บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2168 เกิดมาเป็นมนุษย์ ชะตาไม่ยุติธรรม

บทที่ 2168 เกิดมาเป็นมนุษย์ ชะตาไม่ยุติธรรม

ศาลเทพชิงอู๋!

เทพท่องตะวัน!

เมื่อได้ยินอีกฝ่ายขานที่มาของตน ซูอี้เลิกคิ้วเล็กน้อย ราวกับจดจำเหตุการณ์บางอย่างในอดีตได้

วานรน้อยกล่าว “เจ้ามารอข้าหรือ?”

ชายชุดขาวผู้เรียกตนเองว่าไช่เหล่ยกล่าว “ไม่ผิด เมื่อวานนี้ข้ากำลังตรวจตราชายแดนทักษิณของโลกชางหลาน ได้ยินว่ามีเทพปรากฏขึ้นใกล้ภูเขาอีกามาร จึงมาหาด้วยตนเอง”

วานรน้อยรับคำในคอ และกล่าวว่า “แล้วเช่นไร?”

คิ้วของไช่เหล่ยขมวดเล็กน้อย เทพปีศาจวานรผู้นี้ดูจะไม่กลัวเขาเลยสักนิด!

หลังจากลังเลเล็กน้อย ไช่เหล่ยก็กล่าวว่า “ในฐานะเทพท่องตะวัน ข้าทัศนาทั่วทิศ เฝ้ามองความดีชั่วในโลกชางหลาน และยามนี้ ข้าต้องการทราบที่มา นามและเหตุผลการมาที่นี่ของท่าน”

ดวงตาของเขาคมกริบ ในขณะที่ทั่วทั้งร่างแผ่อำนาจทรงพลัง

วานรน้อยหันมองซูอี้โดยไม่รู้ตัว

ชายหนุ่มโพล่งว่า “ลู่ชิงอู๋ยังอยู่หรือไม่?”

ไช่เหล่ยผงะไป ก่อนจะกล่าวด้วยสีหน้าบูดบึ้งทันที “สามหาว! ผู้น้อยเช่นเจ้ากล้าดีเช่นไรมาลบหลู่เกียรติบรรพจารย์ข้า!”

ตู้ม!

วานรน้อยเปี่ยมด้วยความดุร้ายอันน่าสะพรึงกลัว คู่เนตรเยี่ยงประทีปทองจับจ้องอีกฝ่าย แยกเขี้ยวพลางกล่าว “เจ้าบอกว่าใครสามหาว?”

สีหน้าของไช่เหล่ยพลันแปรเปลี่ยน

ในสายตาเขา ความน่าสะพรึงกลัวจากปราณของเทพปีศาจวานรผู้นี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าเทพชั้นสูงขอบเขตกำเนิดวาสนาเลย!!

“อันใด ท่านคิดจะสร้างความแค้นกับศาลเทพชิงอู๋ของข้าหรือ?”

ไช่เหล่ยแค่นเสียงเย็นชา “ท่านเป็นเทพปีศาจ ควรจะทราบว่าโลกชางหลานนี้ถูกควบคุมโดยศาลเทพชิงอู๋ของข้ามาโดยตลอด! หากร่วมมือแต่โดยดี เราย่อมไม่ถือสามากความ แต่หาไม่……”

ป้าบ!

วานรน้อยฟาดหลังมือตบหน้าไช่เหล่ย แม้ไม่ได้ออกแรงมากนัก ทว่าเสียงก็สนั่นชัดเจน

แก้มซ้ายของไช่เหล่ยบวมแดงเป็นรอยห้านิ้วอย่างเห็นได้ชัด

“เจ้า……”

ไช่เหล่ยเดือดดาล ทว่าในหัวงุนงงเล็กน้อย

เจ้านี่คือใครกัน แม้จะรู้ว่าเขาคือเทพท่องตะวันแห่งศาลเทพชิงอู๋ก็ยังกล้าตบเขาอย่างมิเกรงใจรึ?

“เจ้านาย ฆ่าหรือไม่?”

วานรน้อยคร้านเกินกว่าจะพูดมากความ ถามคำชี้แนะจากซูอี้ทันที

ม่านตาของไช่เหล่ยหดตัว ชายหนุ่มผู้ดูปวกเปียกนี่ แท้จริงเป็นเจ้านายของเทพปีศาจนั่น?!

เขาตระหนักแล้วว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี จึงบังคับตนกล้ำกลืนความอับอายจากการถูกตบ กล่าวขึ้นด้วยเสียงลุ่มลึก “ข้ามาเพียงไถ่ถาม แต่พวกเจ้ากลับดูหมิ่นข้าเช่นนี้ นี่มันไม่รังแกกันไปหน่อยหรือ?”

ทุกผู้ล้วนเห็นได้ว่าเทพท่องตะวันแห่งศาลเทพชิงอู๋นี้กำลังหาเรื่อง!

ซูอี้กล่าว “ไม่ใช่ว่าเรารังแกกันเกินไปหรอก แต่ท่านหยาบคายเกินไปต่างหาก วานรข้างกายข้านี้เบื่อการถูกข่มขู่เป็นที่สุด ยามนี้เขาทำเพียงตบหนึ่งหน นับว่าเมตตาแล้ว”

ไช่เหล่ย “……”

หมายความเช่นไร เขาถูกตบไม่พอ ยังต้องรู้สึกขอบคุณที่วานรนี่ไม่ฆ่าเขาอีกหรือ?

ทว่าท้ายที่สุด ไช่เหล่ยก็อดทนไว้

เขาแค่นเสียงอย่างเย็นชา ก่อนจะกล่าวว่า “เชิญทั้งสองผจญยถากันเองเถิด!”

แล้วก็หันหลังจากไป

เพราะเขาสังเกตเห็นแล้วว่าอีกฝ่ายหากลัวในฐานะของตัวเขาไม่

อีกทั้งเขายังกังวลว่าหากยังอยู่ต่อ จะถูกเหยียบย่ำให้อับอายมากไปกว่านี้

แต่ก่อนจะทันได้ลาลับ ซูอี้กลับกล่าวว่า “ช้าก่อน”

วูบ!

เพียงพริบตา ร่างของวานรน้อยได้เคลื่อนไปขวางทางไช่เหล่ยไว้

“พวกเจ้าจะทำอันใด?”

สีหน้าของไช่เหล่ยดูแทบไม่ได้

“อย่ากลัวไป ข้าแค่อยากยืนยันสิ่งหนึ่ง”

ชายหนุ่มแย้มยิ้ม “เจ้าแค่บังเอิญรู้ว่ามีเทพอยู่ที่เขาอีกามารยามตรวจตราสัญจร และไม่มีเจตนาอื่นเลยจริงๆ หรือ?”

ไช่เหล่ยกล่าวอย่างโกรธเคือง “ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเจ้าเป็นใคร แล้วจะมีเจตนาเช่นไรได้?”

ซูอี้พยักหน้า “เช่นนั้นก็ประเสริฐล้ำ วานรน้อย จับตัวเขาไว้ จำไว้ว่าอย่าให้ถึงชีวิต”

“ขอรับ!”

วานรน้อยรับบัญชา

ไช่เหล่ยพลันตะโกนอย่างดูร้อนรน “หมายความเช่นไร? ข้าบอกแล้วไงว่าไม่รู้จักพวกเจ้า พวกเจ้า……”

เปรี้ยง!!

ก่อนจะทันพูดจบ วานรน้อยก็ฟาดอีกฝ่ายเสียจนหมดสติ ร่วงลงไปกองหมดสภาพบนพื้น

“เจ้านาย ท่านสงสัยว่ามีบางอย่างผิดปกติหรือ?”

วานรน้อยกล่าวอย่างงุนงง ไช่เหล่ยผู้นี้เป็นเพียงเทพชั้นล่างขอบเขตสรรค์สร้างผู้หนึ่ง ไร้สิ่งใดให้ต้องสนใจเลยสักนิด

“เขาจะมีปัญหาหรือไม่มิได้สำคัญ เรื่องสำคัญคือเขามาจากศาลเทพชิงอู๋”

ดวงตาของซูอี้วูบไหว “นำเขาไปก่อน ภายหน้าเขาจะมีประโยชน์แก่ข้า”

“ขอรับ!”

วานรน้อยตกปากรับคำ

……

ณ หมู่บ้านเฉาซี

“ที่แห่งนี้ไม่ปลอดภัยอีกแล้ว ไม่อาจอาศัยได้ ข้าจึงตั้งใจจะให้ชาวบ้านทั้งหมดในหมู่บ้านเฉาซีมาปลีกวิเวกอยู่ในภูมิดาบดื่มน้ำแข็ง”

ซูอี้ไปหาผู้อาวุโสลี่ฉางชิงและอธิบายแผนการของเขา “โลกเร้นลับนี้ อี้เต้าเสวียนทิ้งมันไว้ เป็นแดนสุขาวดีชั้นหนึ่งสำหรับฝึกฝนในโลกหล้า หากปลีกวิเวกอาศัยที่นั่น เว้นแต่ข้าจะมีอันเป็นไป หาไม่ สรรพสิ่งก็สิ้นกังวล”

อี้เต้าเสวียน!

เมื่อได้ยินนามนี้ หัวใจของลี่ฉางชิงพลันสะท้านไหว

นี่คือนามบรรพชนผู้ก่อตั้งตระกูลอี้ ซึ่งครั้งหนึ่งปกครองทั่วนภา เลิศล้ำในโลกเทพ!!

ลี่ฉางชิงอดกล่าวมิได้ว่า “ขออภัยที่บังอาจ ข้าขอถือวิสาสะถามว่าท่านกับตระกูลอี้เกี่ยวข้องกันเช่นไรหรือ?”

ชายหนุ่มนามเซียวเจี่ยนผู้นี้ลึกลับเกินไป ไม่เพียงมีอำนาจยิ่งใหญ่ ยังมากฝีมือและดูจะรู้ทุกสิ่งเกี่ยวกับบรรพชนตระกูลอี้อีกด้วย

ยามนี้ กระทั่งโลกเร้นลับที่ท่านบรรพชนทิ้งไว้ก็อยู่ในมือเขา!

ข่างเหลือเชื่อยิ่งนัก

“ข้าน่ะหรือ……”

ซูอี้แย้มยิ้ม “ภายหน้าพวกเจ้าจะรู้เอง จำไว้ก็พอว่าข้าจะไม่ทำร้ายพวกเจ้า”

ลี่ฉางชิงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า

วันเดียวกันนั้น ชายหนุ่มได้ใช้ดาบโลหิตดื่มน้ำแข็งเปิดภูมิดาบดื่มน้ำแข็ง ส่งชาวบ้านหมู่บ้านเฉาซีทั้งหมดเข้าไป

จากนั้น เขาก็ใช้เคล็ดวิชานำภูมิดาบดื่มน้ำแข็งทั้งหมดผนึกไว้ในดาบโลหิตดื่มน้ำแข็ง พาไปกับเขาด้วย

มีเพียงคู่พี่น้อง หลิงเอ๋อร์และซวงเอ๋อร์ที่เดินทางไปกับเขา

วูบ!

เรือสมบัติทะยานสู่อากาศ พาซูอี้และคนอื่นๆ ข้ามนภาเคลื่อนไปไกล

ที่ตีนเขาอีกามารเหลือเพียงหมู่บ้านเฉาซีอันว่างเปล่าร้างผู้คน

ลึกเข้าไปในภูเขาอีกามารไม่มีปราณดาบสีเลือดซึ่งจะปรากฏเป็นครั้งคราวอีกต่อไป

……

“เจ้านาย จากความเร็วของเรา เราจะไปถึงภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงภายในสามวันขอรับ”

วานรน้อยบนเรือสมบัติกล่าวขึ้น

ซูอี้รับคำในคอ “ไม่ต้องรีบร้อน”

เขานั่งเอกเขนกบนเก้าอี้หวายอยู่ในขณะนี้ มีท่าทางแสนผ่อนคลายสบายใจ

เก้าอี้หวายที่เขาทำขึ้นนี้นั่งสบายเป็นที่สุด มันติดตามชายหนุ่มจากภูมิสู่ภูมิจนบัดนี้ แม้จะไม่ได้มีผลงานยิ่งใหญ่ แต่ก็ทำให้เขาได้ผ่อนคลายสำราญใจได้เสมอ

“พวกเจ้าคิดจะไปประนีประนอมกับภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงเช่นไร?”

ซวงเอ๋อร์อดถามมิได้

ประนีประนอม?

ซูอี้และวานรน้อยเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง

ยายหนูนี่ดูจะมีอคติยิ่งใหญ่ต่อพวกเขานะ!

“หากไม่รู้จะทำเช่นไร ข้าช่วยแนะนำพวกเจ้ากับท่านอาจารย์ได้นะ”

ซวงเอ๋อร์ครุ่นคิด “แม้อาจารย์ข้าจะเป็นมหาเซียน แต่สถานะของนางในภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงก็สำคัญนัก นอกจากนั้น นางยังเป็นที่โปรดปรานของเหล่าผู้อาวุโสสูงสุดในสำนักยิ่ง หากอาจารย์ของข้าออกมาเป็นผู้ประสานไมตรี ยามประนีประนอม พวกเจ้าจะไม่เสียหายเท่าที่ควรแน่นอน”

ซูอี้แค่นยิ้ม

ไม่ผิด แม่หนูนี่ยิ่งพูดยิ่งเลยเถิด!

เขากล่าวเปลี่ยนประเด็นทันที “เมื่อคืน ลี่ฉางชิงไม่ได้เล่าเรื่องเกี่ยวกับชาติกำเนิดของเจ้าให้ฟังหรือ?”

ซวงเอ๋อร์ขมวดคิ้วกล่าว “ผู้อาวุโสกล่าวไม่มีมูล ข้าไม่อาจเชื่อได้เลย และไม่เชื่อด้วยว่าท่านอาจารย์จะทำร้ายข้า!”

ซูอี้เข้าใจ เพราะถึงอย่างไร ซวงเอ๋อร์ก็ห่างบ้านไปสิบกว่าปี และฝึกฝนกับ ‘มหาเซียนจื่อเจวี๋ย’ มาตั้งแต่สามขวบปี ผู้ที่นางสนิทด้วยที่สุดก็ย่อมเป็นมหาเซียนจื่อเจวี๋ยผู้นี้

ย่อมยากนักที่นางจะยอมรับความจริงจากปากลี่ฉางชิงได้

“อาจารย์เจ้าดีต่อเจ้าหรือ?”

ซูอี้ถาม

ซวงเอ๋อร์กล่าวโดยไม่หยุดคิด “หากไร้อาจารย์ ข้าซวงเอ๋อร์ก็ไม่มีวันนี้! ลึกๆ ในใจแล้ว ข้าถือท่านอาจารย์ดุจญาติเยี่ยงบุพการี!!”

ซูอี้ถอนใจ แล้วจึงถามว่า “ชีวิตของเจ้าตลอดมาในภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงเป็นเช่นไร?”

หนนี้ ซวงเอ๋อร์เงียบไป ใบหน้างามดูไม่แน่ใจไปชั่วขณะ

บางครั้ง ความเงียบคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด

“โลกชางหลานเป็นโลกแห่งมารปีศาจ เผ่ามนุษย์ต่ำต้อยด้อยที่สุด และในเมื่อภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงนี้เป็นกลุ่มเต๋าสูงสุดแห่งโลกนี้ ยอดฝีมือมารปีศาจสูงสุดในโลกหล้าย่อมมารวมตัวกันในสำนัก”

ซูอี้กระซิบ “หากพวกเขาไม่ได้มีพื้นเพยิ่งใหญ่ก็มีความสามารถเลิศล้ำ ส่วนเจ้าเป็นเซียนมนุษย์ หากคิดจะมีจุดยืนในกลุ่มเต๋าปีศาจเช่นนี้ เกรงว่าคงไม่ง่ายนักหรอก”

ซวงเอ๋อร์เงียบวจีตามกาล

ด้วยมิเพียงไม่ง่ายนัก ทว่าตลอดกาลนานมา นางถูกสหายร่วมสำนักในภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงกีดกัน ผู้บัญชาการข่มเหง ถูกสายตาเหยียดหยัน คำล้อเลียนหลอกหลอนมาโดยตลอด

กระทั่งศิษย์ทั้งสำนักนอกในผู้ยังไม่ได้บรรลุเซียนยังกล้ามาเหยียดหยามนางเป็น ‘เผ่ามนุษย์ชั้นต่ำ’ ต่อหน้า!!

มีสหายร่วมสำนักที่คิดจับนางเป็นทาสด้วยซ้ำ

ผู้บัญชาการบางผู้ประกาศตนว่าอยากไล่นางออกจากภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยง อ้างว่าเพราะนางเป็นมนุษย์ ซึ่งทำลายชื่อเสียงเกียรติภูมิของภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยง!!

ทั้งหมดนี้ นางกัดฟันทนอยู่รอดมา ทุกความแค้นเคืองอับอายแปรเปลี่ยนเป็นแรงขับเคลื่อนในการฝึกฝน กระตุ้นให้นางพัฒนาตนเองให้แข็งแกร่งขึ้น

โชคดีที่มีท่านอาจารย์อยู่ คอยปกป้องนางโดยไม่ท้อถอยเสมอ!

ทว่าจนบัดนี้ ซวงเอ๋อร์ก็เข้าใจอย่างลึกซึ้งแล้วว่าในโลกชางหลานนี้ อคติต่อเผ่ามนุษย์เป็นขุนเขาใหญ่อันไม่อาจขยับเคลื่อน!

นางไม่อยากกล่าววาจาเหล่านี้เลย

รวมถึงไม่อยากกล่าวเช่นนั้นต่อหน้าอาจารย์ของนางด้วย

เพราะแม้ว่าท่านอาจารย์ของนางจะไม่เคยปฏิบัติแย่ต่อนาง แต่… ถึงอย่างไร อีกฝ่ายก็มาจากเผ่าปีศาจ

คำพร่ำบ่นเหล่านั้นรังแต่จะไปกวนอาจารย์ให้โกรธเคืองเสียเปล่าๆ!

“ลึกๆ ในใจเจ้ายอมรับชะตาเช่นนี้แล้วหรือ? เจ้าคิดว่า… เผ่ามนุษย์ทำได้เพียงถูกเหยียบย่ำ อยู่ในจุดต่อต้อยที่สุด ขณะที่มารปีศาจสูงส่งเลิศเลอตั้งแต่เกิดหรือไร?”

ทันใดนั้น ซูอี้ก็ถามอีกครั้ง

ซวงเอ๋อร์เม้มปาก ไม่ได้กล่าววาจาใด

กาลเวลาเคลื่อนผ่าน

ซูอี้ไม่ได้กล่าวอันใดอีก ร่ำสุราเงียบๆ มิอาจทราบความคิดได้ของชายหนุ่มได้

หลังจากนั้นเนิ่นนาน ซวงเอ๋อร์สูดหายใจลึกๆ และกล่าวว่า “ข้าไม่ยอมรับแล้วเช่นไร? โลกชางหลานนี้เป็นของมารปีศาจ ไม่ว่าข้าจะทุ่มเทพยายามเพียงไร ก็มีแต่ถูกหยามเหยียดรังแก ถูกพวกนั้นมองเป็น…คนชั้นต่ำอยู่ดี! กระทั่งมารปีศาจน้อยยังกล้าชี้นิ้วใส่ข้าตามใจชอบ ข้า…จะทำเช่นไรได้?”

ทีแรก นางยังควบคุมอารมณ์ได้ แต่น้ำเสียงของนางก็สั่นเครือ ราวฝืนกล้ำกลืนโทสะและความอัปยศในใจ

ใบหน้าน้อยอันจิ้มลิ้มเย็นชาหมองหม่น

“บางครั้ง ข้าชังชะตาว่าอยุติธรรม ไฉนกัน…ไฉนข้าต้องเกิดมาเป็นมนุษย์……”

ซวงเอ๋อร์ยิ้มเยาะตนเอง “แต่จะให้ทำเช่นไร ชะตาเป็นเช่นนี้ ข้ายังทำสิ่งใดได้นอกจากยอมรับ?”

ซูอี้จ้องมองซวงเอ๋อร์ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะแย้มยิ้มออกมา “ยังมีโทสะและความไม่ยินยอม ดีแล้ว”

ซวงเอ๋อร์พลันผงะไป

นางไม่เข้าใจความหมายในวาจาของอีกฝ่าย

ทว่าวานรน้อยเข้าใจ สิ่งที่นายของมันกังวลที่สุดคงเป็นยามที่ซวงเอ๋อร์ยอมรับชะตาจนด้านชา!