บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2166 ตอบแทน

บทที่ 2166 ตอบแทน

ประนีประนอม!?

วานรน้อยแยกเขี้ยวไปชั่วขณะ ในสายตายายหนูน้อยนี่ มันกับนายมันช่างปวกเปียกไร้น้ำยานักหรือไร ไฉนต้องไปประนีประนอมกับภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงอะไรนั่นด้วย?

ซูอี้แย้มยิ้ม

เขาคร้านเกินกว่าจะอธิบายแล้วเช่นกัน

เมื่อความรู้ความเข้าใจไม่ประสานกัน ทุกการอธิบายล้วนไร้ผล รังแต่จะนำไปสู่ความเข้าใจผิดมากกว่าเดิม

“หากเจ้าและผู้อาวุโสเทพปีศาจท่านนี้ยอมลดท่าทีลง ข้าคิดว่าเจ้ากับภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงต้องประนีประนอมกันได้แน่นอน”

ซวงเอ๋อร์กล่าวอย่างเคร่งขรึม

นางคิดว่านางเดาถูกแล้ว!

……

ตกดึก

จันทราสีม่วงเด่นล้ำเหนือนภา

ในห้อง เตาเสริมสวรรค์เต็มไปด้วยรัศมีเทพม่วงประกาย ระเบิดสุคนธ์โอสถฟุ้งกระจาย

ข้างกันนั้น ซูอี้นั่งขัดสมาธิอยู่ และร่างวิถีซึ่งเจียนจะแหลกสลายของเขาก็ถูกปกคลุมด้วยอำนาจโอสถเทพ

ร่างอันแตกร้าวทุกชุ่น เลือดเนื้ออันแหลกเหลว ชีพจรอันปริร้าวทั้งมวลเปรียบเหมือนท้องนทีแห้งคืนวารี

การฝึกฝนอันเหือดหาย อวัยวะภายในอันย่อยยับล้วนได้รับการบำรุงในยามนี้

แม้กระทั่งจิตวิญญาณอันบาดเจ็บสาหัสยังได้รับการซ่อมแซมทีละน้อย

เมื่อสัมผัสความเปลี่ยนแปลงในร่างได้ ซูอี้ก็แสนสบายใจแทบครางในลำคอ

ในชั่วขณะนี้ หลังจากกลายมาเป็นคนพิการ ทุกวันของเขาก็ทำได้เพียงนอนนิ่งหรือไม่ก็นั่งบนรถเข็นให้หลิงเอ๋อร์เข็นไปมา นิ้วสักนิ้วยังยกไม่ได้ ซูอี้จึงเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าการไร้กำลังเป็นเช่นไร

และยามนี้ สรรพสิ่งกำลังเปลี่ยนแปลง!

เมื่อนำเตาเสริมสวรรค์ออกมาได้ เขาก็นำโอสถเทพและวัตถุอมตะซึ่งอยู่ในเตาออกมาใช้ได้

แม้ชั่วขณะสั้นๆ นี้จะไม่อาจคืนเขาสู่สภาวะสมบูรณ์พร้อม แต่สำหรับซูอี้ ขอเพียงฟื้นตัวได้ก็พอแล้ว!

เพียงสองเค่อต่อมา

โอสถเทพสามชิ้นก็ถูกกลืนกิน

ทว่าบาดแผลบนร่างของซูอี้ฟื้นตัวน้อยนิดเหลือเกิน

จะทำเช่นไรได้? เขาบาดเจ็บสาหัสเกินไป การโจมตีทิ้งท้ายของตี้เอ้อน่าสะพรึงกลัวเกินไป!

ชายหนุ่มอดสงสัยไม่ได้ว่า หากเปลี่ยนตนเป็นเทพผู้อื่น เกรงว่าคงได้ตกตายไปแล้ว

และที่เขาเอาตัวรอดมาได้ ก็เป็นเพราะอำนาจกรรมวิถีของชาติที่สี่ และดาบเก้าคุมขัง!

“เจ้านาย ท่านบาดเจ็บสาหัสเกินไป แม้จะใช้โอสถเทพทั้งหมดเหล่านี้ก็อาจฟื้นตัวได้ไม่มากนะขอรับ”

เตาเสริมสวรรค์กล่าวอย่างกังวล

ในเตาเหลือโอสถเทพเพียงไม่ถึงสามสิบเม็ด

นอกจากนั้นยังมีผลึกเทพอมตะอยู่อีกสิบกว่าชิ้น

“ไม่เป็นไรหรอก ขอเพียงมันได้ผล ให้ข้าฟื้นกำลังได้สักหน่อยก็พอแล้ว”

ซูอี้กล่าวเรียบๆ

เตาเสริมสวรรค์ไม่กล้าเฉยเมย มันยังคงหลอมโอสถเซียนเพื่อเยียวยาบาดแผลของเขาต่อไป

……

ในคืนเดียวกันนั้น

เมืองเตาอัคคี

หอรวมสวรรค์

แสงสว่างวูบไหว ฮูหยินเฉิงปี้นั่งเขียนข้อความอย่างขะมักเขม้นอยู่บนโต๊ะ

นี่เป็นรายงานลับ หลังจากเขียนเสร็จ ข้อความจะถูกส่งให้กับผู้จัดการสูงสุดของหอรวมสวรรค์แห่งโลกชางหลาน

“เบื้องหลังเซียวเจี่ยน มีเทพปีศาจพิทักษ์อยู่……”

ยามเขียนถึงตรงนี้ คู่เนตรงามของฮูหยินเฉิงปี้ก็เหม่อลอย นึกถึงเหตุสะเทือนขวัญที่นางพบในวันนี้ขึ้นมา

วันนี้ที่บริเวณรอบนอกหมู่บ้านเฉาซี ฮูหยินเฉิงปี้เองก็มา ทว่านางเร้นกายอยู่เพื่อชมสงคราม

ดังนั้นนางจึงได้เห็นกับตาว่า ทัพปีศาจที่แปดกลุ่มเต๋าใหญ่แห่งชายแดนทักษิณส่งมาถูกทำลายเช่นไร!

เพียงหนึ่งฝ่ามือ เรือสมบัตินับพัน ยอดฝีมือนับพันก็ล้วนถูกลบหาย!

และผู้ลงมือก็เป็นเทพปีศาจผู้แข็งแกร่งยิ่งนัก!!

ขณะนั้น ฮูหยินเฉิงปี้ซึ่งเร้นกายในที่ลับตื่นตระหนกขวัญหายจนแข็งทื่อ ร่างแทบจะนิ่งงันมิไหวติง

คิดให้ตายเช่นไร นางก็คาดไม่ถึงว่าจะมีเทพปีศาจมาติดตามคนพิการอย่างเซียวเจี่ยน!

จนกระทั่งเมื่อนางกลับมาถึงหอรวมสวรรค์แห่งเมืองเตาอัคคี ในที่สุดฮูหยินเฉิงปี้จึงเข้าใจว่าไฉนเซียวเจี่ยนจึงไร้ความกลัวมาตลอด

ไฉนเขาจึงกล้ามิเห็นแปดกลุ่มเต๋าใหญ่แห่งชายแดนทักษิณในสายตา

มีเทพปีศาจอยู่ข้างกายเช่นนี้ กลุ่มเต๋าใหญ่ทั้งแปดแห่งชายแดนทักษิณก็ไม่ต่างจากไก่หรือสุนัขตามท้องถนนเลย!!!

“โชคดีนักที่ข้าไม่เคยล่วงเกินเขา หาไม่……”

เมื่อคิดถึงผลลัพธ์ของมัน ร่างอ้อนแอ้นอรชร ขาวพิสุทธิ์ดุจหิมะของฮูหยินเฉิงปี้พลันสะท้านขึ้นอย่างมิได้

“เรื่องนี้ต้องรายงานต่อผู้จัดการสูงสุดโดยไว ไม่อาจสอบถามหรือสืบเสาะข่าวของเซียวเจี่ยนตามอำเภอใจได้อีกแล้ว หาไม่ จะเป็นการไม่เคารพต่อเทพปีศาจท่านนั้น!”

ฮูหยินเฉิงปี้สูดหายใจลึกๆ และกำลังจะเขียนต่อ

ทันใดนั้น นางได้พบว่ามีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นข้างกาย!

เป็นวานรสูงราวหนึ่งจั้งตนหนึ่ง เนตรสีทองโรจน์รุ่ง สวมอาภรณ์สีเทา ยืนนิ่งเงียบสงบ ทว่ากลับให้ความรู้สึกกดดันชวนลืมหายใจ

ตุบ!

พู่กันในมือฮูหยินเฉิงปี้ร่วงหล่น

ใบหน้าของนางซีดขาวเปี่ยมด้วยความหวาดกลัว

เป็น…เป็นเทพปีศาจท่านนั้น!!

“นายข้าบอกว่าเจ้าเป็นหญิงฉลาด เคยช่วยนายข้ามาก่อน คืนนี้จึงให้ข้ามามอบของขวัญตอบแทนเจ้าด้วยตนเอง”

วานรน้อยนำแหวนสัมภาระวงหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ

ตอบแทน?

ฮูหยินเฉิงปี้ผงะไป

วานรน้อยไม่ได้อธิบายใดๆ และเพียงกล่าวว่า “หากเป็นไปได้ โปรดใช้อำนาจหอรวมสวรรค์ส่งข้อความถึงแปดกลุ่มเต๋าใหญ่แห่งชายแดนทักษิณ เล่าความจริงเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านเฉาซีในวันนี้ทุกประการ”

ฮูหยินเฉิงปี้รีบกล่าวว่า “มิลำบาก มิลำบากเลย ใต้เท้าวางใจเถิด ข้าจะส่งสารวันนี้เลยเจ้าค่ะ!”

วานรน้อยพยักหน้ากล่าว “ขอบคุณมาก”

แล้วมันก็หันกายหายวับไปทันที

หลังจากนั้นเนิ่นนาน ฮูหยินเฉิงปี้จึงค่อยๆ ฟื้นสติ ดวงตาเลื่อนลอย

หากไม่เห็นแหวนสัมภาระบนโต๊ะ นางคงสงสัยว่าสิ่งที่เพิ่งประสบเมื่อครู่เป็นเพียงความฝัน!

“ให้ของตอบแทนกับข้า หมายความว่าไม่คิดติดค้างหนี้ใดๆ อีก และที่ให้ข้าส่งข้อความถึงแปดกลุ่มเต๋าใหญ่แห่งชายแดนทักษิณนั้นก็เพื่อเตือนอีกฝ่าย……”

ฮูหยินเฉิงปี้พึมพำ “โชคยังดี จากมุมมองนี้ เซียวเจี่ยนและเทพปีศาจท่านนั้นไม่ได้อยากเข่นฆ่าผู้ใดจนใหญ่โต หาไม่ แปดกลุ่มเต๋าใหญ่แห่งชายแดนทักษิณเกรงว่าคงสิ้นไปจากโลกชางหลานแล้ว!”

เมื่อคิดถึงตรงนี้ นางก็นำแหวนขึ้นมา ในใจสงสัยยิ่งว่าเซียวเจี่ยนมอบสิ่งใดเป็นการตอบแทน

จนกระทั่งเมื่อนางเห็นสมบัติภายในแหวน ฮูหยินเฉิงปี้ก็อดผงะไปมิได้

นั่นเป็นมรดกของสำนักหนึ่ง

มรดกวิถีที่ใช้เพื่อพิสูจน์เต๋าเคลื่อนขอบเขต มุ่งสู่เส้นทางวิถีเซียน!!

และฮูหยินเฉิงปี้ก็เป็นยอดฝีมือผู้อยู่บนวิถีจุติสรวงอยู่ไม่ห่างจากการพิสูจน์เต๋าในวิถีเซียนจริงๆ

สิ่งตอบแทนนี้สำหรับนางนับเป็นสมบัติเลิศล้ำที่ฝันใฝ่โดยแท้!

“กาลก่อน ข้าแค่ตอบคำถามบางข้อ บอกความลับที่ไม่ถึงกับหวงห้ามบางอย่างเท่านั้น ทว่าเขา…กลับให้ของตอบแทนที่กระทั่งข้ายังมิอาจนึกถึง……”

ฮูหยินเฉิงปี้นั่งนิ่ง หัวใจตุ้มต่อมระรัว

……

ณ หมู่บ้านเฉาซี

ในคืนเดียวกันนั้น

“ข้า…ข้าแซ่อี้หรือ?”

“ตระกูลอี้ของข้าต้องพังทลายเพราะแผนการชั่วร้ายของภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยง?”

“นี่……เป็นไปได้เช่นไร……”

ซวงเอ๋อร์ผงะนิ่ง สีหน้าไม่แน่ใจ

ก่อนหน้านี้ ลี่ฉางซิงเล่าความจริงให้นางฟังแล้ว ทว่าชั่วขณะนี้ ซวงเอ๋อร์ไม่อาจยอมรับเรื่องทั้งหมดนี้ได้เลย

ภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงคือหนึ่งในตัวการผู้ทำลายตระกูลอี้

และนางก็กำลังฝึกฝนอยู่ในภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยง!

สัจธรรมเช่นนี้โหดร้ายเกินไปอย่างไม่ต้องสงสัย

“ซวงเอ๋อร์ ไม่ว่าเจ้าจะเชื่อหรือไม่ เจ้าจะเข้าใจเองยามไปยังภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงกับเซียวเจี่ยนพรุ่งนี้”

ลี่ฉางซิงกล่าวเบาๆ

ซวงเอ๋อร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “ข้ามิเชื่อหรอกว่าท่านอาจารย์จะทำร้ายข้า!”

ลี่ฉางชิงผงะไป ก่อนจะถอนหายใจทันที

เขารู้ว่าซวงเอ๋อร์จะไม่อาจยอมรับเรื่องทั้งหมดนี้ได้โดยง่าย แต่เขาเชื่อว่ายามข้อเท็จจริงเผยกระจ่าง ซวงเอ๋อร์จะเข้าใจเอง

……

กลางดึกคืนนั้น

ซูอี้ตื่นขึ้นจากภวังค์สมาธิ ริมฝีปากยกยิ้มแห้งอย่างช่วยไม่ได้

ใช้โอสถเทพและผลึกเทพอมตะไปสิ้น แต่บาดแผลกลับฟื้นตัวไม่ถึงหนึ่งส่วน

กระทั่งการฝึกฝนยังฟื้นตัวเพียงน้อย

ทว่าเขาก็เข้าใจเหตุผลเช่นกัน

ประการแรก บาดแผลของเขาในครานี้ร้ายแรงเกินกว่าจะฟื้นฟูในชั่วกาลอันสั้น

ประการที่สอง รากฐานวิถีเทพของเขาแข็งแกร่งเกินไป!

หากเปลี่ยนเป็นเทพชั้นล่างขอบเขตสรรค์สร้างผู้อื่น ด้วยโอสถเทพและผลึกเทพอมตะเหล่านั้น พวกเขาก็ไม่รู้จะกลับสู่สภาวะสมบูรณ์พร้อมได้กี่รอบแล้ว

ทว่าสำหรับชายหนุ่ม มันเป็นเพียงหนึ่งหยาดวารีในถังใหญ่!

‘ยังดีที่ในที่สุด ข้าก็ได้อำนาจฝึกฝนคืนมาบ้าง แม้บาดแผลจะยังสาหัส แต่ขอเพียงข้าไม่สู้กับทวยเทพ ผู้ใดก็หยุดข้ามิได้แล้ว!’

ซูอี้กล่าวในใจ

ยามนี้ เขาอยู่ในขอบเขตเทพ และในโลกชางหลานนี้ เขาอยู่ห่างไกลจากความแค้นปัญหาเก่าก่อน

ซึ่งสิ่งนี้ได้มอบเวลาและความอดทนเพียงพอให้เขาฟื้นฟูบาดแผล คืนสู่วิถีทีละน้อย

‘แต่จะประมาทก็ไม่ได้เช่นกัน……’

ซูอี้ครุ่นคิด ‘โลกชางหลานเป็นหนึ่งในสามสิบสามโลกภูมิแห่งโลกเทพ ห้อมล้อมทวีปเทพอัคคีทักษิณไว้ และยามศัตรูร้ายทั้งหลายไม่อาจขวางพวกข้าบนวิถีเชื่อมดารา พวกเขาย่อมไม่มีทางถอดใจ’

‘และโลกเทพก็เป็นถิ่นของพวกเขา มิต้องลงมือเอง เพียงส่งบัญชาก็ทำให้กลุ่มเต๋าส่วนใหญ่ในโลกเทพซึ่งรับใช้พวกตนออกตามหาที่อยู่ของข้าทั่วทุกทิศในโลกาได้’

‘การกระทำจากนี้ต้องสงบเงียบ แปรเปลี่ยนเป็นตัวตนอันไร้ผู้รู้จัก’

เมื่อคิดเช่นนี้ ซูอี้ก็ขมวดคิ้วน้อยๆ

ชั่วกาลผ่านมานี้ เขากลายเป็นผู้พิการ ไม่อาจแปรลักษณ์ตนได้ และมีคนมากมายได้เห็นโฉมหน้าจริงของตัวเขา

หากศัตรูสืบมายังโลกชางหลาน พวกเขาจะหาเบาะแสได้แน่นอน!

ชายหนุ่มจะไม่มีวันประเมินความน่าสะพรึงกลัวของศัตรูร้ายในอดีตชาติไว้ต่ำ และไม่ต้องคิดก็รู้ว่าแม้จะทำลายเบาะแสทั้งหมดเสียยามนี้ ก็สายเกินไปแล้ว

‘ดูเหมือนว่าก่อนศัตรูร้ายเหล่านั้นจะหาข้าพบ เราต้องไปจากโลกชางหลานโดยเร็วที่สุด…’

ซูอี้ตัดสินใจ

แต่ก่อนจรจาก ยังมีบางสิ่งที่ต้องจัดการก่อน

วูบ!

ซูอี้พลิกฝ่ามือ เก็บเตาเสริมสวรรค์ไป และกล่าวว่า “วานรน้อย ตามข้าไปที่ภูเขาอีกามาร”

วานรน้อยกลับมาแล้ว และเมื่อได้ยินเช่นนี้ มันก็รับคำทันที

อีกไม่นานจะรุ่งสาง

ภายใต้การนำทางของวานรน้อย เทพปีศาจผู้มีอำนาจต่อสู้เพียงพอจะเผชิญหน้ากับเทพชั้นสูง ซูอี้ก็มาถึงพื้นที่ภายในภูเขาอีกามารในไม่กี่อึดใจ

รัตติกาลมืดดำ จตุรทิศวังเวง

จันทร์เพ็ญสีม่วงลอยสูงเหนือนภา สาดส่องแสงจันทร์สีม่วงชวนฝัน

ปกติยามนี้จะเป็นช่วงเวลาตื่นตัวที่สุดของเหล่าสัตว์ปีศาจในภูเขาอีกามาร และพวกมันจะฉวยโอกาสยามราตรีมาดูดซับแสงจันทร์สีม่วง

ทว่าเมื่อวานรน้อยแผ่ปราณเทพปีศาจออกมา เขาอีกามารก็เงียบสงัด

สัตว์ปีศาจทั้งหลายต่างตื่นตระหนกเสียจนหัวหดอยู่ในรัง ไม่กล้าโผล่หัวหางออกมากันเลย

“ที่นี่แล”

ซูอี้มายังบริเวณที่ปราณดาบสีเลือดปรากฏ

ทว่าคืนนี้ปราณดาบสีเลือดนั่นไม่ได้ปรากฏขึ้น

แต่เรื่องนี้หยุดซูอี้มิได้

แม้เขาจะไม่ได้ฟื้นการฝึกฝนส่วนใหญ่กลับมาในวันนี้ แต่ก็สามารถดึงความทรงจำทั้งหมดของอี้เต้าเสวียนออกมาได้แล้ว!

ปราณดาบสีเลือดนั่นเป็นฝีมือของอี้เต้าเสวียนจริงๆ และเกี่ยวข้องกับโลกเร้นลับแห่งหนึ่งที่เขาทิ้งไว้สมัยยังมีชีวิต!