บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2200 เยือนบรรพต

บทที่ 2200 เยือนบรรพต

ป่าไผ่ระริกพลิ้ว

ไกลออกไปมีทะเลเมฆาคล้อยวน สะท้อนหมู่เมฆเป็นประกายเพริดพริ้งเยี่ยงภาพฝัน

ผู้อาวุโสเก้าเถี่ยเหวินจิ้งพลันกล่าวว่า “เซียวเจี่ยน ไฉนเจ้าไม่ไปอยู่ที่ ‘ยอดเขาต้นสนน้อย’ ของข้าเล่า?”

ซูอี้ผงะไป และกล่าวว่า “ผู้อาวุโสเถี่ยคิดว่า หากข้ายังอยู่ที่ยอดเขาไผ่วิญญาณต่อไปจะเกิดปัญหาหรือ?”

“แน่นอนอยู่แล้ว!”

เถี่ยเหวินจิ้งตัดบท “หากเจ้าปฏิเสธไม่ให้เจ้าสำนักใช้เป็นมีด มันก็หมายความว่าเจ้าล่วงเกินเจ้าสำนักแล้ว”

“หลังจากเป็นเช่นนี้ เจ้าสำนักไม่จำเป็นต้องว่าอันใด ผู้คิดคลายกังวลเจ้าสำนักและผู้อยากครอบครองยอดเขาไผ่วิญญาณย่อมเหยียบย่ำซ้ำเติมเจ้ากันเอง”

“นอกจากนั้น ผู้อาวุโสสามไม่ใช่เพียงมือขวาของเจ้าสำนัก แต่ยังเป็นนายของเจ้าด้วย หากเขาคิดจัดการกับเจ้า เขาก็มีวิธีการสารพัด และยังทำให้เจ้าไม่อาจหาที่พึ่งพิงได้ด้วย!”

สีหน้าของเถี่ยเหวินจิ้งกลายเป็นเคร่งขรึม “ข้ากล้าทำนายว่าหากเจ้ายังยืนกรานอยู่บนยอดเขาไผ่วิญญาณต่อไป ปัญหาจะมาหาเจ้าเอง!”

โม่ยงที่อยู่ทางด้านข้างพยักหน้าพลางกล่าวว่า “ยามเจ้าเสียมูลค่า เจ้าก็จะไม่ควรค่าครอบครองยอดเขาไผ่วิญญาณอีก ยอมทิ้งมันไปเสียจะดีกว่า”

ซูอี้แย้มยิ้มกล่าวว่า “หากยอมแพ้ไปเช่นนี้ ก็รังแต่จะแสดงให้เห็นว่าข้าไร้ความสามารถเกินไป ภายหน้าผู้ใดก็กล้าเหยียบย่ำข้าได้ เช่นนั้นไม่ได้หรอกนะ”

เถี่ยเหวินจิ้งดูจะกล่าวบางอย่าง แต่ซูอี้กลับกล่าวขึ้นว่า “ผู้อาวุโสเถี่ยวางใจเถิด ข้าเป็นเพียงผู้มาใหม่ ไร้รากฐาน ไม่มีผู้หนุนหลัง จะกลัวปัญหาใดเล่า?”

เถี่ยเหวินจิ้งถอนหายใจ ไม่คิดเกลี้ยกล่อมต่อ

โม่ยงเองก็มิกล่าวอันใดอีก

ซูอี้จิบสุรา มองทะเลเมฆาไกลออกไป

เขาไม่ได้บอกเถี่ยเหวินจิ้งว่าเขารอให้ปัญหามาหาถึงที่อยู่!

ด้วยหากทำเช่นนั้น เขาจะได้โอกาสแผลงอำนาจของตน!

ให้ทุกผู้ในสำนักได้รับรู้ว่า ตัวข้าไม่ใช่ลูกพลับนิ่มที่จะหยิกจะขยี้เช่นไรก็ได้!

นอกจากนั้นซูอี้ยังมีแผนอื่นอยู่

เขาต้องพิสูจน์ว่าเขาแข็งแกร่ง

ยิ่งแข็งแกร่ง สถานะของเขายิ่งมั่นคง และมีเกียรติภูมิอิทธิพลในสำนักมากขึ้น!

หากเจ้าสำนักและผู้อาวุโสสามในยามนั้นคิดจะกีดกันกำราบเขาอีก พวกเขาย่อมต้องชั่งใจให้ดี

เพราะถึงอย่างไร หากทั้งสำนักต่อต้านไม่เห็นชอบ เกียรติภูมิของพวกเจ้าสำนักเองก็จะสั่นคลอน!

ลองคิดดู หากเทพขอบเขตสรรค์สร้างซึ่งมีผลงานดีผู้หนึ่งถูกกีดกันซ้ำๆ แล้วศิษย์สำนักซึ่งยังไม่ได้เป็นเทพมาเห็นเข้าจะรู้สึกเช่นไร?

แน่นอนว่าเงื่อนไขของเรื่องทั้งหมดนี้คือ ต้องพิสูจน์ความแข็งแกร่งและเป็น ‘ผู้เด่นดัง’ ในสำนักเสียก่อน!

ผู้มีความสามารถเลื่องลือมีอิทธิพล บุคคลในสำนักจึงให้ความสนใจ และชื่นชม เคารพให้เกียรติ!

มันย่อมนำมาซึ่งความริษยา ให้ร้าย นินทาและโจมตีเช่นกัน

แต่สำหรับซูอี้ ไม่ว่าอิทธิพลนั้นจะดีหรือร้าย ขอเพียงเขาสร้างเกียรติภูมิได้ก็พอแล้ว

……

วันเดียวกันนั้น เหตุการณ์ ณ ยอดเขาไผ่วิญญาณก็ก่อให้เกิดคลื่นกระเพื่อมในศาลเทพชิงอู๋

การประลองหมากระหว่างเจ้าสำนักกับผู้อาวุโสใหญ่นั้นเป็นที่จับตามองมากมายในที่ลับ

ส่วนเซียวเจี่ยนกับโม่ยงนั้นเป็นเพียงตัวหมาก

แต่ผลของเหตุการณ์นี้ผิดคาดนัก

ผู้อาวุโสเก้ายื่นมือเข้ามาแทรกแซงไกล่เกลี่ย และยังขัดขวางศึกทั้งในที่ลับและที่แจ้งนี้!

กระทั่งโม่ยงเป็นฝ่ายสละตำแหน่งรองหัวหน้าหอท่องตะวันเอง!

ผลลัพธ์นี้ทำให้ผู้แยบยลบางผู้ประหลาดใจ

“หากไม่คิดกระทำการให้เจ้าสำนัก เซียวเจี่ยนผู้นี้ย่อมต้องกลายเป็นพวกนอกคอก!”

“รอดูเถิด เซียวเจี่ยนผู้นี้อับโชคแน่แล้ว”

“ไฉนโม่ยงจึงหน้ามืดตามัวนัก เขาดูจะหนีออกจากกระดานหมากได้ แต่แท้จริงแล้วเขาก็เหมือนล่วงเกินทั้งเจ้าสำนักและผู้อาวุโสใหญ่พร้อมๆ กัน! โง่เง่า โง่เง่านัก!”

“ในภายหน้า ดูเหมือนจะไม่อาจสนิทสนมกับโม่ยงผู้นี้ได้อีกแล้ว จะได้มิเกิดปัญหากับตน”

……เสียงหารือทั่วสำนัก ซึ่งซูอี้สามารถคาดเดาได้แล้ว ทว่าหาสนใจไม่

เหตุการณ์ขัดแย้งเล็กน้อยเช่นนี้ไม่น่ากล่าวถึงเลย

ทว่าเหตุการณ์นี้ก็ทำให้ซูอี้เข้าใจศาลเทพชิงอู๋มากขึ้นด้วย

ทั่วทั้งสำนัก เหล่าผู้เฒ่าระดับผู้อาวุโสสูงสุดนั้นต่างแยกตัวปลีกวิเวก มิได้ยุ่งกับเรื่องราวทางโลก

พวกเขาจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องภายในสำนัก เว้นแต่มีบางสิ่งที่สำคัญยิ่งยวดเกิดขึ้น

ทว่าไร้ผู้ใดกล้าเมินเฉยการมีอยู่ของพวกเขา

และศึกชิงอำนาจในสำนักก็เกิดขึ้นระหว่างสองภาคฝ่าย

หนึ่งคือฝ่ายซึ่งนำโดยเจ้าสำนักเหลียงหลิงซู มีผู้อาวุโสในสภามากมายและตัวตนทรงอำนาจอย่างผู้อาวุโสแห่งหอเก็บคัมภีร์ ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาและคนอื่นๆ อยู่ในฝ่าย

อีกหนึ่งคือฝ่ายซึ่งนำโดยผู้อาวุโสใหญ่เว่ยจง มีผู้อาวุโสในสภาบางคนเข้าร่วม

ทว่าที่สำคัญสูงสุดคือ เว่ยจงควบคุมหอท่องตะวัน!

อิทธิพลของหอท่องตะวันกว้างขวางยิ่ง และทั้งเขตปกครองกับขุมกำลังสาขาของศาลเทพชิงอู๋ทั่วทั้งทวีปเทพอัคคีทักษิณก็แทบอยู่ใต้อาณัติหอท่องตะวันทั้งสิ้น

นอกจากนั้น ขุมกำลังสาขาส่วนใหญ่ของศาลเทพชิงอู๋ยังมีผู้อาวุโสใหญ่เป็นผู้นำ

สรุปก็คือหากอยู่ภายในศาลเทพชิงอู๋ ฝ่ายเจ้าสำนักได้เปรียบ

แต่หากอยู่ด้านนอกศาลเทพชิงอู๋ ฝ่ายผู้อาวุโสใหญ่ได้เปรียบ

ระหว่างสองฝ่ายนี้มีการยื้อแย่งอำนาจทั้งในที่ลับที่แจ้งมาหลายปี และยามนี้ก็ปรากฏเค้าการแตกหักกันจางๆ

หลังจากซูอี้เข้าร่วมกับศาลเทพชิงอู๋ เหตุขัดแย้งที่เขาเผชิญก็เป็นเพียงส่วนเล็กๆ ส่วนหนึ่งของศึกชิงอำนาจนี้

“บุคคลทั้งสองซึ่งทรงอำนาจสูงสุดในสำนักต่อสู้กันเองภายในถึงขนาดนี้ แต่สัตว์ประหลาดเฒ่าผู้เก็บตัวสันโดษอยู่ในเขตหวงห้ามหลังบรรพตกลับไม่เคยแยแส ดูเหมือนว่า…พวกเขาจะยอมรับเรื่องทั้งหมดนี้……”

“นั่นสินะ ในสายตาพวกเขา มีความขัดแย้งในสำนักเป็นเรื่องดี ยิ่งดุเดือดยิ่งคัดกรองผู้มีความสามารถได้มาก”

“หากในสำนักในราบเรียบเช่นน้ำนิ่ง เมฆาคล้อยสมานฉันท์ นั่นหมายความว่าสำนักนั้นมีปัญหาใหญ่……”

ซูอี้ตัดสินเช่นนั้น

เขาในอดีตชาติหลายชาติเคยสร้างกลุ่มเต๋าของตนเอง และยังเคยสั่งการผู้เฒ่าระดับบรรพชนมามากมาย มีหรือจะไม่รู้ความคิดในใจของเจ้าเฒ่าเหล่านั้น?

ในสายตาของพวกเขา ศึกภายในสำนักก็เหมือนเลี้ยงกู่ ยิ่งดิ้นรนจนโดดเด่นเพียงไร ยิ่งสามารถรับผิดชอบเรื่องใหญ่ได้!

……

ไร้ผู้ใดคาดคิดว่าวันถัดมาหลังจากพายุบนยอดเขาไผ่วิญญาณสงบลง ผู้อาวุโสใหญ่เว่ยจงจะไม่ชิงลงมือทำสิ่งใด

เขาออกคำสั่งตอบรับคำขอสละตำแหน่งรองหัวหน้าหอท่องตะวันของโม่ยง

นอกจากนั้น ถ้ำพำนักสำหรับฝึกฝนที่โม่ยงมีบนยอดเขาเมฆมงคลยังถูกริบคืน และมีการแต่งตั้งตำแหน่งใหม่ให้โม่ยง

ผู้ดูแลหอรับรอง!

ฟังดูดี แต่แท้จริงมันคืองานพิทักษ์สำนักและรับรองแขกคนนอก

มันเป็นงานอันไม่เป็นที่ชื่นชอบที่สุดในสำนัก ทำงานเหนื่อยๆ อย่างการรับส่งแขก เมื่อเทียบกับตำแหน่งรองหัวหน้าหอท่องตะวันแล้ว นับว่าแตกต่างกันเยี่ยงฟ้ากับดิน!

“ผู้อาวุโสใหญ่กำลังเชือดไก่ให้ลิงดู!”

หลายบุคคลครั่นคร้าม

นี่คือบทลงโทษต่อผู้คิดคด คำเตือนต่อบุคคลอื่น!

และวันเดียวกันนั้น เทพปีศาจกลุ่มหนึ่งในสำนักได้ไปเยือนบรรพตที่ยอดเขาไผ่วิญญาณ!

ทั้งลี่เซียวอวิ๋น ผู้ดูแลหอประสาทวิชา ผู้ดูแลหอตระเวนราตรีเฉียนหู่ หัวหน้าสำนักนอกเยี่ยซานซาน ผู้พิทักษ์สำนักในซุนเป่ยตู้ และคนอื่นๆ

เทพปีศาจเหล่านั้นแทบทุกคนต่างถือตำแหน่งสำคัญ มีผู้เลิศล้ำมากฝีมือต่อสู้อยู่มากมาย

เช่น ลี่เซียวอวิ๋น ผู้ดูแลหอประสาทวิชานั้นก็เป็นหนึ่งในศิษย์แท้ของเหลียงหลิงซู มีลำดับเจ็ด! เคยเป็นบุตรแห่งสวรรค์ผู้หนึ่งของศาลเทพชิงอู๋!

ในขณะเดียวกัน เฉียนหู่เป็นคนสนิทของผู้อาวุโสสาม อำนาจต่อสู้แข็งแกร่ง ลือนามในสำนัก

ยามนี้ เทพปีศาจเหล่านี้ต่างมาเยือนยอดเขาไผ่วิญญาณตามๆ กัน ทำให้ทุกผู้ตระหนักแล้วว่าปัญหากำลังเริ่มมาเยือนเซียวเจี่ยน!

“ไปดูมรสุมนี่กัน”

“วันนี้…เซียวเจี่ยนผู้นี้มิเพียงจะถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรี แต่ยังถูกเขี่ยทิ้งจากยอดเขาไผ่วิญญาณด้วย!”

ชั่วขณะนั้น ผู้ทรงอำนาจมากมายต่างตื่นตัวและเดินออกจากถิ่นของตน มุ่งหน้าสู่ยอดเขาไผ่วิญญาณ

“ข้าได้ยินมาว่าผู้ดูแลเซียวเจี่ยนเคยแสดงฝีมือเลิศล้ำในชุมนุมเต๋าสารทวสันต์ ทว่าจนยามนี้ก็ยังไร้ผู้ใดได้ประจักษ์อำนาจต่อสู้ของเขา”

“ด้วยการฝึกฝนและสถานะของเขา ย่อมไร้สิทธิ์ที่จะครอบครองยอดเขาไผ่วิญญาณลำพัง และยามนี้เขาถึงคราเข้าตาจนแล้ว!”

“ไปดูกันหน่อย”

ศิษย์สำนักบางคนซึ่งชอบดูเรื่องสนุกได้ข่าวแล้วมุ่งหน้าไปยังยอดเขาไผ่วิญญาณกันด้วย

ในศาลเทพชิงอู๋ การ ‘เยือนบรรพต’ ที่ว่านั้น บ่อยครั้งหมายถึงการไปท้าทายถึงที่!

หากไม่ใช่เพื่อชำระหนี้แค้นก็เป็นการชิงสิทธิ์อำนาจ หรือแย่งผลประโยชน์และโอกาสบางอย่าง

สรุปคือ เรื่องเช่นนี้ในศาลเทพชิงอู๋เป็นที่ยอมรับให้เกิดขึ้นได้โดยทั่วกัน

สนามเต๋าบางแห่งในสำนักยังถูกเตรียมไว้เพื่อจัดการข้อพิพาทเช่นนี้!

ท้องนภาเรืองรอง

ตรงหน้ายอดเขาไผ่วิญญาณครึกครื้นยิ่งนัก มีผู้คนปรากฏให้เห็นทั่วทุกแห่งหน

มีทั้งผู้ทรงอำนาจโดยแท้จริงในสำนัก และศิษย์สำนักทั้งนอกในบางคน

เมื่อมองปราดแรกแล้ว ผู้คนช่างแน่นขนัดเป็นพิเศษ

โม่ยงเองก็มาเช่นกัน และเมื่อเห็นภาพเช่นนี้ เขาก็อดรู้สึกเห็นอกเห็นใดเพื่อนร่วมชะตามิได้

วันนี้ เขาถูกไล่ออกจากตำแหน่งกลายเป็นเพียงผู้ดูแลหอรับรอง ทั้งยังถูกล้อเลียนเหยียดหยันสารพัด

ผู้เคยนับเขาเป็นพี่เป็นน้องในอดีตเองก็ตีตัวห่างเหิน

เพียงไม่ถึงวัน โม่ยงก็ได้ลิ้มรสความเป็นพยัคฆ์ตกที่ราบ

ความแตกต่างมหาศาลนี้ทำให้เขานึกสงสัยว่า การตัดสินใจออกจากตำแหน่งรองหัวหน้าหอท่องตะวันเมื่อวานนี้ถูกแล้วหรือไม่

“ยามนี้ถึงตาของเซียวเจี่ยนแล้ว… กระทั่งผู้อาวุโสเก้ามาก็ไม่อาจเข้าแทรกแซงได้เลย……”

โม่ยงลอบพึมพำ

การเยือนบรรพตนั้นเป็นศึกมหาวิถีอย่างหนึ่ง ไม่ว่าผู้ใดในสำนักก็ไม่อาจหยุดได้!

ทันใดนั้น โม่ยงก็สังเกตเห็นว่าผู้คนมากมายในละแวกใกล้เคียงเลี่ยงหนีห่างจากเขา กระทั่งผู้น้อยบางคนยังมองเขาอย่างเวทนา……

สิ่งนี้ทำให้หัวใจของโม่ยงรวดร้าว ดวงตาพลันหม่นแสง

“ทนคับข้องสักพักจะเป็นไรไป ยามเจ้าถูกมองข้ามไปนานๆ เช่นข้า เจ้าจะรับมือมันอย่างใจเย็นไปเอง”

ผู้อาวุโสเก้าเถี่ยเหวินจงเองก็มาเช่นกัน และกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา “ในภายหน้า เจ้าจะพบว่าอำนาจนั้นก็แค่ชื่อเสียงจอมปลอมให้เรียกขาน เป็นเพียงกำไรเล็กน้อยเท่านั้น!”

“ชื่อเสียงจอมปลอม กำไรเล็กน้อย……”

โม่ยงกล่าวย้ำคำ และอดถอนใจส่ายหน้ามิได้

ใครเล่าจะไม่สนใจยามตนสิ้นอำนาจที่ตนเคยมี และตกสู่สถานการณ์แร้นแค้น เป็นมังกรในแอ่งน้ำ ถูกกุ้งปูรังแกบ้าง?

“เซียวเจี่ยน ข้าทั้งหลายมาเยือนบรรพตแล้ว หากแน่จริงก็ออกมา!!”

เสียงตะโกนหนึ่งดังลั่นเยี่ยงอัสนี

มีผู้มากล่าวท้าทายที่ตีนเขาไผ่วิญญาณ

ทันใดนั้น ทุกสายตาต่างหันไปมองและรับรู้ว่าเจ้าของเสียงสนั่นนั้นเป็นใคร ที่แท้ก็คือผู้ดูแลเฉียนหู่แห่งหอตระเวนราตรี!