บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2167 ดื่มกินน้ำแข็งชั่วชีวิต ก็ยากดับความรุ่มร้อนในโลหิต

บทที่ 2167 ดื่มกินน้ำแข็งชั่วชีวิต ก็ยากดับความรุ่มร้อนในโลหิต

ฟิ้ว!

รัศมีดาบเจิดจรัสขึ้นจากปลายนิ้วของซูอี้ และเมื่อวาดปลายนิ้วไปบนอากาศ รัศมีดาบก็วาดตามเป็นลวดลายดาบอันลึกลับดุจหมึกปลายพู่กัน

เมื่อลวดลายดาบผนวกตัวสมบูรณ์ แดนดินไกลออกไปพลันแหลกสลาย อำนาจมิติเวลาสายหนึ่งพวยพุ่งออกมา

อำนาจมิติเวลานั้นดุจดั่งวังวน และแท่นวิถีโบราณก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากห้วงวังวนนั้น

ครืน!!

บนแท่นวิถีมีปราณดาบสีเลือดสายหนึ่งพุ่งออกมา

ซูอี้โบกมือขึ้น

ลวดลายดาบซึ่งวาดขึ้นโดยปลายนิ้วเคลื่อนขนานนภาเข้าขัดขวางปราณดาบสีเลือดไว้

จากนั้นภาพอันเกินคาดคิดได้ปรากฏขึ้น

ลวดลายดาบนั้นดูราวบังเกิดชีวิต มันดูดซับอำนาจปราณดาบสีเลือดนั้น และขยายขนาดอย่างต่อเนื่อง ไม่นานก็ยิ่งใหญ่ดุจม่านพลังกั้นแดน

“ไป”

ซูอี้พาวานรน้อยเหยียบย่างสู่ลวดลายดาบนั้นด้วยกัน

ทันใดนั้น ลวดลายดาบก็ค่อยๆ เคลื่อนคล้อย นำพาทั้งสองเข้าไปในแท่นวิถีโบราณ

และหายวับไปในพริบตา

……

สายลมโชยเอื่อย มวลเมฆเคลื่อนคล้อย ทั่วทั้งแดนดินกว้างใหญ่ไพศาล

บนเนินเขาใหญ่แห่งหนึ่งมีอาคารโบราณตั้งอยู่มากมาย

บนยอดเขานั้นมีรัศมีเทพนับพันเปล่งประกาย ปราณเทพหลั่งไหลเยี่ยงน้ำตก

นอกจากอาคารโบราณเหล่านั้นยังมีสวนโอสถ สนามเต๋า หอระฆังและอื่นๆ อีกมากมาย

ดุจสุขาวดีบนดิน แดนพำนักแห่งทวยเทพ

ที่นี่คือโลกเร้นลับซึ่งอี้เต้าเสวียนทิ้งไว้!

มันมีนามว่า ‘ภูมิดาบดื่มน้ำแข็ง’

ขณะนี้ ซูอี้และวานรน้อยกำลังเดินตามเส้นทางหินปูนขึ้นสู่เขา

โอสถเทพนั้นปรากฏให้พบทุกแห่งหนระหว่างทาง บ้างหยั่งรากในซอกหิน บ้างเติบโตปะปนกับพฤกษาโบราณ กลืนกินรัศมีเทพอันเฉิดฉายพร้อมแผ่สุคนธ์โอสถกรุ่นกำจาย

เพียงสูดดมก็แสนชื่นใจ

“เจ้านาย ที่นี่ที่ใดกันขอรับ?”

วานรน้อยประหลาดใจ

“โลกเร้นลับที่อดีตชาติของข้าทิ้งไว้”

ซูอี้กล่าวเนิบๆ “เป็นสถานที่หลบภัยอันตระเตรียมเพื่อทายาทของเขาโดยเฉพาะ”

“หากเป็นคนนอกซึ่งไม่เข้าใจวิธีเข้าสู่ที่นี่ ต่อให้เป็นจอมเทพก็เข้ามาไม่ได้”

ว่าแล้ว ชายหนุ่มก็เดินไปยังไหล่เขาอย่างแสนคุ้นเคย

ที่แห่งนั้นมีสวนโอสถอยู่แห่งหนึ่ง มีขนาดราวสิบหมู่*[1]ปลูกสมุนไพรไว้นับร้อยพัน

ส่วนใหญ่เป็นโอสถเซียน

แต่ก็มีโอสถเทพแท้จริงแซมอยู่เล็กน้อยเช่นกัน

เมื่อซูอี้สะบัดแขนเสื้อ เขาก็รับโอสถเทพทั้งหมดมา

หลังจากนั้น ชายหนุ่มจึงพาวานรน้อยสัญจรรอบแดนดินส่วนอื่น

มีหอเก็บคัมภีร์ซึ่งบรรจุตำราคัมภีร์ไว้นับพันหมื่น ทั้งหมดล้วนเป็นมรดกวิถีฝึกฝนซึ่งอี้เต้าเสวียนสั่งสมไว้ชั่วชีวิต

จำนวนของมันมากมายเหลือคณา!

เพียงหอเก็บคัมภีร์นี้ก็พอจะประชันกับมรดกวิชาของกลุ่มเต๋าสูงสุดบางแห่งในโลกเทพได้แล้ว!

แม้ผู้มาเยือนจะเป็นเทพ พวกเขาก็ยังน้ำลายหกสติแตกไปกับมัน

ทว่ายามนี้ คัมภีร์วิถีอันเพียงพอสะท้านทั่วฟ้าดินต่างถูกผนึกอยู่ที่นี่ ไร้ผู้ใดมาอ่านแสนนาน

นอกจากหอเก็บคัมภีร์แล้ว ยังมีห้องฝึกฝนอันเตรียมไว้สำหรับเก็บตัวฝึก ถ้ำพำนักอันใช้เพื่อพิสูจน์มหาวิถี หอหลอมอาวุธ ห้องหลอมโอสถและอื่นๆ อีก

วานรน้อยอดไม่ได้ที่ต้องเบิกตาอย่างตื่นตะลึงครั้งแล้วครั้งเล่า

ขณะนี้ พวกเขากำลังอยู่ในห้องหลอมโอสถแห่งหนึ่ง ซึ่งมีหม้อหลอมโอสถสำริดขนาดใหญ่ตั้งอยู่ใบหนึ่ง

ในหม้อมีเม็ดโอสถซึ่งถูกผนึกอยู่เนิ่นนานเม็ดหนึ่ง และจากรูปลักษณ์ของมัน สิ่งนี้ก็คงเป็นโอสถเซียนระดับสูงสุด!

ที่มุมหนึ่งของหม้อหลอมโอสถมีน้ำเต้าเหลืองลูกหนึ่งห้อยอยู่

ซูอี้ก้าวเข้าไปปลดน้ำเต้าออกมาเปิดจุก และทันใดนั้น สุคนธ์โอสถชวนชื่นใจก็โชยออกมา

ภายในน้ำเต้านั้นมีโอสถเทพอยู่เก้าเม็ด!

“น่าเสียดายนัก เป็นแค่โอสถเทพขอบเขตสรรค์สร้างเท่านั้นเอง”

ซูอี้ลอบรำพึง

ตลอดชีวิตของอี้เต้าเสวียนต้องเผชิญกับเหตุพลิกผันมากมาย ชะตารันทดลำบาก แม้หลังบรรลุเป็นเทพ เขาก็มักจะประสบสถานการณ์ยากลำบากเจียนตายเสมอ

โอสถหายากที่เขาสะสมมาล้วนถูกใช้ไปขณะหลบหนี เหลืออยู่เพียงไม่มากเท่านั้น

ถึงขนาดที่เขาไม่อาจทิ้งโอสถเทพหายากไว้ยามสร้างสถานหลบภัยให้แก่ทายาท

ท้ายที่สุด ซูอี้ก็พาวานรน้อยไปยังยอดเขา

ที่นั่นมีเพียงแท่นวิถีตั้งอยู่เดียวดาย

บนแท่นวิถีมีกล่องดาบสีเลือดวางอยู่

กล่องดาบนั้นเก่าแก่อย่างยิ่ง ทว่าสีก็ยังคงแดงสดเยี่ยงแสงตะวันอัสดง เข้มข้นประหนึ่งโลหิต

ชิ้ง!

ยามซูอี้เดินมาหา วจีดาบสายหนึ่งพลันหวีดหวิวสะท้านเวหาออกมาจากกล่องดาบ

ร่างของวานรน้อยชะงักเล็กน้อย ด้วยตระหนักรู้ว่ามันช่างเป็นปราณดาบอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!

แม้ดาบเล่มนี้จะถูกผนึกไว้ในกล่อง ทว่าจิตสังหารของมันก็ยังคงน่าขนลุก!!

ซูอี้วางมือข้างหนึ่งลงบนกล่องดาบสีเลือด

ทันใดนั้น กล่องดาบได้เงียบสนิทประหนึ่งสัตว์ร้ายซึ่งถูกฝึกจนเชื่อง

“ดื่มกินน้ำแข็งชั่วชีวิต ก็ยากดับความรุ่มร้อนในโลหิต นามของดาบนี้คือดื่มน้ำแข็ง”

ซูอี้กระซิบ “นี่คือดาบที่อดีตชาติของข้าใช้ก่อนบรรลุวิถีสู่ระดับจอมเทพ เข่นฆ่าศัตรูไร้คำนึง ดื่มโลหิตเทพมามากมาย ประสบศึกทั้งน้อยใหญ่ ภายหลัง ใบดาบนี้เสียหาย จิตวิญญาณสึกกร่อนร้ายแรง จึงทำได้เพียงผนึกมันที่นี่ กลายมาเป็นสมบัติคุ้มแดนประจำโลกเร้นลับแห่งนี้”

“มีดาบนี้อยู่ก็เพียงพอปกปักษ์ทายาทตระกูลแล้ว”

ปราณดาบสีเลือดซึ่งปรากฏขึ้นเป็นครั้งคราวก็มาจากดาบโลหิตดื่มน้ำแข็งนี่เอง!

เมื่อชายหนุ่มพลิกมือ กล่องดาบสีเลือดพลันหดตัวจนเหลือเพียงราวนิ้วโป้ง ทะยานสู่ฝ่ามือของซูอี้

“เจ้านาย ในเมื่อโลกเร้นลับนี้ถูกเตรียมไว้ให้ลูกหลานของท่าน ไฉนไม่ให้พวกเขามาตั้งรกรากหลบภัยที่นี่เล่า?”

วานรน้อยกล่าวอย่างฉงน

ซูอี้เงียบไปครู่หนึ่ง และกล่าวว่า “มีเพียงทายาทผู้ปลุกความสามารถชีพจรดาบเก้าทวารแล้วเท่านั้น จึงมีโอกาสเข้าสู่ที่นี่ได้”

นี่ไม่ใช่การประเมินคัดกรองทายาทของตระกูลแต่อย่างใด

แต่เป็นทางเลือกสุดท้าย

อี้เต้าเสวียนมีศัตรูร้ายมากมายก่อนสิ้นใจ และยิ่งทิ้งสมบัติให้ทายาทในตระกูลมากเท่าใด มันก็ยิ่งเป็นภัยต่อทายาทในตระกูลเท่านั้น

แทนที่จะทำเช่นนี้ สู้สะบั้นสัมพันธ์ระหว่างเขากับทายาทในตระกูล ให้พวกเขาเหมือนไร้ตัวตนในโลกชางหลานเสียดีกว่า พวกเขาจึงสามารถอยู่รอดปลอดภัย ไม่ถูกศัตรูร้ายเหล่านั้นหมายหัว

นี่คือหนึ่งในเหตุผลที่อี้เต้าเสวียนเลือกพาทายาทในตระกูลมาอาศัยในโลกชางหลานเมื่อกาลก่อน

กล่าวได้ว่าเป็นเจตนาดี

ส่วนความสามารถชีพจรดาบเก้าทวารนั้นพิเศษยิ่งนัก ขอเพียงถูกปลุกขึ้นมา ย่อมไม่พ้นถูกศัตรูร้ายเหล่านั้นตรวจพบ

และเพราะเช่นนี้เอง อี้เต้าเสวียนจึงจัดเตรียมโลกเร้นลับเช่นนี้ไว้ เพื่อที่ทายาทผู้ปลุกอำนาจชีพจรดาบเก้าทวารจะไม่เพียงแต่สามารถหลบภัยที่นี่ ยังสามารถพัฒนาตนให้แข็งแกร่งได้โดยไวที่สุด!

โชคร้ายที่อี้เต้าเสวียนคงไม่คาดไว้ว่า หลายแสนปีหลังเขาเวียนวัฏสงสารไป ทายาทในตระกูลของเขาจะถดถอยเหี่ยวเฉา ตกตายแทนสิ้นจากโลกหล้า

จนยามนี้ยังไม่มีผู้ใดได้ปลุกความสามารถชีพจรดาบเก้าทวารขึ้นมาเลยสักคน!

หาไม่ เกรงว่าคนผู้นั้นคงได้โอกาสเข้ามายังภูมิดาบดื่มน้ำแข็งนี้แล้ว

“แต่โชคยังดีที่หลิงเอ๋อร์มีโอกาสปลุกความสามารถชีพจรดาบเก้าทวารอยู่……”

หัวใจของซูอี้สั่นสะท้าน

เขาจำภาพเมื่อไม่นานนี้ได้ ยามหลิงเอ๋อร์เคลื่อนขอบเขตเข้าสู่เส้นทางวิถีลึกล้ำ

“เจ้านาย ไฉนท่านในอดีตชาติจึงเลือกให้ทายาทมาตั้งรกรากในโลกชางหลานหรือ?”

วานรน้อยถามขึ้นอีกครั้ง

“เมื่อนานมาแล้ว โลกแห่งนี้อยู่ภายใต้อิทธิพลกฎสวรรค์ ไม่มีวิถีเทพเจืออยู่เลย”

“ดังนั้นทวยเทพจึงไม่อยากมายังที่แห่งนี้ ถือมันเป็นโลกป่าแดนเถื่อน”

“นอกจากนั้น หากทวยเทพฝืนเข้ามายังโลกแห่งนี้ พวกเขาก็จะถูกจำกัดอำนาจโดยกฎสวรรค์”

ซูอี้กล่าว “กาลก่อน ข้าจัดเตรียมให้ทายาทในตระกูลมาอยู่ที่นี่โดยคำนึงถึงเรื่องเหล่านี้ น่าเสียดาย… กาลเวลาแปรเปลี่ยน และโลกชางหลานก็บังเกิดเหตุแปรผันมากมายตลอดกาลนานมา แตกต่างไปจากอดีตเนิ่นนานแล้ว”

มันไม่เหมือนกาลก่อนอย่างสิ้นเชิง!

ในครรลองอันแปรเปลี่ยนแห่งโลกหล้า กฎสวรรค์ได้เกิดการพลิกผันครั้งมโหฬาร กลายเป็นสถานที่อันเหมาะสมต่อการฝึกฝนของยอดฝีมือจากเชื้อสายมารปีศาจ และไม่เอื้อต่อเผ่ามนุษย์เป็นที่สุด

หากผู้ฝึกตนมนุษย์ฝึกฝนที่นี่ พวกเขาไม่เพียงจะเคลื่อนขอบเขตได้ช้า ยังต้องประสบหายนะเคลื่อนขอบเขตอันตรายกว่ามารปีศาจร่วมระดับเป็นร้อยเท่า! แทบมีแต่ต้องตายมากกว่ารอด!!

โดยเฉพาะหลังจากก้าวสู่เส้นทางวิถีเซียน ผู้ฝึกตนมนุษย์ไม่กล้าเสาะแสวงบนวิถีต่อ เพราะยามข้ามหายนะ โอกาสสำเร็จแทบไม่มีให้หวัง!

นี่ยังเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้ขุมกำลังของผู้ฝึกตนมนุษย์เสื่อมถอย และทำให้เผ่ามนุษย์กลายเป็นชนเผ่าต่ำต้อยที่สุดของโลกชางหลานไป

ตระกูลอี้ถดถอยลงเพราะเหตุการณ์แปรผันอันร้ายแรงนี้ ก่อนจะสลายหายไปจากการล้อมโจมตีของขุมกำลังมารปีศาจ

จนปัจจุบัน ผู้ยังเหลือชีวิตรอดก็มีเพียงสองพี่น้อง ซวงเอ๋อร์และหลิงเอ๋อร์

“ไปกันเถอะ”

ซูอี้หันเดินไปไกล

เขาพอจะมีความคิดดีๆ ในใจแล้ว และตั้งใจจะนำชาวบ้านหมู่บ้านเฉาซี รวมถึงหยางซวงเอ๋อร์และหลิงเอ๋อร์เข้ามาฝึกฝนในภูมิดาบดื่มน้ำแข็งนี้ในภายหน้า!

และเมื่อมีดาบโลหิตดื่มน้ำแข็งอยู่ เขาก็สามารถนำภูมิดาบดื่มน้ำแข็งไปไหนมาไหนกับตนด้วยได้!

ท้ายที่สุดแล้ว ภูมิดาบดื่มน้ำแข็งก็เป็นเพียงโลกเร้นลับแห่งหนึ่งซึ่งอี้เต้าเสวียนครอบครองเบ็ดเสร็จ กล่าวได้ว่าเขาคือฟ้าดินแห่งมัน

“เจ้านาย ในใจท่าน เผ่าพันธุ์สูงต่ำต่างกันหรือไม่?”

ระหว่างทาง วานรน้อยอดถามมิได้

มันได้เรียนรู้เรื่องราวในโลกชางหลานแล้ว และรู้ถึงสถานภาพอันต่ำต้อยน่าเวทนาของเผ่ามนุษย์ซึ่งถูกมารปีศาจกดขี่เป็นทาสมาแสนนาน

ดุจปลาบนเขียง จะฆ่าจะแกงเช่นไรก็ได้

“ในสายตาข้า แบ่งแยกเพียงศัตรู ไม่ใช่ชนเผ่า”

ซูอี้กล่าวโดยไม่หยุดคิด “สรรพสิ่งล้วนมีวิญญาณ บ้างเกิดมาสูงส่งเยี่ยงจักรดาราเหนือนภา บ้างต่ำต้อยเยี่ยงหย่อมหญ้า ทว่าหญ้าหนึ่งต้นก็มีอำนาจพอสะบั้นดาราเหนือเวหาเช่นกัน!”

“นี่แหละ ความหมายของการฝึกฝน!”

“บนวิถีฝึกฝน ไม่ว่าจะแบ่งเผ่าพันธุ์ชนเผ่าเช่นไร ชาติกำเนิดสูงหรือต่ำ ท้ายที่สุดก็ยังตัดสินด้วยอำนาจมหาวิถีของพวกเขาอยู่ดี”

วานรน้อยอดกล่าวไม่ได้ว่า “แต่ในโลกชางหลานนี้ ผู้ฝึกตนมนุษย์ไร้โอกาสให้เงยหน้าอ้าปาก พวกเขาจะเปลี่ยนสถานการณ์ได้เช่นไร?”

ซูอี้เสสรวล “มองภาพรวมก่อนจึงประเมิน อย่าลืมว่าเมื่อหลายแสนปีก่อน โลกชางหลานนี้ไม่อาจให้กำเนิดเทพได้ด้วยซ้ำไป! เหตุการณ์ในภายหน้า… ไร้ผู้ใดตัดสินเด็ดขาดได้”

“หากสักวัน ยามข้าตัดสินวิถีในฟ้าดินได้ เพียงเคลื่อนคำนึง กฎบัญญัติทั้งหมดในโลกชางหลานก็จะแปรเปลี่ยนตามมิใช่หรือ?”

วานรน้อยผงะไป จากนั้นจึงพยักหน้าคล้อยตาม

ถูกเผง!

สรรพสิ่งแปรเปลี่ยน โลกหล้าพลิกผัน ทั่วทั้งโลกาพัฒนาไม่อยู่นิ่ง ใครเล่าจะกล้าพูดว่า ผู้ฝึกตนมนุษย์ในโลกชางหลานจะไม่อาจพลิกสถานการณ์กลับมาได้อีกในภายหน้า?

เมื่อเขาออกมาจากภูมิดาบดื่มน้ำแข็ง ท้องฟ้าก็สว่างไสวแล้ว สามมหาตะวันทองอร่ามแขวนสูงเหนือเก้าชั้นฟ้า สาดส่องรัศมีเจิดจรัสในโลกหล้า

เมื่อซูอี้กับวานรน้อยกลับมา เขาก็พบชายชุดขาวผู้หนึ่งยืนอยู่ด้านนอกหมู่บ้านเฉาซี

ขวับ!

ชายชุดขาวหันมามอง สายตาของเขากวาดผ่านซูอี้ไปยังวานรน้อยที่อยู่ข้างกาย

“ข้ามีนามว่าไช่เหล่ย ‘เทพท่องตะวัน’ แห่งศาลเทพชิงอู๋ รับหน้าที่ตรวจตราโลกชางหลาน มารอท่านอยู่ที่นี่นานแล้ว!”

[1] 1 หมู่ (亩) = ประมาณ 0.42 ไร่ ดังนั้นพื้นที่สิบหมู่ จึงตกประมาณ 4.2 ไร่