บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2093 ร่วมมือกับข้า นับเป็นเกียรติวาสนา

บทที่ 2093 ร่วมมือกับข้า นับเป็นเกียรติวาสนา

สำเภาศึกนั้นยิ่งใหญ่เยี่ยงขุนเขาศักดิ์สิทธิ์ละล่องผ่านจักรวาลพร่างดาว บดขยี้ธารดารา เผยอำนาจคุกคามร้ายแรงยิ่งนัก

เพียงมองจากไกลๆ ไม่ว่าผู้ใดก็ล้วนเกิดความกดดัน

“นั่นคือ ‘สำเภาศึกคล้อยไล่ดารา’ ของตระกูลฉินโบราณ!”

“กล่าวกันว่าตัวสำเภาศึกเช่นนี้แปรเปลี่ยนมาจากสมบัติเทพแห่งยุคสมัยระดับสูงสุด และยามขับเคลื่อนอย่างสุดกำลังก็สามารถกระหน่ำสังหารเทพได้!”

“ตระกูลฉินโบราณ? หรือว่าจะเป็น……”

……บริเวณนั้นมีเสียงหารือดังขึ้นมากมาย

ไม่นานนัก สายตามากมายก็มองมาทางซูอี้

ใครเล่าจะลืมว่าครั้งอยู่ในเมืองแห่งการเริ่มต้น ซูอี้ใช้ไม้เท้าทัณฑ์สวรรค์สังหารนักบวชสูงสุดที่สองฉินเหวินเสี้ยว?

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสำเภาศึกคล้อยไล่ดาราของตระกูลฉินโบราณนี้ น่าจะมาเพื่อซูอี้!

ชั่วขณะนั้น ทวยเทพมากมายลอบลำพองใจ

ทันใดนั้น ซูอี้ก็กล่าวเบาๆ ว่า “หากภายหน้าเกิดข้อพิพาท พวกเจ้าจะได้ขึ้นไปก่อน”

ทุกผู้ตกใจ “!!!”

ชั่วขณะนี้ พวกเขาล้วนแต่รู้สึกโกรธจนแทบบ้า อยากเต้นเร่าด่ามารดาเสียเหลือเกิน

“หากปฏิเสธและภายหน้าเริ่มสงคราม ข้าจะไม่ไยดีชีวิตของบุตรและบุตรีแห่งสวรรค์เหล่านั้นอีก”

ซูอี้จิบสุราอย่างสำราญใจ

“เจ้า……”

ไม่ว่าทวยเทพเหล่านั้นจะบ่มเพาะขัดเกลาอารมณ์มาดีเพียงไร พวกเขาในยามนี้ก็ล้วนขบฟันแน่นแทบแตก

หลังจากสำเภาศึกคล้อยไล่ดาราเคลื่อนเข้ามาจากระยะไกล มันก็หยุดลอยนิ่งอยู่ไกลๆ

จากนั้นตัวตนกลุ่มหนึ่งพลันเดินออกมาที่บริเวณหัวเรือ

มีทั้งชายหญิง บรรยากาศรอบกายยิ่งใหญ่อัศจรรย์นัก

โดยเฉพาะชายชุดแดงผมขาวซึ่งยืนอยู่หน้าสุด เขาเป็นเทพชั้นสูง!

“หือ? สหายเต๋าเริ่น เริ่นเป่ยโหยว! ฮ่าๆๆ พวกเจ้าก็อยู่ที่นี่ด้วยรึ ประเสริฐนัก!”

เมื่อเห็นเริ่นเป่ยโหยว เหวินเซียวและคนอื่นๆ รวมทั้งชายผมขาวในชุดแดงก็อดเสสรวลมิได้

“หากเข้าใจไม่ผิด ครั้งนี้พวกเจ้าเองก็มาจัดการกับซูอี้ผู้นั้นด้วยใช่หรือไม่?”

ชายผมขาวในชุดแดงเอ่ยถามพลางแย้มยิ้ม

เห็นเช่นนี้ ซูอี้ก็เข้าใจทันทีว่าเริ่นเป่ยโหยวและทวยเทพจากขุมกำลังหลักแห่งโลกเทพได้ลอบติดต่อกับตระกูลฉินโบราณตั้งแต่อยู่ในเมืองแห่งการเริ่มต้นแล้ว

มิเช่นนั้น ชายผมขาวในชุดแดงจะไม่มีวันจำเริ่นเป่ยโหยวและคนอื่นๆ ได้ทันทีที่พบหน้า และแสดงท่าทีสนิทสนมเช่นนี้ได้

“นี่……”

พวกเริ่นเป่ยโหยวอึกอักมองหน้ากัน

พวกเขาควรตอบเช่นไรดี?

“กระไรเล่า ไม่ใช่หรือ?”

รอยยิ้มของชายผมขาวในชุดแดงเลือนลง เมื่อตระหนักแล้วว่าสถานการณ์มีบางสิ่งผิดแปลก

เริ่นเป่ยโหยวกระแอมแห้งๆ และกล่าวว่า “พี่ชายร่วมวิถี สถานการณ์ในตอนนี้ค่อนข้างอิหลักอิเหลื่อ โปรดให้ข้า…”

ก่อนที่เขาจะทันพูดจบ ซูอี้พลันขัดขึ้น “ให้ข้าพูดเถอะ”

เขาเก็บไหสุราเข้าไปในแขนเสื้อ ก้าวออกมาข้างหน้า สายตามองไปที่ชายผมขาวในชุดแดงและกล่าวว่า “เจ้ามาหาข้าสินะ?”

“ไม่ผิด!”

สายตาของชายผมขาวในชุดแดงแข็งกร้าวระคนดุดัน “ไอ้หนู เจ้าทำผิดต่อกฎเมืองแห่งการเริ่มต้น ควบคุมไม้เท้าทัณฑ์สวรรค์มาฆ่าฉินเหวินเสี้ยวจากตระกูลข้า เพียงเพราะเรื่องนี้เจ้าก็ต้องตายแล้ว!”

ยอดฝีมือทั้งหลายที่อยู่ข้างกายเขาล้วนเพ่งมองมาอย่างมาดร้าย

“พี่ชายร่วมวิถี โปรดฟังคำอธิบายของข้าเถิด”

เริ่นเปยโหยวกล่าวขึ้นอีกครั้ง “ซูอี้ผู้นี้ เขา……”

ทว่าพูดไม่ทันไรก็ถูกอีกฝ่ายขัดขึ้นอีกแล้ว “เจ้าได้ยินไม่ชัดหรือไร พวกเขามาฆ่าข้า! หากเป็นเช่นนี้ ไยต้องถามมากความ”

ว่าแล้ว ชายหนุ่มพลันเคลื่อนกายผ่านเวหา หนึ่งดาบในมือกวัดแกว่งอยู่กลางหาว

สีหน้าของเริ่นเป่ยโหยว พุทธองค์เจียโม่ เหวินเซียวและเทพทั้งทลายล้วนเปลี่ยนแปร แสนเดือดดาลแทบกระอักเลือด

มีหรือพวกเขาจะไม่เข้าใจว่าในใจของซูอี้กำลังคิดอันใด?

พวกชายผมขาวในชุดแดงจากตระกูลฉินโบราณเองก็ประหลาดใจ พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าซูอี้จะกล้าเสียจนอาจหาญลงมือโจมตีพวกเขาตรงๆ!

“แมลงเม่าบินเข้ากองเพลิง รนหาที่ตาย!”

ชายผมขาวในชุดแดงยิ้มเหี้ยมขณะที่ตวัดมือลงมา

ตู้ม!!

สำเภาศึกคล้อยไล่ดารากู่ก้อง ลำเรืออันยิ่งใหญ่ราวบรรพตศักดิ์สิทธิ์เรืองประกายเจิดจรัส พุ่งทะลวงตรงเข้าใส่ซูอี้

เคร้ง!

อักขระฟาดแหวกผ่านอากาศ ทอรัศมีทองสว่างขวางการโจมตีนี้ไว้อย่างเฉียบพลัน

ผู้ลงมือคือพุทธองค์เจียโม่ เนตรวัชระของเขาวาวโรจน์ ร่างเปี่ยมด้วยเพลิงพุทธะอันไร้ประมาณ และเผยอำนาจอันน่าสะพรึงกลัว

เทพชั้นสูงในบริเวณใกล้เคียงเองก็พุ่งเข้ามาด้วยสีหน้าไม่ชวนมอง

ชีวิตของบุตรและบุตรีแห่งสวรรค์ทั้งหลายล้วนอยู่ในมือของซูอี้ ดังนั้นแม้พวกเขาจะไม่เต็มใจ แต่ก็ไม่อาจอยู่เฉยปล่อยอีกฝ่ายถูกฆ่าได้

“พวกเจ้าทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?”

สีหน้าของชายผมขาวในชุดแดงบิดเบี้ยว “อยากจะเป็นศัตรูกับตระกูลฉินโบราณกันหรือไร!”

ยอดฝีมือจากตระกูลฉินต่างก็โกรธขึ้ง

มีเพียงซูอี้ผู้แย้มยิ้ม ยังคงโจมตีใส่สำเภาศึกคล้อยไล่ดาราอย่างต่อเนื่อง

ดาบเคียงประชิดกู่ร้องยาวนาน ฟาดฟันปราณดาบถาโถม

“ฆ่า!”

ชายผมขาวในชุดแดงแผดเสียงร้อง ทุ่มกำลังโจมตีร่วมกับยอดฝีมือจากตระกูลฉินโบราณคนอื่นๆ

จักรวาลพร่างดาวเดือดพล่าน เกิดเหตุการณ์โกลาหลขึ้นมา

ทวยเทพทั้งหลายอึดอัดใจเสียจนแทบกระอักเลือด แต่ก็จำต้องยอมตายเอาดาบหน้า ลงมือช่วยซูอี้สลายการโจมตีเหล่านี้

ยอดฝีมือตระกูลฉินโบราณทั้งหลายต่างมีโทสะเช่นกัน

ตีให้ตายอย่างไร พวกเขาก็ไม่คาดคิดเลยว่าทวยเทพซึ่งร่วมมือกับพวกเขาก่อนหน้านี้จะช่วยซูอี้จัดการพวกตนแทน!!

“ฆ่า! ฆ่าคนต่างถิ่นพวกนี้ให้หมด!!”

ใครบางคนกู่คำราม

“ว่าแล้วเชียว พวกคนนอกพึ่งพาไม่ได้สักคน!”

มีผู้ตะโกนขึ้นมา

“ตระกูลฉินโบราณของข้าจะไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าไป!!”

……ทั่วทุกทิศเกิดจลาจล เสียงด่าทอเอ็ดอึงไม่ขาดสาย

เทพชั้นสูงเหล่านั้นต่างพยายามอธิบายหลายต่อหลายหนในทีแรก แต่เป็นเพราะสถานการณ์ในศึกกำลังเดือดพล่าน คำอธิบายของพวกเขาจึงไร้ผู้ฟังโดยสิ้นเชิง

และไม่มีผู้ใดเชื่อ!

อีกทั้งคนจากตระกูลฉินโบราณเหล่านั้นก็เริ่มโจมตีทวยเทพทั้งหลาย

เทพชั้นกลางบางผู้ถูกสังหารทันที โลหิตกระเซ็นสาดย้อมจักรวาลพร่างดาว

สิ่งนี้ทำให้เริ่นเป่ยโหยว พุทธองค์เจียโม่และคนอื่นๆ ล้วนรำคาญใจ พวกเขาต่างละทิ้งความเกรงใจ เผยเนื้อแท้ พลันโจมตีอย่างเต็มกำลัง

“ฆ่า! ฆ่าไอ้พวกตระกูลฉินโบราณงี่เง่าพวกนี้เสีย!”

เริ่นเป่ยโหยวตวาดอย่างโมโห คว้าสมบัติวิเศษโจมตีสำเภาศึกคล้อยไล่ดารา

“มารดามันเถอะ คิดว่าพวกเรารังแกง่ายนักหรือ?”

เหวินเซียวเองก็เหลืออด เมื่อเห็นความตายอย่างน่าสยดสยองของเทพชั้นกลางสองคนจากศาลปีศาจเก้าลึกล้ำของตน ดวงตาที่ถูกย้อมเลือดแดงก่ำของเขามีหรือจะใส่ใจเรื่องอื่นได้?

เปรี้ยง!

จักรวาลพร่างดาวถิ่นนี้สะท้านไหว คลื่นทำลายล้างโหมกระหน่ำ

ซูอี้ขว้างดาบละล่องข้ามนภาเยี่ยงเส้นแสง วูบไหวในสมรภูมิ และยิ่งลากให้สถานการณ์ทั่วทิศแปรเปลี่ยน

ไม่ว่าเขาจะปรากฏตัวขึ้นที่ใด ชายหนุ่มจะกลายเป็นตาพายุบนสมรภูมิ ก่อพายุประหัตประหารอันน่าเกรงขามเสมอ

คนจากตระกูลฉินโบราณล้วนอยากฆ่าเขา

ขณะที่ทวยเทพช่วยเหลือเขาอย่างสุดกำลังด้วยห่วงชีวิตบุตรและบุตรีแห่งสวรรค์ในกำมือของชายหนุ่ม

ชั่วขณะนั้น เสียงโห่ร้องและฆ่าฟันดังให้ได้ยินทุกแห่งหน สมบัติกระทบกันไปมา เสียงร้องลั่นดังแว่วมาชวนให้หนาวสะท้านเป็นครั้งคราว

“ตาย!!”

ดวงตาของชายผมขาวแดงก่ำ ขณะเหวี่ยงมีดฟาดฟันซูอี้อย่างกระแทกกระทั้น

เคร้ง!!

มีดเล่มนั้นถูกเหวินเซียวขัดขวางไว้

นอกจากนั้น การโจมตีของเริ่นเป่ยโหยวกับพุทธองค์เจียโม่ยังกระแทกร่างชายผมขาวในชุดแดงให้กระเด็นออกไป พวกเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส

ซึ่งซูอี้ก็ฉวยโอกาสนี้พุ่งเข้ามา ชายหนุ่มเงื้อดาบในมีดขึ้นก่อนจะฟาดฟันลงมา

ฉัวะ!!

ชายผมขาวในชุดแดงถูกผ่าเป็นสอง ตกตายอย่างอนาถในทันที

ช่วงเวลานี้ เริ่นเป่ยโหยวกับเทพชั้นสูงทั้งหลายล้วนสั่นสะท้านด้วยความตกตะลึงอยู่ในใจ พวกเขาตื่นขึ้นจากภวังค์โทสะเฉียบพลัน เมื่อตระหนักได้ว่ามีบางสิ่งไม่ชอบมาพากล

ชายผมขาวในชุดแดงมีนามว่าฉินไท่เหลย เป็นผู้ทรงอำนาจคนหนึ่งของตระกูลฉินโบราณ

ทันทีที่เขาตาย มันก็เทียบได้กับสร้างความแค้นกับตระกูลฉินโบราณ ไม่ตายไปข้างมิเลิกรา!

มังกรแกร่งไม่รังแกงูเจ้าถิ่น หากตระกูลฉินโบราณล้างแค้นขึ้นมา ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นย่อมร้ายแรงยิ่ง!

“คนก็ตายไปแล้ว ไร้โอกาสหวนคืน สายเกินกว่าจะเสียใจ ความสำคัญที่สุดคือฆ่าให้สิ้น บางทีอาจหยุดข่าวไว้ได้”

เสียงของซูอี้ดังขึ้น

เทพชั้นสูงเหล่านั้นล้วนหน้ามืดมน โกรธจัดเสียจนฟันแทบแหลก

หากเป็นได้ พวกเขาก็อยากบีบคอตัวการอย่างซูอี้ให้ตายเสียเดี๋ยวนี้เลย

แต่สุดท้ายพวกเขาก็ทนไว้

จริงเช่นซูอี้ว่า เรื่องมันเกิดไปแล้ว ไม่มีทางแก้ไข ตรงหน้าพวกเขาจึงเหลือเพียงหนึ่งหนทาง……

ฆ่าศัตรูเสีย!

ฆ่าคนจากตระกูลฉินโบราณทั้งหมดนี่เสีย!!

“ฆ่า!”

“อย่าปล่อยผู้ใดหนีไปได้!!”

“ตระกูลฉินโบราณบ้าบออันใด คิดจริงๆ หรือว่าพวกตนคือเจ้าถิ่นบนวิถีแห่งบรรพเทวา แล้วจะไม่มีพวกเราในสายตาก็ได้?”

“ฆ่าเสียให้สิ้น!”

……ท่ามกลางเสียงเอ็ดอึง ทวยเทพทั้งหลายล้วนเผยจิตสังหาร โจมตีอย่างสุดกำลัง เผยอานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเมื่อครู่

ไม่นานนัก สำเภาศึกคล้อยไล่ดาราซึ่งมีขนาดเท่ากับบรรพตศักดิ์สิทธิ์ก็เสียหาย จนสุดท้ายก็แหลกสลายไป

ยอดฝีมือจากตระกูลฉินโบราณซึ่งมากับฉินไท่เหลยต่างตกตายในการล้อมโจมตี ไม่เหลือผู้ใดได้รับการละเว้น

ทางฝั่งโลกเทพเสียเทพชั้นกลางไปเก้าคน ขณะที่ผู้อื่นบาดเจ็บมากน้อยแตกต่างกัน

มหาศึกจบลงแล้ว

จักรวาลพร่างดาวพังทลาย ร่องรอยแห่งศึกพร่างพร้อยทุกแห่งหน

ซากผุพังของสำเภาศึกคล้อยไล่ดาราลอยคว้างเช่นอุกกาบาต เล่าขานความร้ายแรงแห่งสงครามเมื่อครู่ได้ทั้งหมดโดยไม่ต้องอาศัยถ้อยคำใด

สีหน้าของทวยเทพมืดมน ไร้ผู้ใดรู้สึกเปรมปรีดิ์ หัวใจของพวกเขาหนักอึ้ง อกจวนจะระเบิดอยู่รอมร่อ

ถูกซูอี้หลอกใช้อีกครั้งจนสร้างความแค้นกับตระกูลฉินโบราณ ผู้ใดจะไม่โกรธเคืองบ้าง?

ณ ที่แห่งนั้น อาภรณ์เขียวของซูอี้พลิ้วตามลม เนื้อผ้าสะอาดสะอ้าน เขายกไหสุราขึ้นดื่ม

สายตาของเขากวาดมองสีหน้าอันดูไม่ได้เสียยิ่งกว่าสิ้นบุพการีของทวยเทพแล้วอดขำมิได้

“ยังจะขำอีก! ซูอี้ เจ้าเล่นพอหรือยัง! หากกดดันเรามากเข้า เราจะไม่สนอันใดแล้วนะ!!”

เหวินเซียวเดือดดาลจนสบถด่าออกมา

คนอื่นๆ เองต่างก็ถลึงตามองซูอี้อย่างโกรธเคือง

“สงบโทสะเถิด หากภายหน้าพวกเจ้าถูกตระกูลฉินโบราณไล่ล่า จะผลักทุกสิ่งลงหัวข้าก็ได้”

ขณะร่ำสุรา ชายหนุ่มก็กล่าวว่า “นอกจากนั้น สินสงครามของตระกูลฉินโบราณ ข้าให้พวกเจ้าหมดเลย ไม่ต้องเกรงใจ ถือเสียว่าเป็นรางวัลตอบแทน”

ทุกผู้ “……”

บ๊ะ!

นี่คือสินสงครามที่พวกเขาเข่นฆ่าได้มาเอง ต้องยกให้กันด้วยหรือ?

และปากบอกรางวัลตอบแทนอันใด ไร้ยางอายที่สุด!!

ทว่าซูอี้ดูจะไม่ทันสังเกตเห็นสายตาเคืองแค้นของคนทุกผู้ และกล่าวกับตนเองว่า

“เรื่องมันเกิดไปแล้ว โกรธไปก็เท่านั้น ข้ามีข้อเสนอแนะ พวกเจ้าร่วมมือกับข้าทำลายตระกูลฉินโบราณในภายภาคหน้า แล้วแบ่งสมบัติในตระกูลโบราณนี้กันเป็นไร?”

“เจ้ายังคิดจะใช้เรามาสู้กับศัตรูอีกหรือ? ฝันไปเถอะ!!”

พุทธองค์เจียโม่และเทพจากสำนักพุทธทั้งหลายเดือดดาลจนขันติแตก พวกเขากล่าวขึ้นเสียงเข้มว่า “หากเจ้ากล้าไม่คืนบุตรและบุตรีแห่งสวรรค์เหล่านั้นมาก่อนออกจากทะเลดาราเทพผันแปร ข้าจะให้เจ้าใช้ชีวิตอย่างเลวร้ายกว่าตายแน่นอน!”

ทวยเทพผู้อื่นเองก็เปี่ยมจิตสังหาร

ต่อหน้าคำขู่นี้ ซูอี้กลับทำเพียงยิ้มแล้วกล่าวว่า

“พวกเจ้าควรทราบอยู่แล้วว่าบนวิถีแห่งบรรพเทวานี้ ข้าถือครองวัฏสงสาร มีเปลวเพลิงแห่งยุคสมัย ซึ่งเรียกได้แล้วว่าไร้เทียมทาน”

“และยามนี้ ข้ายินยอมให้โอกาสร่วมมือกับพวกเจ้า เจ้าก็ควรรู้สึกว่าเป็นเกียรติวาสนาแล้ว”

“แน่นอน หากพวกเจ้าไม่คิดถนอมไว้ ก็ถือเสียว่าข้ามิได้พูดแล้วกัน”

ว่าแล้ว หนึ่งมือเขาถือไหสุรา อีกมือไพล่หลัง เดินจากไปไกล

ทิ้งวาจาสะท้อนไว้บนจักรวาลพร่างดาว

ในขณะเดียวกัน ทวยเทพทั้งหลายต่างมองหน้ากัน และอดตกอยู่ในภวังค์ความคิดไม่ได้