บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2203 วิหคครามหน้าคน

บทที่ 2203 วิหคครามหน้าคน

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของทุกผู้ แก้มของชายชราผู้นั้นพลันแดงก่ำ กล่าวว่า “ข้าอุตส่าห์หวังดี แต่เจ้ากลับไม่เห็นค่า ไม่รู้จักดีชั่ว!”

ซูอี้เมินเฉย

เขาเพียงมองผู้ ‘เยือนบรรพต’ ที่เหลือ แล้วกล่าวว่า “อย่าเสียเวลาอีกเลย จะยอมรับความพ่ายแพ้หรือเข้ามาสู้กันตรงๆ จงเลือกเสีย!”

บรรยากาศพลางมาคุ

สายตาทุกคู่จับจ้องมายังพวกเขา

“ยอมรับความพ่ายแพ้เสีย เจ้าเทียบกับผู้ดูแลเซียวไม่ได้หรอก”

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้นไกลออกไป

สิ้นเสียงดังกล่าว ร่างชราผมยาวสีเทาผู้หนึ่งได้เดินเข้ามาหา

หวงฉางถิง

รองหัวหน้าของหอตระเวนราตรี

เทพชั้นกลางตนหนึ่งผู้อยู่ขอบเขตรังสรรค์สุดขั้วขั้นสมบูรณ์!

ในขณะเดียวกัน คนผู้นี้ก็คือหนึ่งในสามผู้ใต้บังคับบัญชามากความสามารถของผู้อาวุโสขู่เจิน

ขณะพูด ผู้เยือนบรรพตเหล่านั้นล้วนก้มมอง ยอมรับความพ่ายแพ้ทีละคน

เมื่อเป็นสักขีพยานทั้งหมดนี้ ทุกคนก็อดถอนหายใจไม่ได้

วันนี้ ทุกคนคิดว่าเซียวเจี่ยนจะโชคไม่ดี ถูกขับไล่ออกจากยอดเขาไผ่วิญญาณ แต่ผู้ใดจะคาดคิดว่าคนเหล่านั้นที่เข้ามาท้าทายจะเสียหน้ากลับไปแทน?

“ในเมื่อยอมรับความพ่ายแพ้แล้ว จงไปที่โถงใหญ่สมบัติสวรรค์ คืนผลงานที่เจ้าสั่งสมมาได้ แล้วบันทึกพวกมันในนามของผู้ดูแลเซียว!”

ผู้อาวุโสเก้าเถี่ยเหวินจิ้งกล่าวเสียงดัง

ทุกผู้ต่างมองออกว่าเถี่ยเหวินจิ้งสุขใจเพียงใด

“คาดไม่ถึงว่าเขาจะคลี่คลายความปั่นป่วนของวันนี้ได้…”

ดวงตาของโม่ยงตกอยู่ในภวังค์

คราแรก เขาคิดว่าเซียวเจี่ยนจะต้องเสียหน้าไม่ต่างกับตน และถูกขับไล่จากยอดเขาไผ่วิญญาณในฐานะผู้แพ้ กลายเป็นคนโดดเดี่ยวและถูกสำนักทอดทิ้งนับแต่นั้นเป็นต้นมา

แต่ใครจะคาดคิดว่ามันจะไม่ได้เป็นเช่นนั้น!

หลังจากการต่อสู้นี้ เขาสามารถคาดการณ์ได้เลยว่า เซียวเจี่ยนไม่เพียงแค่สร้างชื่อเสียงเท่านั้น แต่ยังกลายเป็นม้ามืดที่สุดในสำนักอีกด้วย!

ไม่มีใครกล้ามองว่าเขาเป็นผู้มาใหม่ที่สามารถจัดการได้ตามต้องการอีกแล้ว!

“ทุกท่าน”

ทันใดนั้น ซูอี้ผู้ยืนอยู่ใต้ท้องนภากล่าวขึ้น

ทุกคนเงยหน้ามอง

ซูอี้ถอนหายใจ โค้งคำนับแล้วกล่าวอย่างสุภาพว่า “ข้าได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่า จะเข้าศาลเทพชิงอู๋เพื่อฝึกฝนอย่างสุดกำลัง ข้าไม่คิดเลยว่าจะประสบกับปัญหาเช่นนี้”

ทุกคนตกตะลึง สีหน้าแตกต่างกันออกไป

หวงฉางถิงผู้เป็นรองหัวหน้าของหอตระเวนราตรีพ่นลมออกจมูกอย่างเย็นชา “ผู้ดูแลเซียวกำลังไม่พอใจสำนักอย่างนั้นหรือ?”

“ไม่ใช่” ซูอี้ส่ายหน้า “ถึงอย่างไร ข้าก็เป็นผู้มาใหม่ที่ไม่มีคุณสมบัติในการฝึกฝนที่ยอดเขาไผ่วิญญาณ ดังนั้นขอเพียงหลีกเลี่ยงปัญหาในอนาคตได้ ข้าเซียวเจี่ยนก็พร้อมจะแสดงจุดยืน ด้วยการตัดใจจากยอดเขาไผ่วิญญาณเพื่อฝึกฝนกับผู้อาวุโสเก้าสักพัก”

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ผู้ชมต่างตกอยู่ในความโกลาหล

ใครจะคาดคิดว่าทันทีที่ซูอี้ชนะ เขาจะตัดใจจากยอดเขาไผ่วิญญาณ?

สิ่งที่เขากล่าว กระตุ้นความเห็นอกเห็นใจของผู้คนจำนวนมาก

ใช่แล้ว เซียวเจี่ยนผู้นี้เป็นตัวตนที่น่าพิศวงนัก!

แต่เพียงเพราะเขาเป็นผู้มาใหม่ ทำให้เกิดปัญหามากมายอย่างไม่มีสาเหตุ ช่างโชคร้ายอะไรอย่างนี้?

วันนี้เขาได้แสดงพละกำลัง เอาชนะผู้เยือนบรรพตจำนวนมากได้ ช่างเป็นการกระทำที่น่าตื่นตาตื่นใจนัก พลังต่อสู้ของเขาน่าทึ่งเช่นกัน

แต่สุดท้าย…เขากลับประกาศว่าจะตัดใจจากยอดเขาไผ่วิญญาณ!

เพราะเหตุใดกัน?

คำตอบมันก็ชัดเจนแล้ว เพราะเขาทราบว่า ขอเพียงไม่ตัดใจจากยอดเขาไผ่วิญญาณแม้แต่วันเดียว ปัญหาจะยิ่งถาโถมเข้ามาอีกในอนาคต

เมื่อตระหนักได้เช่นนี้ ศิษย์จากสำนักเหล่านั้นพลันรู้สึกโกรธเกรี้ยวอยู่ในใจ

สำนักทำกับเขาเช่นนี้ มันไม่มากไปหน่อยหรือ?

สายตาที่จับจ้องซูอี้ของคนชราเหล่านั้นในตอนนี้เต็มไปด้วยความประหลาดใจและความสับสน

ยอมถอยเพื่อจบเรื่องหรือ!

เซียวเจี่ยนผู้นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ!!

หากเรื่องในวันนี้แพร่งพรายออกไป ใครบ้างในสำนักจะไม่เห็นอกเห็นใจกับสถานการณ์ของเขา?

ใครบ้างจะไม่ต่อสู้เพื่อเขา

ด้วยวิธีนี้ ผู้เยือนบรรพตที่มายั่วยุในวันนี้จะกลายเป็นวายร้ายที่แท้จริง และต้องทนรับความอับอาย!

แน่นอนว่าหลังจากเหตุการณ์นี้ มันจะกระทบกระเทือนต่อเกียรติยศของเจ้าสำนัก

สุดท้ายแล้ว ใครบ้างจะไม่รู้ว่าความปั่นป่วนในวันนี้ไม่อาจแยกออกจากเจ้าสำนักได้?

‘เมื่อเทียบเด็กคนนี้กับตัวตนดาษดื่น เขานับว่าพิเศษโดดเด่นนัก ไม่เพียงครอบครองความแข็งแกร่งที่ฝืนสวรรค์เท่านั้น แต่ความคิดอ่านยังฉลาดเหนือชั้นกว่าผู้อื่น’

ผู้อาวุโสจำนวนมากครุ่นคิด

เถี่ยเหวินจิ้งและโม่ยงรับรู้ถึงความตั้งใจจะการกระทำของซูอี้เช่นกัน ซึ่งทั้งคู่ต่างก็ประหลาดใจยิ่ง

“ดี! ดีมาก! ข้าไม่คิดเลยว่าเซียวเจี่ยนจะสามารถใช้วิธีดังกล่าว ไม่เลวเลย!”

หวงฉางถิงผู้เป็นรองหัวหน้าของหอตระเวนราตรีมีสายตาเย็นชา เขาสัมผัสความตั้งใจของซูอี้ได้เช่นกัน จึงรู้สึกโกรธเคืองยิ่งนัก

หลังจากนั้น ซูอี้เพียงส่ายหน้า ไม่ให้ความสนใจอีก เขาลอยลงมา จากนั้นเขาก็มาหยุดอยู่ทางด้านข้างของผู้อาวุโสเก้า

“ผู้อาวุโสเถี่ย ข้าคงทำได้เพียงไปฝึกฝนอยู่ข้างท่านสักพัก”

ซูอี้กล่าว

เถี่ยเหวินจิ้งหัวเราะออกมา “ได้อยู่แล้ว! ไป ไปที่โถงใหญ่สมบัติสวรรค์ก่อน เพื่อรับรางวัลของเจ้า จากนั้นข้าจะพาไปสถานที่ฝึกฝนเอง”

เมื่อกล่าวจบ เขากำลังจะพาซูอี้ไป

“เดี๋ยวก่อน” หวงฉางถิงพลันกล่าวขึ้น “ตามคำสั่งที่ข้าได้รับมาจากหัวหน้าหอ ในครึ่งเดือน พวกข้าหอตระเวนราตรีจะออกไปทำภารกิจสำคัญ ผู้ดูแลเซียวก็ถูกเลือกให้มารับภารกิจเช่นกัน ขอให้ผู้ดูแลเซียวจงทราบ แล้วเตรียมตัวล่วงหน้าด้วย”

เปลือกตาของเถี่ยเหวินจิ้งกระตุก ก่อนที่เขาจะกล่าวว่า “ภารกิจอันใด เหตุใดข้าถึงไม่รู้?” หวงฉางถิงตอบด้วยสีหน้าราบเรียบว่า “ภารกิจนี้ถูกกำหนดโดยเจ้าสำนัก ขณะที่ผู้อาวุโสสามเป็นคนเตรียมการ ส่วนผู้รับผิดชอบในการดำเนินการโดยเฉพาะคือหอตระเวนราตรีของพวกข้า ทว่าจะเป็นภารกิจอันใดนั้น ต้องเก็บเป็นความลับไว้สักพัก หากผู้อาวุโสเก้าอยากรู้ ท่านสามารถไปสอบถามกับท่านเจ้าสำนักได้”

หลังจากนั้น เขาหันหลังแล้วจากไป

เถี่ยเหวินจิ้งขมวดคิ้ว

ในใจมีลางสังหรณ์ว่า ภารกิจนี้อาจจะไม่ได้เพ่งเล็งมาที่เซียวเจี่ยน แต่เกรงว่าที่ผู้อาวุโสสามตระเตรียมให้เซียวเจี่ยนเข้าร่วมนั้น อาจจะมีความตั้งใจอื่นแฝงเร้น!

“มันคือคลื่นไม่สงบอีกระลอก”

เถี่ยเหวินจิ้งลอบถอนหายใจ

นี่คือชะตาที่ปฏิเสธการเป็นตัวหมากของเจ้าสำนัก!

ทันทีที่กลายเป็นตัวหมากซึ่งถูกทอดทิ้ง เขามีชะตาจะต้องถูกกีดกัน ถูกกดขี่ ถูกทอดทิ้งโดดเดี่ยว

ที่น่ากลัวที่สุดคือ เซียวเจี่ยนเป็นผู้ดูแลของหอตระเวนราตรี เขาจึงจำต้องเชื่อฟังคำสั่ง หาไม่แล้วผลลัพธ์จะแย่ยิ่งขึ้น

“ผู้อาวุโสเก้าไม่ต้องห่วงเรื่องนี้ไป”

เพียงปราดเดียว ซูอี้ก็มองความคิดของเถี่ยเหวินจิ้งออก แต่ชายหนุ่มเพียงเผยรอยยิ้มออกมา กล่าวว่า “มันก็แค่ภารกิจ ข้าในฐานะผู้ดูแลของหอตระเวนราตรี มีหน้าที่ต้องทำตาม”

เถี่ยเหวินจิ้งเงียบสักพัก ก่อนจะกล่าวว่า “ดียิ่งที่เจ้ารู้ว่าต้องทำอะไร”

หลังจากนั้น เขาก็พาซูอี้ไปโถงใหญ่สมบัติสวรรค์

……

ขณะฝูงชนแยกย้าย บนยอดเขาไผ่วิญญาณที่ว่างเปล่า กลับมารกร้างเหมือนดังเดิม

ไม่มีผู้ใดอยู่ที่นั่น

ก่อนที่ทันใดนั้น ร่างเตี้ยผอมของผู้อาวุโสสามขู่เจินจะปรากฏตัวขึ้นจากสุญญะ

เขายืนอยู่หน้าเรือนไม้ไผ่สูงสามชั้นตรงหน้าที่ซูอี้เคยอาศัยอยู่ ก่อนจะถามว่า “ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา เจ้าพบอันใดที่พิเศษในตัวเซียวเจี่ยนหรือไม่?”

“ข้าไม่เข้าใจจริงๆ เทพปีศาจหนุ่มตนหนึ่งผู้มีสายเลือดมังกรคบเพลิงมีค่าให้ข้าสนใจตรงไหน?”

เสียงแหบพร่าอันแผ่วเบาเสียงหนึ่งดังขึ้น

มีสายลมพัดผ่าน ป่าไผ่เอนไหว ขณะที่ในป่าไผ่ลึก กลุ่มควันสีเขียวพวยพุ่งอย่างเงียบงัน กลายเป็นนกสีครามตัวหนึ่ง

นกสีครามตัวนี้มีใบหน้าเป็นหญิงชรา เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น เบ้าตาลึก ลูกตาสีทองเข้ม ดูแปลกประหลาดยิ่งนัก

“ไม่พบอันใดแปลกๆ บ้างหรือ?” ขู่เจินขมวดคิ้วพลางเอ่ยถาม

“ไม่เลย”

วิหคครามหน้าคนกล่าวว่า “สายเลือด กลิ่นอาย แม้กระทั่งความผันผวนของปราณระหว่างฝึกฝน ก็ไม่มีความผิดปกติ แม้กระทั่งกิจวัตรบนยอดเขานี้ก็ไม่มีสิ่งใดผิดปกติเช่นกัน”

ขู่เจินขมวดคิ้วมากกว่าเดิม ชายชรากล่าวว่า “สัญชาตญาณของข้าไม่เคยผิดพลาด เซียวเจี่ยนจะต้องซ่อนมันไว้ลึกทีเดียว จนรอดจากหูตาของเจ้าได้”

“เขาสังเกตเห็นตัวตนของเจ้าแล้ว ก็เลยระวังตัวมาตลอด ไม่เผยข้อบกพร่องใดๆ!”

วิหคครามหน้าคนกล่าวอย่างเหยียดหยันว่า “เหลวไหล แม้แต่จอมเทพยังมิอาจรับรู้ถึงตัวตนข้าได้ แล้วคนหนุ่มผู้หนึ่งในขอบเขตสรรค์สร้าง จะสังเกตพบตัวข้าได้อย่างไร?”

“แล้วถ้า…ถูกสังเกตเห็นเล่า?”

ขู่เจินกล่าวอย่างขมขื่นว่า “ไม่ว่าอย่างไร ข้าจะต้องทำให้เขาเปิดเผยธาตุแท้ออกมาให้จงได้!!”

หลังจากนั้น เจ้าตัวหันหลังแล้วจากไป

เช่นเดียวกัน วิหคครามหน้าคนส่ายหน้าสักพัก จากนั้นร่างหายไป

……

ตำหนักเทพนภากระจ่าง

“หยิบยืมชื่อผู้อื่นสร้างบารมี หลังจากได้รับชัยชนะครั้งใหญ่ก็มอบยอดเขาไผ่วิญญาณให้ เซียวเจี่ยนผู้นี้…ดูถูกไม่ได้เลยจริงๆ”

เหลียงหลิงซูถอนหายใจ

ดวงตาของเขาทั้งลุ่มลึกและเย็นชา

“ข้าไม่คาดคิดเช่นกันว่า เด็กคนนี้จะถึงกับเชี่ยวชาญการแสร้งเป็นหมูหวังกลืนกินพยัคฆ์เช่นนี้ พลังต่อสู้ของเขาแข็งแกร่งกว่าที่แสดงในชุมนุมเต๋าสารทวสันต์เสียอีก!”

ขู่เจินขมวดคิ้ว

“น่าเสียดาย เขาฉลาดเกินกว่าจะถูกข้าหลอกใช้ได้”

เหลียงหลิงซูกล่าวอย่างราบเรียบว่า “แต่ข้ามั่นใจว่าหากเขาได้รับความทรมานมากพอ จะต้องยอมจำนนต่อข้าแต่โดยดีแน่”

“ท่านเจ้าสำนัก อย่างที่ข้ากล่าวไป มีปัญหาเรื่องตัวตนของเด็กคนนี้อยู่!”

ขู่เจินเตือนว่า “อย่าสนใจเด็กคนนี้มากเลย เด็กคนนี้สามารถใช้งานได้ไหมนั้น ข้ายังไม่มั่นใจด้วยซ้ำ”

เหลียงหลิงซูกล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า “เรื่องเกี่ยวกับเซียวเจี่ยนผู้นี้ไม่ได้สลักสำคัญอันใด ข้าไม่ตั้งใจจะเสียเวลาและพลังงานกับชายหนุ่มผู้หนึ่งอยู่แล้ว ในอนาคต…จะรู้หรือไม่ มันก็อยู่ที่ตัวเจ้า ดังนั้นอย่าได้รายงานเช่นนี้ต่อข้าทราบอีก”

เขาคือเจ้าสำนักของศาลเทพชิงอู๋ ไม่อาจทราบได้ว่ามีสิ่งสำคัญที่ต้องกังวลในแต่ละวันมากเท่าใด จึงเป็นธรรมดาที่จะไม่สนใจผู้น้อยที่เข้าสำนักมาในแต่ละวัน

“ขอรับ!”

ขู่เจินรับคำสั่งก่อนจากไป

……

ยอดเขาห้าสี

โถงใหญ่สมบัติสวรรค์ถูกสร้างบนไหล่เขาลูกนี้

ที่นี่ไว้รับผลงานกับแลกสมบัติ

“ไม่เลว ผลงานเหล่านี้มากมายนัก ตั้งแต่ผลงานเก้าอันดับแรก รวมถึงระดับที่ยี่สิบสามกลางๆ กับขั้นที่ห้าสิบเจ็ด”

หลังจากนับ ‘ผลงาน’ ทั้งหมดแล้ว ผู้อาวุโสเถี่ยเหวินจิ้งรู้สึกประหลาดใจไม่เบา

จำนวน ‘ผลงาน’ เช่นนี้นับว่าน่าทึ่งยิ่งนัก!

“ใช่แล้ว”

ซูอี้มองป้ายชื่อในมือ

นี่คือป้ายผลงานที่เอาไว้บันทึกความสำเร็จของเขา

ในศาลเทพชิงอู๋ ผลงานถูกแบ่งออกเป็นสี่ประเภท

ค่าน้อยสุดคือผลงานชั้นล่าง ตามด้วยผลงานชั้นกลาง และผลงานชั้นสูง

นอกจากผลงานทั้งสามชั้นนี้แล้ว ยังมี ‘ผลงานชั้นหนึ่ง’ อีก!

มีเพียงการสร้างผลงาน หรือสร้างคุณูปการครั้งใหญ่ให้กับสำนักเท่านั้น จึงจะได้ผลงานชั้นหนึ่ง

ซูอี้จัดการผู้เยือนบรรพตได้ก่อนหน้านี้ จึงได้รับผลงานทั้งหมดของพวกเขามา

……ด้วยของเหล่านั้น ทำให้เขาสามารถแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ได้

หนึ่งคือสามารถแลกโอสถวิเศษ วัตถุดิบล้ำค่า เคล็ดวิชาสืบทอด และทรัพยากรฝึกฝนอื่นๆ หรือจะเป็นการขอให้ตัวตนยิ่งใหญ่ในสำนักมาให้การชี้แนะเป็นการส่วนตัวก็ได้เช่นกัน

สองคือสามารถแลกโอกาสกับสิทธิ์ในการเลื่อนขั้น สามารถเสนอความต้องการของตัวเองต่อสำนักได้ ซึ่งหากทุกอย่างลงตัวย่อมสามารถแลกเปลี่ยนได้

“ผลรวมของ ‘ผลงาน’ ออกมาแล้ว เจ้าได้เลื่อนขั้นเป็นรองหัวหน้าหอ!”

เถี่ยเหวินจิ้งยิ้มแล้วกล่าวออกมา

“เลื่อนขั้นเป็นรองหัวหน้าหอหรือ? ทั้งที่เขาเป็นเพียงผู้มาใหม่เนี่ยนะ? เหอะๆ มันช่างวิเศษยิ่งนัก!”

ทันใดนั้น ชายชราไว้หนวดในโถงใหญ่สมบัติสวรรค์อดหัวเราะไม่ได้