บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2105 อาจารย์ของเทพมารหลิน

บทที่ 2105 อาจารย์ของเทพมารหลิน

ทั่วฟ้าดินในโลกามีปราณทำลายล้างพลุ่งพล่าน

ทว่าบรรยากาศกลับแสนเงียบงันและกดดันยิ่ง

เจ็ดมหาเทพล้วนเปี่ยมจิตสังหาร หอกกระดูกสะบั้นวิถีลอยสูงดูน่าสะพรึงกลัว

ทว่าเมื่อซูอี้บอกลั่วเสวียนจีให้มองเฉยๆ ก็พอในขณะนี้ ทุกผู้ต่างก็ประหลาดใจยิ่ง!

“ข้าบอกแล้ว ข้ามีไพ่ตายอยู่มากมาย”

ซูอี้กล่าวเสียงเรียบ “สาเหตุที่มันคือไพ่ตาย ก็เพราะผู้คนไม่อาจล่วงรู้ และกฎบัญญัติวัฏสงสารก่อนหน้านี้ ในเมื่อพวกเจ้ามองมันออก มันย่อมไม่อาจนับเป็นไพ่ตายข้าได้”

ม่านตาของมหาเทพทั้งเจ็ดหดตัวโดยพร้อมเพรียง

“เช่นนั้น สหายเต๋าก็ยังมีไพ่ตายอื่นที่ทรงพลังกว่าบัญญัติวัฏสงสารอยู่หรือ?”

มหาเทพหมิงโจ้วขมวดคิ้ว

“ไม่รู้สิ”

ซูอี้กล่าวว่า “ลองสักหน่อยเดี๋ยวก็รู้เอง”

วาจานั้นทำให้เจ็ดมหาเทพผงะ ในเมื่อมันเป็นไพ่ตาย ไฉนจึงมีกระทั่งเจ้าของไพ่ยังไม่ทราบอยู่กัน?

ลั่วเสวียนจีงุนงงเล็กน้อย

“ไพ่ตายบางอย่าง จำต้องใช้เมื่อถึงกาล”

ซูอี้พลิกฝ่ามือ ยันต์ลับชิ้นหนึ่งปรากฏขึ้น “เอาล่ะ เชิญทัศนา”

ทันใดนั้น ทุกสายตาต่างมองไปยังยันต์ลับแผ่นนั้น

แต่ก่อนผู้ใดจะทันได้เห็นถนัดตา ซูอี้ก็ออกแรงบีบขยี้

เปรี้ยง!

ยันต์ลับแผ่นนั้นแหลกสลาย

ลำแสงกระจ่างสายหนึ่งปรากฏขึ้น แปรเปลี่ยนเป็นปราณหนึ่งชัดหนึ่งคลุมเครือ ขาวดำประสานสอด แสงธรรมลึกล้ำอัศจรรย์ แสงวิถีลึกลับปริศนา ปราณขงจื่ออันทรงธรรมสงบเงียบปรากฏขึ้นอย่างทรงพลัง……

ทว่าการแปรเปลี่ยนทั้งหลายก็เหลือเพียงปราณฮุ่นตุ้นอันกระจ่างชัด

จากนั้นร่างหนึ่งได้ก่อตัวขึ้นจากปราณอันกระจ่างท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วน

เป็นชายชราผู้หนึ่ง

รูปลักษณ์ของเขาบริสุทธิ์สง่างามอย่างน่าประหลาด อาภรณ์เรียบง่าย เรือนผมเยี่ยงหิมะ ยืนเด่นเพียงลำพัง อาภรณ์หลวมแขนเสื้อกว้าง ไร้สิ่งตกแต่ง กลมกลืนเป็นธรรมชาติ

ปราณของเขาแสนเรียบง่าย อ่อนโยนเยี่ยงสายลมวสันต์ เฉยชาราวเมฆาคล้อย

ไร้อำนาจใดๆ ให้สัมผัส

ทุกผู้ต่างตกตะลึง ตาเฒ่าผู้นี้เป็นใคร?

มหาเทพทั้งเจ็ดล้วนขมวดคิ้ว จากนั้นก็ผ่อนคลายลง ดวงตาแปรเปลี่ยนซับซ้อน

“อำนาจเจตจำนง? เฮอะ ดูเหมือนไพ่ตายของเจ้าออกจะ… ไร้น้ำยาอยู่เล็กน้อย”

มหาเทพหั่วเยวียนกล่าวอย่างดูแคลน

“สหายเต๋า ข้าเชื่อแล้วว่าเจ้าหารู้รากเหง้าไพ่ตายของเจ้าไม่ มิเช่นนั้น มีหรือจะนำมาใช้ยามคับขันเช่นนี้?”

มหาเทพป้าอวิ๋นอดเสสรวลมิได้

ล้อกันเล่นหรือ!

ใช้อำนาจเจตจำนงมาเป็นไพ่ตาย? คิดว่าพวกเขาทั้งหลายในช่วงนี้ฟั่นเฟือนตาพร่ากันหมดหรือ?

มหาเทพผู้อื่นก็อดส่ายหัวน้อยๆ มิได้

“สหายเต๋า อยากเปลี่ยนไพ่ตายอีกหนหรือไม่? เราจะใจเย็นและรับปากให้โอกาสเจ้าดิ้นรน”

มหาเทพหมิงโจ้วแค่นยิ้มเย้ยเยาะ

ภายในเขตเทพโบราณ ด้วยอำนาจของพวกเขา ผนวกด้วยสี่ดาบเทพต้องห้าม หอกกระดูกสะบั้นวิถีและสมบัติระดับเทพบรรพกาลชิ้นอื่นย่อมเพียงพอกวาดล้างจอมเทพได้ทุกผู้!

อย่าว่าแต่อำนาจเจตจำนงเลย

ลั่วเสวียนจีอดสงสัยมิได้ ใช้อำนาจเจตจำนงเป็นไพ่ตาย? สหายเต๋าซูเขา… มิทราบที่มาของไพ่ตายนี้จริงๆ หรือ?

แต่นางกลับเห็นว่าสายตาของชายชราผู้บริสุทธิ์สง่างามอย่างน่าประหลาดนั้นกลับเยือกเย็น ไร้ความหงุดหงิดรำคาญแม้แต่น้อย เพียงกวาดมองคนทั้งหลายด้วยเพียงรอยยิ้มบาง จากนั้นก็กล่าวกับซูอี้ข้างกาย

“สหายเต๋า ไม่ได้พบกันนานเลย”

ชายชรายกมือขึ้น ดวงตาแปรเปลี่ยนละเอียดอ่อน

“ข้ายังไม่ได้ฟื้นความทรงจำอดีตชาติ จึงมิอาจทราบว่าท่านคือใคร”

ซูอี้จนใจเล็กน้อย กล่าวขึ้นอย่างสุขุม “ยามหลินจิ่งหงมอบยันต์ลับนี้แก่ข้า นางกล่าวเพียงว่ามันช่วยชีวิตข้าได้ หารู้เรื่องอื่นใดไม่”

ชายชราอดผงะมิได้ ก่อนจะพยักหน้า กล่าวว่า “ข้ารู้ แม่หนูผู้นั้นน่าจะถูกบิดานางกำชับมิให้เผยปริศนาของมัน”

เขายืนเฉย บรรยากาศเฉยชานิ่งเรียบเยี่ยงสายธาร ไร้ร่องรอยอำนาจใด แต่กลับดูสงบ

เขายังกระทั่งไม่ให้ความสนใจต่อเจ็ดมหาเทพซึ่งอยู่ห่างออกไป รวมถึงทวยเทพซึ่งมองดูศึกอยู่ไกลกว่านั้นด้วยซ้ำ!

การกระทำเช่นนี้ดูเรียบง่าย ทว่าพิเศษยิ่งนัก

เพราะถึงอย่างไร ต่อให้เป็นตัวตนระดับจอมเทพ มีหรือจะทำทีเฉื่อยช้าขณะอยู่ในวงล้อมแน่นหนาเพียงนี้?

ซูอี้สังเกตเห็นและอดไม่ได้ที่จะสะท้านใจ “ข้าเห็นแล้วว่าแม้จะถาม ท่านก็คงมิเผยนามโดยง่าย ข้าจึงขอทราบเพียงว่า ท่านกับหลินจิ่งหงมีความสัมพันธ์กันอย่างไรหรือ?”

ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “หากกล่าวถึงลำดับศิษย์อาจารย์ ข้าเป็นอาจารย์ชราของบิดานาง ส่วนลำดับอาวุโสนั้น แม่หนูนั่นต้องเรียกข้าว่าอาจารย์ปู่”

ซูอี้ “???”

ที่แท้ ชายชราผู้นี้ก็คืออาจารย์… ของเทพมารหลินผู้ใช้วัฏสงสารปกครองโลกา เป็นที่ยกย่องในยุควิญญาณยุทธ์ผู้นั้นหรือ!?

ความน่าขบขันอย่างมิอาจบรรยายได้พวยพุ่งอยู่ในใจของซูอี้ เขาคิดไปว่าผู้ถูกเชิญมาโดยยันต์ลับนี้จะเป็นผู้ช่วยอันเรืองฤทธิ์

ใครเล่าจะคิดว่าสิ่งที่ถูกเชิญมาจะเป็นตัวตนน่าสะพรึงกลัวอันมีวิถีเต๋าสูงส่งยิ่ง!

ช่าง…เกินคาดคิดยิ่งนัก!

นอกจากนี้ อีกฝ่ายยังรู้จักเขาอย่างเห็นได้ชัด และแรกพบก็เรียกเขาเป็นสหายเต๋าแล้ว!

เสียงแค่นเสียงหนึ่งดังขึ้น ขัดการสนทนาระหว่างซูอี้กับชายชรา

“สหายเต๋า นี่ไม่ใช่เวลาระลึกความหลังกันนะ”

มหาเทพปี้เฮ่อกล่าวอย่างเฉยชา “แม้อยากจะทิ้งปัจฉิมวาจา ก็เหลวไหลเกินไปแล้ว!”

มหาเทพผู้อื่นเองก็มิพอใจ จิตสังหารปรากฏขึ้นบนใบหน้า

เป็นเพียงอำนาจเจตจำนง แต่กลับเมินพวกเขาไปเสียสิ้น เอาแต่สนใจคุยกับซูอี้ คิดว่าพวกเขาไม่มีอยู่หรือไรกัน?

เมื่อเห็นเช่นนี้ ชายชราหาได้โกรธเคืองไม่ เขามองสถานการณ์ในปัจจุบันแล้วถอนหายใจ “เป็นจอมเทพขอบเขตอมรณากลุ่มหนึ่ง แต่กลับรุมรังแกสหายเต๋าซึ่งเป็นผู้ยังไม่บรรลุเทพ หนนี้สหายเต๋าคับแค้นจริงแท้ ถูกกดขี่เช่นนี้ เป็นข้าก็ยากนักจะไร้โทสะ”

ซูอี้ยิ้มพลางส่ายหน้า “ข้าชาชินกับมันนานแล้ว จะบอกว่าคับแค้นคงมิได้”

ชายชรากล่าวอย่างเริงร่าว่า “สหายเต๋ามีจิตใจกว้างขวาง ครรลองย่อมห่างไกลเกินจอมเทพเหล่านี้จะเทียบได้”

ทันใดนั้น สีหน้าของเจ็ดมหาเทพต่างคล้ำเครียด นี่เหยียดหยันพวกเขาอยู่หรือ?

“ขอข้าลองดูหน่อยว่าเจตจำนงตาแก่นี่จะทรงพลังเพียงไร จึงกล้าเมินฟ้าไม่สนผู้ใด!”

เสียงหนึ่งตวาดลั่น มหาเทพป้าอวิ๋นมิอาจยั้งมืออยู่ ปาดปลายนิ้วของเขาออกไป

ตู้ม!

ดาบเทพประหารยุคทองทะยานพุ่ง ปะทุจิตสังหารระเบิดราวสั่งตาย ฟาดฟันเข้าใส่ชายชรา

ม่านตาของลั่วเสวียนจีหดตัว จับจ้องนิ่งที่ชายชรา เตรียมพร้อมลงมือ เมื่อเจตจำนงของชายชราเกิดอุบัติเหตุใด ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต นางจะปกป้องซูอี้ให้จงได้

ยามนี้ ทุกผู้ทั่วทุกทิศเองก็จับจ้องไปที่ชายชรา ตั้งใจจะพินิจดูว่าเขาผู้กล้ามิเห็นพวกตนในสายตาทั้งๆ ที่เป็นเพียงอำนาจเจตจำนงจะแน่สักเพียงไร

“หายนะนี้ ข้าไม่ควรเข้าสอดมือ แต่ในเมื่อสหายเต๋าเรียกข้าออกมา ข้าย่อมต้องดูแลให้ดี”

ชายชราหันไปกล่าวอย่างแผ่วเบา

น้ำเสียงของเขาราบเรื่อย ไร้การแปรผัน

แต่ทุกคนที่ได้ยินล้วนตกตะลึง!

สาเหตุเป็นเพราะยามที่ชายชรากล่าววจีคำแรก ดาบเทพประหารยุคทองก็ฟาดเข้ามาตรงหน้าแล้ว

เรื่องประหลาดก็คือ ดาบเทพต้องห้ามนี้เปรียบดั่งถูกหัตถ์ใหญ่ล่องหนเอื้อมคว้าไว้มั่น ไม่อาจขยับเข้ามาใกล้ชายชราเกินระยะสามฉื่อได้เลย!

มิเพียงเท่านั้น กระทั่งจิตสังหารคุกรุ่นบนใบดาบยังถูกสยบปราบ นิ่งงันเยี่ยงสัตว์ร้ายจำนนเชื่อง!!

เสียงสูดหายใจดังขึ้น มหาเทพทั้งหลายล้วนเปลี่ยนสีหน้า ตระหนักแล้วว่าพวกตนตัดสินผิดพลาด

โดยเฉพาะมหาเทพป้าอวิ๋นที่เปลี่ยนสีหน้าย่ำแย่กว่าใคร เร่งวิถีเต๋าทั่วร่างอย่างสุดชีวิต แต่กลับไม่อาจบงการดาบเทพประหารยุคทองได้อีก!!

สิ่งนี้ทำให้เหงื่อกาฬแตกซ่กบนหน้าผาก สันหลังเย็นยะเยือก

นี่มันอำนาจเช่นไรกัน? จู่ๆ ก็สามารถสยบปราบดาบเทพประหารยุคทองที่จอมเทพอย่างเขาครอบครองได้!?

ลั่วเสวียนจีซึ่งเดิมเตรียมตัวลงมือก็อดชะงักมิได้

ขอเพียงยอดยุทธ์แผลงฤทธา แพ้ชนะก็กระจ่างแจ้งโดยพลัน

ทว่าชายชราไม่ทันลงมือ เขาก็สยบดาบที่ฟาดเข้าใส่ได้แล้ว ผู้ใดบ้างจะไม่ผงะกับฝีมือเช่นนี้?

แต่ชายชรากลับดูราวไม่รับรู้ กล่าวกับซูอี้ตามคำนึงว่า “ประการแรก ข้าอยากระบายโทสะให้สหายเต๋า และสอง อยากช่วยสหายเต๋าขอคำอธิบายด้วย”

ในใจของซูอี้คล้ายไม่แปลกใจกับวาจานี้เท่าไรนัก

นี่คืออาจารย์ของเทพมารหลิน

อาจารย์ปู่ของสตรีถือหอกลึกลับหลินจิ่งหง!

สิ่งที่ทำให้ซูอี้รู้สึกแปลกพิกลจริงๆ คือวาจาของชายชรา ที่ว่าหายนะนี้ไม่ควรสอดมือคืออันใด?

หรือนอกจากแผนสังหารครานี้ ยังมีตัวแปรอื่นที่ช่วยเขาพ้นภัยได้อีก?

ก่อนซูอี้จะทันนึกออก ชายชราก็แย้มยิ้มพลางกล่าวว่า “สหายเต๋า ต่อจากนี้ข้าจะเผยฝีมือไม่เอาไหนแล้ว”

จะถ่อมตนเกินไปแล้วกระมัง?

ซูอี้ลอบยิ้มขมขื่น ประสานมือคำนับกล่าวว่า “ขอบคุณมาก!”

ชายชรายิ้มเบาบาง จากนั้นจึงหันไปเริ่มเผชิญหน้ากับศัตรูทั้งหลาย

หัวใจของเจ็ดมหาเทพในขณะนี้ล้วนสั่นสะท้านอย่างพร้อมเพรียง ต่างผู้เตรียมตัวรับมือ โคจรวิถีเต๋าถึงขีดสุด

จิตสังหารแผ่พุ่ง

ทวยเทพไกลออกไปล้วนกลั้นหายใจตั้งจิตมั่น

ยามนี้ ใครเล่าจะยังไม่ประจักษ์ความน่าสะพรึงกลัวของชายชราอีก?

แม้จะเป็นอำนาจเจตจำนง ก็ไม่ใช่สิ่งที่จอมเทพใดประเมินต่ำได้!

ชายชราคว้ามือไปในสุญญะ

ดาบเทพประหารยุคทองซึ่งถูกจองจำร่วงหล่นลงบนมือราวเด็ดใบไม้

พรวด!

ไกลออกไป มหาเทพป้าอวิ๋นกระอักเลือด สีหน้าปรากฏเค้าเจ็บปวด

ดาบเทพประหารยุคทองซึ่งหลอมรวมกับวิถีเต๋าของเขาถูกชายชราฉีกกระชากออก จึงทำให้ตัวคนได้รับผลกระทบไปด้วย!

ทุกผู้ล้วนพรั่นพรึงอย่างช่วยมิได้

ชายชราผู้นี้เป็นใคร ไฉนจึงน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก?

ปลายนิ้วของชายชราดีดไปบนดาบเทพประหารยุคทองเบาๆ และกล่าวเสียงแผ่ว “ดาบนี้ไม่ใช่ของเจ้า อยู่ในมือเจ้าช่างเป็นมุกงามในปลักสุกรจริงๆ”

วูบ!

ดาบเทพประหารยุคทองระเบิดรัศมีทองสว่างเรืองฤทธิ์ เผยอำนาจดาบห่างไกลเกินจินตนาการยามอยู่ในมือชายชรา! ทรงพลังร้ายแรงกว่าขณะถูกมหาเทพป้าอวิ๋นใช้มากนัก!!

ชายชรากวาดสายตาไปมองมหาเทพอีกสามคน ซึ่งประกอบด้วยปี้เฮ่อ หั่วเยวียน และเสวียนซวง ก่อนจะพึมพำว่า “และดาบทั้งสามนั่นก็ไม่ใช่ของพวกเจ้า นับว่าลบหลู่ยอดศาสตราเหล่านี้”

ทันใดนั้น สามมหาเทพร่างสะท้าน เลือกโจมตีสุดกำลังอย่างแทบไร้ลังเล

“ลงมือ!”

“เร็วเข้า ร่วมกันโจมตีเถอะ!”

ตู้ม!

สามมหาเทพเร่งดาบเทพคุมอัคคี ดาบเทพนทีลึกล้ำคุมขังและดาบเทพหวนขจีสะบั้นสุดกำลัง

นอกจากนั้น มหาเทพหมิงโจ้ว มหาเทพจื่อเตี้ยน และมหาเทพหรานเฟิงเองก็ลงมืออย่างไร้เกรงใจ คล้ายไม่อาจทนได้อีกต่อไป รีดเร้นวิถีเต๋าทั่วกายอย่างเต็มที่

แม้กระทั่งอาวุธสังหารเทพบรรพกาลอย่างหอกกระดูกสะบั้นวิถีก็ถูกนำมาใช้!

ชั่วขณะนั้น ท้องนภาสั่นสะท้าน ตกอยู่ในสภาวะจลาจลเยี่ยงมหาวิปโยคอีกครั้ง

ทว่าสีหน้าของชายชรากลับยังคงอ่อนโยน มือเพียงสะบัดโบก แขนเสื้อพัดพลิ้ว แสงวิถีเกินประมาณสายหนึ่งปรากฏขึ้น

เพียงหนึ่งโบกมือในอากาศ แสงวิถีอันแจ่มจรัสก็ทะยานหาวเยี่ยงมังกร ทะลวงสู่เก้าชั้นฟ้าก่อนจะโฉบลงหยั่งทศทิศ!