บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2108 ผู้พิทักษ์สุสาน

บทที่ 2108 ผู้พิทักษ์สุสาน

ก่อนหน้านี้ พวกเขาคิดว่าจะเกิดเหตุขัดแย้งอันเกินคาดเดา

ทว่า ณ ยามคับขันสูงสุด มันกลับจบลงเสียดื้อๆ ย่อมทำให้ผู้คนผงะงุนงง

เทพบรรพกาลผู้หนึ่งและเจ็ดมหาเทพออกโรงปรากฏ สี่ดาบเทพต้องห้ามและหอกกระดูกสะบั้นวิถีเองก็เผยโฉมเฉิดฉาย ไกลออกไปยังมีทวยเทพมากมาย แต่จบลงเช่นนี้หรือ?

ไม่มีผู้ใดคาดคิดเช่นนี้

ซูอี้เองก็ไม่ได้คาดเช่นกัน

เขาขมวดคิ้ว สัมผัสได้เลือนลางว่าบุคคลเบื้องหลังซึ่งสั่งการราชันวิถีหลิงอวี้อยู่ อาจเปลี่ยนใจเพราะรู้ตัวตนของชายชราก็เป็นได้

“แพ้ชนะตัดสินแล้วหรือ?” ซูอี้ถาม

ชายชราส่ายหัวตอบ “ยัง”

“ยังไม่แน่ชัด”

เสียงอันกังวานเยี่ยงระฆังนั้นดังขึ้นอีกหน

“การกลับมาพร้อมวัฏสงสารและเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยของเจ้านั้นก็แค่เพื่อบรรลุเทพ เบิกวิถีอันมิเคยบรรลุถึงมาก่อน และหากเป็นเช่นนั้น แพ้ชนะก็จะตัดสินยามเจ้าอยู่บนวิถีบรรลุเทพ!”

ดวงตาของซูอี้แข็งค้าง

คนผู้นี้เป็นใครกัน ไม่เพียงรู้ว่าเขามาเพื่อบรรลุเทพ ยังดูเหมือนจะรู้ว่าเขาวางแผนก้าวเดินสู่วิถีบรรลุเทพอันแตกต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิงด้วย!

“เป็นเช่นนั้นย่อมเลิศแท้”

ทว่าชายชรากลับเห็นชอบ “ตัดสินสูงต่ำด้วยมหาวิถี พินิจสู่สัจธรรม!”

“เช่นนั้น พบกันที่บททดสอบด่านสวรรค์”

วจีกังวานนั้นดังขึ้น “ตลอดกาลนานมา ข้าเบื่อหน่ายยิ่งนัก แต่ก็ยังบ่มเพาะเมล็ดพันธุ์ยอดเยี่ยมได้บ้าง เมื่อถึงกาล พวกเขาก็จะไปยังบททดสอบด่านสวรรค์เช่นกัน”

“หากเขาตาย ก็พิสูจน์ได้ว่าวิถีบรรลุเทพอันไม่เคยบังเกิดนั้นเป็นเพียงเรื่องน่าขัน ตายไปก็สมควร”

“หากเขารอด ข้าจะมอบโอกาสบรรลุเทพให้เขากลับไป!”

กล่าวจบ วจีกังวานใสนั้นพลันหายไป

ชายชรารำพึงเบาๆ “น่าเสียดาย ข้าไม่มีโอกาสได้ชมการประชัน”

ซูอี้เงียบไป

แผนสังหารวันนี้เริ่มขึ้นทันทีที่เขามาถึงเขตเทพโบราณ และไม่เพียงทวยเทพจากขุมกำลังหลักเท่านั้น กระทั่งเจ็ดมหาเทพและราชันวิถีหลิงอวี้ยังมาผสมโรง

เพียงพอพิสูจน์ได้ว่าเป็นแผนที่วางไว้ล่วงหน้า

หากคาดการณ์ไม่ผิด นับแต่เขาก้าวย่างสู่วิถีแห่งบรรพเทวา ศัตรูทั้งหลายก็วางแผนสังหารวันนี้กันแล้ว!

ทว่าซูอี้ก็ยังไม่คาดว่าแผนสังหารนี้จะมีตัวแปรอยู่มากมายนัก

ตัวแปรแรกนั้นคือหลังจากเจ็ดมหาเทพ เทพบรรพกาลอย่างราชันวิถีหลิงอวี้ก็ปรากฏขึ้นด้วยตนเอง

สิ่งนี้แสดงให้เห็นโดยไร้กังขาว่ายามวางแผน อีกฝ่ายไม่ได้ถือตัวเขาเป็นผู้อ่อนแอซึ่งยังมิบรรลุเทพ แต่เตรียมแผนสำรองไว้มากมาย

ตัวแปรที่สองคือเจ้าของวจีลึกลับนั่น!

อีกฝ่ายไม่เพียงสามารถบงการเทพบรรพกาลอย่างราชันวิถีหลิงอวี้ได้ แต่ยังดูเหมือนจะรู้จักอาจารย์ของเทพมารหลิน และกระทั่งรู้จุดประสงค์การมาที่นี่ของเขาเสียด้วย!

ตัวแปรที่สามก็เกี่ยวเนื่องกับเจ้าของเสียงลึกลับนี้

อีกฝ่ายไม่เผยร่องรอยและมิลงมือ แต่จากการเผชิญหน้ากับชายชรา คนผู้นี้กลับเลือกรามือ จบแผนสังหารอันวางไว้เนิ่นนานนี้ไป!

ซูอี้ไม่เชื่อว่าตัวตนน่าสะพรึงกลัวอันหมายมาดจะชิงวัฏสงสารและเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยจะยอมเลือกหยุดง่ายๆ เพียงเพราะเห็นแก่หน้าชายชราแน่

ต้องมีเหตุผลอื่นในเรื่องนี้!

นอกจากนั้น ซูอี้ยังรู้สึกประหลาดยิ่ง ไฉนทั้งราชันวิถีหลิงอวี้และเจ้าของเสียงลึกลับนั่นกลับไม่คิดสักคนว่าการเข้าแทรกแซงแผนสังหารในวันนี้ของชายชราเป็นเรื่องซ้ำซากมิจำเป็น!

และนอกแผนสังหารนี้ ยังซ่อนตัวแปรใดที่เขาไม่รู้ไว้อีกหรือไม่?

ซูอี้ขมวดคิ้ว

เขาไม่ชอบความรู้สึกจำพวก ‘ผู้เกี่ยวเนื่องกับสถานการณ์ มิอาจมองเห็นภาพรวม’ ที่ต้องมาคอยคาดการณ์วิเคราะห์ทุกสิ่งสรรพ และไม่อาจควบคุมบนฝ่ามือนี้นัก

มันรู้สึก… แย่ยิ่ง!

“เจ้าของเสียงนั้นคือผู้ใดกัน?” ซูอี้อดถามมิได้

ชายชราครุ่นคิดสักครู่และกล่าวเบาๆ “ไม่เหมาะจะกล่าวแก่สาธารณะ”

“ได้”

ซูอี้พยักหน้า

แล้วชายชราก็พาเขาไปจากแดนดินนั้น บรรลุสู่ท้องนภาทันใด

เห็นเช่นนี้ หัวใจของลั่วเสวียนจีพลันพลุ่งพล่าน บังเกิดความรู้สึกมากมาย

เหตุสังหารวันนี้ทำให้นางตกตะลึง ได้พบวิธีการและอำนาจวิเศษเหนือล้ำกว่าขอบเขตจอมเทพ

และเมื่อนางคิดว่าเรื่องทั้งหมดนี้เกี่ยวข้องกับซูอี้ ที่แม้แต่ตัวตนระดับจอมเทพผู้ลือลั่นในเขตเทพโบราณเช่นนางยังยากจะเข้าช่วยเหลือ ลั่วเสวียนจีก็พลันบังเกิดอารมณ์อันซับซ้อนเกินพรรณนาขึ้น

“แต่ไม่ว่าอย่างไร ขอเพียงสหายเต๋าซูชนะ เขาจะช่วยข้าบรรลุความปรารถนาได้แน่นอน……”

ลั่วเสวียนจีพึมพำในใจ

ไกลออกไป ทวยเทพจากขุมกำลังใหญ่ทั้งหลายต่างสลายแยกย้าย

เดิมที พวกเขาคิดว่าตนทั้งหลายเป็นตัวเอกของแผนสังหารนี้

จนกระทั่งเมื่อเจ็ดมหาเทพปรากฏขึ้นตามกัน พวกเขาจึงพบว่าตนสำคัญตัวมากไปเอง

จากนั้น ราชันวิถีหลิงอวี้ผู้แทบจะเป็นตัวตนอันมีเพียงในตำนานก็ปรากฏขึ้น พวกเขาจึงค้นพบอย่างเจ็บแสบว่านอกจากจะคิดมากไปเองแล้ว พวกเขายังเหมือนดั่งลิ่วล้อลองธนูผู้ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำอีกด้วย

จนท้ายที่สุด เมื่อเสียงลึกลับนั้นดังขึ้น พวกเขาก็พลันตะลึงจังงัง ทั้งใจกายสับสนงุนงง

ลิ่วล้อลองธนูอันใด คิดมากไปอันใด มิใช่ทั้งนั้น!

ในศึกสังหารครานี้ อย่างมากที่สุดพวกเขาก็แค่ผู้เฝ้ามอง ไร้ผู้ใดคิดสนใจไยดี!

พวกเขางุนงงมึนเบลอแม้กระทั่งยามจรจาก สมองบวมโตปูดเป่ง ทำได้เพียงต้องคอตกล่าถอย

แน่นอน จนป่านนี้ก็ยังไร้ผู้ใดเหลียวแล

……

วิถีแห่งบรรพเทวาทอดผ่านอารยธรรมยุคสมัยอันสูญสลายในอดีต

เมืองแห่งการเริ่มต้น ทะเลดาราเทพผันแปร และเขตเทพโบราณล้วนตั้งอยู่บนวิถีแห่งบรรพเทวา

ทว่าเขตเทพโบราณไม่ใช่จุดจบของวิถีแห่งบรรพเทวา

เมื่อผ่านเขตเทพโบราณไปจนถึงอนธการไร้จุดจบอันปกคลุมด้วยความมืดดำสมบูรณ์แบบ นั่นก็ยังจัดว่าอยู่ในวิถีแห่งบรรพเทวา

จุดจบแท้จริงของวิถีแห่งบรรพเทวาคือหุบเหวซากสุสานอันใหญ่ยักษ์นั่นต่างหาก!

อารยธรรมยุคสมัยแต่ละแห่งอันเสื่อมสลายในธารนทีสายยาวแห่งยุคสมัยจะร่วงหล่นลงสู่หุบเหวยักษ์นั้นตามกัน แปรเปลี่ยนเป็นเศษเสี้ยวฮุ่นตุ้นแหลกสลายเหนือซากสุสาน หายไปโดยสมบูรณ์!

หมู่หมอกปกคลุม หุบเหวคงอยู่ชั่วนิรันดร์

บนซากสุสานนั้น ไม่อาจทราบได้ว่ามีอารยธรรมอันสาบสูญเนิ่นนานฝังอยู่มากมายเพียงไร ม่านหมอกโรยตัว เปี่ยมปริศนาและบรรยากาศสวรรค์ห้าม

นี่คือภาพที่ซูอี้ได้เห็นโดยไม่ตั้งใจยามแรกสำรวจภายในเปลวเพลิงแห่งยุคสมัย

ยามนั้น หนึ่งตะเกียงถูกจุดขึ้นในหุบเหวซากสุสานอันปกคลุมด้วยหมอก

แสงเงาสลัวมัวกระจัดกระจายพร่างพรม ไม่อาจขับไล่หมู่หมอกปกคลุมเหนือมันได้เลย

ตะเกียงนั้นแขวนอยู่บนโลงสำริดใบหนึ่ง และจากเงาตะเกียงก็เห็นได้เลือนลางว่าโลงสำริดนี้เก่าแก่คร่ำครึอย่างยิ่ง ลวดลายอันสลักไว้บนตัวโลงเลือนหายไปมากแล้ว

ตรงหน้าโลงสำริดนั้นมีเก้าอี้ตัวหนึ่งวางอยู่

ชายผู้หนึ่งทอดกายเอกเขนก วางศอกพักบนเท้าแขนเก้าอี้ มือยกขึ้นเท้าคาง

ขณะที่มืออีกข้างถือม้วนหนังสัตว์ไว้เปิดอ่าน ปรากฏข้อความย่อหน้าหนึ่งใต้แสงตะเกียง

‘นักบุญหรือปีศาจ ล้วนอยู่ที่ใจคะนึง*[1]หนึ่งตัวตนนิรันดร์กาลอันมิใช่ของมิติเวลานี้ อาจารย์แห่งราชันวิถีหลิน สหายแห่งราชันวิถีเฉิน สมญานามปู๋ถี มิใช่ทั้งพุทธะและเต๋า มิใช่ทั้งขงจื่อและปีศาจ หลุดรอดนอกโชคชะตา เสรีชั่วนิรันดร์!’

ชายผู้นั้นรำพึงเบาๆ ปิดม้วนหนังสัตว์ลงและกล่าวเบาๆ ว่า “หากไม่ใช่เพราะวัฏสงสาร ไฉนเลยกระทั่งผู้มิสมควรปรากฏยังต้องเผยโฉม?”

ในหุบเหวซากสุสานฝังซากอารยธรรมยุคสมัยอันเสื่อมสลายพังทลายไว้เกินคณานับ ทว่ายามนี้ หนึ่งเสียงอันเสียดโสตพลันดังขึ้น

“นายเหนือ ตาเฒ่าผู้นั้นเป็นเพียงอำนาจเจตจำนง หากก่อนหน้านี้ท่านให้ข้าไป ขวานเดียวก็ผ่าเขาได้แล้ว!”

ตามด้วยหนึ่งเสียงอันนุ่มนวลสงวนท่าที

“ยอมรามือยามเข้าด้ายเข้าเข็มเช่นนี้ หาใช่ครรลองนายเหนือไม่ นายเหนือ ท่าน… คิดอันใดอยู่กันแน่หรือ?”

จากนั้น หนึ่งเสียงอันดูประหนึ่งวจีจากหลายชีวิตก็ดังตามมา

“นายเหนือ ขอเพียงท่านให้ข้าออกไป ข้าจะนำวัฏสงสารและเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยมาให้ท่าน!”

“เราทั้งหลายล้วนติดอยู่ที่นี่มาเนิ่นนานหลายชั่วยุคสมัย ยามนี้ธารนทีแปรเปลี่ยนร้ายแรง บัญญัติกฎเกณฑ์แห่งอดีต ปัจจุบันและอนาคนล้วนพังทลายโรยรา มิติเวลารวนเร เป็นโอกาสอันดีต่อการคืนอิสรภาพของเราทั้งหลาย”

“ถูกต้อง พวกเราล้วนรอนายเหนือออกบัญชาเพื่อบุกทะลวงออกจากหุบเหวซากสุสานนี่ ปลดพันธนาการออกจากวิถีแห่งบรรพเทวาเสียที!”

……เสียงเจี๊ยวจ๊าวดังขึ้นในหุบเหวซากสุสานท่ามกลางสายหมอก ชวนให้ขนลุกเป็นที่ยิ่งนัก

ชายผู้นั่งถือม้วนหนังสัตว์บนเก้าอี้ตรงหน้าโลงสำริดขมวดคิ้วกล่าว

“หุบปาก”

หนึ่งคำห้วนสั้น ทว่ากลับมีมนตร์วิเศษ เสียงอื้ออึงพลันเงียบสงบ และหุบเหวซากสุสานก็คืนสู่ความวังเวงเช่นกาลก่อน

กระทั่งเสียงลมยังเงียบกริบ

“นายเหนือ ผู้น้อยขอเข้าพบ!”

ไม่นานนัก หนึ่งร่างพลันปรากฏจากอากาศธาตุ ก้าวฉับๆ มาไกลๆ

เมื่อเขามาอยู่ในระยะสิบจั้งจากชายถือม้วนหนังสัตว์ เจ้าตัวก็กุมกำปั้นค้อมหัวลงคำนับต่ำๆ

คนผู้นี้คือราชันวิถีหลิงอวี้! เทพบรรพกาลอันเปรียบประหนึ่งตำนานในเขตเทพโบราณ!

ทว่าคนผู้นี้กลับเผยความครั่นคร้ามลึกล้ำยามอยู่ต่อหน้าชายถือม้วนหนังสัตว์นี้

“จรจากอย่างคะนองคึก จบศึกกลับมาอย่างย่อยยับ เจ้าพอใจแล้วหรือ?”

ชายผู้นั้นหรี่ตากล่าวกับราชันวิถีหลิงอวี้

ราชันวิถีหลิงอวี้ค้อมหัวลงกล่าว “มิอาจพอใจได้ขอรับ ทว่าข้ามีความสับสนในใจอยู่บ้าง”

ชายผู้นั้นพยักหน้าน้อยๆ “เข้าใจได้ เพราะถึงอย่างไร เจ้าก็รู้เพียงว่าข้าเป็นผู้พิทักษ์สุสานแห่งหุบเหวซากสุสานนี้ พิทักษ์ที่นี่มาเกินนับปี แต่หารู้ไม่ว่าข้าคือใคร มาจากหนใด และมีความแค้นใดกับซูอี้ผู้นั้น”

ราชันวิถีหลิงอวี้ผงะไป ก่อนจะรวบรวมความกล้ากล่าวขึ้น “นายเหนือ เราทั้งหลายผู้ถูกนักดาบคนนั้นผนึกไว้ในอนธการไร้สิ้นสุดต่างเกลียดร่างเวียนวัฏของเขาถึงกระดูกมิต่างจากท่านขอรับ!”

ชายผู้อ้างตนเป็นผู้พิทักษ์สุสานเสสรวล

เขาเก็บม้วนหนังสัตว์ไปแล้วค่อยๆ ลุกจากที่นั่ง

ชั่วขณะนี้ หุบเหวซากสุสานทั่วบริเวณล้วนสั่นสะท้าน แรงกดดันร้ายกาจเกินพรรณนาแผ่ออกจากร่างชายผู้นั้น

“ข้าแตกต่างจากเจ้า”

ชายผู้นั้นกระซิบ ยกมือขึ้นหยิบตะเกียงซึ่งแขวนอยู่เหนือโลงสำริดมาถือไว้

แสงสลัวส่องสว่างบนใบหน้าผอมอันสะอาดสะอ้านของเขา

“ความแค้นระหว่างข้ากับซูอี้เองก็มิเหมือนพวกเจ้า”

ปลายนิ้วของชายผู้นั้นไล้ไปบนตะเกียงทองแดงแผ่วเบา และจักรวาลพร่างดาวก็ปรากฏขึ้นในคู่เนตรลึกล้ำพร่างพรายของเจ้าตัว

ร่างของเขาผอมสูง ยืนตระหง่านเยี่ยงบรรพตเดียวดายทะลวงเวหา

เพียงยืนเฉยๆ ก็เปรียบเช่นนายเหนือสรรพสิ่งในหุบเหวซากสุสาน

“ผู้น้อยขอบังอาจถามนายเหนือ นี่… ต่างกันเช่นไรหรือขอรับ?”

ราชันวิถีหลิงอวี้ถามอย่างระมัดระวัง

ชายผู้นั้นพลิกฝ่ามือ ตะเกียงทองแดงหายวับไป

ทันใดนั้น แสงสลัวหนึ่งเดียวในหุบเหวซากสุสานนี้พลอยหายไป อนธการโรยตัวลงปกคลุมสรรพสิ่งสิ้นเยี่ยงม่านหมอก

จากนั้น วจีเยี่ยงระฆังของชายผู้นั้นก็ดังขึ้น

“ข้าเหมือนกับเขานั่นแหละ”

“เพราะว่า……”

“เราล้วนแต่เป็นร่างเวียนวัฏของนักดาบผู้นั้น!”

[1] 斜月三星，灵台方寸 หากตรงตัว จะได้ความว่า สามดาราแห่งจันทร์รอน ฟางชุ่นแห่งหลิงไถ ซึ่งในวรรณกรรมไซอิ๋ว ทั้งฟางชุ่น หลิงไถ สามดาราล้วนหมายถึงหัวใจคน ขณะที่จันทร์รอนคือตะขอเกี่ยวหัวใจแกว่งไปมา จึงสื่อว่าดีชั่วล้วนอยู่ที่ใจ