บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2183 ผลงานชั้นเอก

บทที่ 2183 ผลงานชั้นเอก

“ดาบวิถีเล่มนี้มีนามว่าท่องสราญ เป็นหนึ่งในดาบคู่กายของอี้เต้าเสวียน ผู้ครองเกาะชีเสียแห่งทะเลไร้ขอบเขต”

น้ำเสียงไพเราะของฮูหยินฉี่เวยดังขึ้นในห้องโถงหลัก

“กาลก่อน อี้เต้าเสวียนถูกไล่ล่าสังหารโดยศัตรูร้ายทั่วสวรรค์ ระหกระเหินสิ้นหวังทั่วหล้านับพันปี กล่าวได้ว่าเป็นการไล่ล่าอันยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์โลกเทพ”

“ระหว่างการหลบหนี อี้เต้าเสวียนประสบอันตรายถึงชีวิตหลายต่อหลายหน เผชิญกับอันตรายกระหายเลือด และถูกศัตรูร้ายมากมายรุมโจมตี”

“ในศึกนองเลือดระหว่างหลบหนีเหล่านี้ ดาบวิถีเล่มนี้ติดตามอี้เต้าเสวียนประชันชัยจนเขาตกตาย เหลือเพียงดาบที่หักสองท่อนนี้ในโลกหล้า”

ว่าแล้ว ฮูหยินฉี่เวยก็ทอดถอนใจ “สำหรับโลกหล้า การไล่ล่าสังหารที่อี้เต้าเสวียนประสบนั้นทุลักทุเลราวไล่ตีสุนัข แต่มีเพียงผู้รู้เรื่องภายในเท่านั้นที่ทราบว่าศัตรูของเขาต้องเสียหายมากมายเพียงไรในการล่าครั้งนี้”

“เพียงจอมเทพอย่างเดียวก็ตกตายไปสิบสามท่าน! ทุกคนล้วนสิ้นลมด้วยดาบวิถีนามท่องสราญนี้”

ซูอี้เงียบไป

อารมณ์ของเขาดูค่อนข้างแปลกพิกล ภาพของอี้เต้าเสวียนถูกไล่ล่าปรากฏขึ้นในใจ

นองเลือด โหดร้าย สาหัส อันตราย!

ศึกเดิมพันเป็นตาย สู้ตายกับกลุ่มศัตรูร้าย

ดังเช่นคำพูดของฮูหยินฉี่เวย ในการไล่ล่าครั้งนั้น ดาบท่องสราญอันภาคภูมิใจได้ติดตามอี้เต้าเสวียนเสมอ

คนอยู่ ดาบอยู่

คนตาย ดาบหัก!

ทว่าอี้เต้าเสวียนไม่เคยพร่ำบ่นเรื่องนี้

การไล่ล่าสุดขอบโลกอย่างเอาเป็นเอาตายนั้น เขาถือมันเป็นการขัดเกลาฝึกฝน กระทั่งนามของดาบเล่มนี้ เขาเองก็เป็นผู้ตั้งว่า ‘ท่องสราญ’ !

หนีเอาชีวิตรอด เยี่ยงสัญจรสราญรมณ์!

ความกล้าเช่นนี้จะมีสักกี่คนตลอดกาลนานเทียบได้?

แต่ชายหนุ่มไม่ได้คาดคิดเลยว่า ตนเองจะได้พบกับดาบคู่กายจากอดีตชาติอีกครั้งในหอการค้ากิเลนแห่งเมืองโบราณสารทวสันต์นี้!

แม้ดาบเล่มนี้จะหักไปแล้ว แต่สำหรับซูอี้ ดาบนี้เป็นตัวแทนของประสบการณ์ตรากตรำ หลั่งเลือดลุยไฟอันมิอาจลืมเลือน

เป็นตราประทับอันไม่อาจลบเลือนแห่งอดีตชาติของเขา!

“เหตุการณ์ในกาลก่อนเหล่านี้ไม่ต้องกล่าวเล่าซ้ำซากหรอก อี้เต้าเสวียนตายไปตั้งนานแล้ว ไม่ว่าเขาจะเลิศล้ำเพียงไร ชื่อเสียงของเขาซึ่งยังโคจรในโลกหล้าทุกวันนี้อธิบายได้เพียงฉาวโฉ่!”

ชายวัยกลางคนชุดทองผู้หนึ่งกล่าวขึ้นเรียบๆ ไม่คิดซ่อนความดูแคลนต่ออี้เต้าเสวียนเลย

ซูอี้เห็นแล้วว่าชายวัยกลางคนชุดทองผู้นี้มาจากศาลมารสะบั้นสรวง เป็นเทพชั้นสูงขอบเขตกำเนิดวาสนา

“มิผิด อี้เต้าเสวียนไม่เพียงตกตาย แต่ยังชื่อเสียงฉาวโฉ่ตราบยุคสมัย ปัจจุบัน ยามผู้เยาว์ในโลกเทพกล่าวถึงอี้เต้าเสวียน ใครบ้างไม่ทราบว่าเขาเป็นมารร้ายโฉดชั่ว?”

“กล่าวกันว่าร่างเวียนวัฏของเขา ซูอี้กลับมาแล้ว และยามนี้ก็อยู่ในทวีปเทพอัคคีทักษิณ แต่แล้วเช่นไร? จนบัดนี้ เขาก็ยังไม่กล้าเผยตัวออกมาเลย!”

คนอื่นๆ ต่างเอ่ยปาก

เมื่อกล่าวถึงอี้เต้าเสวียน พวกเขาล้วนเปี่ยมไปด้วยความโกรธแค้นเดียดฉันท์

ซูอี้นั่งนิ่งดูสุขุม เขาเข้าใจอารมณ์ของคนเหล่านี้ดี เพราะถึงอย่างไร ในหมู่ศัตรูร้ายผู้ตกตายด้วยมือของอี้เต้าเสวียน ก็มีผู้อาวุโสจากสำนักของคนเหล่านี้อยู่ด้วย!

ฮูหยินฉี่เวยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เช่นนั้นก็อย่าพูดถึงอี้เต้าเสวียนเลย แต่ข้าทราบเช่นกันว่าที่พวกท่านสนใจดาบหักนี้นัก ไม่ใช่เพราะความแข็งแกร่งทรงอำนาจของมัน แต่เป็นเพราะต้องการใช้ดาบเล่มนี้หาร่องรอยของซูอี้ผู้นั้น ถูกหรือไม่?”

ทุกผู้ดูแตกต่าง ทว่าไร้ผู้ใดปฏิเสธ

ซูอี้เองก็เข้าใจแล้วเช่นกัน ที่แท้คนเหล่านี้ก็สนใจท่องสราญเพียงเพื่อจะจับตัวเขา!!

สิ่งนี้ทำให้เขาอดทอดถอนใจมิได้ว่า ขุมกำลังศัตรูจากอดีตชาติเหล่านี้ทุ่มเทอย่างหนักเพื่อหาตัวเขาให้เจอก่อนใครกันจริงๆ

และเมื่อคิดว่าตนนั่งอยู่ที่นี่ทนโท่ แต่ทุกผู้ที่นี่กลับไร้ผู้ใดล่วงรู้ ซูอี้ก็อดขำมิได้

ขณะกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ฮูหยินฉี่เวยได้กล่าวขึ้นด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว “เช่นนี้เป็นไร ข้าจะกำหนดตัวเลขให้ ราคาเริ่มต้นอยู่ที่ผลึกเทพอมตะร้อยชิ้น และเพิ่มราคาแต่ละครั้งไม่ต่ำกว่าสิบผลึกเทพอมตะ ผู้ให้ราคาสูงสุดจะได้มันไป”

“แพงเพียงนั้นเลยหรือ?”

บางผู้ตกตะลึง

ผลึกเทพอมตะร้อยชิ้น ไม่ว่าสำหรับขุมกำลังยักษ์ใหญ่สูงสุดแห่งใดก็นับว่ามากมายอยู่ดี!

สำหรับขุมกำลังฝึกฝนทั่วไป เกรงว่าต่อให้ขายทรัพย์สินทั้งสำนักจนหมด ก็คงไม่อาจหาผลึกเทพอมตะมาได้มากมายเพียงนั้น

“ราคานี้แพงเกินไปจริงๆ ดาบหักเล่มเดียว แม้จะเคยติดตามอี้เต้าเสวียนออกศึกในโลกหล้า ทว่ายามนี้มันก็เป็นเพียงเศษทองแดงก้อนเหล็ก หากไม่ใช่เพราะมันมีประโยชน์มากในการตามหาซูอี้ อย่าว่าแต่ร้อยผลึกเทพอมตะเลย หากให้ข้าโดยมิคิดราคา ข้ายังไม่เอา”

มีผู้ส่ายหน้า

บางผู้พึมพำอย่างไม่พอใจ “ฮูหยินฉี่เวย การทำเช่นนี้ของเจ้าแตกต่างอันใดกับการฉวยโอกาสขูดรีดเรา?”

ได้ยินเช่นนี้ ฮูหยินฉี่เวยยังคงรักษารอยยิ้มไว้ และกล่าวว่า “หากคิดว่าแพงเกินไป ท่านจะรามือก็ได้”

“แต่ข้าขอเตือนสติหน่อยแล้วกันว่า สายตาโลกเทพในขณะนี้กำลังจับจ้องที่ทวีปเทพอัคคีทักษิณ และทุกคนต่างอยากหาซูอี้ผู้นั้นให้พบเป็นคนแรก”

“และข้าเชื่อว่าย่อมมีคนในโลกหล้าที่ยอมซื้อดาบหักเล่มนี้โดยไม่เกี่ยงราคา”

น้ำเสียงของนางไม่ได้รีบร้อน ทั้งสุขุมและมั่นใจ ดูราวกำลังนั่งอย่างมั่นคงบนแพตกปลา

สิ่งนี้ทำให้เหล่าผู้คนลังเลใจ

“ข้าให้สองร้อยผลึกเทพอมตะ”

ทันใดนั้น ซูอี้ได้เอ่ยเสนอราคา

ทุกผู้ผงะไป ดวงตามองมายังชายหนุ่มราวไม่อาจเชื่อ

แม้จะเห็นผู้หาญกล้ามามากมาย แต่ก็ไม่เคยพบผู้หาญกล้าจนบ้าบิ่นเพียงนี้มาก่อน ไม่ว่าผู้ใดที่มีสายตาเฉียบคมสักเล็กน้อยล้วนเห็นได้ว่าฮูหยินฉี่เวยคิดขูดรีดกัน ทว่าเจ้าเด็กนี่ไม่เพียงเข้าร่วมประมูล ยังทวีมูลค่าสองเท่าในฉับพลัน!

เฟิงอู๋จี้ผู้นั่งหน้ามุ่ยเงียบๆ มาตลอด เงยหน้าขึ้นมองซูอี้ในฉับพลัน

พริบตาต่อมา เขาก็ส่ายหน้าแล้วถอนสายตาไป

“ช่างกล้าหาญ!”

ดวงตาของฮูหยินฉี่เวยเปล่งประกาย นางไม่คาดคิดเลยว่าเซียวเจี่ยนผู้เข้าร่วมงานประมูลนี้กลางคันจะใจป้ำเพียงนี้

“ยังมีผู้ประมูลท่านอื่นอีกหรือไม่?”

คู่เนตรงดงามของนางเปล่งประกายเยี่ยงผืนธาร มองกวาดไปยังผู้คนรอบๆ

“ข้าให้สองร้อยสิบผลึกเทพอมตะ!”

มีผู้กัดฟันกล่าวเสนอ

“สองร้อยยี่สิบชิ้น!”

“สองร้อยห้าสิบชิ้น!”

……ไม่นานนัก ผู้เลิศล้ำทั้งหลายก็เหมือนถูกปลุกเร้า เอ่ยเสนอราคาตามๆ กัน

ซูอี้กล่าวช้าๆ ว่า “สี่ร้อยชิ้น”

ทุกผู้ “……”

ทั่วทุกทิศพลันเงียบกริบ ผู้คนมองหน้ากัน

แค่ดาบหักเล่มเดียว กลับต้องนำผลึกเทพอมตะสี่ร้อยชิ้นมาแลกเชียวหรือ?

เจ้าหนุ่มสายเลือดมังกรคบเพลิงนี่เกรงว่าคงบ้าไปแล้วกระมัง!

ขณะนี้ ผู้มีอำนาจบางคนชักสงสัยว่าเซียวเจี่ยนผู้นี้ ฮูหยินฉี่เวยจงใจเชิญมาเพื่อโก่งราคาหรือไม่?

“พ่อหนุ่ม ตาเฒ่าผู้นี้สงสัยนักว่าไฉนจึงต้องทุ่มเทขนาดนี้เพื่อดาบหักๆ นี่ด้วย?”

ชายชราชุดทองจากศาลมารสะบั้นสรวงจ้องมองซูอี้ด้วยสายตาเย็นชาไม่เป็นมิตร “หรือว่าตัวตนขอบเขตสรรค์สร้างอย่างเจ้าก็อยากต่อสู้กับซูอี้?”

น้ำเสียงของเขาเปี่ยมความเหยียดเยาะ

“ว่าตามตรงเถอะนะ ดาบหักนี้ไร้ประโยชน์ยามอยู่ในมือเจ้า หากยังคิดพยายามใช้สิ่งนี้หาซูอี้ มันก็ไม่ต่างจากส่งตนไปตายเลย!”

บางผู้กระทั่งเตือนซูอี้อย่างเป็นเหตุเป็นผล เกลี้ยกล่อมเขาให้เลิกประมูลต่อ

ซูอี้ลอบขบขันในใจ ดาบหักนี่เป็นของข้าเอง ไฉนจะต้องนำมาใช้หาข้าด้วย?

แต่ปากของเขากลับกล่าวเนิบๆ ว่า “ในเมื่อนี่เป็นการซื้อขาย การพูดถึงเหตุผลล้วนไม่จำเป็น หากอยากจะได้รับดาบนี้ ก็ประมูลแข่งได้เลย”

ฮูหยินฉี่เวยก็ไม่ชอบใจเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด และกล่าวว่า “สหายน้อยเซียวเจี่ยนผู้นี้พูดถูก คนประมูลสมบัติกัน ไฉนต้องมาหารือเหตุผลกันด้วย? ที่นี่คือหอการค้ากิเลน โปรดทำตามกฎกติกา หาไม่ อย่าโทษข้าที่เสียมารยาทมิไว้หน้า”

น้ำเสียงของนางไพเราะเพราะพริ้ง ทว่าขณะนี้กลับแฝงด้วยความกดดัน

หัวใจของคนทุกผู้หนาวเยือก ต่างไม่มีใครกล้ากล่าววาจาใดอีก

จริงอยู่ที่พวกเขามาจากขุมกำลังยักษ์ใหญ่สูงสุดต่างๆ ทว่าในถิ่นฐานของหอการค้ากิเลน พวกเขาก็ต้องให้เกียรติอีกฝ่ายสามส่วน จึงไม่กล้าก่อเรื่องวุ่นวาย

บรรยากาศในชั่วขณะนั้นตึงเครียดเล็กน้อย

เมื่อเห็นเช่นนี้ ฮูหยินฉี่เวยจึงกล่าวขึ้นว่า “หากไม่มีผู้ใดประมูลเพิ่มเติมแล้ว ดาบท่องสราญเล่มนี้ก็จะเป็นของสหายน้อยเซียวเจี่ยนผู้นี้นะเจ้าคะ”

“เหอะๆ ข้าล่ะอยากเห็นนักว่าเขา เทพชั้นล่างขอบเขตสรรค์สร้างจะมีผลึกเทพอมตะมากมายเพียงนี้ได้หรือ?”

ชายชราชุดทองพลันแย้มยิ้ม กล่าวด้วยดวงตาเย็นเรียบ “หากไม่อาจซื้อมันได้……”

เคร้ง!

ซูอี้โยนถุงสัมภาระถุงหนึ่งลงบนโต๊ะตรงหน้าตน และทันใดนั้น ผลึกเทพอมตะกองหนึ่งพลันไหลออกมากองสุมดุจเนินเขา เรืองรัศมีเยี่ยงภาพฝันท่ามกลางแสงประทีป

เสียงของชายชราชุดทองหยุดชะงักกะทันหัน ดวงตาเบิกกว้าง

คนอื่นๆ เองก็สูดหายใจเฮือก

“นี่คือผลึกเทพอมตะสี่ร้อยชิ้น อยากจะมานับเองหรือไม่?”

ซูอี้กล่าวเสียงเรียบ

ก่อนหน้านี้ ซือหมิงให้ผลึกเทพอมตะเขามาพันชิ้น และแม้เขาจะใช้ไปบ้างแล้ว แต่ก็ยังมีติดตัวอยู่เกือบแปดร้อยชิ้น!

บรรยากาศนิ่งงันไปอีกครั้ง

ผู้ทรงอำนาจเหล่านั้นล้วนดูมิแตกต่าง บ้างตะลึง บ้างประหลาดใจ บ้างงุนงง บ้างฉงนสงสัย

พวกเขาตะลึงกับผลงานชั้นเอกของซูอี้อย่างเห็นได้ชัด

ไม่ใช่ว่าเพราะพวกเขามิเคยพบพาน แต่สี่ร้อยผลึกเทพอมตะนี้นับได้ว่ามั่งคั่งมหาศาลสำหรับผู้เลิศล้ำเหล่านี้แล้ว!

เว้นแต่จะขอความช่วยเหลือจากขุมกำลังที่อยู่เบื้องหลัง ต่อให้ล้างบ้านจนไม่เหลือทรัพย์ ก็อาจจะไม่สามารถรวบรวมได้เท่านี้!!

ผู้อึดอัดใจที่สุดคือชายชราชุดทอง การกระทำของซูอี้เหมือนตบหน้าเขาโดยแท้ ทำให้ใบหน้าของเจ้าตัวร้อนผ่าว รู้สึกอับอายยิ่ง

ไร้ผู้ใดสังเกตเห็นว่าริมฝีปากสีกุหลาบใต้ผ้าคลุมหน้าของฮูหยินฉี่เวยปรากฏรอยยิ้มบางๆ

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านางชื่นชอบสิ่งที่เห็นนัก

“ควรค่าเป็นเทพจากสายเลือดมังกรคบเพลิง ผลงานล้ำเลิศเช่นนี้น่าประทับใจจริงๆ”

หญิงสาวจับจ้องชายหนุ่มอย่างลึกล้ำ “หากสหายน้อยมิถือสา ยามจบงานประมูลนี้ ข้าเต็มใจเปลี่ยนสุราเป็นชาให้สหายน้อยดื่ม”

ทุกผู้ต่างดูซับซ้อน

มีหรือพวกเขาจะไม่ทราบว่า ฮูหยินฉี่เวยจะประกาศจุดยืนชัดเจน คิดยืมอำนาจหอการค้ากิเลนมาปกป้องเซียวเจี่ยนผู้นั้น?

แค่ได้เป็นแขกร่วมดื่มชากับฮูหยินฉี่เวย ก็พอจะทำให้ไร้ผู้ใดกล้าหาเรื่องเซียวเจี่ยนในเมืองโบราณสารทวสันต์นี้ได้แล้ว!

ผู้ใดคิดล่วงเกินเขาต้องชั่งใจให้ดีว่าจะรับผลการล่วงเกินหอการค้ากิเลนไหวหรือไม่

ทว่าเกินคาด ต่อหน้าคำเชื้อเชิญอย่างอบอุ่นของฮูหยินฉี่เวย ซูอี้ทำเพียงกล่าวเสียงเรียบว่า “ไว้ค่อยคุยกันเถิด ข้าชอบดื่มเพียงสุรา ไม่สนใจจะลิ้มลองชา”

ทุกผู้ผงะไป

ฮูหยินฉี่เวยเองก็ประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด

สำหรับคนอื่น ผู้ใดบ้างจะกล้าบอกปัดยามได้รับคำเชื้อเชิญจากนาง?

“คนผู้นี้น่าสนใจนัก!”

ขณะนี้ เฟิงอู๋จี้พลันเงยหน้าขึ้นมองซูอี้ผู้นั่งหลบมุมอยู่อีกครั้ง

‘ท่าทางเจ้านี่คล้ายเจ้าซูอี้อยู่บ้างเล็กน้อย มาดหยิ่งทะนง กล้าเมินคนทุกผู้ที่นี่’

เฟิงอู๋จี้กล่าวในใจ