บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2146 ใจไม่สบาย ยากอยู่เป็นสุข

บทที่ 2146 ใจไม่สบาย ยากอยู่เป็นสุข

ขณะที่อี้เต้าเสวียนหยุดฝีเท้ากะทันหันนี้เอง

สี่สัตว์ประหลาดเฒ่าอย่างกู่ฮวาเซียนและเจียวมู่ซึ่งตามมาก็สังเกตเห็นและเลือกหยุดฝีเท้าเช่นกัน

“เห็นหรือไม่ เมื่อเขาจะไม่ไหวแล้ว เขาจะเลือกหยุดฝีเท้าเอง”

กู่ฮวาเซียนกล่าวเนิบๆ

“ถูกต้อง มิอาจซ่อนการสิ้นเปลืองอำนาจกรรมวิถีของตัวเขาได้เลย”

ดวงตาของเจียวมู่ฉายแววมาดร้าย “ถึงกาลตัดสินแพ้ชนะแล้วจริงๆ”

ระหว่างทาง พวกเขาสังเกตเห็นแล้วว่าอี้เต้าเสวียนมิอาจฝืนทนต่อ!

เมื่ออี้เต้าเสวียนหยุดฝีเท้าในขณะนี้ ก็สื่อสัญญาณชัดว่าอีกฝ่ายกำลังจะเป็นเกาทัณฑ์ปลายวิถี

“อี้เต้าเสวียน ไฉนเจ้าจึงไม่หนี?”

เฒ่าค่อมจงใจค่อนแคะ ดวงตาเปี่ยมความเย็นเยือก

ส่วนอี้เต้าเสวียนตอบกลับด้วยการกระทำ

เขาก้าวย่างไปเบื้องหน้า พลันฟาดหนึ่งดาบเข้าใส่เฒ่าค่อม

ม่านตาของเฒ่าค่อมหดตัว เกรงว่านี่จะเป็นการตอบโต้ยามใกล้ตายของอี้เต้าเสวียน และเลือกถอยโดยแทบใช้เพียงสัญชาตญาณ

ไม่เพียงเขาเท่านั้น สัตว์ประหลาดเฒ่าผู้อื่นก็เลือกที่จะหลบเลี่ยงด้วยเช่นกัน

ทว่าดาบนี้กลับมีดีเพียงรูปลักษณ์ ฤทธามีเพียงน้อย ไม่ทันไรก็สลายไป

“ดูสิ กระทั่งยามข้าเลิกหลบเลี่ยง เลือกที่จะหยุดสู้กับพวกเขา พวกเขาก็ยังไม่กล้าเผชิญหน้าตรงๆ”

ชายหนุ่มกล่าวกับซูอี้ “เพราะเช่นนั้น จึงไม่ต้องห่วงหรอกว่าข้าจะยังไหวหรือไม่”

ทันใดนั้น สีหน้าของเฒ่าค่อมและคณะก็คล้ำเครียด

พวกเขาจะไม่ประจักษ์ได้หรือว่าอี้เต้าเสวียนกำลังล้อพวกเขาเล่น?

ซูอี้แย้มยิ้มกล่าวว่า “ข้าเห็นแล้ว พวกเขาครั่นคร้ามอย่างยิ่ง”

“ไปกันเถอะ”

อี้เต้าเสวียนหันหลัง พาซูอี้รีบเร่งจากไป

ทว่าขณะที่กำลังหันหลังจรจาก ทันใดนั้น ชายชุดขาวเจียวมู่ก็ลงมือ

เขาสะบัดพัดขนนกสีเพลิงในมืออย่างรุนแรง สร้างกระแสรัศมีเทพเรืองรอง กวาดเข้าใส่อี้เต้าเสวียน

แทบจะพร้อมกันนั้น กู่ฮวาเซียน เฒ่าค่อม และชายร่างกำยำเองก็โจมตี!

ก่อนหน้านี้ พวกเขากังวลกันว่าจะถูกอีกฝ่ายโจมตีแลกชีวิต จึงหลบกันอย่างเผลอตัว

ทว่าเมื่อตั้งตัวติดในยามนี้ พวกเขาจะไม่ปล่อยโอกาสงามในการส่งอี้เต้าเสวียนสู่ความตายนี้ไป!

ตู้ม!!

เพียงพริบตา จักรวาลพร่างดาวเรรวน สุญตาพังทลาย รัศมีเทพน่าสะพรึงกลัวแผ่ไพศาลเยี่ยงคลื่นซัดถล่มแดน

ทว่าอี้เต้าเสวียนรวดเร็วกว่าพวกเขา

ก่อนหน้านี้ อึดใจที่หันกลับ เขาไม่ได้จรจาก ทว่าร่างกลับวูบไหวหายไปกะทันหัน

ตู้ม!

อี้เต้าเสวียนฟาดดาบฟันเข้าใส่ชายร่างกำยำซึ่งอยู่ใกล้ที่สุดพร้อมวจีดาบสะท้านโลกา

ชายร่างกำยำเองก็ตอบสนองไวยิ่งนัก ฟาดค้อนยักษ์กระดูกขาวทั้งคู่ในมือออกไป

ทว่าเพียงชั่วพริบตา มือและแขนซึ่งถือค้อนยักษ์ก็แหลกเละ โลหิตสาดซัด ร่างถูกฟาดกระเด็น ร้องลั่นสะเทือนสรวง

ยามคับขันนี้ กู่ฮวาเซียนเข้าขัดขวางอี้เต้าเสวียนไว้ทันการณ์ หาไม่ ชายร่างกำยำผู้นั้นคงมีแต่ต้องตาย

อี้เต้าเสวียนไม่ได้อยู่สู้ ร่างของเขาวูบไหว พาซูอี้หันหลังหนีไปไกล

การกระทำทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในชั่วพริบตา

แม้เจียวมู่กับเฒ่าค่อมก็ลงมือ แต่พวกเขาก็ยังช้าไปเล็กน้อย อี้เต้าเสวียนพาซูอี้หนีไปแล้ว

“บัดซบ!”

“ไอ้สารเลวนั่นจงใจหลอกกันชัดๆ!!”

สัตว์ประหลาดเฒ่าทั้งหลายสาปสบถ

“เร็วเข้า ฆ่าเขา ต้องฆ่าเขาให้ได้!!”

ชายร่างกำยำคำรามด้วยดวงตาแดงก่ำ

ก่อนหน้านี้ อี้เต้าเสวียนทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสในหนึ่งดาบ สองแขนสะบั้นขาด แทบสิ้นใจ

ประสบการณ์เจียนตายนี้ทำให้ชายร่างกำยำครั่นคร้าม แต่ก็อดเดือดดาลมิได้

เมื่อเห็นเขาบาดเจ็บเพียงนี้ กู่ฮวาเซียนและคนอื่นๆ ต่างก็เดือดดาล

ไล่ล่ากันมาจนป่านนี้ ไม่เพียงมิอาจสยบอี้เต้าเสวียน ยังถูกอีกฝ่ายโจมตีเฉียบพลัน ใครเล่าจะมิขุ่นเคือง?

“ตาม!”

“เขาทนได้ไม่นานหรอก!”

“หากตามทัน มิต้องลังเลแล้ว ใช้ไพ่ตายออกมาเลย!!”

“ได้!”

พวกเขาหารอช้าไม่ และโจมตีอย่างสุดกำลัง

อี้เต้าเสวียนผู้อยู่ตรงหน้าทะยานหนีสุดกำลัง พลันกล่าวอย่างสุขุม “ต่อจากนี้ ข้าจะทุ่มกำลังสู้ตาย พวกเขาถูกยั่วยุเพียงนี้ คงจะไม่ใช้กลยุทธ์ยื้อเวลากันแล้ว”

ซูอี้กล่าวว่า “ข้าอยากถามเรื่องหนึ่งก่อน”

“ว่ามา”

“กาลก่อน เจ้าประสบสารพัดเหตุพลิกผันอับโชค กระทั่งเหอปั๋วยังบอกว่าชีวิตของเจ้าขื่นขมยิ่ง เยี่ยงสุนัขข้างถนนไร้ชายคาซุกหัว ท้ายที่สุด สิ่งใดค้ำจุนเจ้าไว้?”

อี้เต้าเสวียนเงียบไป

เนิ่นนานจากนั้น เขาก็ตอบเพียงไม่กี่คำ “ยากอยู่เป็นสุข ใจมิสบาย”

ซูอี้นิ่งไป ก่อนจะกล่าวว่า “นั่นสินะ”

“อันที่จริง เจ้ากับเหอปั๋วเข้าใจเรื่องหนึ่งผิด เหตุพลิกผันอับโชคเหล่านั้นไม่ได้ขื่นขมหรอก”

อี้เต้าเสวียนกล่าวด้วยสีหน้าสุขุม “ข้าเองก็ไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้อับเฉาเกินไป เพราะวิถีเต๋าของข้าได้รับการขัดเกลาจากมหันตภัย อุปสรรคและเหตุพลิกผันมากมายเหล่านั้น”

“ผู้ไม่อาจปราบข้าได้ ทำให้ข้ารังแต่จะแข็งแกร่งขึ้น”

“จริงอยู่ที่ข้ามีหนี้เลือดมากมาย ถูกใส่ร้าย หมิ่นเกียรติ เหยียบย่ำ อาจารย์สำนักข่มเหง ญาติมิตรหักหลัง……”

“แต่หลังจากประสบเภทภัยเหล่านี้ ยังมีสิ่งใดอีกหรือที่ข้าก้าวข้ามมิได้?”

“ยังมีสิ่งใดอีกหรือที่จะสั่นคลอนหัวใจวิถีของข้าได้?”

อี้เต้าเสวียนกล่าวกับอีกฝ่ายว่า “ชีวิตนั้นรันทดขมขื่น ทว่าข้าใช้วิถีดาบของข้ากรุยทาง แม้ยามสู้จนตัวตายก็ไม่เคยคิดบ่นก่นด่าชะตาว่าไม่ยุติธรรม จึงย่อมไม่รู้สึกขื่นขมอดสู”

ซูอี้ฟังแล้วก็สะเทือนใจนัก “ได้รับบทเรียนแล้ว”

ยามนี้ เขาประทับใจและสะเทือนใจกับอี้เต้าเสวียนจริงๆ

“นักดาบเช่นเราควรเป็นเช่นนี้ ไม่อาจนับเป็นอันใดได้”

อี้เต้าเสวียนส่ายหัว

ทันทีที่พูดเช่นนี้ หนึ่งเสียงก็คำรนกึกก้อง!

เบื้องหลัง ศัตรูร้ายทั้งสี่พลันร่วมมือกันใช้อาวุธสังหารสูงสุดออกมา!

อี้เต้าเสวียนมิได้เหลียวหลัง ร่างของเขาแผดเผารุนแรง ความเร็วในการเคลื่อนเหินพลันเพิ่มเป็นเท่าทวี!!

“คนผู้นี้คิดแผดเผาพลังทั้งกายเพื่อเดิมพันด้วยชีวิต?”

กู่ฮวาเซียนและคณะประหลาดใจ

แต่พวกเขาก็ยังสุดแสนปรีดา

นี่หมายความว่า พวกเขาไม่จำเป็นต้องทุ่มกำลังสุดตัวเลย ในไม่ช้า อำนาจกรรมวิถีของอี้เต้าเสวียนจะสลายสิ้นไปเอง!!

“รับดาบเก้าคุมขังไป อำนาจกรรมวิถีของข้าถูกผนึกไว้พร้อมพิกัดมิติเวลาปริศนาซึ่งชี้ไปยังโลกเทพ ข้าจะใช้อำนาจสุดท้ายของข้าส่งเจ้าไปที่นั่น!”

“วิถีต่อจากนี้ มีแต่ต้องทิ้งให้เจ้าจัดการแล้ว”

“รักษาตัวด้วย!”

อี้เต้าเสวียนส่งดาบเก้าคุมขังให้แก่ซูอี้

ร่างซึ่งเลือนรางยิ่งอยู่แล้วของเขาแผดเผากลายเป็นลำแสง รวมเป็นหนึ่งเดียวกับดาบเก้าคุมขัง

แกร๊ก! เปรี๊ยะ!

ตรวนซึ่งผนึกอำนาจกรรมวิถีชาติที่สี่ของอี้เต้าเสวียนบนดาบเก้าคุมขังแหลกสลายทีละน้อย และทั้งหมดก็แปรเปลี่ยนเป็นแสงสว่างเฉิดฉัน

ทันใดนั้น ดาบเก้าคุมขังพลันแปรเปลี่ยนไปอย่างน่าอัศจรรย์

เป็นการแปรเปลี่ยนที่ซูอี้มิเคยพบพานมาก่อน ตัวดาบสีหมึกอันเกินเข้าใจปรากฏลวดลายแผนที่วิถีลึกลับอันมิอาจเห็นได้ถนัดตา

ที่ด้ามดาบสะท้อนมุมหนึ่งของธารนทีสายยาวแห่งโชคชะตา เห็นได้ชัดว่าถือไว้ในมือ แต่กลับดูเหมือนถูกคั่นด้วยมิติเวลาอันไร้สิ้นสุด

ตู้ม!!

เมื่ออำนาจกรรมวิถีของอี้เต้าเสวียนแผดเผาเป็นแสงสว่างไปโดยสมบูรณ์ อำนาจดาบอันเกินบรรยายได้แผ่ออกมาจากดาบเก้าคุมขัง

จักรวาลพร่างดาวนี้ดูราวถูกบดขยี้พังทลาย

สี่สัตว์ประหลาดเฒ่าอย่างกู่ฮวาเซียนและเจียวมู่ซึ่งไล่ตามมาเบื้องหลังล้วนขวัญกระเจิงวิญญาณหลุดลอย

พวกเขาหลบลี้ไปไกลโดยไม่รู้ตัว

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น เมื่ออำนาจดาบอันน่าสะพรึงกลัวนี้แผ่ออกมา ก็ยังฟาดพวกเขากระเด็นไปตามกัน

เพียงชั่วพริบตา รอยแผลดาบสีเลือดนับไม่ถ้วนพลันปรากฏบนร่างพวกเขา!!

ยามนี้ ดาบเก้าคุมขังดูจะถูกปลุกให้ตื่นจากนิทราโดยสมบูรณ์ เห็นชัดๆ ว่าถูกถือในมือซูอี้ ทว่ากลับชักนำชายหนุ่มพุ่งทะยานผ่านมิติเวลาหายวับไปทันที!

อึดใจต่อมา อำนาจดาบสูงส่งอันปกคลุมทั่วทั้งจักรวาลพร่างดาวก็ค่อยๆ เสื่อมสลาย เหตุปั่นป่วนทั้งมวลนิ่งสงัด

สัตว์ประหลาดเฒ่าทั้งสี่ล้วนครั่นคร้ามหอบหายใจ

“ไฉนกัน? ดาบวิถีนั่นน่ากลัวเกินไปแล้ว!!”

เฒ่าค่อมตื่นกลัว ดูไม่แน่ใจ

เมื่อครู่นี้ เขากระทั่งรู้สึกอึดอัดราวเผชิญหน้าความตาย

แต่ถึงเช่นนั้น พวกเขาก็ล้วนได้รับบาดเจ็บ โชกเลือดสะบักสะบอม

แม้บาดแผลจะไม่ร้ายแรง แต่ผลกระทบต่อพวกเขาก็หนักหนา

“แค้นนัก!”

เจียวมู่เดือดดาลจนหน้าเบ้ “เราร่วมมือกันหลายคน แต่กลับยังปล่อยให้คนบาปนั่นหนีไปได้!! หลังจากนี้ เราจะไปพบเขาได้ที่ใดอีก?”

“คนบาปผู้ถือครองวัฏสงสาร ซ้ำยังบรรลุเป็นเทพ มีหรือจะฆ่าได้ง่าย?”

ใบหน้าจิ้มลิ้มของกู่ฮวาเซียนบึ้งตึง เดือดดาล และจนใจ “เรื่องสำคัญที่สุดคือ เราหาคาดคิดไม่ว่าการโจมตีทิ้งท้ายของอี้เต้าเสวียนจะไม่ใช่การตอบโต้ แต่เป็นการปลุกอำนาจดาบวิถีลึกลับนั่นขึ้นมา ทำให้คนบาปหนีไปได้”

“หากว่าเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าการไล่ล่าสังหารตลอดมานี้ของเราเสียเปล่าหรือ?”

สีหน้าของชายร่างกำยำมองแทบไม่ได้ “ถึงอย่างไร หากจะส่งตัวซูอี้ผู้นั้นไป ไฉนอี้เต้าเสวียนต้องรอจนยามนี้ด้วย? เขา…ยียวนเราอยู่แต่แรก!!”

“ไป กลับไปหาสองผู้นั้นที่มากับซูอี้ หากจับเป็นพวกเขาได้ก็ย่อมสามารถตามรอยไปจับซูอี้ผู้นั้นได้ในภายหน้า!”

กู่ฮวาเซียนสูดหายใจลึกๆ และหันจากไป

โกรธไปก็มีแต่จะเผยความไร้สามารถของตน

เรื่องเร่งด่วนที่สุดในยามนี้คือ ลงมือเปลี่ยนสถานการณ์โดยไวที่สุด!

คนอื่นๆ เองก็ทราบเช่นนี้ และแม้หัวใจจะไม่ยินยอม พวกเขาก็ทำได้เพียงทน

“ภายหน้า ข้าไม่เชื่อหรอกว่าคนบาปนั่นจะไม่โผล่มาในโลกเทพ!!”

เฒ่าค่อมกัดฟันกล่าว

……

ตู้ม!

ดาบเก้าคุมขังเคลื่อนผ่านมิติเวลา ทะยานล่องไปอย่างยากจะคาดคะเน

ซูอี้สัมผัสได้เพียงว่า ปราณของดาบเก้าคุมขังกำลังอ่อนแรงสลายไปทีละน้อย

สิ่งนี้ทำให้เขาตกใจเล็กน้อย

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับชาติที่สี่อี้เต้าเสวียน

แต่ไม่คาดคิดเลยว่าจะเป็นการพบพานกันครั้งสุดท้าย

ก่อนหน้านี้ เพราะคำเตือนของเหอปั๋ว เขาจึงระแวงอี้เต้าเสวียนอยู่ กระทั่งมีเจตนาประชันกับอีกฝ่ายเพื่อดูว่าสุดท้าย ผู้ใดกันแน่จะได้แทนที่กัน

ทว่าในใจของชายหนุ่มยามนี้เหลือเพียงความชื่นชมและเคารพที่มีต่ออี้เต้าเสวียน

นี่คือนักดาบที่แท้จริง

ยอดคนผู้ประสบกับความแปรปรวนในโลกหล้า รับรู้ถึงความอัปยศอดสูทั้งปวง แต่กลับไม่เคยตัดพ้อชะตา!

“สักวัน ยามข้าหลอมรวมกรรมวิถีของเจ้า ข้าจะไม่ให้ความช่วยเหลือในวันนี้เสียเปล่า!”

ซูอี้พึมพำในใจ