บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2181 หอการค้ากิเลน

บทที่ 2181 หอการค้ากิเลน

ตู้ม!

สุญตาพังทลาย รัศมีเทพปะทุออกมา

รอยประทับฝ่ามือของชายร่างสูงอัดแน่นด้วยกฎวิถีเทพอันน่าสะพรึงกลัว ปราณทำลายล้างนั้นน่าอัศจรรย์ยิ่ง

และเมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีนี้ ซูอี้ยังคงยืนนิ่ง มีเพียงมือขวาที่จู่ๆ ก็สะบัดออกไป

เงาร่างมังกรคบเพลิงที่มีลำตัวยาวพันจั้งเบื้องหลังเขาพลันเปล่งเสียงคำรนอันเก่าแก่เกินเข้าใจออกมา

ทันใดนั้น อนธการได้เข้ากลืนนภา

ฟ้าดินราวจมสู่รัตติกาลไร้สิ้นสุดโดยพลัน

หกสัมผัสของชายร่างสูงล้วนถูกปิดกั้นในอนธการ ดุจคนหูหนวกตาบอด ไม่อาจรับรู้สิ่งใด

ทั้งจิตวิญญาณและสตินึกคิดของเขาเหมือนร่วงหล่นสู่หุบเหวมืดดำ ขณะที่ร่างถูกอำนาจพันธนาการอันไม่อาจมองเห็นรัดพัน มิอาจดิ้นรนได้

ความรู้สึกสิ้นหวังจนปัญญาอันชวนอึดอัดใจผุดขึ้นมา พลันกระตุ้นให้สีหน้าของเจ้าตัวแปรเปลี่ยน จิตวิญญาณสะท้านพรั่นพรึง

นี่มันอำนาจวิเศษอันใด?!

ในสายตาของชายชุดดำและคณะ ชายร่างสูง ณ ขณะนี้ประหนึ่งต้องวิชาตรึงกาย ร่างกายไม่ไหวติง กระทั่งตราประทับฝ่ามือที่เขาสร้างไว้ยังสลายไปอย่างเงียบเชียบ

เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ดูประหลาดยิ่งนัก

และก่อนผู้ใดจะทันไหวตัว……

ตู้ม!

ซูอี้สะบัดแขนเสื้อไปบนอากาศ

ร่างซึ่งนิ่งงันอยู่ของชายร่างสูงพลันระเบิดแหลก จิตวิญญาณละล่องจาก

ยามกำลังจะตกตาย เขาไม่ได้ไหวตัวใดๆ ถูกสังหารไปทันทีเยี่ยงหุ่นเชิดไร้วิญญาณ!

ทุกผู้อดตกตะลึงพรึงเพริดมิได้

ชายร่างสูงผู้นั้นเป็นเทพขอบเขตสรรค์สร้างขั้นสมบูรณ์ ทว่าเมื่อครู่……กลับตกตายอย่างน่าอนาถคาที่ราวตั๊กแตนเขย่าพฤกษา!!

เมื่อหันไปมองซูอี้อีกครั้ง อีกฝ่ายยังคงยืนนิ่ง เงาร่างมังกรคบเพลิงเหนือศีรษะขดวนเวียน เปล่งแสงเงาเยี่ยงราตรีปกคลุมทั่วท้องนภา

ความดุร้ายเช่นนี้ช่างประหลาดและชวนใจหายนัก

“เจ้า……”

ชายชุดดำกำลังจะกล่าวบางอย่าง

วูบ!

ร่างของซูอี้วูบไหวบนอากาศ ทะยานจากไปไกล

“ข้าบอกแล้ว หากลงมือเท่ากับไม่ตายไม่เลิกรา และหากพวกเจ้ายังจะมาตามล่าข้า เช่นนั้น…ไม่ตายไปข้างก็ไม่จบ!”

เสียงของซูอี้แว่วมาจากไกลๆ

ทวยเทพจากศาลมารสะบั้นสรวงล้วนเดือดดาลและเตรียมไล่ล่า

“หยุดตาม!”

ชายชุดดำตะโกนห้ามไว้ สีหน้าของเขาบึ้งตึง กล่าวเสียงลอดไรฟันว่า “คนผู้นั้นไม่ใช่ซูอี้ เป็นยอดฝีมือสายเลือดมังกรคบเพลิงจริงๆ สิ่งที่เขาใช้ก่อนหน้านี้เป็นอำนาจวิเศษเฉพาะของผู้มีสายเลือดมังกรคบเพลิง เรียกว่าม่านราตรีสงัด อำนาจวิเศษเช่นนี้ มีเพียงยอดฝีมือสายเลือดมังกรคบเพลิงเท่านั้นจึงจะทำได้ ไม่อาจปลอมแปลงได้เลย”

“แต่… เขาฆ่าผู้อาวุโสเวิน จะปล่อยไปเช่นนี้หรือ?”

มีผู้กล่าวอย่างเดือดดาล

แม้จะรู้ว่าพวกเขามาจากศาลมารสะบั้นสรวง แต่ก็ยังฆ่าคนต่อหน้า เห็นได้ชัดว่าเซียวเจี่ยนผู้นี้ดุดันเพียงไร!!

“ภูมิหลังของสายเลือดมังกรคบเพลิงเก่าแก่ยิ่ง ในเมื่อเซียวเจี่ยนผู้นี้กล้าฆ่าคน เขาย่อมมีบางสิ่งให้พึ่งพา”

ชายชุดดำสูดหายใจลึกๆ และกล่าวว่า “รายงานเรื่องนี้กลับไปที่สำนัก ให้สำนักจัดการ เขามีสายเลือดมังกรคบเพลิง และคิดจะเข้าร่วมกับศาลเทพชิงอู๋ หากสำนักคิดจะจัดการเขาก็ย่อมง่ายดาย”

ทุกผู้ครุ่นคิดสักพักแล้วพยักหน้า

จริงเช่นนั้น หากพวกเขาไล่ล่าสังหารอย่างไม่คิดชีวิต ผลดีอันใดล้วนไม่บังเกิด แต่กลับต้องพบอันตรายเกินคาดเดา ได้มิคุ้มเสียเกินไป

“สมแล้วที่เป็นศิษย์พี่หวังเถิง ครุ่นคิดรอบคอบกว่าเรานัก”

มีผู้เสสรวลประจบประแจง

“รอบคอบอันใด ข้าก็แค่ไม่อยากให้เราเอาชีวิตไปเสี่ยงเท่านั้น”

ชายชุดดำนามหวังเถิงส่ายหน้า “แน่นอน เรื่องสำคัญที่สุดคือ ข้าแน่ใจว่า ก่อนหน้านี้ร่มแคล้วคลาดจับสัมผัสปราณของดาบเคียงประชิดได้!”

เขามองไปรอบๆ “บางที ซูอี้ผู้นั้นอาจซ่อนตัวอยู่แถวนี้ แต่เราไม่ทราบว่าที่ใด”

ทันทีที่วาจาเหล่านี้ถูกกล่าว ทุกผู้พลันสะดุ้งตามกัน

มันเป็นไปได้จริงๆ!

ใครเล่าจะลืมลงว่า ซูอี้คือร่างเวียนวัฏของจอมดาบหลิงซู และมารดาบไร้เทียมทานแห่งทะเลไร้ขอบเขตอี้เต้าเสวียน?

ด้วยฝีมือของเขา หากคิดจะเร้นกายจากการตรวจจับของพวกเขา ย่อมไม่ใช่ปัญหาแน่!

เมื่อคิดเช่นนี้ ทวยเทพบางคนขนลุกขนพอง “ศิษย์พี่หวังเถิง เช่นนั้น เจ้าว่าเราควรทำเช่นไรต่อ?”

“มิต้องกลัวไป”

หวังเถิงกล่าวอย่างมั่นใจ “ข้าไม่กลัวหรอกว่าเขาจะซ่อนตัว แต่กลัวเขาไม่เผยตัวออกมาต่างหาก ลองไปตรวจหาดู!”

……

“เจ้าพวกนั้นไม่ไล่ตามมากันเลยหรือ?”

ภายในขุนเขาลึกอันรกร้างห่างไกล ซูอี้ขมวดคิ้วอย่างประหลาดใจเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้ เขาคิดว่าอีกฝ่ายจะไล่ล่า แล้วเขาจะได้หาที่ลับสังหารอีกฝ่ายให้ราบคาบ ก่อนจะชิงร่มแคล้วคลาดมา

แต่ใครเล่าจะคาดคิดว่าคนเหล่านั้นไม่ได้ไล่ตามมาเลย!

‘ก็ได้ ภายหน้าหาโอกาสชิงร่มแคล้วคลาดมาแล้วกัน’

ซูอี้กล่าวในใจ

เก้าความลับแห่งจักรวาลก่อเกิดขึ้นจากที่มาฮุ่นตุ้นแห่งแดนเซียน

ในหมู่พวกมัน ลำดับหนึ่งอย่างพู่กันบรรพ์กำเนิดมีความลึกลับที่สุด มันหายตัวไปนับแต่ถือกำเนิด ไร้ผู้ใดรู้ที่อยู่ของมัน มีเพียงคำร่ำลืออันเกินจับต้อง

กระบี่สวรรค์ชังเป็นลำดับสอง และถูกใครสักคนนำออกไปจากแดนเซียนนานแล้ว

ลำดับสาม ดาบเคียงประชิดอยู่ในมือซูอี้ในปัจจุบัน

นาวาพลิกสวรรค์ แผนที่สองลักษณ์ และดาบปลายมนแปลงโลกาล้วนอยู่ในมือศิษย์สามคนของหลี่ฝูโหยวคนละชิ้น

ซูอี้มอบบันทึกผลกรรมให้แก่พยากรณ์สวรรค์

ส่วนตะขอปล้นสวรรค์และร่มแคล้วคลาด ก็ถูกนำออกจากแดนเซียนไปเนิ่นนานแล้วเช่นกัน

กระทั่งซูอี้ยังไม่คาดคิดว่าร่มแคล้วคลาดจะมาอยู่ในมือของศาลมารสะบั้นสรวง!

ทว่าเมื่อเขารู้มรยามนี้ ซูอี้ก็คิดจะชิงมันมาในภายหน้า!

เก้าความลับแห่งจักรวาลจะกำเนิดจากที่มาฮุ่นตุ้นแดนเซียน พวกมันแต่ละชิ้นต่างมีอำนาจล้ำเลิศยิ่งนัก ห่างไกลเกินสมบัติเทพแห่งยุคสมัยทั่วไปจะเทียบชั้น

เหมือนเช่นบันทึกผลกรรม แม้แต่พุทธเจ้าแผดตะเกียงผู้เป็นจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้ายังคิดอยากได้ ถึงกับมายื้อแย่งหลายครั้งหลายหน!

ความน่าสะพรึงกลัวของดาบเคียงประชิดก็ยิ่งร้ายแรงถึงตาย

ด้วยการฝึกฝนของซูอี้ผนวกกับอำนาจดาบเคียงประชิด อำนาจต่อสู้ของเขาจึงเพิ่มพูนขึ้นอย่างต่อเนื่อง!

นอกจากนั้น ดาบเคียงประชิดยังมองข้ามระยะห่างแห่งมิติ แม้ไกลสุดหล้า ยังใกล้ดุจเอื้อมถึง กล่าวได้ว่าท้าทายสวรรค์นัก

ส่วนร่มแคล้วคลาดนั้น ซูอี้ได้รู้มาจากบันทึกผลกรรมว่าสมบัตินี้เองก็เลิศล้ำยิ่งนัก คาดว่ามีผลกระทบต่อชีวิตและโชคลาภของผู้คนได้!

และขอเพียงเป็นอำนาจมหาวิถีอันเกี่ยวพันกับชะตา โชคลาภ ผลกรรมและลิขิตฟ้า มันก็มักเป็นสิ่งน่าสะพรึงกลัวที่สุด

โชคร้าย เพื่อไม่ให้ตัวตนของเขาถูกเปิดเผยในยามนี้ ซูอี้จึงทำได้เพียงกบดานเงียบ ปล่อยคนเหล่านั้นไป

“ร่มแคล้วคลาดปรากฏตัวขึ้นแล้ว เช่นนั้น กระบี่สวรรค์ชัง และตะขอปล้นสวรรค์ก็อยู่ในโลกเทพด้วยหรือไม่?”

“ยังมีพู่กันบรรพ์กำเนิดอีก มันมีตัวตนอยู่จริงๆ หรือ?”

“หากรวบรวมเก้าความลับแห่งจักรวาลได้ทั้งหมด จะเกิดเหตุพลิกผันอัศจรรย์ใดหรือไม่?”

ขณะซูอี้ครุ่นคำนึง เขาก็ออกเดินทางต่อแล้ว

สองวันหลังจากนั้น

ใต้ท้องนภาแสนห่างไกล เมืองโบราณมโหฬารได้ปรากฏเค้าให้เห็นแล้ว

เมืองยักษ์นี้ถูกสร้างท่ามกลางหุบเขา กว้างไกลสุดตา และท้องนภาเหนือเมืองก็สะท้อนธุลีแดงหนาแน่น

เมื่อตรวจสอบด้วยวิชาพินิจปราณ ก็ตัดสินได้ง่ายว่าเมืองโบราณแห่งนี้มีอยู่ในโลกหล้าแสนนาน รุ่งเรืองเฟื่องฟูอย่างยิ่ง เป็นที่ชุมนุมของชีวิตนับพันหมื่น!

หาไม่ ปราณของเมืองนี้คงไม่ใหญ่โตมาก ท้องนภามิอาจสะท้อนธุลีแดงได้เพียงนี้

เมืองแห่งนี้คือเมืองโบราณสารทวสันต์!

สถานที่อันรุ่งเรืองเลื่องชื่อติดอันดับต้นๆ ของทวีปเทพอัคคีทักษิณ รวบรวมยอดฝีมือจากทั่วทุกสารทิศไว้

ในเมืองนี้พบเทพเซียนได้ทุกแห่งหน!

“ไปเถอะ”

ภายใต้ตะวันอัสดง ซูอี้โบกมือ

ไกลออกไป นกกระจอกน้อยซึ่งคือวานรน้อยจำแลงกล่าวว่า “เจ้านาย ข้าจะรอท่านที่ทะเลไร้ขอบเขตเสมอ”

ว่าแล้ว มันพลันกระพือปีกบินจากไป

จนเมื่อนกกระจอกน้อย ร่างจำแลงของวานรน้อยหายลับไป ซูอี้จึงละสายตาไป

รัตติกาลกำลังมาเยือน เขาตั้งใจจะหาที่พักหลังจากเข้าเมืองเสียก่อน แล้วจึงลงชื่อเข้าร่วมชุมนุมเต๋าสารทวสันต์ในวันพรุ่งนี้!

เมืองโบราณสารทวสันต์รุ่งเรืองยิ่งนัก แม้รัตติกาลกำลังเยื้องใกล้ แต่แสงสว่างมากมายก็ยังจรัสจ้าสู่นภาจากทั่วทุกสารทิศ

เมื่อมายังประตูเมือง ไม่ว่าจะมีสถานะหรือการฝึกฝนเช่นไร พวกเขาก็ล้วนสะกดปราณเดินไปมาในเมือง

นี่คือกฎของเมืองโบราณสารทวสันต์ ห้ามไม่ให้ผู้ใดแผลงฤทธิ์เย้ยนภาในเมือง ผู้กล้าฝ่าฝืนกฎเมืองจะถูกสังหาร!

แม้กระทั่งทวยเทพก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

กฎข้อนี้ตั้งขึ้นโดยหอการค้ากิเลน ผู้นำของเมืองโบราณสารทวสันต์

หอการค้ากิเลนเป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งในสามหอวาณิชแห่งตำนานของโลกเทพ มีประวัติศาสตร์ยาวนาน สืบย้อนได้ถึงยุคสมัยยามโลกเทพก่อกำเนิด!

หอวาณิชแห่งนี้มีสาขาทั่วทั้งสี่ทวีปหลักแห่งโลกเทพ และเบื้องหลังมีเผ่าเทพกิเลนค้ำจุน!

และเผ่าเทพกิเลนเองก็เป็นขุมกำลังยักษ์ใหญ่สูงสุดในทวีปเทพพิชิตบูรพา

เมืองโบราณสารทวสันต์ ณ ทวีปเทพอัคคีทักษิณนี้ เดิมทีถูกสร้างขึ้นจากกำลังของเผ่าเทพกิเลน รอดหลงเหลือมาจนถึงบัดนี้

และที่นี่ยังกลายเป็นถิ่นฐานใหญ่ที่สุดของหอการค้ากิเลนในทวีปเทพอัคคีทักษิณอีกด้วย

ดังนั้น ไม่ว่าผู้ใด มาจากขุมกำลังไหน ขอเพียงเข้ามาในเมืองโบราณสารทวสันต์ก็ต้องสงวนท่าที ไม่กล้าก่อเรื่องวุ่นวาย

เพราะถึงอย่างไร อิทธิพลของเผ่าเทพกิเลนก็กระจายทั่วทั้งโลกหล้าแดนเทพ แข็งแกร่งกว่าขุมกำลังยักษ์ใหญ่สูงสุดบางแห่งอยู่สามส่วน!

ควรค่ากล่าวถึงว่าหอการค้ากิเลนมีสถานะพิเศษยิ่งในโลกเทพ ไม่เคยเข้าร่วมเหตุขัดแย้งของกลุ่มเต๋าใด ห่างเหินเกินจับต้องอย่างยิ่ง

จุดประสงค์ของหอวาณิชก็คือหาเงินทำกำไร ไร้สิ่งอื่นใดเจือปน

การมายังเมืองโบราณสารทวสันต์ในครั้งนี้ ซูอี้ก็ตั้งใจไปยังหอการค้ากิเลนเพื่อหาว่าจะสามารถซื้อโอสถเยียวยาอันไม่อาจหาได้ในตลาดทั่วไปได้

รัตติกาลคืบคลานเข้ามา

เมืองโบราณสารทวสันต์สว่างไสวเยี่ยงมังกรเพลิง ถนนหนทางล้วนคลาคล่ำด้วยผู้คน ครึกครื้นเปี่ยมชีวิตชีวา

ยามเดินปะปนกับฝูงชน จะสามารถพบเจอตัวตนจากต่างเผ่าพันธุ์ได้ทุกแห่งหน เสียงตะโกนดังเซ็งแซ่ ให้บรรยากาศรุ่งเรืองแห่งโลกปุถุชน ผู้คนเคลื่อนคล้อยเยี่ยงสายนทีไหลริน

ซูอี้เดินลำพังท่ามกลางผู้คน อาภรณ์ขาวพิสุทธิ์เกินหิมะ สัมผัสความพลุกพล่านบนท้องถนน และดวงตาก็คล้ายเหม่อลอยอย่างช่วยมิได้

เขาไม่ได้มาสัญจรลำพังในโลกหล้ามาเนิ่นนานแล้ว

ทิ้งความขุ่นข้องหมองใจสารพัน ยามคนหนึ่งสัญจรผ่อนคลายบนถนนอันคลาคล่ำ ในใจย่อมบังเกิดความรู้สึกอันพิเศษเฉพาะ

ไม่นานนัก ชายหนุ่มได้เข้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง นั่งลงข้างหน้าต่าง มองภาพอันเปี่ยมชีวิตชีวาบนเส้นทางสัญจร ร่ำสุรากับตนเอง และทั้งกายใจพลันรู้สึกเงียบสงบล่องลอย

เทพอันใด เซียนอันใด ขอเพียงไม่อาจสะบั้นเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาก็ล้วนไม่อาจทิ้งธุลีแดงในโลกหล้า

ซูอี้ชอบความเป็นมนุษย์นี้นัก

แม้จะไม่ใช่โลกมนุษย์โดยแท้จริง แต่ท่ามกลางธุลีแดงอันคลาคล่ำนี้ก็มีมนุษย์อยู่ทุกประเภททั่วไปหมด

เบ่งบานนับไม่ถ้วนราวดอกไม้ไฟ!