บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2139 กระโดดออกจากกรง สวรรค์และโลกช่างกว้างใหญ่

บทที่ 2139 กระโดดออกจากกรง สวรรค์และโลกช่างกว้างใหญ่

สุนัขข้างถนน!

เมื่อได้ยินคำอธิบายเช่นนั้น ซูอี้ถึงกับขมวดคิ้ว

ตัวตนในชาติที่สี่ของเขาน่าเวทนาขนาดนั้นเชียวหรือ?

ตอนที่หลอมรวมกรรมวิถีของหลี่ฝูโหยว เขาจึงได้ทราบว่าอี้เต้าเสวียนผู้เป็นตัวตนในชาติที่สี่ ตกตายด้วยเงื้อมมือของทวยเทพเช่นกัน

แม้กระทั่งหลังจากตายแล้ว เขายังคงแบกรับความอับอายชั่วนิรันดร์ ถูกนับว่าเป็นมารดาบอันดับหนึ่งในโลกเทพ มือของเขาอาบย้อมด้วยโลหิต ก่ออาชญากรรมด้วยความโทสะกับทั้งมนุษย์และทวยเทพ

ในยามนั้น หลี่ฝูโหยวได้เตือนซูอี้ถึงความเลวร้ายที่อี้เต้าเสวียนก่อเอาไว้ ซึ่งล้วนมาจากบรรดาทวยเทพผู้กวนน้ำให้ขุ่นมัว!

เป้าหมายก็เพื่อทำลายชื่อเสียงของอี้เต้าเสวียน!

แต่เขาได้รู้เพียงเท่านี้

ส่วนเรื่องที่ว่าอี้เต้าเสวียนมีนิสัยเป็นอย่างไร ภูมิหลังเป็นแบบไหน ประสบการณ์เป็นเช่นไร ชายหนุ่มไม่เคยรู้เลย

ดังนั้นเมื่อได้ยินคำพูดของเหอปั๋วในยามนี้ ที่อีกฝ่ายถึงกับบรรยายอี้เต้าเสวียนว่าเป็นบุคคลที่น่าเวทนามากที่สุดในโลกหล้า มีชะตากรรมที่น่าสงสารที่สุด……มันจึงทำให้ซูอี้ไม่อยากจะเชื่ออยู่เล็กน้อย

ในช่วงชีวิตที่ผ่านมา ซูเสวียนจวินเคยเป็นที่เคารพทั่วทั้งเก้ามหาแดนดิน

ทัศนาจารย์เคยสะกดจักรดาราตงเสวียนเอาไว้ด้วยดาบ ตัดสินอดีตและปัจจุบันโดยอำเภอใจ

หวังเย่เป็นที่รู้จักในฐานะนักดาบอันดับหนึ่งในแดนเซียน พบเขาประหนึ่งพบสวรรค์

หลี่ฝูโหยวคือจอมดาบหลิงซูผู้ลึกลับและยอดเยี่ยม กล้าชี้ดาบใส่ทวยเทพ นับเป็นที่น่าภาคภูมิใจยิ่ง

ใครจะคาดคิดว่า ชาติที่สี่อี้เต้าเสวียน…จะอ้างว้างน่าเวทนาปานนี้?

แม้กระทั่งเสิ่นมู่ที่ซูอี้ดูแคลนมากที่สุด ยังมีพรสวรรค์ในวิถีดาบที่น่าทึ่งยิ่ง ทำให้ผู้คนมากมายคิดว่า พรสวรรค์ของเขาด้อยกว่าเสิ่นมู่เล็กน้อย

แต่ใครจะคาดคิดว่า ในตลอดชาติที่ผ่านมาทั้งมวล จะมีคนที่แย่ยิ่งกว่าเสิ่นมู่!

“เขา…เขาน่าเวทนาเพียงใดกัน?”

ซูอี้อดถามไม่ได้

เหอปั๋วถอนหายใจออกมา “สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงแค่คำพูด จึงไม่อาจบรรยายออกมาได้ครบถ้วน เอาเป็นว่ายามเจ้าหลอมรวมกรรมวิถีของเขา เจ้าจะเข้าใจเอง” หลังจากนิ่งไป ชายชราก็เตือนว่า “เหตุผลที่ทำไมข้าถึงเตือน ไม่ใช่เพราะคิดหยอกล้อ แต่อี้เต้าเสวียนทุกข์ทรมานยิ่ง เขาประสบกับการเปลี่ยนแปลงมหาศาล ทำให้จิตใจได้รับการขัดเกลาจนยากจะถูกทำลาย……กลายเป็นหัวใจของมารร้าย!”

“ถึงอย่างไร หากใครบางผู้ได้รับความทุกข์ทรมาน เช่นเดียวกับเขา ข้าเกรงว่าคนผู้นั้นคงจบสิ้นไปนานแล้ว”

“แต่อี้เต้าเสวียนแตกต่างออกไป เขากำลังต่อสู้เพื่อขัดขืนโชคชะตา ชนิดที่หากเป็นผู้อื่นซึ่งเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงนี้ ก็คงยอมแพ้ในฉับพลันไม่คิดฝืนต้าน!”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ร่องรอยความนับถือปรากฏบนใบหน้าของชายชรา “หากไม่ใช่เพราะโชคร้ายที่ทำให้เขาตกตาย ด้วยสภาพจิตใจและเจตจำนงที่ไม่ยอมใคร ความสำเร็จบนเส้นทางวิถีของเขาจะต้องไม่ด้อยไปกว่าเซียวเจี่ยนอย่างแน่นอน!”

หลังจากนั้น เหอปั๋วก็ถอนหายใจอีกครั้ง “น่าเสียดาย เขาประสบกับความทุกข์ยากและความโชคร้ายในชีวิตมากเกินไป สุดท้ายเขายังไม่ทันที่จะล้างความอัปยศนี้ กลับต้องจบสิ้นเสียแล้ว…”

ซูอี้กล่าวว่า “หากจริงตามเจ้าพูดเช่นนี้ มันคงน่าเสียดายจริงๆ”

“หนึ่งความบาดหมาง ไม่อาจชำระคืน หนึ่งความคับข้องใจ ไม่อาจคลี่คลายได้ หนึ่งความทะเยอทะยาน ไม่อาจได้รับการเติมเต็ม เป็นไปได้ว่า ในช่วงที่เขาเสียชีวิต ในใจของเขาคงเต็มไปด้วยความโกรธและความไม่เต็มใจเป็นแน่”

เหอปั๋วถามว่า “ตอนนี้ หากมีโอกาสที่ทำให้เขามีชีวิตอีกครั้ง เขาจะคว้ามันไว้หรือไม่?”

นัยน์ตาของซูอี้หดลงอย่างเงียบงัน

ยามนี้ ในที่สุดชายหนุ่มก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดเหอปั๋วถึงพูดเกี่ยวกับอี้เต้าเสวียนให้เขาฟัง!

มันไม่มีเหตุผลอื่นแล้ว อี้เต้าเสวียนคือชาติที่สี่ของเขา และไม่ช้าก็เร็ว เขาจะต้องมาหลอมรวมกับกรรมวิถีของอี้เต้าเสวียน!

แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่ให้ความร่วมมือจะทำอย่างไร?

ถ้าเขายืนกรานจะยึดมันไว้แทนเล่า?

“หากกล่าวถึงสภาพจิตใจ ข้าไม่เกรงกลัวสิ่งเหล่านี้”

ซูอี้กล่าวอย่างสงบ

เขาเคยต่อสู้กับกรรมวิถีของหลี่ฝูโหยวโดยมีจิตใจเป็นสมรภูมิมาก่อน ต่างฝ่ายต่างแข่งขันกัน แต่ในที่สุดเขายังคงเป็นฝ่ายชนะ!

ด้วยสภาพจิตใจของชายหนุ่มในตอนนี้ ย่อมไม่หวาดกลัวที่จะแข่งขันกรรมวิถีกับอี้เต้าเสวียน!

นี่ยังไม่พูดถึง ตอนชายหนุ่มรับบททดสอบด่านสวรรค์ เขาเคยขัดเกลา ‘ผลฮุ่นตุ้นหลอมจิต’ มาก่อนด้วย!

นี่คือสิ่งแปลกประหลาดที่ใช้พัฒนาสภาพจิตใจโดยเฉพาะ หลังจากขัดเกลาแล้ว จะทำให้จิตใจถูกปกคลุมด้วยชั้นป้องกันที่มองไม่เห็น

ต่อให้ไม่ทันระวังการโจมตีจากศัตรู เขาก็ไม่มีทางเพลี่ยงพล้ำได้ง่ายดายนัก!

ยามขัดเกลาผลฮุ่นตุ้นหลอมจิต ซูอี้ยังคงคาดเดาว่า ผลฮุ่นตุ้นนี้ถูกจัดเตรียมไว้โดยชาติที่หนึ่ง ก็เพื่อป้องกันสิ่งที่คล้ายกันนี้ที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต จนส่งผลให้สภาพจิตใจแตกสลาย

ซูอี้ไม่คาดคิดว่า การคาดเดานี้จะเป็นความจริง เรื่องแบบนั้น อาจจะเกิดขึ้นได้!

“ยามอี้เต้าเสวียนกับเจ้าเผชิญหน้ากัน และเขาเกิดอยากแทนที่เจ้าขึ้นมา ก็จะไม่มีใครสามารถห้ามเขาได้”

ชายชรากล่าว “ข้าทำได้เพียงเตือน แต่มิอาจช่วยเจ้าจัดการกับกรรมวิถีของเขาได้ เรื่องนี้……เจ้าต้องคลี่คลายด้วยตนเอง!”

ซูอี้พยักหน้า

จุดยืนของเหอปั๋วเรียบง่ายยิ่ง เมื่อถึงคราวจำเป็น เขาจะยังคงช่วยเหลืออย่างไม่ลังเล

แต่ทันทีที่เกี่ยวข้องกับการแข่งขันระหว่างตัวเขากับชีวิตที่แล้ว อีกฝ่ายจะถอยออกมา ไม่ให้การช่วยเหลือ!

นี่คือวิธีการที่อีกฝ่ายปฏิบัติตอนที่เขาแข่งขันกับเซียวเจี่ยน!

เช่นเดียวกับการแข่งขันระหว่างเขากับอี้เต้าเสวียน

หลังจากนั้น ทั้งสองสนทนาเกี่ยวกับเรื่องอื่น

เมื่อพูดเกี่ยวกับโลกเทพ ชายชราเตือนซูอี้ว่ารีบไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้!

เหตุผลนั้นเรียบง่ายยิ่ง ทันทีที่เรื่องบนวิถีบรรพเทวาแพร่งพรายไปถึงโลกเทพ ศัตรูเหล่านั้นจะต้องเตรียมการล่วงหน้า เพื่อขัดขวางซูอี้ระหว่างทางมาโลกเทพอย่างแน่นอน!

ซึ่งมันย่อมน่าสะพรึงกลัวอย่างไม่ต้องคิดอันใดให้มากความ!

จะไม่แปลกใจเลย หากตัวตนระดับจอมเทพเหล่านั้นคิดใช้ร่างเดิมของตัวเอง เพื่อออกมาโจมตีอย่างสุดกำลัง!

ถึงอย่างไร ซูอี้ก็กลายเป็นเทพแล้ว นับเป็นภัยคุกคามใหญ่หลวงที่จะทำให้จอมเทพเหล่านั้นโจมตีอย่างสุดกำลังด้วยอำนาจทั้งหมดที่มี

ดังนั้น ยิ่งออกเดินทางเร็ว และถึงโลกเทพก่อนข่าวแพร่งพรายเร็วเท่าไร ก็ยิ่งปลอดภัยมากเท่านั้น!

“เจ้าได้หลอมรวมกรรมวิถีของหลี่ฝูโหยวมาแล้ว แต่ชาติของหลี่ฝูโหยวก็ผ่านไปนานแสนนานยิ่ง! โลกเทพในวันนี้ แตกต่างจากสิ่งที่เขาจดจำได้”

“นอกจากนี้ข้าจำต้องบอกเจ้าไว้เสียก่อนว่า แม้ยุคตำนานทมิฬจะยังไม่มา แต่มันก็มีสัญญาณความปั่นป่วนจำนวนมากในโลกเทพ และเจ้าต้องระวังมันให้ดี!”

“อย่าคิดว่าโลกเทพในยามนี้ จะเป็นดั่งที่เจ้าจดจำได้ ด้วยมันจะส่งผลต่อการตัดสินเหตุการณ์ของโลกหล้า รวมถึงยันผลไปสู่เหตุสังหารอันเกิดคาดการณ์ได้”

เหอปั๋วพล่ามไม่หยุด บอกเล่าอย่างหมดเปลือกว่า “สรุปก็คือ เมื่อไปเยือนโลกเทพ เจ้าไม่ควรเปิดเผยตัวเอง เพราะทันทีที่เผยตัวตน… เหตุสังหารที่คาดเดาคาดการณ์ไม่ได้ จะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน!”

ซูอี้ฟังแล้วยิ้มออกมา ไม่ได้หงุดหงิดแต่อย่างใด

เขาบอกได้ว่า เหอปั๋วเป็นห่วงความปลอดภัยจากใจจริง

ถึงแม้คำพูดเหล่านี้จะฟังดูน่าเบื่อเล็กน้อย แต่การได้รับความเป็นห่วงเป็นใยจากผู้อื่น มันก็เหมือนกับได้รับพรอย่างหนึ่งไม่ใช่หรือ?

……

หลังจากสนทนากับเหอปั๋วจบ ซูอี้ไปพบกับเยี่ยชุนชิว เซียวหรูอี้ ซูฝูซื่อและคนอื่น

พวกเขารวมตัว ดื่มกินร่วมกัน เฉลิมฉลอง เปี่ยมด้วยช่วงเวลาที่ดี

เมื่อทราบว่าซูอี้จะออกเดินทางไปโลกเทพในไม่ช้า สหายเก่าทั้งหลายต่างรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย

นี่คือเส้นทางการฝึกฝน เพื่อแสวงหามหาวิถีของตัวเอง มีชะตาที่จะได้พบปะไม่นานก็ต้องจากไป

“พวกข้าต่างตัดสินใจแล้วว่า จะอยู่ในธารนทีสายยาวแห่งยุคเพื่อฝึกฝนในอนาคต หากไปได้ไม่ดี พวกข้าจะกลับไปที่แดนเซียน”

เยี่ยชุนชิวยิ้มแล้วกล่าวว่า “เส้นทางการฝึกฝนต้องค่อยเป็นค่อยไป จะรีบร้อนเหมือนเจ้าไม่ได้ ดังนั้นพวกข้าทำได้เพียงฝากคำพูดไว้เท่านั้น”

ซูอี้กล่าวว่า “แบบนั้นก็ดีแล้ว”

ก่อนหน้านี้ เขาได้เล่าทุกสิ่งเกี่ยวกับยุคตำนานทมิฬให้ฟัง ด้วยชายหนุ่มคาดหวังจริงๆ ว่าในอีกไม่กี่ปีต่อจากนี้ สหายเก่าเหล่านี้จะไม่เข้ามาพัวพันด้วย

หากอยู่ในธารนทีสายยาวแห่งยุคเพื่อฝึกฝน อย่างน้อยก็สามารถได้รับการดูแลจากเหอปั๋ว แต่หากไปโลกเทพ ก็มีชะตาจะต้องมาพัวพันกับยุคที่มืดมิดและปั่นป่วนที่สุด!

“สิ่งที่น่าเป็นห่วงที่สุดก็คือตัวเจ้าเอง”

คิ้วและดวงตาของเซียวหรูอี้อ่อนโยน พลางส่งเสียงพึมพำว่า “หากจะไปโลกเทพ เจ้าต้องระวังให้มาก”

รูปลักษณ์ของนางละเอียดอ่อนงดงาม สวยสดไร้ที่ติ เผยเสน่ห์ตรงหว่างคิ้ว ดูน่าหลงใหลยิ่งนัก

ขณะนั่งอยู่ข้างซูอี้ ในยามที่นางยื่นแขนมาโอบไหล่ชายหนุ่มเอาไว้ สายตาเจ้าตัวพลันหรี่ลง คล้ายง่วงงุนขึ้นมา

ซูอี้สัมผัสได้ชัดเจนว่าผิวอ่อนนุ่มไร้กระดูกของสาวงามนางนี้อ่อนโยนและยืดหยุ่นเพียงใด ปลายจมูกของเขาได้กลิ่นหอมสดชื่นจากร่างกายอีกฝ่าย และหากเปรียบเปรย สถานการณ์นี้คงเหมือนกับกล้วยไม้และกวาง

“ดื่มเท่าที่ต้องการได้ แต่อย่าใช้มือใช้เท้าทำอะไรที่มันไม่ควร”

ซูอี้ยิ้มก่อนผลักเซียวหรูอี้ผู้กำลังจะคลอเคลียเขาให้ออกห่างไป

เซียวหรูอี้กลอกตาพลางกล่าวด้วยความเกรี้ยวกราดว่า “ข้าให้โอกาสเจ้าได้ลิ้มลองหญิงชราผู้นี้แล้ว แต่เจ้ากลับยังทำเรื่องที่ไร้ประโยชน์อยู่อีก!”

ทุกผู้อดหัวเราะไม่ได้

ซูอี้ลูบจมูก ก่อนหัวเราะเช่นกัน

เมื่องานเลี้ยงนี้สิ้นสุด ซูอี้ก็รวบรวมสมบัติที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์เหล่านั้น ก่อนจะมอบให้แก่พวกเยี่ยชุนชิว

นั่นรวมถึงอำนาจเทพและสมบัติศักดิ์สิทธิ์แห่งยุคสมัยด้วย เขาวางแผนไว้แล้วว่าเมื่อสหายเก่าเหล่านี้กลับแดนเซียนในอนาคต สมบัติเหล่านี้จะถูกแจกจ่ายให้กับเครือญาติและมิตรสหายในแดนเซียน

ส่วนตัวเขา นอกจากเตาเสริมสวรรค์กับดาบเคียงประชิดแล้ว ก็มีเพียงวัตถุอมตะกับของเล็กๆ น้อยๆ บางส่วนติดตัวไว้

เช่น ฝักดาบที่ชาติที่หนึ่งหลงเหลือไว้ให้ หรือแม้กระทั่งยันต์ของซีหนิง

……

ในช่วงเช้าตรู่ของวันถัดมา

อาณาจักรนิตย์ทิวา

“ระหว่างทางไปโลกเทพ พวกเจ้าทั้งสองต้องระวังให้ดี ข้ามีลางสังหรณ์ว่า ระหว่างทางนี้จะมีเหตุพลิกผันมากมายยิ่ง”

เหอปั๋วเตือนอย่างจริงจัง

ทั้งลั่วเสวียนจี้และลั่วชิงตี้พยักหน้า

ระหว่างทาง พวกเขาจะคุ้มกันซูอี้ให้ไปถึงโลกเทพ ขอแค่ไม่มีตัวตนระดับจอมเทพบางผู้ลงมือก็พอ หาไม่แล้วถ้าอีกฝ่ายกล้าขัดขวาง ก็ไม่ต่างจากรนหาที่ตาย!

“เอาล่ะ ถึงเวลาไปแล้ว”

ไม่ไกลกันนั้น ซูอี้กล่าวขึ้นมา

หลังจากนั้น เขาหันหลังแล้วจากไป

ลั่วเสวียนจี้กับลั่วชิงตี้กล่าวลาเหอปั๋วทันที ก่อนหันหลังไล่ตามซูอี้

ไม่ช้า ร่างของคนทั้งสามพลันหายไป

‘ขณะมุ่งสู่โลกเทพ การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่จะล้มล้างยุคสมัยก็ได้เริ่มขึ้นเช่นกัน ข้าเพียงหวังว่า… นายท่านจะได้ในสิ่งที่หวัง ใช้ดาบเปิดเส้นทางเปิดตายเพื่อปกครองโลกหล้า แล้วบรรลุวิถีดาบสูงสุดที่เหนือกว่าอดีต!’

เหอปั๋วพึมพำอยู่ในใจ

ในใจของเขามีเพียงคนเดียวที่สามารถเรียกว่า ‘นายท่าน’ ได้

นั่นก็คือชาติที่หนึ่ง!

หลังจากยืนอยู่กับที่เนิ่นนาน เหอปั๋วจึงหันหลังแล้วจากไป

ในวันเดียวกัน ซูอี้ออกจากอาณาจักรนิตย์ทิวา มุ่งหน้าสู่โลกเทพ!

สหายร่วมทางของเขาคือคู่พี่น้องลั่วเสวียนจี้และลั่วชิงตี้

ในเตาเสริมสวรรค์ยังมีวานรตัวน้อยอยู่อีก

“การมุ่งหน้าสู่โลกเทพ ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาเท่าไรถึงจะกลับมาได้…”

ระหว่างทาง ซูอี้หยิบไหสุราออกมา ยกขึ้นดื่ม

หลังจากนั้น เขาก็ส่ายหน้า ก่อนจะสาวเท้าเดิน

ระหว่างทาง ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะเหลียวหลังกลับ

ยามมังกรมีเกล็ดทะยานออกจากน่านน้ำสีคราม เมื่อนั้นมันกลับแปรเปลี่ยนเป็นมังกร!

เช่นเดียวกับการฝึกฝน!

กระโดดออกจากกรง สวรรค์และโลกช่างกว้างใหญ่! โลกเทพ คือสมรภูมิใหม่ที่ดาบของซูอี้ชี้นำ เขาจะทดสอบโลกด้วยดาบเล่มนี้ เพื่อกวาดล้างความคับข้องใจทั้งมวล!