บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2202 สองมาตรฐาน

บทที่ 2202 สองมาตรฐาน

เพียงหนึ่งฝ่ามือ เยี่ยซานซานก็แพ้พ่าย

ราวกับอุกกาบาตพุ่งชนปฐพี ฝุ่นฟุ้งกระจายทั่วท้องนภา

เมื่อได้เป็นสักขีพยานในเหตุการณ์นี้ ทุกคนแทบไม่อยากเชื่อตาตัวเอง

ถึงจะตกลงให้ใช้สามกระบวนท่า แต่แพ้ตั้งแต่กระบวนท่าที่หนึ่งได้อย่างไร?

“แข็งแกร่ง!”

ตัวตนผู้อาวุโสบางส่วนมองเพียงปราดเดียวก็เข้าใจ ฝ่ามือของเซียวเจี่ยนคล้ายธรรมดา แต่แท้จริงแล้วมันเต็มไปด้วยกฎเกณฑ์วิถีและอำนาจแห่งเลือดเนื้อ ซึ่งทั้งแข็งแกร่งและน่าสะพรึงยิ่งนัก!

เยี่ยซานซานประมาทงั้นหรือ?

อาจจะใช่

ทว่าการที่สามารถกำราบเยี่ยซานซานที่เป็นผู้อาวุโสสำนักนอก และฝึกฝนถึงขอบเขตสรรค์สร้างขั้นสมบูรณ์ได้ด้วยฝ่ามือเดียว นั่นแสดงให้เห็นว่าพลังต่อสู้ของเซียวเจี่ยนน่าสะพรึงมากเพียงใด!

ลี่เซียวอวิ๋นขมวดคิ้ว

ดวงตาของเฉียนหู่ทอประกาย

เทพปีศาจเหล่านั้นผู้มาเยือนหน้าขุนเขาต่างตกตะลึงกับฉากนี้ สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปในทันที

เยี่ยซานซานแพ้พ่าย!

ทั้งยังแพ้พ่ายในฝ่ามือเดียว!

ในการต่อสู้ศึกนี้ เซียวเจี่ยนเป็นฝ่ายชนะ!!

เกิดความโกลาหลในพื้นที่ ผู้มาชมการต่อสู้คนอื่นอดตกตะลึงไม่ได้

นี่คือพลังของสายเลือดมังกรคบเพลิงงั้นหรือ?

ช่างน่าสะพรึงยิ่งนัก!

“อย่างที่ข้ากล่าวไป อย่าได้ดูถูกเซียวเจี่ยน! ที่ชุมนุมเต๋าสารทวสันต์ หากเซียวเจี่ยนไม่ยอมถอยโดยสมัครใจ เขาคงติดสิบอันดับแรกไปแล้ว!”

ผู้อาวุโสเก้าเถี่ยเหวินจิ้งกล่าวอย่างเย็นชา “ต่อไป หากยั้งมืออีก ชะตาของพวกเจ้าได้แย่ยิ่งกว่าเยี่ยซานซานแน่นอน!”

คำพูดเหล่านี้ทำให้ลี่เซียวอวิ๋น เฉียนหู่ และคนอื่นเหมือนถูกกระตุ้น สีหน้าหมองหม่นทันที

“ข้าไม่ยอมรับ!”

ทันใดนั้น เยี่ยซานซานคลานขึ้นมาจากหลุมขนาดใหญ่บนพื้น ตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดว่า “การประมือยังไม่ทันเริ่ม เขาก็ลอบโจมตีแล้ว ช่างน่ารังเกียจนัก!!”

เส้นผมของเจ้าตัวยุ่งเหยิง จมูกฟกช้ำ ใบหน้าบวมเป่ง ร่างกายเต็มไปด้วยฝุ่น ดูน่าอับอายยิ่งนัก

และที่สำคัญ ท่าทางดูโกรธเคืองไม่เบา!

“ช่างหน้าไม่อาย!”

เถี่ยเหวินจิ้งยกมือขึ้นชี้ไปยังเยี่ยซานซาน “ท่ามกลางสายตาของทุกผู้ หากเจ้าแพ้ก็คือแพ้ ตอนนี้ยังจะมาโวยวายด้วยคำหยาบคายเช่นนี้อีก ไม่อายบ้างเลยหรือ?”

เยี่ยซานซานสั่นสะท้านไปทั่วร่าง เขาหันหลังแล้วจากไป

ครั้งนี้เจอเรื่องขายขี้หน้าครั้งใหญ่ ภายในหนึ่งวัน ข่าวที่เขาพ่ายแพ้ด้วยกระบวนท่าเดียวของเซียวเจี่ยนจะแพร่งพรายไปทั่วทั้งสำนัก

หากยังไม่ไป มีชะตาได้เป็นตัวตลกแน่นอน

“เดี๋ยวก่อน!”

เถี่ยเหวินจิ้งต่อว่า “ไปที่โถงใหญ่สมบัติสวรรค์เดี๋ยวนี้ มอบผลงานที่เจ้าสั่งสมมาได้ แล้วบันทึกพวกมันในนามของเซียวเจี่ยน!”

เยี่ยซานซานสาปแช่งด้วยความเศร้าโศกและความขุ่นเคือง ก่อนจะรีบจากไป

เมื่อผู้คนได้เป็นสักขีพยานในเรื่องราวทั้งหมดนี้ สีหน้าพลันแปลกประหลาดขึ้นมา

มาเยือนยอดเขาไผ่วิญญาณอย่างยิ่งใหญ่ แต่จากไปเหมือนสุนัขตื่นกลัว ช่างเหลวไหลอะไรอย่างนี้!

เมื่อผู้คนมองซูอี้อีกครั้ง สายตาก็ได้เปลี่ยนไปอย่างเงียบงัน

“คนต่อไป”

เหนือทะเลเมฆา ชุดสีขาวของซูอี้กระพือ ท่วงท่าดูเกียจคร้าน “ทุกคนเข้าแถว เดินเข้ามาทีละคนเลย”

ทุกคน “…”

ในยามนี้ ทุกผู้รู้สึกถึงพละกำลังและการคุกคามของเทพปีศาจของสายเลือดมังกรคบเพลิงตนนี้แล้ว!

“เหอะ! งั้นข้าเอง!”

เฉียนหู่ทะยานออกไป กลายเป็นแสงสว่างสายรุ้งสีแดง ปรากฏขึ้นใต้ท้องนภา

ตู้ม!

ร่างสูงโปร่งของเขาระเบิดแสงโลหิตเจิดจ้า กลิ่นอายดุร้ายกระจายออกเหมือนสายน้ำ ราวกับตัวคนกลายเป็นเทพสังหารก็ไม่ปาน!

กลิ่นอายสังหารโลหิตเข้มข้นนี้ ถึงขั้นกลายเป็นวงแหวนศักดิ์สิทธิ์ คุ้มกันร่างกาย สะท้อนฉากขุนเขาซากศพและทะเลโลหิตขึ้นมา

เคร้ง!

สิ้นเสียงคำรามเสียดหู ง้าวสีทองปรากฏขึ้นในมือของเฉียนหู่ พลังอันร้ายกาจของเขาก้าวกระโดดเป็นอย่างยิ่ง!

ฝูงชนรู้สึกตื่นเต้น

เฉียนหู่คือผู้ดูแลหอตระเวนราตรี เป็นคนสนิทของผู้อาวุโสสาม ฝึกฝนจนบรรลุขอบเขตสรรค์สร้างขั้นสมบูรณ์เมื่อนานมาแล้ว

แต่เพื่อลับคมวิถี เขาจึงสะกดการฝึกฝนของตัวเองเอาไว้ตลอดสามพันปี จนถึงยามนี้ ถึงแม้จะยังไม่ทำการทะลวง แต่ด้วยพลังต่อสู้อันแข็งแกร่ง ย่อมได้รับหนึ่งในสิบอันดับแรกของศาลเทพชิงอู๋ได้!!

เมื่อเห็นพลังอันเกรี้ยวกราดที่เฉียนหู่สำแดงออกมาในตอนนี้ ฝูงชนต่างตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง

“สมบัติแห่งยุคสมัยง้าวเทพจรัสฟ้า อำนาจวิเศษสยบสันติก่อวงแหวนโลหิตสังหาร! เฉียนหู่ตั้งใจจะทุ่มสุดกำลัง ปฏิบัติกับเซียวเจี่ยนในฐานะศัตรู!”

ชายชราผู้หนึ่งพึมพำ

“ศึกนี้จะต้องดุเดือดแน่นอน”

“เซียวเจี่ยนคือลูกหลานของมังกรคบเพลิง มีอำนาจวิเศษยิ่งใหญ่ ต้องดูกันว่าจะสามารถเป็นคู่ต่อสู้ของเฉียนหู่ได้หรือไม่”

เมื่อได้ยินการโต้เถียงเช่นนี้ เถี่ยเหวินจิ้งพลันหวนนึกถึงการแสดงของซูอี้ที่ชุมนุมเต๋าสารทวสันต์ขึ้นมาในใจ ก่อนครุ่นคิดกับตัวเอง

‘ที่ชุมนุมเต๋าสารทวสันต์ ผู้ไร้เทียมทานรุ่นเดียวกันจากทวีปเทพอัคคีทักษิณต่างมารวมตัว ทว่าเซียวเจี่ยนกลับสามารถยืนหยัดได้ แล้วเขาจะโดนจัดการง่ายๆ ได้อย่างไร? เฉียนหู่ผู้นี้… เจอของแข็งเข้าแล้วล่ะ!’

เถี่ยเหวินจิ้งตัดสินเรื่องราวทั้งหมดเสร็จสรรพ

และในชั่วกาลเดียวกัน……

ใต้ท้องนภา เฉียนหู่ไม่กล่าวอันใด เพียงลงมือในฉับพลัน!

ตู้ม!

เขากวัดแกว่งง้าวเทพจรัสฟ้า ส่งกลิ่นอายสังหารสีโลหิตมหึมาออกไป ก่อนฟาดฟันอย่างเกรี้ยวกราด

ท้องนภาสั่นสะเทือน สะท้อนชั้นของอำนาจค่ายกลซึ่งปกคลุมภูเขาศักดิ์สิทธิ์ชิงอู๋ ที่ในยามนี้เกิดการสั่นสะเทือนเมื่อเจอกับการโจมตีของเฉียนหู่!

เมื่อเฉียนหู่ส่งการโจมตีนี้ออกไป สายตาของทุกผู้พลันสว่างวาบ ด้วยพวกเขาเกิดความประหลาดใจ!

การโจมตีเช่นนี้รุนแรงยิ่ง ทำให้ถึงตายได้เลยทีเดียว……ช่างน่าสะพรึงนัก!

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีนี้ ซูอี้ก็ไม่ได้ปกปิดอีกต่อไป เขาระเบิดปราณโลหิตของมังกรคบเพลิงออกมา ก่อนที่ตัวคนทะยานไปข้างหน้า ซัดหมัดออกไป

ตึง!!

ง้าวเทพจรัสฟ้าถูกปัดป้อง เสียงปะทะสะเทือนปฐพี กระแสพลังทำลายล้างกระจายออก

หากมองด้วยตาเปล่า จะเห็นว่าด้านหลังของซูอี้มีเงามายาของมังกรคบเพลิงปรากฏขึ้น ตามมาด้วยม่านแสงสว่างสีดำไร้ที่สิ้นสุดปกคลุมท้องนภาเอาไว้!

ราวกับราตรีนิรันดร์มาเยือน สายตาของทุกผู้ล้วนมืดบอด ไม่เพียงแค่ดวงตาเท่านั้น จิตสำนึกและการรับรู้ก็ได้รับผลกระทบเช่นกัน ราวกับตกอยู่ในความมืด ทุกผู้จึงตกตะลึงยากควบคุม!

“ตาย!”

เฉียนหู่ตะโกนลั่น สะบัดง้าวเทพ โจมตีอย่างบ้าคลั่ง ราวกับเทพสังหารผู้หมายพิชิตโลกหล้า

ทว่าซูอี้ไม่ถอยแต่อย่างใด เขาเข้าต่อสู้ต้านรับสุดกำลัง!

แน่นอนว่าชายหนุ่มแข็งแกร่งกว่าเฉียนหู่ ใช้เพียงแค่มือเปล่าย่อมเพียงพอ ด้วยยามทุกหมัดของเขาซัดใส่สุญญะ รอบด้านพลันสะเทือนทั้งสิบทิศ!

ทำให้ตัวตนอันดุร้ายและบ้าคลั่งอย่างเฉียนหู่ถูกเล่นงานจนต้องถอยไปอย่างช่วยไม่ได้

เพียงแค่ชั่วพริบตา เสียงคำรามดังขึ้น ง้าวเทพจรัสฟ้ากระเด็นออกไป เสียงร่ำไห้สั่นสะเทือนท้องนภา

เฉียนหู่กระอักโลหิตออกมา ก่อนถอยออกมาด้วยความตกตะลึง

แต่ในยามนี้เอง ซูอี้ก็ทะยานมาข้างหน้า เหวี่ยงหมัดราวกับกลอง ก่อนจะซัดลงไป

แม้มองเห็นได้เลือนราง แต่ในพลังหมัดนั่นมีภาพมายาของมังกรคบเพลิงส่งเสียงคำรามยาว จากนั้นทิ้งดิ่งลงไป

โครม!!

เต๋าที่ปกป้องร่างของเฉียนหู่ระเบิดกระจายไปทั่วทุกทิศทาง แขนที่กำลังปัดป้องขัดขืนของเขาก็ระเบิดด้วยเช่นกัน

ท่ามกลางโลหิตที่กระเซ็นสาด เฉียนหู่กรีดร้องอย่างน่าสมเพชออกมา ร่างตกกระแทกกับพื้นอย่างรุนแรง

เหมือนกับเยี่ยซานซานก่อนหน้านี้ ตัวคนกระแทกจนเกิดหลุมรูปทรงมนุษย์ขึ้น!

ผู้ชมเงียบสงัด ไม่ส่งเสียงใดๆ

ด้วยพวกเขาล้วนตกตะลึง

เฉียนหู่……พ่ายแพ้!!

ในการต่อสู้ซึ่งๆ หน้า ทว่าถูกซูอี้กดดันทีละขั้น จนพ่ายแพ้ในท้ายที่สุด

แขนของเขาหักป่นปี้ โลหิตทะลักออกปาก ตัวคนกองกับพื้นในหลุมใหญ่ราวกับคางคกที่ได้รับบาดเจ็บ ทั่วทั้งร่างสั่นกระตุกอย่างไม่อาจควบคุม

ในท้องนภา ท่ามกลางทะเลหมู่เมฆปั่นป่วน ขุดสีขาวราวหิมะของซูอี้ไร้มลทินใด ชายหนุ่มยืนอยู่ท่ามกลางในแสงสว่าง ราวกับยอดเขาโดดเดี่ยว……ที่ไม่มีวันสั่นคลอน!

“คนต่อไป”

ขณะทุกผู้ตกตะลึง เสียงของชายหนุ่มก็ดังขึ้นอีกครั้ง

โดยไม่รู้ตัว ผู้คนต่างมองไปทางลี่เซียวอวิ๋น

หลังจากนั้นพวกเขาพลันได้เห็นเข้ากับสีหน้าของลี่เซียวอวิ๋นที่เปลี่ยนไปแล้ว!

แข็งแกร่งยิ่งนัก!!

ไม่สงสัยเลย ด้วยความพ่ายแพ้ของเซี่ยอวิ๋นชิงและเฉียนหู่ ทำให้ลี่เซียวอวิ๋นผู้เป็นศิษย์แท้อันดับที่เจ็ดรู้สึกกดดันเป็นอย่างยิ่ง เขาไม่อาจสงบเหมือนดังเดิมอีกต่อไป

“ใครอยากประลองกับเซียวเจี่ยนเป็นคนถัดไป?”

ลี่เซียวอวิ๋นมองผู้มา ‘เยือนบรรพต’ พร้อมกับตัวเขา

บางผู้หลบสายตา

บางผู้ดูไม่สบายใจ

บางผู้แสร้งเงียบขรึม

เมื่อเห็นฉากนี้ ใครบ้างยังไม่เข้าใจ ในการประลองสองครั้งก่อนหน้านี้ อำนาจต่อสู้ของเซียวเจี่ยนไร้เทียมทาน คนเหล่านี้ที่มา ‘เยือนบรรพต’ จะไม่หวาดกลัวได้อย่างไร?

แม้แต่ลี่เซียวอวิ๋นก็ยังหวาดกลัวเช่นกัน!!

หาไม่แล้ว ถ้าเขามั่นใจว่าตัวเองชนะแน่นอน ย่อมลุกขึ้นในตอนนี้โดยไม่รีรอ ไยต้องถามคนอื่นว่ามีใครสนใจหรือไม่?

“ตามกฎการเยือนบรรพต เมื่อได้ตัดสินใจไปแล้ว ห้ามกลับคำเด็ดขาด หาไม่แล้ว เจ้าจะต้องถูกลงโทษ และชดใช้อย่างสาสม!”

เถี่ยเหวินจิ้งกล่าวว่า “แน่นอน ถ้าเจ้ากลัวการต่อสู้ จนเลือกที่จะถอยโดยไม่สู้ขึ้นมา เจ้าก็ต้องแบกรับความอับอายเอาไว้เอง!”

คำพูดเหล่านี้คล้ายกับเป็นการย้ำเตือนว่า ในเมื่อคิดเยือนบรรพต พวกเขาต้องไม่ถอย มีแต่ต้องสู้เท่านั้น!

ทันใดนั้นได้มีการเปลี่ยนแปลงในสายตาที่กำลังจับจ้องพวกลี่เซียวอวิ๋น

บางที คนพวกนี้คงไม่คาดคิดกระมังว่า อำนาจต่อสู้ของเซียวเจี่ยนจะแข็งแกร่งกว่าตามที่ลือกันมา?

“ไม่จำเป็นต้องให้ผู้อาวุโสเก้ามาเตือนข้าหรอก ต่อให้พวกข้าแพ้ พวกข้าก็จะไม่ถอย!”

ลี่เซียวอวิ๋นพ่นลมออกจมูกอย่างเย็นชา ทะยานขึ้นไปในสุญญะ ก่อนจะมาหยุดอยู่ใต้ท้องนภา

เห็นได้ชัดว่าเขาแข็งแกร่งกว่าเฉียนหู่ และยามที่ลงมือ เจ้าตัวก็ได้ใช้อำนาจวิเศษก้นหีบในทันที!

ราวกับคิดเข้าเสี่ยงชีวิตก็ไม่ปาน!

ซูอี้เข้าต้อนรับเช่นกัน ใช้อำนาจวิเศษเฉพาะอย่าง ‘ม่านราตรีสงัด’ ‘ลมหายใจมังกรคบเพลิง’ เพื่อกำราบลี่เซียวอวิ๋นในอึดใจเดียว

แต่สิ่งนี้ไม่น่าตกใจเท่าไรนัก

ผู้ชมตกอยู่ในความเงียบสงัด

พวกเขาย่อมไม่ตกตะลึงกับสิ่งที่คุ้นชินมาแล้ว ถึงอย่างไรพวกเขาล้วนเคยเห็นวิธีการของซูอี้มาก่อน

แต่เมื่อได้เป็นสักขีพยานต่อลี่เซียวอวิ๋น ผู้เป็นศิษย์แท้ลำดับเจ็ด แต่กลับพ่ายแพ้ต่อหน้ายอดเขาไผ่วิญญาณ พวกเขาก็อดรู้สึกสิ้นหวังในใจไม่ได้

ในศาลเทพชิงอู๋ มีทวยเทพจำนวนมากอยู่ขอบเขตสรรค์สร้าง

ผู้ที่จะเรียกว่าไร้เทียมทานได้นั้น มีเพียงกลุ่มน้อยเท่านั้น

ลี่เซียวอวิ๋นนับว่าเป็นหนึ่งในนั้น

ความพ่ายแพ้ของเขาย่อมหมายความว่า ในขอบเขตสรรค์สร้าง เซียวเจี่ยนคือตัวตนในเทียมทานในสำนัก!

ใต้ท้องนภาในยามนี้ ซูอี้มองคนที่เหลือผู้มาเยือนบรรพต

ก่อนเสียงหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยคำดูถูกจะดังขึ้น……

“เซียวเจี่ยน เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! คิดจริงๆ หรือว่าพวกข้ากลัว?”

ใครบางผู้คำราม ก่อนพุ่งขึ้นท้องนภาเพื่อต่อสู้

แต่ก็ถูกเล่นงานกลับมา ตัวคนตกลงสู่พื้นทันที

“น่าเบื่อยิ่งนัก แม้แต่ควบคุมตัวเองยังทำไม่ได้ ก็รังแต่ต้องอับอายขายขี้หน้าเท่านั้นแหละ”

ซูอี้กล่าวอย่างแผ่วเบา

สีหน้าของผู้เยือนบรรพตคนอื่นเผยความไม่มั่นใจออกมา

“เซียวเจี่ยน บางครั้งการให้อภัยย่อมดีกว่าการจับผิด เจ้าได้พิสูจน์ความแข็งแกร่งแล้ว เหตุใดจึงยังกดดันอีกฝ่ายอีกเล่า?”

ชายชราผู้หนึ่งกล่าวว่า “ฟังคำแนะนำของเฒ่าชราผู้นี้เถอะ หยุดเสียตอนนี้จะเป็นการดี จะได้ไม่ทำให้ทุกคนขุ่นเคือง”

เพียงไม่กี่คำกลับดึงดูดผู้คนได้มากมาย

ซูอี้หัวเราะ ก่อนจะถามว่า “ก่อนเกิดศึก เจ้าเคยเกลี้ยกล่อมคนเหล่านั้นไม่ให้มาเยือนบรรพตใช่หรือไม่? มาตอนนี้กลับแนะนำให้ข้าเป็นคนดีมีเมตตา เช่นนี้ไม่คิดว่าก้นของเจ้ามันคดเกินไปหน่อยหรือ?”

เกิดเสียงหัวเราะในพื้นที่ ใช่แล้ว สิ่งที่ชายชราทำ มันสองมาตรฐานเกินไป หน้าด้านเกินไปแล้ว!