บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2158 ก่อพายุละเลงเลือดไปตลอดทาง

บทที่ 2158 ก่อพายุละเลงเลือดไปตลอดทาง

ซูอี้ถามย้อนพร้อมด้วยแย้มยิ้ม “แล้วเจ้าเล่า ไฉนจึงดูแลคนแปลกหน้าเช่นข้าเสมอ?”

หลิงเอ๋อร์นิ่งไป ก่อนจะกล่าวว่า “ข้า…”

“ไม่ต้องตอบหรอก”

ซูอี้กล่าวเบาๆ “ยามนี้ ข้าบอกเจ้าได้เพียงว่าระหว่างเจ้ากับข้ามีความสัมพันธ์พิเศษ และเมื่อถึงกาลในภายหน้า เจ้าจะรู้เอง”

“ความสัมพันธ์พิเศษ?”

หลิงเอ๋อร์ขมวดคิ้ว ไม่อาจเข้าใจได้

ซูอี้กล่าว “เอาล่ะ รีบพักผ่อนเสียเถิด พรุ่งนี้เช้า เราจะไปยังสำนักปีศาจเพลิงสวรรค์แห่งเมืองเตาอัคคีกัน”

สีหน้าของหลิงเอ๋อร์แปรเปลี่ยนเล็กน้อย “พี่ใหญ่เซียว เจ้าจะไปจริงๆ หรือ?”

“หากเราไม่ไป พวกเขาจะมาล้างแค้นและลากทุกคนในหมู่บ้านเฉาซีมาเดือดร้อนด้วย แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เราควรบุกไปหาอีกฝ่ายเลยดีกว่า”

ซูอี้กล่าวเรียบๆ

หลิงเอ๋อร์จึงกล่าวขึ้นทันควัน “เข้าใจแล้ว”

“ถึงยามนั้น ข้าก็จะไปหาข่าวด้วยเลย”

ชายหนุ่มแย้มยิ้ม

ก่อนหน้านี้ ยามสนทนากับลี่ฉางชิง เขาจึงได้ทราบแล้วว่าเมืองเตาอัคคีเป็นเมืองใหญ่อยู่ใกล้ภูเขาอีกามารที่สุด

แม้เมืองเตาอัคคีจะอยู่ในบริเวณชายแดนของโลกชางหลาน ทว่าก็เป็นที่พำนักของขุมกำลังมารปีศาจมากมาย

นอกจากนั้นยังมีหอวาณิชมากมายในเมือง

ในหมู่พวกมัน สถานที่ซึ่งมีสถานะสูงสุดคือ ‘หอรวมสวรรค์’ ซึ่งขอเพียงจ่ายไหว ก็จะสามารถพบข่าวสารพัดจากที่นี่ได้

……

ฟ้าเพิ่งจะสาง

เมืองเตาอัคคีก็พลุกพล่านด้วยผู้คน

เมืองแห่งนี้ใหญ่ยิ่งนัก ถนนหนทางทอดยาวทุกแห่งหนเยี่ยงใยแมงมุม กินพื้นที่ใหญ่โตเยี่ยงนครใหญ่ยักษ์ในโลกหล้า

บนถนนตรอกต่างๆ สามารถเห็นยอดฝีมือจากวิถีมารและวิถีอสูรอยู่มากมาย

นอกจากนั้นยังมีผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์อยู่ด้วย แต่พวกเขาล้วนเป็นบริวาร ข้าทาส สาวใช้ และคนงาน

สำนักปีศาจเพลิงสวรรค์ตั้งอยู่บนภูเขาที่มีนามว่า ‘ยอดเขาบุหลันเดียวดาย’ แห่งเมืองเตาอัคคี

ควรค่ากล่าวถึงว่าสำนักปีศาจเพลิงสวรรค์เป็นสำนักสูงส่งอันดับหนึ่งแห่งเมืองเตาอัคคี!

ภายในเมืองนั้นเปี่ยมชีวิตชีวา พลุกพล่านด้วยผู้คน

ยามหลิงเอ๋อร์เข็นซูอี้บนรถเข็นเข้ามาในเมือง นางก็อดกระวนกระวายเล็กน้อยไม่ได้

สาวน้อยใช้ชีวิตในป่าเขาห่างไกลมาเนิ่นนาน และตราบจนยามนี้ นางเคยมายังเมืองเตาอัคคีกับผู้อาวุโสลี่ฉางชิงเพียงหนเดียวเท่านั้น

ความพลุกพล่านอึกทึกในเมือง ทำให้นางรู้สึกลุกลี้ลุกลน ไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก

รู้สึกราวตนเองอยู่ผิดที่ผิดทางเมื่อเทียบกับสรรพสิ่งในเมืองนี้เหลือเกิน

นอกจากนั้น ระหว่างทาง ยอดฝีมือจากเผ่ามารและปีศาจยังปรากฏให้เห็นทั่วไปหมด ทำให้นางในฐานะคนจากเผ่ามนุษย์สัมผัสแรงกดดันปะทะหน้าได้

นับแต่เด็กจนโต ผู้อาวุโสในหมู่บ้านบอกนางเสมอว่าในโลกชางหลาน เผ่ามนุษย์เป็นเผ่าอันต่ำต้อยที่สุด ถูกปกครองกดขี่โดยมารปีศาจ

ในฐานะสมาชิกผู้หนึ่งของเผ่ามนุษย์ หากคิดรักษาตัวรอด ก็ต้องยอมฝืนทนโทสะ กระทำตามคำสั่งไป

สิ่งนี้ยังปลูกเมล็ดพันธุ์แห่งความกลัวต่อเผ่ามารปีศาจในใจหลิงเอ๋อร์ไว้แต่ยังน้อย

ซูอี้สัมผัสความกระวนกระวายใจของสาวน้อยได้ และไม่ได้กล่าวอันใด

เรื่องบางสิ่งต้องให้สาวน้อยไปเผชิญด้วยตนเอง

อย่างศึกที่กำลังจะเกิดในวันนี้ สาวน้อยก็ต้องคลี่คลายด้วยตนเอง

ไม่นานนัก หลิงเอ๋อร์พลันชะงักเท้า

เพราะไม่ห่างไปนัก นางเห็นผู้คนมากมายกำลังซื้อขายทาสกันอยู่บนถนน

ผู้อยู่ในกรงขังอันเรียงรายหนาแน่นแทบทั้งหมดล้วนเป็นผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์! ยิ่งกว่านั้น แต่ละกรงยังระบุนาม การฝึกฝนและราคาของทาสแต่ละผู้ไว้

ไม่ต่างจากลังบรรจุสินค้า

ผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์ซึ่งสถานะเหลือเพียงทาสดูนิ่งงันสิ้นวิญญาณ ปล่อยให้ยอดฝีมือมารปีศาจซึ่งผ่านไปผ่านมาเหล่านั้นเลือกเฟ้นชี้สั่ง

เมื่อเห็นภาพนี้จากไกลๆ หลิงเอ๋อร์พลันชะงักนิ่ง รู้สึกไม่สบายใจ

“หือ ยายหนูนี่ดูสดใสเปี่ยมชีวิตดี! หายาก! หายากจริงๆ!”

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งได้กล่าวขึ้น

บนถนนตรงหน้า ชายร่างกำยำผู้หนึ่งมองมายังหลิงเอ๋อร์อย่างละโมบ

เขาเป็นยอดฝีมือเผ่าปีศาจผู้หนึ่ง!

ข้างกายยังมีทาสเผ่ามนุษย์ติดตามมาสองคน

หลิงเอ๋อร์ขมวดคิ้ว สีหน้าของนางปรากฏความขยะแขยง เข็นรถเข็นพาซูอี้จากไป

นับแต่เข้ามาในเมืองเตาอัคคี นางก็สังเกตเห็นแล้วว่ายามยอดฝีมือมารปีศาจมากมายพบนาง สายตาของพวกเขาล้วนน่าสะอิดสะเอียนไร้ยางอายมาตลอดทาง

“ช้าก่อน! ใครให้เจ้าไป?”

ชายร่างกำยำแสยะยิ้ม ร่างเคลื่อนเข้าไปขวางทางไว้

ทาสเผ่ามนุษย์ทั้งสองมองหน้ากันแล้วแย้มยิ้ม รู้ดีว่านายตนจับตามองเหยื่อคนใหม่แล้ว!

“พี่ใหญ่เซียว……”

หลิงเอ๋อร์หันไปมองซูอี้โดยไม่รู้ตัว

“หากเขากล้าขวางทาง ฆ่าเสีย” ซูอี้กล่าวเนิบๆ “ไม่ว่าวันนี้เจ้าจะก่อเรื่องใหญ่โตเพียงไร ข้าจะช่วยเจ้าแบกรับมัน”

“โอ้โห เจ้าสวะพิการนี่ปากคอเราะรายนัก! หาญกล้าไม่เกรงกลัวต่อนายข้า วอนตายแท้!”

ข้างกายชายร่างกำยำ ทาสผู้หนึ่งยิ้มเหี้ยม ออกหมัดชกเข้าใส่ซูอี้

ฉึก!

หอกกระดูกเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นแทงคอของทาสผู้นั้น โลหิตอุ่นร้อนพุ่งเป็นสาย

ยามหลิงเอ๋อร์สะบัดข้อมือ ร่างของทาสผู้นั้นก็ร่วงลงกับพื้น

บนถนนใกล้เคียงพลันบังเกิดเสียงเอ็ดอึง

ดวงตามากมายหันมองมา

“แม่สาวเผ่ามนุษย์นั่นกล้าฆ่าคนบนถนนเมืองเตาอัคคีด้วยหรือ!?”

หลายบุคคลผงะตะลึง

ไม่ได้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาเนิ่นนานแล้ว

“กล้าฆ่าสุนัขรับใช้ข้า ยายหนูนี่จัดจ้านใช้ได้!”

แต่ดวงตาของชายร่างกำยำกลับเรืองโรจน์ เขากล่าวว่า “วันนี้ ข้าจะจัดการนางให้จงได้!”

ทาสอีกผู้ข้างกายเขารีบร้อนตะโกนว่า “นายท่านระวัง! แม่หนูนั่นโหดร้ายเกินไป หากทำร้ายท่านเข้า……”

“ฮ่าๆๆ!”

ชายร่างกำยำเชิดหน้าหัวเราะลั่น “ที่นี่คือเมืองเตาอัคคี แต่ไหนแต่ไรมา เผ่ามนุษย์ผู้ใดกล้ากำแหงที่นี่บ้าง?”

เขาสาวเท้าเดินไปหาหลิงเอ๋อร์ “ข้าล่ะอยากเห็นนักว่านางจะกล้าฆ่าข้าหรือไม่!”

ฉึก!

หอกกระดูกในมือหลิงเอ๋อร์วูบไหวในพริบตา ปักลึกเข้าสู่สมองของชายร่างกำยำ

เหล่าผู้ชมเงียบกริบ

ไร้วจีใดเอ่ยออก

ไม่ว่าจะเป็นผู้ฝึกตนมารหรือปีศาจ หรือเผ่าพันธุ์อื่นใด พวกเขาล้วนตกตะลึง!

ตีให้ตาย พวกเขาก็ไม่คาดคิดเลยว่าสาวน้อยเผ่ามนุษย์จะหาญกล้าจนฆ่ายอดฝีมือเผ่าปีศาจผู้หนึ่งกลางถนน!!

“เจ้าจบเห่แล้ว จบเห่แน่! ตามกฎของเมืองเตาอัคคี ผู้ใดกล้าฆ่ายอดฝีมือมารปีศาจในเมืองนี้ จะถูกประหาร!”

ทาสมนุษย์กรีดเสียง

เขาเองก็หวาดกลัวจนตัวสั่น

ฉึก!

หลิงเอ๋อร์ยกมือขึ้นสังหารทาสมนุษย์ผู้นั้นลงเช่นกัน

คมกริบเฉียบขาด

ใบหน้าจิ้มลิ้มของสาวน้อยในขณะนี้เย็นชากว่ายามใด

ด้วยเหตุผลบางประการ หัวใจของนางไม่ประหวั่นพรั่นพรึง อีกต่อไป กลับแผดเผาเยี่ยงเปลวเพลิง และหากไม่อาจระบาย ก็รังแต่จะเผาตนเอง!

“เช่นนี้สิจึงถูก เราไปหอรวมสวรรค์กันก่อน”

ซูอี้กล่าวด้วยสีหน้าราบเรียบ

“ได้”

หลิงเอ๋อร์เข็นรถเข็นไม้เดินต่อโดยไม่สนใจผู้ใด

สามศพบนพื้นยังคงหลั่งโลหิตเจิ่งนอง และยอดฝีมือบนถนนใกล้เคียงก็ยังตกตะลึงไม่หาย

แม้กระทั่งผู้ฝึกตนมนุษย์ซึ่งเหลือสถานะเพียงทาส ถูกขังในกรงของตนยังอดหันมองหลิงเอ๋อร์ผู้เดินจากไปไกลอย่างไม่วางตา

เป็นเผ่ามนุษย์เหมือนกันแท้ๆ แต่สาวน้อยผู้นั้น… ไฉนจึงหาญกล้าเพียงนี้!?

“หยุดนะ!”

ไม่นานนัก ยอดฝีมือเผ่าปีศาจบางคนปรากฏขึ้นตรงหน้า ปิดล้อมพวกเขาไว้อย่างมาดร้าย

ดวงตาของซูอี้เรียบเฉย หาสนใจพวกเขาไม่

ส่วนหลิงเอ๋อร์ไม่ได้กล่าววาจาใด นางตวัดหอกกระดูกเข่นฆ่า

ครู่ต่อมา

บนพื้นก็เพิ่มศพขึ้นมาอีกเจ็ดแปดร่าง โลหิตเข้มข้นอุ่นร้อนอาบพื้นเป็นสีแดงฉาน สะดุดตาเหนือใด

และอาภรณ์หนังสัตว์บนร่างของหลิงเอ๋อร์ก็เปรอะเปื้อนโลหิตยิ่งขึ้น ทว่าล้วนแต่เป็นเลือดของศัตรูทั้งสิ้น

เมื่อผู้คนบนถนนเห็นเรื่องทั้งหมดนี้ พวกเขาต่างตะลึงงัน กระทั่งเกิดเสียงอื้ออึงขึ้นมา

ยอดฝีมือมารปีศาจมากมายซึ่งเดิมมองหลิงเอ๋อร์อย่างหยิ่งผยองเริ่มลนลานกระวนกระวายกันแล้ว

ผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์มากมายผงะนิ่ง ดวงตาเปี่ยมความสับสนงุนงงราวไม่อาจเชื่อ

เมื่อเห็นเรื่องทั้งหมดนี้ ในใจของหลิงเอ๋อร์ก็แสนสาแก่ใจนัก

มันเหมือนกับ…ได้ปลดเปลื้องพันธนาการบางอย่างในหัวใจ!

“ฆ่าโจรบนเขานั้นง่าย แต่ฆ่าโจรในใจนั้นยาก หลิงเอ๋อร์ ยามนี้เจ้ากระทำการใช้ได้เลย”

ซูอี้กล่าวชม

หลิงเอ๋อร์เม้มปากกล่าวเสียงเบา “พี่ใหญ่เซียว ข้าพอจะเข้าใจวาจาของเจ้าบ้างแล้ว ยามสิ้นความกลัว ศัตรูเหล่านั้นก็ไม่ต่างจากสัตว์ปีศาจบนภูเขาเลย”

ขณะสนทนา ทั้งสองก็เดินทางต่อ

ชายหนุ่มนั่งนิ่งๆ บนรถเข็น

หลิงเอ๋อร์เข็นรถอยู่เบื้องหลังเขา

หนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีเดินตามถนนในเมืองเตาอัคคี และระหว่างทาง ยอดฝีมือเผ่ามารปีศาจจะปรากฏขึ้นพยายามจับตัวหลิงเอ๋อร์ตามๆ กัน

แต่พวกเขาล้วนถูกนางสังหารอย่างไร้ข้อยกเว้น!

สิ่งนี้ก่อเสียงลือลั่นปั่นป่วนทั่วทั้งเมืองเกินคณานับ

“เผ่ามนุษย์เหลือขอกำแหงหาญอยู่หนใด เบื่อชีวิตกันแล้วหรือ!”

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งคำรามเลื่อนลั่นไปทั่ว

ผู้ฝึกตนปีศาจระดับราชันแห่งภูมิผู้หนึ่งปรากฏขึ้น ดึงดูดสายตาได้มากมาย

ในเมืองเตาอัคคี เซียนปีศาจเป็นตัวตนสูงส่งกว่าใคร เป็นมังกรทิพย์ผู้ไม่อาจพบเห็นได้ง่าย

รองลงมาคือยอดฝีมือบนวิถีจุติสรวง แต่ละผู้ล้วนเป็นผู้มีอำนาจในเมืองนี้

รองลงมาอีกก็คือราชันแห่งภูมิ!

ในเมืองยักษ์ใหญ่อย่างเมืองเตาอัคคี เขากล่าวได้แล้วว่าเป็นมหาอำนาจกำลังหลัก

ยามนี้ ผู้ฝึกตนปีศาจระดับราชันแห่งภูมิได้ปรากฏกายขึ้น จึงคาดเดาได้ว่าการกระทำของซูอี้และหลิงเอ๋อร์เป็นที่สนใจของคนใหญ่คนโตบางผู้ในเมืองแล้ว

ตู้ม!

เสียงยังไม่ทันสิ้น ราชันแห่งภูมิผู้นั้นก็ออกโจมตีกลางอากาศ

ทว่าหลิงเอ๋อร์ไม่ได้หันมอง นางเพียงฟาดยันต์ลับแผ่นหนึ่งออกไป

อสนีบาตสีเงินสายหนึ่งแลบปลาบผ่านนภา

เปรี้ยง!!

ราชันแห่งภูมิผู้นั้นยังมาถึงไม่ทันไร ร่างของเขาก็แหลกสลายดับดิ้นคาที่อย่างน่าเวทนา

ทุกผู้ล้วนผงะ

ผู้ฝึกตนปีศาจระดับราชันแห่งภูมิถูกฆ่าตายไปเช่นนั้น!?

ขณะที่หลิงเอ๋อร์เข็นรถเข็นพาซูอี้เดินต่อแล้ว

ระหว่างทาง ไร้ผู้ฝึกตนปีศาจมารคนใดกล้ามาขัดขวาง

แต่ทุกผู้ล้วนสังหรณ์ว่าหนึ่งมรสุมกำลังก่อตัว และชายหญิงผู้ละเลงเลือดไปตลอดทางในเมืองเตาอัคคีจะต้องชดใช้เป็นแน่!

“พี่ใหญ่เซียว ถึงหอรวมสวรรค์แล้ว”

ไม่นานนัก หลิงเอ๋อร์มาหยุดอยู่ตรงหน้าหอโบราณแห่งหนึ่งซึ่งมีความสูงหนึ่งพันฉื่อ

“รีบไปเสีย! หอรวมสวรรค์ของเราไม่ใช่ที่ที่พวกเจ้าควรมา!!”

ทางด้านหน้าประตูหอรวมสวรรค์ บริกรผู้หนึ่งซึ่งประจำอยู่ตวาดเสียงแข็ง

บริกรผู้นี้เห็นการกระทำของหลิงเอ๋อร์และซูอี้ในเมืองแล้ว แต่เขาหาหวาดกลัวไม่ ใช้วาจาอย่างไม่เกรงใจ

“นี่คือแนวทางการทำธุรกิจของหอรวมสวรรค์หรือ?”

ซูอี้กระซิบ “พอแล้ว พวกเราไปเถิด”

หลิงเอ๋อร์กำลังจะเข็นรถพาซูอี้จากไป ทว่าเสียงเสสรวลคิกคักกลับดังขึ้น

“ในเมืองเตาอัคคีนี้ ไร้ธุรกิจใดที่หอรวมสวรรค์ของเราทำไม่ได้ ข้าแค่มิทราบว่าพวกท่านซึ่งฆ่าฟันคนมาตลอดทางมีธุรกิจใดจะทำกับเราหรือ?”

พร้อมกันนั้น สายลมหอมกรุ่นโชยพัด หญิงงามร่างสง่าอวบอัด กิริยาทรงเสน่ห์ผู้หนึ่งเดินออกมาจากประตูหอรวมสวรรค์

“ขอกล่าวไม่รับแขกไว้ก่อน หากคิดจะมาหลบภัยในหอรวมสวรรค์ของเรา เช่นนั้นเราไม่รับไว้หรอกนะ”

หญิงงามแย้มยิ้ม และขณะสนทนา คู่เนตรเจิดจรัสของนางได้กวาดมองหลิงเอ๋อร์ลงมาถึงซูอี้