บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2131 ใช้เพียงวิถีดาบข้าลำพัง ปกครองตราบกาลนาน

บทที่ 2131 ใช้เพียงวิถีดาบข้าลำพัง ปกครองตราบกาลนาน

ซูอี้เข้าใจแล้ว

เหตุที่ชาติที่สามช่วยตนเมื่อครู่ เป็นเพราะไม่อาจทนให้ตัวเขาตกตายด้วยน้ำมือคนผู้อื่นจริงๆ

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อแทนที่ตัวซูอี้หลังสยบลงได้ในภายหน้า!

“ก่อนหน้านี้ เซียวเจี่ยนกล่าวไว้ไม่ผิด แม้เจ้าจะเป็นเทพไปแล้ว แต่ความต่างชั้นระหว่างเจ้าและเขายังคงใหญ่หลวงเกินไป เจ้าต้องพัฒนาการฝึกฝนโดยเร็วที่สุด”

เหอปั๋วกล่าวเตือนสติ

“เซียวเจี่ยน?” ซูอี้กล่าว “นี่คือนามของชาติที่สามหรือ?”

เหอปั๋วพยักหน้า “พฤกษาหวีดหวิว ฟันสะบั้นสังหาร*[1]นามของเซียวเจี่ยนเป็นเช่นนี้”

หลังเว้นช่วงเล็กน้อย เหอปั๋วจึงอธิบายอย่างใจเย็น “เดิมที กฎบัญญัติวัฏสงสารซึ่งปกคลุมวิถีแห่งบรรพเทวาควรอยู่ได้อีกร้อยปี”

“แต่เมื่อครู่ ยามเจ้าก้าวข้ามหายนะบรรลุเทพ กฎสวรรค์ของวิถีแห่งบรรพเทวาเสียหายหนักหน่วงจากการคาดเดาของข้า ในยามนี้อย่างมาก มันยื้อได้อีกเพียงสามสิบปี!”

“ถึงยามนั้น กฎสวรรค์ของวิถีแห่งบรรพเทวานี้จะพังทลาย ทั้งอดีต ปัจจุบัน และอนาคตจะแหลกเหลว มิติเวลาปั่นป่วน หายนะและตัวแปรสารพัดจะบังเกิดขึ้นในโลกหล้านี้!”

“สามสิบปี……”

ซูอี้หรี่ตาลง พลันนึกถึงวาทะหนึ่งขึ้นได้ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มหยัน “สามสิบปีนทีเบี่ยงบูรพา สามสิบปีต่อมาธาราเลี้ยวออกประจิม*[2]อย่าได้รังแกผู้น้อยผู้ยาก!”

เหอปั๋วกล่าวอย่างเดียดฉันท์ “ปู่ใหญ่*[3]เอ๋ย เจ้าไม่ใช่ผู้น้อยอีกต่อไปแล้ว ทั้งยังหาได้ยากไร้ขัดสนใดไม่!”

“นอกจากจะลามกจกเปรต เจ้านี่ยังไร้อารมณ์ขันอีก”

ซูอี้กล่าวกับเหอปั๋วว่า “พอเถอะ เจ้าบอกข้ามาก็พอว่าในสามสิบปี จะเกิดเหตุพลิกผันเช่นไรในโลกหล้า?”

“สรุปก็คือ ถึงยามนั้น สรรพสิ่งในอดีต ปัจจุบัน และอนาคตจะตกลงสู่ยุคตำนานทมิฬ!”

สีหน้าของเหอปั๋วแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม “ถึงยามนั้น เขตหวงห้ามอันเกินล่วงรู้บางแห่งในโลกเทพ และภัยพิบัติร้ายกาจโกลาหลทั่วนภาสรวงฟ้าดินจะล้วนแปรเปลี่ยนไปอย่างมหันต์”

“ปีศาจ เทพ มาร และพุทธะบางผู้ซึ่งมีอยู่เพียงในตำนานโบราณจะปรากฏตัวตามกัน”

“เผ่าพันธุ์และตัวตนโบราณซึ่งสาบสูญไปเนิ่นนานก็จะบังเกิด!”

“อย่าว่าแต่อื่นใด เพียงแค่บนวิถีแห่งบรรพเทวานี้ที่เดียว ตัวตนน่าสะพรึงกลัวทั้งหมดซึ่งถูกวัฏสงสารสะกดไว้ในอนธการไร้สิ้นสุดก็จะหวนคืนในโลกหล้า”

กล่าวถึงตรงนี้ เหอปั๋วพลันมองหน้าซูอี้ “หุบเหวซากสุสานสุดวิถีแห่งบรรพเทวานี้ฝังอารยธรรมยุคสมัยแห่งอดีตกาลไว้นับร้อยพัน และสะกดตัวตนน่าสะพรึงกลัวไว้มากมาย”

“ในอดีต ที่นั่นมีเซียวเจี่ยนพิทักษ์อยู่ สัตว์ประหลาดเฒ่าเหล่านั้นจึงไม่กล้าเหิมเกริมอุตริ หาไม่ ด้วยวิถีเต๋าของพวกเขา แม้อาจไม่สามารถออกจากวิถีแห่งบรรพเทวาได้ยามนี้ แต่ย่อมเพียงพอจะป่วนที่นี่จนถล่มทลายได้อย่างแน่นอน!”

“และภายหน้า เมื่อยุคตำนานทมิฬมาเยือน สัตว์ประหลาดเฒ่าเหล่านี้จะหลุดออกจากวิถีแห่งบรรพเทวา อาละวาดกำแหงในฟ้าดินได้เหมือนเซียวเจี่ยน!”

แม้ซูอี้จะได้รับรู้ถึงการคาดเดาและความลับเกี่ยวกับยุคตำนานทมิฬมาเนิ่นนาน ทว่าหัวใจของเขา ณ ยามนี้ก็ยังครั่นคร้าม

อนธการทอดลง ตำนานหวนปรากฏในโลกหล้า และสรรพสิ่งที่ควรดับสลายจะหวนชีวา!

คาดเดาได้ว่าโลกเทพในยามนั้นต้องปั่นป่วนเป็นแน่

“อันที่จริง ตราบภพจรดสวรรค์หลายแห่งหนในโลกหล้าทุกวันนี้ก็ปั่นป่วนรวนเรอยู่แล้ว”

เหอปั๋วกล่าว “สิ่งชัดเจนที่สุดคือ ในสถานที่อันเกินรับรู้บางแห่งในโลกเทพมีโลกเร้นลับโบราณผุดขึ้นตามกันมากมาย และขุมกำลังอันไม่ได้ข้องเกี่ยวกับยุคปัจจุบันก็ปรากฏขึ้นแสวงศิษย์หาทายาท

“เจ้าก็รู้ว่าตัวตนทรงพลังบางผู้ แม้ไม่อาจปรากฏในโลกหล้า แต่ยังสามารถส่งจำนงไปหาผู้ศรัทธามารับใช้ ระดมพลและเตรียมการกรุยวิถีรอพวกตนปรากฏในภายหน้าได้”

ซูอี้อดพยักหน้ามิได้

ยามเขาอยู่ในแดนเซียน ทวยเทพมากมายซึ่งไม่อาจมายังแดนเซียน ได้ส่งสาวกและทูตสวรรค์มากระทำการแทนเช่นกัน

กลุ่มเต๋าบางแห่งในแดนเซียนกระทั่งหันไปพึ่งใบบุญเทพไท้เหล่านั้นอย่างเต็มตัว!

สรรพสิ่งไม่อาจแยกจากรากเหง้า และตัวตนน่าสะพรึงกลัวที่เหอปั๋วกล่าวว่าไม่ใช่ของยุคปัจจุบันจะใช้วิธีนี้กระทำการแทนตนแน่นอน

“ยามใบไม้โรยแจ้งสารทฤดู ยามโลกเทพเกิดสัญญาณเรรวน ก็แจ้งชัดว่าในช่วงปีต่อจากนี้ หายนะและเหตุพลิกผันร้ายแรงก็จะบังเกิดตามกัน จนกระทั่ง… ยุคตำนานทมิฬมาเยือน!”

เหอปั๋วกล่าว “เจ้ากลัวหรือไม่?”

ซูอี้นิ่งไปครู่หนึ่ง และกล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ไฉนเลยต้องกลัว? ในเมื่อไม่อาจเลี่ยงยุคตำนานทมิฬได้ เช่นนั้นก็ใช้คมดาบในมือเบิกวิถีไร้เทียมทานสู่สวรรค์เสียปะไร!”

หลังครุ่นคิดสักพัก ซูอี้จึงกล่าวว่า “สำหรับข้า การมีศัตรูในโลกหล้านับเป็นวาสนาแล้ว!”

เหอปั๋วถูหว่างคิ้วรำพึง “เจ้าเลินเล่อไม่ได้นะ อย่าลืมว่ารากแก่นของจลาจลหนนี้เกี่ยวเนื่องกับการสูญหายของบัญญัติวัฏสงสาร”

“และยามนี้ เจ้าถือครองวัฏสงสารอยู่ ไม่อาจทราบว่าจะมีศัตรูมากมายเพียงไรหมายหัว!”

“เพราะตัวตนน่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นควรตายไปเนิ่นนาน พวกเขาไม่มีทางยอมให้วัฏสงสารปกคลุมตราบกาลนานเป็นแน่!”

ซูอี้แย้มยิ้มกล่าว “ทว่ายิ่งพวกเขาทนไม่ได้ ข้าก็ยิ่งอยากทำเช่นนี้!”

เหอปั๋ว “……”

“วัฏสงสารนั้นไม่อาจจบชีวิตผู้สมควรตายเหล่านั้นได้โดยแท้จริง เป็นการพิสูจน์ว่าบัญญัติวัฏสงสารมีปัญหาอยู่เช่นกัน”

ซูอี้กล่าวต่อราวตอบตนเอง “หากข้ามีโอกาสในภายหน้า ข้าจะพัฒนาวัฏสงสารของข้าให้มากกว่านั้น สยบปราบทุกความผิด แก้ไขทุกความกังขา และให้อดีตคืนสู่อดีต ปัจจุบันคืนสู่ปัจจุบัน อนาคตคืนสู่อนาคต”

“หากวัฏสงสารทำไม่ได้……”

ซูอี้แย้มยิ้ม “เช่นนั้น ข้าจะใช้เพียงวิถีดาบข้าลำพัง ปกครองเหนือบัญญัติทั้งมวลตราบกาลนาน!”

เหอปั๋วสูดหายใจเฮือก หัวใจสะท้านไหว

วาจาของซูอี้หนนี้เกินคาดไปอย่างจริงแท้ ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งนัก

แม้นี่จะเป็นเพียงการเอ่ยความเห็น แต่ก็หยั่งได้ไม่ยากว่าความกล้าของซูอี้เลิศล้ำเพียงไร!

ครู่ต่อมา เหอปั๋วจึงถ่ายทอดวจี “มีบางสิ่งที่ไม่เหมาะจะกล่าวบนวิถีแห่งบรรพเทวานี้ และเมื่อเจ้าออกจากที่นี่ คืนสู่ธารนทีสายยาวแห่งยุคสมัย ข้าจะคุยกับเจ้าดีๆ อีกหน”

ซูอี้ตะลึงไป

ทันใดนั้น ชายหนุ่มก็พอเดาได้ว่าเหอปั๋วน่าจะกลัวบทสนทนาระหว่างพวกเขาถูกชาติที่สามได้ยินเข้า!

“ได้”

ซูอี้ไม่ได้ปฏิเสธ

เหอปั๋วรู้มากกว่าที่คิด และชายหนุ่มต้องหาโอกาสว่างมาเสวนากับเจ้าเฒ่าผู้นี้ให้ดีจริงๆ

“เจ้าจะทำเช่นไรต่อ?”

เหอปั๋วถาม

“บุกทะลวงด่านทดสอบต่อ”

ซูอี้กล่าว “จากนั้นก็ไปเดินเล่นชมบรรยากาศอารยธรรมยุคสมัยแห่งอดีตกาลที่เขตเทพโบราณเสียหน่อย และระหว่างนั้นก็ไปนำไม้กลองฟ้องร้องกลับมาด้วย……”

ก่อนเขาจะทันพูดจบ เหอปั๋วพลันกล่าวเตือน “อย่าได้พยายามไปสุดวิถีแห่งบรรพเทวาเชียว!”

ซูอี้ผงะไป และกล่าวถาม “อันตรายมากหรือ?”

เหอปั๋วว่า “ไม่ใช่อันตราย แต่ตายอย่างเขียดแน่นอน”

ซูอี้ “……”

“เซียวเจี่ยนกระทำการตามวาจาเหมือนเช่นเจ้า ในเมื่อเขายอมเดิมพันแล้วพ่ายแพ้ เขาจะไม่มาสร้างเรื่องก่อปัญหาแก่เจ้าอีก แต่หากเจ้าเป็นฝ่ายไปรนหาที่เอง ข้าก็ช่วยเจ้ามิได้”

เหอปั๋วดูจริงจัง

ซูอี้พยักหน้ากล่าว “ก็ได้ ข้าจะฟังเจ้า”

เหอปั๋วโล่งใจทันที กล่าวขึ้นว่า “เช่นนั้น ข้าขอตัวแล้ว……”

“ช้าก่อน!” ซูอี้กล่าว “ข้ายังต้องการความช่วยเหลือสองสิ่งจากเจ้า”

เหอปั๋วดูจะมองทะลุความคิดของซูอี้ และกล่าวว่า “เจ้าอยากให้ข้าช่วยลั่วเสวียนจีหรือ?”

ซูอี้พยักหน้า “นี่คือหนึ่งในสองเรื่อง”

“ได้ ให้ข้าจัดการเอง”

เหอปั๋วพยักหน้า “แล้วอีกเรื่องเล่า?”

ซูอี้กล่าว “หลังออกจากที่นี่ ไปนครสาบสูญหน่อย ข้ามีสหายเก่าเก็บตัวฝึกฝนอยู่ที่นั่นมากมาย อยากพบพวกเขาก่อนไปยังโลกเทพ”

เหอปั๋วกล่าวอย่างขัดเคือง “ข้าก็นึกว่าเป็นเรื่องสำคัญอันใด ที่แท้เจ้าเด็กนี่ก็มองข้าเป็นผู้เดินสาร!”

ซูอี้นำสุราไหหนึ่งออกมาส่งให้ และกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าไม่ให้เจ้าทำงานเปล่าหรอก สุราไหนี้ให้เจ้า”

“สุราไหเดียวก็จะเฉดหัวข้าแล้วหรือ?”

เหอปั๋วแค่นเสียงเย็นชา กางห้านิ้วออกมา “ต้องใช้สุราไม่ต่ำกว่าห้าไหโน่น ไม่สิ สิบไห!”

ซูอี้แย้มยิ้มแล้วตอบตกลง

เหอปั๋วใส่ใจสุราด้วยหรือ?

ไม่หรอก

แล้วเขาห่วงสุรานั่นหรือไม่?

ก็ไม่เช่นกัน

แต่นั่นก็คือน้ำใจ

……

นอกหอคอยเทพที่หก

ยามซูอี้เดินออกมา เขาก็ไม่แปลกใจเลยที่ได้เห็นว่ามีผู้คนมากมายยืนอยู่ในบริเวณใกล้เคียง

หลวี่ซั่ว ไป๋ซิ่ว อวี๋จิ่ว เจี่ยนสิงอวิ๋น หลี่มู่และคนอื่นๆ ต่างรวมอยู่ในนั้น

เมื่อเห็นชายหนุ่มเดินออกมา ทุกสายตาต่างรวมตัวที่คนผู้เดียว

จากนั้น บรรยากาศยิ่งทวีความนิ่งงันเงียบเชียบ

ไร้ผู้ใดกล่าววจี

ทุกผู้ดูตกตะลึง

มหาภัยพิบัติบรรลุเทพเมื่อครู่น่าสะพรึงกลัวเกินไปโดยแท้ ทำให้ทุกผู้ครั่นคร้ามสั่นสะพรึงกันหมด

และยามนี้ เมื่อเห็นซูอี้ปรากฏกาย ใครเล่าจะมิทราบว่าชายหนุ่มผู้สร้างปาฏิหาริย์ครั้งแล้วครั้งเล่าในบททดสอบด่านสวรรค์นี้ได้กลายเป็นเทพผู้สูงส่งไปแล้ว?

เพราะไม่อาจบรรยายความตื่นตะลึงในใจผู้คนทั้งหลายได้อีกต่อไป พวกเขาจึงเงียบงันนัก

บรรยากาศเช่นนี้ทำให้ซูอี้ประหลาดใจ

เขาส่ายหน้า หันกายเตรียมเดินไปยังหอคอยเทพที่เจ็ดทันที

ทันใดนั้น ไป๋ซิ่วก็กล่าวขึ้น “สหายเต๋าซูรอเดี๋ยว”

“มีอันใดหรือ?” ซูอี้ชะงักเท้า

ไป๋ซิ่วกล่าว “สหายเราผู้พิทักษ์หอคอยเทพที่เจ็ด แปดและเก้าจรจากกันหมดแล้ว”

ซูอี้ประหลาดใจ “ไฉนกัน?”

ครานี้ ชาติที่สามส่งยอดฝีมือเก้าคนมาจัดการกับเขา

นอกจากพวกไป๋ซิ่ว ยังมีอีกสามคน

ทว่ายามนี้ สามบุคคลนั้นเลือกเลิกรา ไม่ต่างจากการหนีศึก

“เป็นคำสั่งจากผู้อาวุโสท่านนั้น”

ไป๋ซิ่วกล่าวด้วยสีหน้าซับซ้อน “ผู้อาวุโสท่านนั้นกล่าวว่า ไม่ว่าผู้ใดในหมู่เราล้วนไร้คุณสมบัติเป็นศัตรูกับสหายเต๋า หากจะยังพัวพันต่อไป มันจะดูแสนไร้ค่าสิ้นประโยชน์……”

ซูอี้นิ่งไป และกระจ่างใจขึ้นมา

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าชาติที่สามทราบแล้วว่าเขาได้สัญจรสู่วิถีบรรลุเทพอันไม่เคยบังเกิดมาก่อน และบุคคลที่ส่งมา ไม่อาจเป็นศัตรูของชายหนุ่มได้อีกต่อไป!

“เช่นนี้เอง”

ซูอี้เยื้องย่าง เดินต่อไปยังหอคอยเทพที่เจ็ด

แม้คู่ต่อสู้จะถอนตัว แต่ก็ยังมีสามบททดสอบด่านสวรรค์เหลืออยู่

ซูอี้จะไม่พลาดมัน

เขาเพิ่งบรรลุเป็นเทพ และต้องการบททดสอบพิสูจน์ตนมาขัดเกลาเพื่อสร้างความเสถียรแก่วิถีเต๋าขอบเขตสรรสร้างของตัวเขาเช่นกัน!

นอกจากนั้น ชายหนุ่มยังอยากลองดูว่าอำนาจต่อสู้ของเขาในขณะนี้ไปถึงจุดใด

และบททดสอบในหอคอยเทพที่แปดและเก้านั้น มุ่งเป้าไปยังเทพชั้นสูงขอบเขตกำเนิดวาสนา!

ในหมู่พวกมัน ต้องมีเทพชั้นสูงผู้เลิศล้ำสูงสุดในอารยธรรมยุคสมัยแห่งอดีตรออยู่

ศัตรูเช่นนั้นช่างสมบูรณ์แบบสำหรับการพิสูจน์ตนเสียนี่กระไร!

เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของเขาเข้าสู่หอคอยเทพที่เจ็ด ทุกผู้รอบทิศก็ต่างนิ่งงัน

ทว่าสีหน้าแววตาของพวกเขาแปรเปลี่ยนแสนซับซ้อน

ทันทีที่บรรลุเทพ ก็ไปท้าทายด่านทดสอบต่อเลย!

เห็นได้ชัดว่าซูอี้ผู้นี้ ใจคอจะกวาดล้างทุกสถิติในเก้าบททดสอบด่านสวรรค์อันอยู่ยงตราบกาลนาน!!

[1] 萧萧木叶，戬主杀伐 ใช้ตัวเซียว (萧) จากคำว่าหวีดหวิว และเจี่ยน (戬) จากคำว่าตัด/สะบั้น

[2] สามสิบปีนทีเบี่ยงบูรพา สามสิบปีต่อมาธาราเลี้ยวออกประจิม เป็นสำนวน สื่อถึง กาลเวลาเปลี่ยนแปลงสรรพสิ่งได้

[3] เหอปั๋วใช้คำว่าต้าเหยีย (大爷) ซึ่งเป็นคำเชิงยกย่องผู้มีอำนาจเหมือนเป็นปู่ผู้อาวุโส