ?”

สีหน้าของจินปู้อี๋มืดมน

หมีเยี่ยอวิ๋นไม่พอใจเช่นกันก่อนกล่าวว่า “เฟิงอู๋จี้ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอันใดกับเจ้า อย่าก้าวก่ายจะดีกว่า หาไม่แล้ว ระวังจะเจอปัญหาโดยไม่รู้ตัว!”

เฟิงอู๋จี้ถูจมูก จากนั้นถอนหายใจยาวออกมา ยิ้มแล้วกล่าวว่า “เดิมทีข้าอยากเป็นคนใจแข็ง แต่เรื่องในวันนี้ ในเมื่อข้าเลือกที่จะยืนหยัดแล้ว ก็ต้องจัดการให้เรียบร้อย!”

ทุกคนตกตะลึง สีหน้ากลายเป็นไม่ยินดีขึ้นมา

ปี้คงหลิวประหลาดใจยิ่ง ไม่คาดคิดว่าเฟิงอู๋จี้จะยืนอยู่ข้างเขา

ตอนนี้เอง เสียงที่เปี่ยมด้วยความอารมณ์ดังขึ้น

“นับว่าเจ้าชาญฉลาดนัก”

แม้เสียงไม่ดังนัก แต่ก็ลอยเข้าหูของทุกคนชัดเจน

ทุกคนเห็นทันที ว่ามีชายร่างสูงปรากฏขึ้นจากไกลๆ ชุดคลุมสีเขียวปลิวไสว ดูโอ่อ่าไร้การคุกคาม

แต่เมื่อใบหน้าของคนผู้นั้นชัดเจน บุตรและบุตรีแห่งสวรรค์ทั้งหมดราวกับถูกสายฟ้าฟาด สีหน้าเปลี่ยนไปมาก

ซูอี้!!

ทำไมหมอนี่ถึงมาอยู่ที่นี่?

ทวยเทพที่รออยู่นอกเขตลับปล่อยให้คนบาปผู้นี้เข้ามาได้อย่างไร?

โดยเฉพาะจินปู้อี๋ หนังศีรษะของเขาชาด้านด้วยความตกตะลึง อ้าปากหอบหายใจ เขาไม่มีวันลืม การต่อสู้ที่ทะเลสาบเมฆคล้อยในอาณาจักรนิตย์ทิวาว่าตนถูกซูอี้ปู้ยี่ปู้ยำมากแค่ไหน

“ทำไมถึงเป็นเขา!” หัวใจของหมีเยี่ยอวิ๋นสั่นสะท้าน ร่างกายตึงเครียดอย่างเงียบงัน

การต่อสู้ที่ทะเลสาบเมฆคล้อย ซูอี้เคยเด็ดศีรษะทวยเทพจำนวนมากด้วยตัวเอง แม้กระทั่งพุทธองค์เจียโม่ลงมือเอง ยังล้มเหลวในการจัดการกับซูอี้

ทั้งหมดนี้ ทำให้หมีเยี่ยอวิ๋นหวาดกลัว ก่อเกิดเป็นเงาในใจ

“สหายเต๋าซู…”

ดวงตาของปี้คงหลิวเบิกกว้าง ด้วยความไม่อยากเชื่อ

เฟิงอู๋จี้รู้สึกโล่งอก เผยสีหน้าซับซ้อนแล้วกล่าวว่า “จริงด้วย ก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้เข้าใจผิด จมูกวัวคือสหายเต๋าที่แสร้งเป็นจริงด้วย”

จมูกวัวที่เขาพูดถึง คือหนิวหวง

ซูอี้กล่าวว่า “ที่เจ้ายืนหยัดสนับสนุนปี้คงหลิวในครั้งนี้ เพราะเจ้ามองตัวตนข้าออกอย่างนั้นสินะ”

เฟิงอู๋จี้ตอบตามตรงว่า “ข้านึกอยู่แล้ว ว่าเล่ห์เหลี่ยมเช่นนี้ ไม่อาจปกปิดจากสายตาของสหายเต๋าได้”

“ไม่ฉลาดเท่าไรเลยนะ”

ซูอี้มองเฟิงอู๋จี้ด้วยสีหน้าอย่างมีนัย

จากนั้น ชายหนุ่มพลันถอนสายตา หันมองพวกจินปู้อี๋ไป

พวกเขาไม่ปริปากอะไร ทำได้แค่มอง ยิ่งหมีเยี่ยอวิ๋น และพวกจินปู้อี๋ยิ่งเย็นเยือกไปถึงหัวใจ วิญญาณของพวกเขาถูกแช่แข็ง ยืนนิ่งเหมือนกับห่าน ไม่กล้าขยับไปไหน

“พวกข้า… พวกข้าเป็นเพียงคนไม่สำคัญ ความคับแค้นใจทั้งหลายไม่ข้องเกี่ยวกับพวกข้า เจ้า… อย่าโกรธพวกข้าเลย”

บุตรแห่งสวรรค์ผู้หนึ่งกล่าวติดอ่าง เหงื่อเย็นไหลออกจากหน้าผาก

“คนไม่สำคัญหรือ?”

ซูอี้เผยยิ้มที่ไม่ใช่ยิ้มออกมา “คนไม่สำคัญสามารถกลั่นแกล้งสหายของข้าอย่างไร้ยางอายได้อย่างไร?”

ปี้คงหลิวตกตะลึง สหายงั้นหรือ?

ซูอี้นับเขาเป็นสหายอย่างนั้นหรือ?

ผ่านไปสักพัก หัวใจของปี้คงหลิวพลันปั่นป่วน เขาทั้งปีติ มีความสุข และตื่นเต้นจนยากจะอธิบาย!

“ซูอี้ พวกข้าไม่กลัวตายหรอกนะ หากจะฆ่าก็เอาเลย ขอแค่เจ้าอย่าใช้โอกาสนี้มาทำให้พวกข้าอับอาย!”

จินปู้อี๋กล่าวเสียงต่ำ

เพี้ยะ!

ใบหน้าของจินปู้อี๋ถูกตบ ทำให้โลหิตทะลักออกจากปากและจมูก ฟันหลายซีหลุดออกมา เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดลอดออกจากปาก ก่อนตัวคนจะลงไปหมอบกับพื้น

“เจ้า…”

จินปู้อี๋หวาดกลัว ดวงตาแทบถลนออกมา

ซูอี้กล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “ในเมื่อเจ้าไม่กลัวตาย ขอข้าดูหน่อยว่าตอนเจ้าตายเป็นอย่างไร”

สีหน้าของจินปู้อี๋ผันผวน ดวงตาสบกับซูอี้ สีหน้าเต็มไปด้วยความเสียดาย

“ทำไมยังไม่ตายอีก?” ซูอี้ถาม

จินปู้อี๋จนคำพูด รู้สึกไม่สบายใจยิ่งนัก

“ความกล้าน้อยนิดนัก ยังกล้ามาอ้างว่าไม่กลัวตายอีก เหลวไหลสิ้นดี”

ซูอี้อดที่จะส่ายหน้าไม่ได้

ย้อนกลับไปที่แดนเซียน เขาไม่ได้สนใจสิ่งที่เรียกบุตรแห่งสวรรค์เหล่านั้นแต่อย่างใด

นับประสาอะไรกับตอนนี้?

ถึงอย่างนั้น ชายหนุ่มก็ไม่สนใจที่จะกลั่นแกล้งผู้อื่นเช่นกัน

อย่างในตอนนี้ บุตรแห่งไร้สวรรค์ไร้เทียมทานผู้อวดดีอย่างหมีเยี่ยอวิ๋น ยังหวาดกลัวจนเงียบเช่นกัน ราวกับกำลังเดินอยู่บนน้ำแข็งบางก็ไม่ปาน!

“ไม่ต้องห่วง ข้าไม่สนเรื่องฆ่าเจ้าหรอก”

ซูอี้กล่าวว่า “ทว่า สุดท้ายเจ้าจะเป็นหรือตาย ก็ขึ้นอยู่กับท่าทีของทวยเทพที่หนุนหลังนั่นแหละ”

ขณะกล่าว เขาสะบัดแขนเสื้อ สำแดงอำนาจวิเศษที่มีออกมา สะกดบุตรแห่งสวรรค์เหล่านั้นเอาไว้ ก่อนใส่ไว้ในแขนเสื้อ

“ถ้างั้น… แล้วข้าล่ะ?”

เฟิงอู๋จี้รู้สึกผิด “สหายเต๋าจะไม่ทำให้คนฉลาดเช่นข้าอับอายใช่หรือไม่?”

ซูอี้อดที่จะหัวเราะไม่ได้ ตอบว่า “มันก็พูดยากอยู่ เอางี้ ตอนที่ข้าออกไป เจ้าตามมากับข้าหน่อยสิ”

เฟิงอู๋จี้พลันตระหนักได้ มีกำลังใจขึ้นมา กล่าวด้วยความตื่นเต้นว่า “ให้ข้าเป็นตัวประกันของสหายเต๋าหรือ? เรื่องนี้ข้าทำได้!”

ซูอี้ “…”