บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2157 หยางซวงเอ๋อร์

บทที่ 2157 หยางซวงเอ๋อร์

ก่อนหน้านี้ ยอดฝีมือจากสำนักปีศาจเพลิงสวรรค์ยังคงสังสรรค์เฮฮา สุขสำราญสบายใจ

ทว่าเพียงชั่วพริบตา สรรพสิ่งล้วนมลายสิ้น

ผู้คนในหมู่บ้านเฉาซีเคยเห็นภาพเช่นนี้จากที่ใดด้วยหรือ?

พวกเขาต่างตกตะลึงทำตัวไม่ถูก

เซวียเฟิงผู้คุกเข่าอยู่บนพื้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาจับจ้องมองไปไกล

ตะวันอัสดงเรื่อเรืองสีเลือด ดูสลัวมัวจากพลบค่ำ

ชายหนุ่มในอาภรณ์หนังสัตว์นั่งอาบแสงอาทิตย์อย่างเงียบเชียบบนรถเข็นไม้ ดูลึกลับยิ่งนัก

หลิงเอ๋อร์ข้างกายเขาขมวดคิ้ว ใบหน้างามเปี่ยมชีวิตชีวาปกคลุมด้วยความตกตะลึงอย่างไม่อาจปกปิด

นางคงไม่คาดคิดว่า อำนาจของยันต์ดาบสะบั้นจิตจะน่าสะพรึงกลัวเพียงนี้

เปรียบเทียบกันแล้ว ลี่ฉางชิงดูใจเย็นกว่า เขามองซูอี้ด้วยแววตาซับซ้อน

เขารู้ว่าวิชาสังหารของหลิงเอ๋อร์เป็นฝีมือของคนแปลกหน้าผู้ลึกลับคนนี้!

“หากยังมีเวลา อยากให้มาคุยกันทีหลังนะ”

ซูอี้กล่าว

ลี่ฉางชิงนิ่งไป ก่อนจะพยักหน้า

เขาตระหนักแล้วว่าถึงคราวเผชิญหน้าเพื่อชี้ชัดอย่างแท้จริง!

……

ยามรัตติกาลคืบคลาน

จันทราเพลิงมารม่วงยังคงลอยเด่นเหนือค่ำคืนเช่นกาลก่อน

ณ บ้านของหลิงเอ๋อร์

“ขออภัยที่หาญกล้า แต่ขอบังอาจถามว่าไฉนท่านจึงรู้เรื่องวิชาวิญญาณดาราน้อยกัน?”

ลี่ฉางชิงค้อมศีรษะ

ก่อนหน้านี้ เขาได้เก็บกวาดซากศพ รวบรวมสมบัติทั้งหมดที่เหล่ายอดฝีมือจากสำนักปีศาจเพลิงสวรรค์เหลือทิ้งไว้ สะสางร่องรอยแห่งการต่อสู้ แล้วบอกเหล่าชาวบ้านไม่ให้แพร่งพรายสิ่งที่เกิดในวันนี้

แล้วเจ้าตัวก็มาพบซูอี้ทันที

ซูอี้บนรถเข็นกล่าวอย่างไม่รีบร้อน “เคล็ดวิชานี้มาจากสหายเก่าของข้า เขาแซ่อี้”

หัวใจของลี่ฉางชิงชะงักงัน ก่อนท้ายที่สุดจะกล่าวอย่างตระหนักรู้โดยฉับพลัน “มิน่าเล่า มิน่าเล่า……”

“แล้วเจ้าเล่า มีสัมพันธ์เช่นไรกับตระกูลอี้?”

ซูอี้ถาม

ลี่ฉางชิงกล่าวเสียงลุ่มลึก “เรียนท่านตามตรง บรรพชนของตาเฒ่าผู้นี้เป็นผู้อารักษ์วิถีซึ่งรับใช้ตระกูลอี้มาหลายชั่วอายุขอรับ!”

ผู้อารักษ์วิถีเป็นตัวตนเทียบได้กับองครักษ์ พ่อบ้าน และบริวารรับใช้

หาพบได้ตามตระกูลใหญ่ทั่วไป

ซูอี้ถามอีกครั้ง “แล้วหลิงเอ๋อร์เล่า”

ลี่ฉางชิงกล่าวด้วยสีหน้าซับซ้อน “ในเมื่อท่านรู้ถึงวิชาวิญญาณดาราน้อย ไฉนเลยจะไม่เห็นที่มาของหลิงเอ๋อร์?”

ซูอี้พยักหน้ากล่าว “ว่าแล้วเชียว”

ในที่สุดเขาก็กล้าเชื่อว่าหลิงเอ๋อร์คือทายาทของอดีตชาติเขา อี้เต้าเสวียน!

ซูอี้กล่าว “ข้ามายังโลกชางหลานหนนี้เป็นครั้งแรก เพื่อหาที่อยู่ของลูกหลานตระกูลอี้ แต่หาทราบสถานการณ์ของตระกูลอี้ไม่ หวังว่าท่านจะชี้แจงโดยไร้ลังเล”

ลี่ฉางชิงครุ่นคิดสักครู่และกล่าวถาม “ขออภัยที่บังอาจถาม ท่านมีเจตนาเช่นไรหรือ?”

ซูอี้กล่าวโดยไม่คิด “ข้าได้รับฝากฝังมาให้ปกป้องทายาทตระกูลอี้!”

นี่คือความปรารถนาอันยาวนานของอี้เต้าเสวียน!

ซูอี้ย่อมไม่อาจนิ่งนอนใจได้

ลี่ฉางชิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากเล่า

กาลเวลาเคลื่อนผ่าน

เมื่อลี่ฉางชิงย้อนความ ในที่สุดซูอี้ก็ได้รับรู้เรื่องเกี่ยวกับตระกูลอี้

เมื่อนานมาแล้ว ตระกูลอี้ได้ตั้งรกรากในบริเวณใกล้เคียงภูเขาอีกามารนี้

ยามนั้น ภูเขาอีกามารเป็นแดนศักดิ์สิทธิ์บรรพตอันลือนาม ไม่แตกต่างจากสุขาวดีในโลกหล้า

ตระกูลอี้เชื่อฟังคำสั่งสอนบรรพชน และใช้ชีวิตที่นี่อย่างสมถะ

ทว่าเมื่อกาลคล้อยผ่าน โลกหล้าแปรเปลี่ยนเคลื่อนครรลอง ผันผวนพลิกผันตามเวลา

กฎบัญญัติของโลกชางหลานแปรเปลี่ยนไปอย่างมหันต์ และปราณมหาวิถีในฟ้าดินก็ยิ่งไม่เหมาะสมต่อการฝึกฝนของผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์

แดนสุขาวดีภูเขาอีกามารเองก็ได้รับผลกระทบร้ายแรงเนื่องจากปราณจิตวิญญาณเหือดหาย

จากนั้นมา ตระกูลอี้ก็ถดถอยลงจากรุ่นสู่รุ่น และหลายตัวตนซึ่งมีโอกาสข้ามหายนะเลื่อนขอบเขตได้แม้เพียงน้อยนิด ก็มักเป็นบ้าหรือหายตัวไป

ไม่เพียงตระกูลอี้ แต่ผู้ฝึกตนทั้งมวลทั่วโลกชางหลานในข้างกายเขาล้วนเผชิญปัญหาเดียวกันนี้

เมื่อกาลผ่าน การฝึกฝนของเผ่ามนุษย์ซึ่งรั้งท้ายกว่าผู้ใดในโลกชางหลานก็เสื่อมถอย

หลังจากนั้น ขุมกำลังต่างๆ ได้ล่มสลายหายไปตามธารนทีสายยาวแห่งประวัติศาสตร์

และตระกูลอี้ก็เหี่ยวเฉาแห้งเหือดต่อไปเช่นกัน

ขณะนั้น ภูเขาอีกามารไม่เพียงกลายเป็นสถานที่โหดเหี้ยมอันมีสัตว์ปีศาจออกอาละวาด กระทั่งสถานที่พำนักของตระกูลอี้ยังเหลือเพียงเศษซากเนื่องจากไร้ปราณวิญญาณ

ด้วยความสิ้นหวัง ทายาทตระกูลอี้มากมายจึงถูกบีบให้ต้องย้ายที่พำนัก

ทว่าโลกชางหลานนี้เป็นโลกแห่งมารปีศาจ ความอยู่รอดของตระกูลอี้ถูกท้าทายอย่างร้ายแรง

ขุมกำลังมารปีศาจบางแห่งหมายตาสมบัติบรรพชนและมรดกตระกูลอี้ จึงเข้ามาล้อมปล้นพวกเขา

หายนะนี้ก็ทำให้ตระกูลอี้แทบสิ้นสาแหรกตระกูล!

จนปัจจุบัน ที่ตีนเขาอีกามารเหลือทายาทตระกูลอี้เพียงหนึ่ง แม้กระทั่งบุพการีของหลิงเอ๋อร์ยังเพิ่งตายไปเมื่อสองสามปีก่อน!

เมื่อรู้เรื่องทั้งหมดนี้ ซูอี้พลันถอนหายใจออกมา

ตลอดกาลนานมา ตระกูลอี้ไม่เพียงต้องประสบภัยธรรมชาติ ทว่ายังต้องหลั่งเลือดเสียเนื้อจากหายนะจากฝีมือผู้อื่น นำไปสู่การล่มสลายสิ้นสาแหรก

“ขุมกำลังมารปีศาจที่รุมปล้นตระกูลอี้ บัดนี้ยังอยู่หรือไม่?”

เขาเอ่ยถาม

“กาลผ่านไปมากแล้ว ขุมกำลังซึ่งยังคงอยู่จนยามนี้ ท้ายที่สุดก็น้อยยิ่งนัก”

ลี่ฉางชิงกล่าว “ทว่ามีขุมกำลังมารปีศาจแห่งหนึ่งซึ่งเคยบุกตระกูลอี้และยังอยู่จนยามนี้ ยังคงแสนรุ่งเรืองเฟื่องอำนาจ เป็นหนึ่งในขุมกำลังหลักแห่งโลกชางหลานมาเนิ่นนาน!”

“ขุมกำลังใด?”

“ภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยง!”

ดวงตาของลี่ฉางชิงบังเกิดความครั่นคร้ามอย่างลึกล้ำ “ทั่วทั้งโลกชางหลานมีขุมกำลังมารปีศาจนับไม่ถ้วน แต่มีเพียงสามแห่งซึ่งถือว่าเป็นขุมกำลังใหญ่ และหนึ่งในนั้นก็คือภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยง!”

“กล่าวกันว่ากลุ่มเต๋านี้ไม่เพียงมีเซียนปีศาจนับหมื่น ยังมีเทพปีศาจมากมายพิทักษ์สังกัดอยู่ด้วย!”

“เทพหรือ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของซูอี้พลันเรืองประกาย

ในเมื่อมีทวยเทพอยู่ ย่อมหมายความว่ามีทรัพยากรในการฝึกฝนที่เหมาะสมกับยอดฝีมือวิถีเทพอยู่ในโลกชางหลานนี้!

“ยามบาดแผลของข้าดีขึ้นกว่านี้ ข้าจะไปเยือนสักหน่อย”

ซูอี้พึมพำเบาๆ

ลี่ฉางชิงกลับผงะ และรีบกล่าวขึ้นว่า “สหายเต๋าโปรดระวังตัวด้วย! นั่นภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงเชียวนะ!!”

ซูอี้แย้มยิ้ม วาจาเช่นนี้ ยิ่งเขาอธิบาย ยิ่งรังแต่ทำให้ลี่ฉางชิงอยู่ไม่สุข ชายหนุ่มจึงไม่คิดกล่าวอันใด

เขาเปลี่ยนประเด็นไปพูดเรื่องอื่นทันที

ไม่นานนัก เขาก็ได้เรียนรู้สิ่งอื่นเพิ่มมา

ประการแรก ตระกูลอี้แหลกสลายไปเพราะถูกล้อมโจมตีจากขุมกำลังมารปีศาจทั้งหลาย

บุพการีของหลิงเอ๋อร์ใช้แซ่หยาง ใช้ชีวิตปลีกวิเวกในหมู่บ้านเฉาซี

ดังนั้นนามเต็มของหลิงเอ๋อร์จึงเป็นหยางหลิงเอ๋อร์

ประการที่สอง กระทั่งลี่ฉางชิงยังไม่รู้ว่าที่มาของปราณดาบสีเลือดซึ่งปรากฏเป็นครั้งคราวในภูเขาอีกามารเป็นเช่นไร

เรื่องนี้ก็ยังนับว่าธรรมดา

ในชั่วกาลอันยาวนาน ตระกูลอี้เสียหายอย่างหนักหน่วงหลายต่อหลายครั้งจนแทบสิ้นตระกูลจากโลกหล้า

ในรุ่นของลี่ฉางชิง การเอาตัวรอดนั้นไม่ง่าย และความเข้าใจในตระกูลอี้ของเขาก็มีเพียงการปะติดปะต่อเอาจากข่าวลือซึ่งส่งต่อแบบปากต่อปาก

หลิงเอ๋อร์เองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางเป็นทายาทตระกูลอี้……

ประการที่สาม จากวาจาของลี่ฉางชิง หลิงเอ๋อร์ยังมีพี่สาวอีกคนนามว่าหยางซวงเอ๋อร์!

ทว่ายามหยางซวงเอ๋อร์อายุสามปี นางถูกเซียนปีศาจผู้หนึ่งซึ่งผ่านทางมาจับตัวไป!

เซียนปีศาจผู้นั้น เดิมทีมายังภูเขาอีกามารเพื่อเสาะแสวงโชค และเมื่อผ่านมายังหมู่บ้านเฉาซี เขาก็ให้บิดาของหลิงเอ๋อร์เป็นผู้นำทาง

ทว่ายามกลับมายังหมู่บ้านในภายหลัง เซียนปีศาจผู้นั้นเห็นหยางซวงเอ๋อร์ซึ่งอายุเพียงสามปี และชื่นชมที่นางมีความสามารถโดดเด่น เป็นเมล็ดพันธุ์ฝึกฝนอันหาได้ยาก จึงเสนอจะรับหยางซวงเอ๋อร์เป็นศิษย์และพาไปฝึกฝน

บุพการีของหยางซวงเอ๋อร์ย่อมไม่กล้าขัดวาจา จึงทำได้เพียงตกลง

แต่นั้นมา หยางซวงเอ๋อร์ก็จากหมู่บ้านเฉาซีไป และไร้ข่าวคราวใดอีก

เมื่อทราบเช่นนี้ ซูอี้จึงถามว่า “เช่นนั้น เจ้ารู้นามและสังกัดของเซียนปีศาจผู้นั้นหรือไม่?”

ลี่ฉางชิงส่ายหน้ากล่าว “กาลก่อน เซียนปีศาจผู้นั้นเรียกตนเองว่า ‘ราชันปีศาจชางหนิง’ ทว่าที่มาไม่กระจ่างชัด เมื่อไม่กี่ปีก่อนข้าไปถามไถ่เรื่องนี้ในเมืองเตาอัคคีเช่นกัน แต่ไม่พบสิ่งใด”

ซูอี้ขมวดคิ้ว กล่าวว่า “เรื่องนี้ผ่านมากี่ปีแล้ว?”

“สิบหกปี”

ลี่ฉางชิงกล่าวโดยไม่หยุดคิด

“ยังดี ยังมิสายไป”

ดวงตาของซูอี้วูบไหว “ขอเพียงหยางซวงเอ๋อร์ยังมีชีวิต ข้าจะหานางให้พบ”

ลี่ฉางชิงใจชื้นขึ้น กล่าวว่า “หากเป็นเช่นนั้น ย่อมประเสริฐล้ำ! นับแต่หลิงเอ๋อร์ยังเด็ก นางรู้ว่าตนมีพี่สาว แต่ไม่เคยได้พบพาน มันจึงกลายเป็นหนึ่งในความเสียใจของนางมาเนิ่นนานแล้ว”

หลังสนทนากันชั่วครู่ ลี่ฉางชิงก็ขอตัวลา

สำหรับซูอี้ การสนทนาวันนี้ไม่ได้มีประโยชน์มากนัก แต่ในที่สุดเขาก็พอรู้บางอย่าง

‘คำเตือนในกาลก่อนของเหอปั๋วนั้นไม่ผิด ไม่ว่าจะเป็นหลี่ฝูโหยวหรืออี้เต้าเสวียน โลกหล้าแดนเทพในความทรงจำของพวกเขาล้วนแปรเปลี่ยนไปแสนนานด้วยกาลเวลาอันแสนห่างไกล……’

ซูอี้กล่าวในใจ

กาลเวลามิคอยท่า แปรเปลี่ยนสรรพสิ่งไปมากนัก

หลี่ฝูโหยวเวียนวัฏไปหลายแสนปีก่อน

ขณะเดียวกัน อี้เต้าเสวียนยิ่งเวียนวัฏแสนนานกว่านั้น เขาน่าจะหวนคืนวัฏสงสารไปแล้วไม่ต่ำกว่าแปดแสนปี!

หลังกาลเวลายาวนานเช่นนี้ โลกเทพย่อมเกิดการแปรเปลี่ยนเกินครุ่นคำนึง

โชคดีที่แม้โลกหล้าจะแปรเปลี่ยนแสนนาน แต่ก็ยังมีบุคคลและสิ่งของที่ยังไม่ผันแปร!

“พี่ใหญ่เซียว”

หลิงเอ๋อร์เดินเข้ามาในห้อง

สาวน้อยดูเต็มไปด้วยความคิดเต็มหัว อ้ำๆ อึ้งๆ เหมือนอยากจะกล่าวบางอย่าง

“เจ้ารู้สึกว่าจากคืนก่อนจนยามนี้ เจ้าได้ประสบเรื่องราวมากมายเสียจนยากจะปรับตัวนิดหน่อยหรือ?”

ซูอี้กล่าวด้วยเสียงนุ่มนวล

“อื้อ!” สาวน้อยพยักหน้า

เมื่อคืนวาน นางแบกร่างพาซูอี้ไปยังภูเขาอีกามาร ประสบพบเหตุการณ์แปลกประหลาดมากมาย กระทั่งวิถีเต๋าของนางยังก้าวขึ้นสู่ขอบเขตหยั่งเห็นลึกล้ำ

และวันนี้ นางได้สังหารยอดฝีมือกลุ่มหนึ่งจากสำนักปีศาจเพลิงสวรรค์ด้วยมือตนเอง

ทั้งหมดนี้ส่งผลกระทบต่อความรู้คิดของหลิงเอ๋อร์อย่างมหาศาล

“นั่นคือการเปลี่ยนแปลง”

ดวงตาของซูอี้อ่อนโยน “คนเราเกิดมาต้องเติบโต และหากยามนี้ได้ประสบเผชิญ ภายหน้าก็ไม่ต้องกังวลอีก”

สาวน้อยผงะไป ก่อนจะอดกล่าวมิได้ว่า “พี่ใหญ่เซียว มีเรื่องหนึ่งที่ข้ามิเคยเข้าใจเลย เจ้า…ไฉนกันจึงดีต่อข้านัก?”