บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2163 ข่มขู่

บทที่ 2163 ข่มขู่

“พี่สาว!”

หลิงเอ๋อร์ยืนขึ้น มองตรงไปทางซวงเอ๋อร์ “บัญญัติรวมลี้ลับของพี่ใหญ่เซียว เจ้าจะเก็บไว้กับตัวไม่ได้ คืนมาให้ข้า”

สาวน้อยเดือดดาลยิ่ง

นี่คือพี่สาวที่เพิ่งได้พบกันวันแรก แต่กลับอ้างจะช่วยดูแลสมบัติโดยไม่บอกกล่าวได้อย่างไร?

ซวงเอ๋อร์หุบยิ้มบนใบหน้า กล่าวว่า “เจ้ายังเด็กเกินไป ไม่รู้หรอกว่าหัวใจของผู้คนชั่วร้ายเพียงใด ที่ข้าเก็บไว้ ก็เพราะหวังดีกับตัวเจ้า”

หวังดีงั้นหรือ?

หลิงเอ๋อร์ยิ่งหงุดหงิด

ด้วยความผูกพันทางสายเลือด ทำให้นางมั่นใจว่าคนตรงหน้าคือพี่สาวของนาง

แต่พี่สาวแยกจากกันมาหลายปี ทำให้ไม่รู้สึกอะไร ก่อนหน้านี้พวกนางไม่ได้รับรู้ตัวตนของกันและกัน

แต่ตอนนี้ซวงเอ๋อร์กลับทำตัวเหมือนกับผู้อาวุโส อยากสอนสั่งหลิงเอ๋อร์ว่าอะไรควรไม่ควร จะไม่ให้หลิงเอ๋อร์หงุดหงิดได้อย่างไร?

“อีกอย่าง เมื่อออกจากหมู่บ้านเฉาซีในครั้งนี้ ข้าจะพาเจ้าไปฝึกฝนที่ภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยง”

ซวงเอ๋อร์กล่าวอย่างสงบว่า “การอยู่ในหมู่บ้านชนบทเล็กๆ ที่ยาจกซอมซ่อเช่นนี้ มีแต่จะกลบพรสวรรค์ของเจ้าเสียเปล่าๆ”

“พี่สาว…”

หลิงเอ๋อร์ตกตะลึง ไม่อยากเชื่อหูตัวเองว่าพี่สาวจะพูดถึงบ้านเกิดเสียๆ หายๆ เช่นนี้!

นี่คือบ้านเกิดพวกนาง! คือที่ที่ครอบครัวอาศัยอยู่!!

“น้องสาว เจ้ายังเด็กเกินไป ทั้งยังอาศัยอยู่แต่ในหมู่บ้านกันดารเช่นนี้มาหลายปี ย่อมไม่มีทางรับรู้ว่าโลกภายนอกกว้างใหญ่แค่ไหน” ซวงเอ๋อร์ขยับมือ “กบในบ่อจะมองเห็นท้องฟ้าใหญ่เท่ากับปากบ่อเท่านั้น ทว่าไม่ใช่เพราะตัวมันเล็กเกินไป แต่เพราะถูกขังเอาไว้ที่ก้นบ่อต่างหาก สิ่งที่ข้าอยากจะทำก็คือ พาเจ้าออกจากก้นบ่อนี้ แล้วเจ้าจะได้เห็นว่าโลกกว้างใหญ่ที่แท้จริงมันเป็นเช่นไร!”

หลิงเอ๋อร์ยิ่งฟังยิ่งหงุดหงิด ความผิดหวังที่อธิบายไม่ได้เกิดขึ้นในใจ นี่คือพี่สาวของนางหรือ?

เหตุใด…ถึงต้องพูดจารุนแรงโหดร้ายขนาดนี้ด้วย?

ทั้งยังบอกว่านางคือกบในบ่ออีก…

ในสายตาของนาง ตัวข้าและที่แห่งนี้ช่างต่ำต้อยจนต้องดูแคลนเชียวหรือ?

“โกรธหรือ?”

ซวงเอ๋อร์ดูสงบ “น้องสาว ทุกสิ่งในโลกนี้มักโหดร้ายเสมอ ข้าคือพี่สาวของเจ้า ดังนั้นจึงเต็มใจยื่นมือให้การช่วยเหลือ หากเป็นคนอื่น ข้าย่อมไม่คิดไยดีอยู่แล้ว”

หลังจากนิ่งไป นางถอนหายใจอย่างแผ่วเบา แล้วกล่าวว่า “ในโลกชางหลานนี้ เผ่าพันธุ์มนุษย์ของพวกเราคือกลุ่มที่ต่ำต้อยที่สุด พวกเราถูกมารปีศาจกดขี่มาตลอด แย่ยิ่งกว่าสุนัขที่อยู่ข้างพวกมันเสียอีก”

“หลายปีที่ผ่านมา ข้าถูกเยาะเย้ยด้วยสายตาเย็นชา ถูกกลั่นแกล้งอย่างไร้ความปรานีนับไม่ถ้วน ข้าเกือบถูกมารปีศาจเหล่านั้นฆ่าหลายครั้ง”

ตรงหว่างคิ้วของซวงเอ๋อร์มีร่องรอยความเกลียดชัง “ทั้งหมดนี้ทำให้ข้าตระหนักได้ว่า เผ่าพันธุ์มนุษย์มันน่าเวทนาแค่ไหน แต่ถ้าเจ้าอยากลุกขึ้นยืนหยัด ก็ต้องพยายามให้มากกว่าคนอื่นนับร้อยนับพันเท่า!”

นางถอนหายใจยาวออกมา “โชคดี ที่ข้ารอดมาได้!”

“ข้าในตอนนี้คือศิษย์สายหลักของภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงแห่งโลกชางหลาน อาจารย์ของข้าคือมหาเซียนจื่อเจวี๋ยผู้โด่งดัง!!”

“ในโลกหล้าใบนี้ มารปีศาจเหล่านั้นยังคงดูหมิ่นดูแคลนข้าจากก้นบึ้งหัวใจ ทว่า…พวกมันไม่กล้าทำอะไรข้าอีกแล้ว!”

ซวงเอ๋อร์มองน้องสาว สีหน้าอ่อนโยนลง “พวกเราพี่น้องต้องตกระกำลำบาก เป็นประสบการณ์ที่เจ็บปวดและโชคร้ายที่สุด ทว่าข้าจะไม่มีวันให้เจ้าได้ประสบกับมันซ้ำรอยแน่!”

หลิงเอ๋อร์กล่าวอย่างไม่ยินดีว่า “ทางของข้า ข้าเดินเองได้!”

ซวงเอ๋อร์ยิ้มอย่างเฉยเมย พลางกล่าวว่า “เจ้ายังเด็ก ไม่สำคัญหรอกว่าเจ้าจะเข้าใจความพยายามอันอุตสาหะในตอนนี้หรือไม่ แต่หลังออกจากก้นบ่อนี้แล้ว เจ้าจะเข้าใจความพยายามอย่างหนักของข้าเอง”

หลิงเอ๋อร์พลันรู้สึกเหนื่อยล้า

นางพบว่าตนเองกับพี่สาวไม่อาจสนทนากันได้อีกแล้ว

“เจ้าครอบครองเคล็ดบัญญัติรวมลี้ลับ ตอนที่มาถึงภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยง จะต้องได้รับคุณค่าจากอาจารย์อย่างแน่นอน ข้าจะช่วยแนะนำเจ้า เพื่อให้ได้รับรางวัลที่ควรจะได้รับ”

ซวงเอ๋อร์กุมมือของหลิงเอ๋อร์เอาไว้ กล่าวด้วยสีหน้าถวิลหาว่า “ถึงยามนั้น พวกเราพี่น้องจะสามารถฝึกฝนร่วมกันได้!”

ขวับ!

หลิงเอ๋อร์สะบัดมือของพี่สาว กล่าวอย่างเกรี้ยวกราดว่า “บัญญัติรวมลี้ลับคือสิ่งที่พี่ใหญ่เซียวสอนข้า ต่อให้ต้องตาย ข้าก็ไม่ยกให้หรอก! พี่สาว… เจ้าทำให้ข้าผิดหวังยิ่งนัก!”

หลังจากนั้น นางหันหลังแล้วจากไป

สาวน้อยเต็มไปด้วยความผิดหวังและเศร้าโศก นางคิดว่าการได้กลับมาพบกับพี่สาวอีกครั้งจะเป็นสิ่งที่น่ายินดียิ่ง

แต่ตอนนี้นางพบว่า ตนเองคิดง่ายเกินไป!

พี่สาวคนนี้ ไม่เพียงดูถูกหมู่บ้านเฉาซีจากก้นบึ้งของหัวใจ แต่ยังมองนางเป็นกบในบ่อที่ต้องได้รับความช่วยเหลือ ทั้งยัง… คิดจะเอาบัญญัติรวมลี้ลับไปอีก!

ช่างน่าผิดหวังยิ่งนัก

“เดี๋ยวก่อน”

ทันใดนั้น ซวงเอ๋อร์ก้าวมาข้างหน้า คว้าไหล่ของหลิงเอ๋อร์เอาไว้ ทำให้หลิงเอ๋อร์ไม่สามารถขยับได้ทันที

“เจ้าจะทำอันใดน่ะ?” หลิงเอ๋อร์ขมวดคิ้ว ไม่แม้แต่จะเรียกชื่อของพี่สาวด้วยซ้ำ

ซวงเอ๋อร์ถอนหายใจแผ่วเบา “ไม่สำคัญหรอกว่าเจ้าจะโทษหรือเกลียดข้าในตอนนี้หรือไม่ แต่หลังจากนั้น เจ้าจะเข้าใจเอง ไปเถอะ ไปพบเซียวเจี่ยน ส่วนเรื่องที่ไม่น่ายินดีพวกนั้น อย่า…อย่าเพิ่งพูดตอนนี้ ตกลงหรือไม่?”

หลิงเอ๋อร์ถามอย่างเด็ดเดี่ยวว่า “ข้าไม่พาเจ้าไปพบพี่ใหญ่เซียวหรอก ใครจะรู้ว่าเจ้าคิดอะไรแย่ๆ หรือไม่?”

ในตอนนี้ ซวงเอ๋อร์ขมวดคิ้ว ราวกับกำลังหมดความอดทน สายตาเย็นชาขึ้นมา “พอกันที! หลังจากนี้ไป เจ้าจงร่วมมือกับข้าเสียแต่โดยดี”

ขณะกล่าว นางจองจำทั้งร่างของหลิงเอ๋อร์เอาไว้ ก่อนจะพาหลิงเอ๋อร์ออกจากห้องในสภาพที่ไม่เต็มใจ

“ศิษย์น้อง เป็นอย่างไรบ้าง?”

ตอนที่ซวงเอ๋อร์และหลิงเอ๋อร์เดินออกมาในลานบ้าน ชายร่างกำยำและชายชุดทองที่รออยู่ก่อนแล้วต่างเข้ามาพบพวกนาง

ซวงเอ๋อร์พยักหน้าแล้วตอบว่า “ไปได้สวย ขั้นต่อไป ข้าจะไปพบกับเซียวเจี่ยนคนนั้น ขอเชิญศิษย์พี่ทั้งสองตามข้าไปด้วย”

ชายร่างกำยำหัวเราะออกมา “ก็แค่คนไร้ประโยชน์ เหตุใดต้องระวังตัวด้วย?”

ชายชุดทองกล่าวว่า “ปลอดภัยไว้ก่อน ไปเถอะ เดินตามน้องสาวข้าไป”

เมื่อเห็นดังนี้ ในที่สุดหลิงเอ๋อร์ก็หน้าถอดสี ถามว่า “พวกเจ้า… พวกเจ้าคิดอยากจัดการกับพี่ใหญ่เซียวหรือ?”

นอกลานบ้าน ลี่ฉางชิงผู้รออยู่ตรงนั้นพลันหน้าถอดสี

เขาตัดสินใจอย่างเด็ดขาดยิ่ง ก่อนหันหลังแล้วจากไป หมายจะไปเตือนซูอี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

ทว่าชายร่างกำยำกลับพ่นลมออกจมูกอย่างเย็นชา เอื้อมมือคว้าไว้

ปัง!

ร่างของลี่ฉางชิงถูกคว้าจากสุญญะ เคลื่อนลงมาตรงหน้าชายร่างกำยำอย่างควบคุมไม่ได้

“ศิษย์พี่เยว่หมาน เจ้าจะทำอะไรน่ะ? ผู้อาวุโสท่านนี้คือคนที่เลี้ยงดูข้ามานะ!”

ซวงเอ๋อร์ขมวดคิ้ว

ชายร่างกำยำยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “ศิษย์น้องไม่ต้องห่วง ข้ารู้อยู่แล้วว่าเป็นผู้อาวุโสของเจ้า ดังนั้นจะไม่ฆ่าเจ้าเฒ่าสารเลวนี่หรอก แต่จับเขาไว้ก่อน ตอนไปจัดการกับเซียวเจี่ยนหลังจากนี้ หากมีอุบัติเหตุอันใด สามารถใช้เขาเป็นตัวประกันได้”

ขณะพูด เขายกลี่ฉางชิงขึ้น

สีหน้าของซวงเอ๋อร์หมองหม่น ร่างกายสั่นไปมา เห็นได้ชัดว่าเดือดดาล

ชายชุดทองที่อยู่ด้านข้างยิ้มออกมาแล้วกล่าวว่า “ศิษย์น้องใจเย็น ถึงแม้เยว่หมานจะโหดเหี้ยมอยู่บ้าง แต่เขาถือว่าเป็นคนรอบคอบ เมื่อเรื่องราวคลี่คลายแล้ว ข้าจะให้เขาปล่อยเอง!”

ซวงเอ๋อร์สูดหายใจเข้า ไม่กล่าวอันใด และนางก็เดินไปที่ลานบ้านโดยไม่พูดจา

เยว่หมานผู้มีร่างกำยำกับชายชุดทองเดินตามหลังไปติดๆ

……

ในลานบ้าน

ซูอี้ยังคงอาบไล้อยู่ในแสงอาทิตย์ ดวงตาหรี่ลง ท่วงท่าเกียจคร้าน

เมื่อพวกซวงเอ๋อร์เดินเข้ามาในลานบ้าน เขาเพียงขยับเปลือกตา เบือนหน้าหนี

“พี่ใหญ่เซียว! พวกเขามาจัดการเจ้า!”

หลิงเอ๋อร์ตะโกนอย่างวิตก หมายจะเตือนชายหนุ่ม

สีหน้าของลี่ฉางชิงระแวดระวังเช่นกัน กล่าวอย่างสำนึกผิดว่า “ทั้งหมดเป็นเพราะข้าตามืดบอดหลงเชื่อคนพวกนี้!!”

ซูอี้กล่าวอย่างอบอุ่นว่า “เรื่องแค่นี้ ข้าจัดการได้อยู่แล้ว”

ชายร่างกำยำหัวเราะลั่น ถามว่า “ขยะอย่างเจ้าที่ขยับนิ้วยังไม่ได้ กล้าพูดจาหน้าไม่อายแบบนั้นได้อย่างไร?”

ซูอี้เมินเฉย ขณะมองซวงเอ๋อร์

ต้องทราบก่อนว่า ซวงเอ๋อร์มีความคล้ายกับหลิงเอ๋อร์ยิ่งนัก แต่ว่าท่าทีของสองพี่น้องแตกต่างอย่างสิ้นเชิง

หลิงเอ๋อร์งดงามใสกระจ่าง มีชีวิตชีวาและบริสุทธิ์

ซวงเอ๋อร์ต่างออกไป นางมีท่าทางเย็นชา คิ้วคมกริบ เย็นเยือกดุจน้ำแข็ง

“ตอนอายุสามขวบ เจ้าออกจากบ้านเกิด ตอนนี้พอเจ้ากลับมา เจ้ากลับลงมือต่อน้องสาวและผู้อาวุโสตระกูล ช่างทำให้ข้าผิดหวังนัก”

ซูอี้กล่าวอย่างสงบ

ซวงเอ๋อร์ขมวดคิ้ว น้ำเสียงเย็นชา “เจ้าเป็นคนนอก ไม่ได้เข้าใจอันใดสักอย่าง มีสิทธิ์อะไรมากล่าวหาข้า?”

ซูอี้เงียบสักพัก ถามว่า “ช่างเถอะ ไม่ต้องคุยเรื่องนี้ดีกว่า แค่บอกข้ามา ที่เจ้ามาในครั้งนี้ เนื่องด้วยเหตุอันใด?”

ซวงเอ๋อร์ถามว่า “เจ้าสอนบัญญัติรวมลี้ลับให้แก่น้องสาวข้าใช่หรือไม่?”

หลิงเอ๋อร์ก้มศีรษะด้วยความอับอายและขุ่นเคืองทันที ไม่กล้ามองซูอี้ตามตรง “พี่ใหญ่เซียว ข้า…”

ซูอี้หัวเราะออกมา “ข้าไม่โทษเจ้าหรอก ข้าบอกแล้ว นี่มันเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”

หลังจากนิ่งไป เขาตอบว่า “ใช่แล้ว บัญญัติรวมลี้ลับคือสิ่งที่ข้าสอนหลิงเอ๋อร์จริง”

ดวงตาของซวงเอ๋อร์ทอประกาย กล่าวว่า “ข้าได้ยินมาจากหลิงเอ๋อร์ว่า ในยันต์ลับที่สลักด้วยบัญญัติรวมลี้ลับมีปราณดาบสีเลือดหลงเหลืออยู่สองครั้ง ซึ่งยันต์ลับที่ว่านี้ก็อยู่ในมือของข้าแล้ว!”

ซูอี้ส่งเสียงอืม ถามว่า “แล้วอย่างไร?”

ซวงเอ๋อร์อดขมวดคิ้วไม่ได้

เซียวเจี่ยนผู้นี้สงบเกินไปแล้ว!

“มากับพวกข้า”

หลังจากสงบสติแล้ว ซวงเอ๋อร์ก็กล่าวตามตรงว่า “อาจารย์ของข้าสนใจในความลับของเจ้ายิ่งนัก หากยอมให้ความร่วมมือ เจ้าจะไม่เจ็บปวดแม้แต่นิดเดียว หากไม่ให้ความร่วมมือ…”

เยว่หมานยิ้มกว้าง “ข้าจะทำให้เขาร่วมมือแต่โดยดีเอง!”

สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาระคนเย่อหยิ่ง

“หมายความว่า ที่เจ้ากลับบ้านเกิดในครั้งนี้ไม่ใช่เพราะคิดถึงบ้าน แต่เป็นคำสั่งของอาจารย์หรือ?”

ซูอี้ถามอย่างแผ่วเบา

ซวงเอ๋อร์ตอบอย่างไม่ยินดีว่า “มันสำคัญด้วยหรือ? เจ้าแค่ตอบมาว่าจะตามพวกข้าไปแต่โดยดีหรือไม่ก็พอ!”

ในตอนนี้ ชายชุดทองหัวเราะเบาๆ ชี้ไปที่ลี่ฉางชิงในมือของเยว่หมาน “เจ้าต้องตอบมาตามตรง อย่าขัดขืนโดยไม่จำเป็น หาไม่แล้ว ชีวิตของเขาจะแขวนอยู่บนเส้นด้าย”

นี่คือการข่มขู่!

แต่ไม่ว่าจะซวงเอ๋อร์หรือสหายร่วมทางอีกสองคน ถึงแม้จะเป็นตัวตนวิถีเซียนจากภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยง แต่ยามเผชิญหน้ากับซูอี้ พวกเขากลับระแวดระวังยิ่ง

หาไม่แล้ว หากเป็นคนอื่น อาจจะถูกฆ่าตั้งแต่แรก ไม่ต้องยั้บยั้งชั่งใจเช่นนี้

“หากกล้าทำให้พี่ใหญ่เซียวลำบากใจ ก็ฆ่าข้าก่อนเถอะ หาไม่แล้ว ข้าจะฆ่าพวกเจ้าทุกคนในอนาคตให้ดู!”

ตอนนี้ หลิงเอ๋อร์พูดขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด กัดฟันแน่น

สีหน้าของซวงเอ๋อร์เปลี่ยนไป

“หึ! ศิษย์น้องซวง น้องสาวของเจ้าอวดดียิ่งนัก!”

ใบหน้าของเยว่หมานมืดมน ยกมือใหญ่ที่เหมือนกับพัดขึ้น กำลังจะฟาดไปที่หลิงเอ๋อร์