บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2204 ภารกิจ

บทที่ 2204 ภารกิจ

ชายชราสวมชุดผ้าทอ รูปลักษณ์ดูดี เขามีนามว่าจี้ชวน เป็นหัวหน้าโถงใหญ่สมบัติสวรรค์

สถานะไม่ได้แตกต่างจากผู้อาวุโสเก้าเท่าไรนัก

“ในสำนัก หลุมหนึ่งต้องมีหัวไชเท้าหนึ่งหัว ถึงจะสั่งสมผลงานจนเลื่อนตำแหน่งได้มากพอ แต่หากยังไม่มีตำแหน่งใดว่างลง ก็อย่าหวังเรื่องเลื่อนตำแหน่งเด็ดขาด”

จี้ชวนกล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “เท่าที่ข้าทราบมา ยามนี้มีสามสิบเจ็ดรายนามในสำนักที่มีสิทธิ์ได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นรองหัวหน้าหอ แต่พวกเขายังคงปล่อยให้ตำแหน่งที่ว่าว่างอยู่”

เมื่อกล่าวจบ เจ้าตัวส่ายหน้าแล้วเสริมว่า “เด็กคนนี้ต้องสร้างผลงานชั้นหนึ่งเท่านั้น จึงจะได้มีโอกาสเลื่อนตำแหน่ง หาไม่แล้ว เขาจะต้องรอต่อไป อย่างน้อยก็หนึ่งร้อยปี อย่างมากหลายพันปี”

“หากสามารถสร้างผลงานชั้นหนึ่งได้ ก็จะสามารถเลื่อนตำแหน่งเป็นรองหัวหน้าหอได้งั้นหรือ?”

ซูอี้ครุ่นคิด

“ใช่แล้ว” จี้ชวนมองซูอี้อย่างนึกสนุก “ทว่าผลงานชั้นหนึ่งใช่ว่าจะได้มาโดยง่าย หลังจากเข้าสำนักแล้ว แม้จะสามารถรับตำแหน่งผู้ดูแลแห่งหอตระเวนราตรีได้ ทว่าอย่าได้คิดไกลกว่านั้นเป็นอันขาด!”

“เจ้าหนุ่ม การตั้งเป้าสูงเกินไปมันก็ไม่ผิดหรอก ทว่าจะทำอันใด เจ้าต้องคิดให้ดีให้ถี่ถ้วน!”

ซูอี้ยิ้มแต่ไม่ปฏิเสธ

ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน หากเขาสามารถ ใครเล่าจะห้ามได้?

ทว่าเขาในตอนนี้ไม่ได้สนใจเรื่องการเลื่อนตำแหน่ง จึงกล่าวทันทีว่า “ข้าวางแผนจะแลกเปลี่ยนผลงานทั้งหมดนี้เป็นโอสถเทพที่จำเป็นต่อการฝึกฝนและรักษา ยิ่งมีค่ายิ่งดี”

จี้ชวนตกตะลึง พยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ใช่แล้ว สำหรับเจ้า สิ่งสำคัญที่สุดคือการฝึกฝน อย่าละโมบในอำนาจ หรือการเลื่อนตำแหน่ง”

“มากับข้า”

……

เมื่อเดินออกจากโถงใหญ่สมบัติสวรรค์ ผลงานทั้งหมดของซูอี้ได้ถูกใช้ไปสิ้น

พวกมันถูกแทนที่ด้วยโอสถเทพ

มีกระทั่งวัตถุดิบหายากบางส่วนรวมอยู่ในนั้น

ตามการคำนวณของซูอี้ หากโอสถเทพชุดนี้ถูกใช้จนสิ้น บาดแผลของเขาจะได้รับการรักษาราวหกในสิบส่วน ขณะที่อำนาจวิถีเขาจะฟื้นคืนเกือบครึ่งหนึ่ง!

‘เมื่อโอกาสครั้งต่อไปมาถึง ข้าต้องสั่งสมผลงานให้มากพอ สิ่งนี้ก็เหมือนกับเงิน สามารถแลกเปลี่ยนเป็นสิ่งต่างๆ ที่ต้องการในสำนักได้’

ซูอี้ครุ่นคิดกับตัวเอง

วิธีสั่งสมผลงานมีมากมาย และแต่ละกลวิธีก็แตกต่างกันออกไป

ทางตรงที่สุดคือทำภารกิจสำนักให้สำเร็จ

ภารกิจของสำนักเหล่านั้นต่างให้ค่า ‘ผลงาน’ ที่แตกต่างกันออกไป

เมื่อลูกหลานของศาลเทพชิงอู๋ออกไปฝึกฝน พวกเขาส่วนใหญ่จะรับภารกิจสำนักล่วงหน้า แล้วทำพวกมันให้สำเร็จทีละอย่างระหว่างเดินทาง

สถานที่ที่รับภารกิจสำนักตั้งอยู่ในโถงใหญ่สมบัติสวรรค์

ซึ่งซูอี้ตั้งใจจะใช้เวลาอีกหน่อย เพื่อดูว่าจะสามารถได้รับภารกิจชั้นหนึ่งที่น่าสนใจหรือไม่!

“เซียวเจี่ยน หัวหน้าโถงใหญ่สมบัติสวรรค์จี้ชวนเป็นผู้อาวุโสคนหนึ่ง ถึงแม้ท่าทีก่อนหน้านี้จะหยาบกร้านไปบ้าง แต่เขาเป็นคนดี อย่าไปสนใจคำพูดประชดประชันเลย”

ระหว่างทาง เถี่ยเหวินจิ้งได้อธิบายอย่างอดทน

ซูอี้ตกตะลึง ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกตื้นตัน ถามอย่างจริงจังว่า “ผู้อาวุโสเถี่ย ขออภัยหากข้าละลาบละล้วง ข้าอยากถามหน่อยว่าเหตุใดท่านจึงดูแลข้าดีเพียงนี้?”

เถี่ยเหวินจิ้งตกตะลึง ก่อนจะตอบว่า “ข้าเคยบอกแล้วไม่ใช่หรือว่า เจ้าคือคนที่ข้าพากลับมาสำนัก พวกเราผ่านความยากลำบากมาด้วยกัน หากเจ้าเจอปัญหาในสำนัก ข้าจะเมินเฉยได้อย่างไร?” หลังจากนิ่งไป เจ้าตัวหัวเราะเสียงเบา “ข้า……เป็นคนไร้ประโยชน์ที่สุดในบรรดาผู้อาวุโสของสำนัก ดังนั้นข้าจึงไม่มีความทะเยอทะยานยิ่งใหญ่ แต่ข้าก็กังวลเรื่องที่พาตัวตนไร้เทียมทานเช่นเจ้ากลับมาที่สำนักเป็นอย่างมาก ทั้งยังรู้สึกภาคภูมิใจ สุขล้นจนไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ มันดีมากเชียวล่ะ!” ขณะกล่าว เขาหัวเราะออกมา “พูดตามตรง ในใจของข้า ข้านับเจ้าเป็นศิษย์เอกไปแล้ว ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามาขอบคุณหรอกนะ ข้าแค่อยากช่วยเจ้าเฉยๆ และหวังว่าสักวันเจ้าจะสามารถก้าวเข้าสู่จุดสูงสุดได้ ไม่เพียงแค่ในสำนักเท่านั้น แต่ต้องทำให้ทั่วทั้งทวีปเทพอัคคีทักษิณเจิดจรัสและตื่นตะลึง!”

หลังจากกล่าวเช่นนั้น เถี่ยเหวินจิ้งเผยสีหน้าถวิลหา “ในชีวิตของข้า เส้นทางถูกกำหนดให้หยุดอยู่ที่ขอบเขตกำเนิดวาสนา ข้าไม่อาจทำอันใด และไม่มีผู้ใดสนใจข้าอย่างจริงจัง”

“แต่เจ้าแตกต่างออกไป เจ้ามีสายเลือดของมังกรคบเพลิง ไม่ช้าก็เร็วเจ้าจะสามารถทะยานสู่สวรรค์ได้! ถึงตอนนั้น ใครก็ตามที่มาพบข้า พวกเขาก็จะสรรเสริญในความฉลาดของข้า!”

หลังจากนั้น เถี่ยเหวินจิ้งหัวเราะออกมาเสียงดัง

ซูอี้ยิ้มเช่นกัน

เขาพอจะเข้าใจความคิดของเถี่ยเหวินจิ้งแล้ว!

……

เซียวเจี่ยนโด่งดังในศาลเทพชิงอู๋อย่างสมบูรณ์

ผู้ยิ่งใหญ่สันโดษบางส่วน รวมถึงศิษย์สายนอกเหล่านั้นที่มีสถานะต่ำสุดในสำนัก ต่างทราบชื่อของเขา

ทุกสิ่งเกี่ยวข้องกับการต่อสู้ที่ยอดเขาไผ่วิญญาณ

ในการต่อสู้ครั้งนั้น เซียวเจี่ยนผู้เป็นร่างปลอมของซูอี้แสดงฝีมือ ใช้พลังต่อสู้อันภาคภูมิที่เหนือล้ำโลกหล้า ทำให้เกิดเสียงวจีวุ่นวาย

ชื่อเสียงของซูอี้บังเกิดขึ้นแล้ว!

ความจริงที่เขาทุ่มเทกับการฝึกฝนเพียงอย่างเดียว ไม่ก้าวก่ายปัญหาใดๆ จนอาสาถอนตัวจากยอดเขาไผ่วิญญาณ ทำให้เกิดทั้งความเห็นใจและความโกรธเกรี้ยวจำนวนมาก

นี่คืออิทธิพล

นั่นคือสิ่งที่ซูอี้ต้องการบรรลุ

หลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้ เขามั่นใจว่าไม่ว่าจะเป็นเจ้าสำนัก ผู้อาวุโสสามหรือผู้อาวุโสใหญ่ ต่อให้มาสร้างปัญหากับเขาอีกในอนาคต อีกฝ่ายก็ต้องระแวดระวังมากขึ้น ไม่กล้าลงมือบุ่มบ่าม

สิ่งสำคัญที่สุดคือหลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้ เขาในฐานะศิษย์ใหม่มีหนทางยืนหยัดในสำนักบ้างแล้ว!

ทว่าถึงแม้จะยืนหยัดได้ แต่ซูอี้ก็ไม่คิดรีบร้อนใช้หนทางนั้น

ด้วยวิธีการของเขา หากค่อยๆ กัดกร่อนเพื่อช่วงชิงอำนาจของศาลเทพชิงอู๋มาทีละขั้น ย่อมไม่ใช่เรื่องยากแต่อย่างใด

……ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากทำ แต่เขารังเกียจเกินกว่าจะมาเสียเวลาและความคิดกับเรื่องอะไรแบบนี้

อะไรจะเกิดก็ปล่อยให้เกิดแล้วกัน

เวลาผ่านไป จนยามเข้าสู่วันที่สิบ

ยอดเขาต้นสนน้อย

นี่คือพื้นที่ของผู้อาวุโสเก้าเถี่ยเหวินจิ้ง และก่อนหน้านี้ก็เป็นผู้อาวุโสเถี่ยที่ผูกขาดที่นี่โดยสิ้นเชิง

ไม่ว่าอย่างไร เถี่ยเหวินจิ้งก็เป็นถึงผู้อาวุโส ทั้งยังเป็นทวยเทพชั้นสูงในขอบเขตกำเนิดวาสนา การถือครองภูเขาสำหรับการฝึกฝนจึงเป็นเรื่องปกติ

ทุกวันนี้ ซูอี้ทำการฝึกฝนบนยอดเขาต้นสนน้อย

โดยเถี่ยเหวินจิ้งได้ตระเตรียมถ้ำให้เขาเป็นพิเศษ

ต้นสนสีเขียวและต้นกล้วยถูกปลูกไว้นอกถ้ำ มีเส้นทางคดเคี้ยวลากยาวออกจากถ้ำ ทางฝั่งของหน้าผามีดอกไม้พืชพรรณแปลกๆ นานาชนิด อีกทั้งยังมีน้ำพุ น้ำตก ศาลาและซุ้ม สภาพแวดล้อมเงียบสงบนัก

นอกจากนี้ เถี่ยเหวินจิ้งยังตระเตรียมให้คนในสำนักบางส่วนรับหน้าที่เป็นช่างซ่อมบำรุงอีกด้วย

ยกตัวอย่างเช่นการทำความสะอาดถ้ำ จัดวางข้าวของเครื่องใช้ ชงชารินน้ำ จัดส่งจดหมาย ตัดหญ้าดูแลดอกไม้ ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเอง

ในบรรดาพวกเขา มีเซียนปีศาจสาวงามงดอยู่ไม่น้อย

นี่ทำให้ซูอี้รู้สึกว่า ถึงแม้สถานะของเถี่ยเหวินจิ้งจะไม่ดีนัก แต่ในฐานะผู้อาวุโสแล้ว ตาเฒ่าผู้นี้ยังคงรู้ว่าจะสร้างความสำราญได้บ้าง

สิ่งที่ทำให้ซูอี้ขมวดคิ้วคือ ต่อให้จะออกจากยอดเขาไผ่วิญญาณจนมาฝึกฝนในพื้นที่ของเถี่ยเหวินจิ้ง แต่กลิ่นอายลึกลับคลุมเครือนั่นยังคงตามติดเขาราวกับเงาตามตัว

ไม่ว่าจะตอนทำสมาธิ หรือทำสิ่งต่างๆ ชายหนุ่มก็สามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายและการถูกสังเกตการณ์อย่างลับๆ นั่น

จนถึงตอนนี้ เขาถึงขั้นอนุมานได้ว่ากลิ่นอายดังกล่าวมาจากวิหคครามหน้าคน!

ผู้มีใบหน้าเป็นหญิงชราน่าเกลียดและเหี่ยวย่น

นกสีครามตัวนี้ปรากฏขึ้นบนยอดเขาต้นสนน้อยหลายครั้ง ถึงแม้มันจะซ่อนตัวก็ยังถูกซูอี้สังเกตเห็น ดังนั้นจึงอนุมานได้ว่า นกสีครามตัวนี้คือผู้ลอบสังเกตการณ์เขาอยู่!

หลังจากยืนยันได้แล้ว ชายหนุ่มจึงไปสนทนากับเถี่ยเหวินจิ้ง เขากล่าวเปรยๆ ว่า อยากทราบข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับผู้คนในระดับจอมเทพของสำนัก

เถี่ยเหวินจิ้งย่อมรู้ถึงข้อมูลส่วนนี้ดี ซึ่งเขาได้บอกเกี่ยวกับตัวตนอาวุโสใหญ่โตของสำนักคร่าวๆ และจากการอนุมานของซูอี้ เขาคาดเดาว่าตัวจริงของวิหคครามหน้าคนคือ ฮุ่ยชิง!

หนึ่งในจอมเทพบ่าวเฒ่าซึ่งคอยรับใช้ข้างกายบรรพชนหงเจิน

เมื่อหลายปีก่อน ฮั่วหงเจินเดินทางเพียงลำพัง ส่วนบ่าวเฒ่าฮุ่ยชิงอยู่ในสำนัก คอยรับใช้ภายในหอตระเวนราตรี

ฮุ่ยชิงผู้นี้ก็คือนกสีครามที่มีใบหน้าเป็นมนุษย์!

ในที่สุดซูอี้ก็เข้าใจยามนี้ นับตั้งแต่เข้าศาลเทพชิงอู๋มา อีกฝ่ายลอบสังเกตการณ์เขาอยู่ตลอด!

‘เป็นการยากที่จะถามว่าเพราะเหตุใดจึงทำเช่นนี้ ด้วยอีกฝ่ายยังคงสงสัยในตัวตนของข้าอยู่…’

ซูอี้ลอบครุ่นคิด

ตอนนี้เขานั่งอยู่ในถ้ำ

“ผู้ดูแลเซียว รองหัวหน้าหอหวงมีคำสั่งมา ให้ท่านไปพบที่หอตระเวนราตรีพรุ่งนี้เช้า”

น้ำเสียงเคารพของเซียนปีศาจสาวดังขึ้นจากทางด้านนอกถ้ำ

“ได้” ซูอี้ตอบตกลง

ครึ่งเดือนก่อน เมื่อการต่อสู้ที่ยอดเขาไผ่วิญญาณสิ้นสุดลง รองหัวหน้าหอหวงฉางถิงได้อธิบายว่า ในอีกครึ่งเดือน ซูอี้ต้องออกไปทำภารกิจกับเขา

แต่จนถึงตอนนี้ ซูอี้ยังไม่ทราบอยู่ดีว่าภารกิจนั่นคืออันใด

……

เช้าตรู่วันถัดมา

ณ หอตระเวนราตรี

เมื่อซูอี้มาถึง รองหัวหน้าหอหวงฉางถิง ผู้ดูแลเฉียนหู่ และผู้แข็งแกร่งอีกสามคนที่ครอบครองตำแหน่ง ‘เทพท่องราตรี’ ในหอตระเวนราตรีกำลังรออยู่ก่อนแล้ว

เมื่อเห็นเซียวเจี่ยน ใบหน้าของเฉียนหู่พลันหมองหม่น

ในคราแรกของการต่อสู้ ณ ยอดเขาไผ่วิญญาณ เขาพ่ายแพ้ให้กับซูอี้ อับอายขายขี้หน้า จนเป็นที่หัวเราะของคนทั้งสำนัก

เทพท่องราตรีอีกสามตนเป็นชายสองหญิงหนึ่ง เมื่อเห็นซูอี้มาถึง พวกเขาก็ไม่ได้มีท่าทีใดๆ

“ทุกคนอยู่ที่นี่แล้ว ตอนนี้ข้าจะประกาศภารกิจให้ทราบ”

หวงฉางถิงกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ภารกิจนี้เกี่ยวข้องกับการตามรอยของคนผู้หนึ่ง”

“ตามแหล่งข่าวที่เชื่อถือได้ คนผู้นี้เคยปรากฏตัวใกล้ ‘ภูเขาโล้นเทียนเอ้อ’ ในทวีปเทพอัคคีทักษิณ เป็นไปได้ว่าจะหลบหนีอยู่ภายในภูเขาโล้นเทียนเอ้อ”

เมื่อได้ยินดังนี้ พลันเกิดความโกลาหลในพื้นที่

ใบหน้าของเทพท่องราตรีสามตนล้วนเปลี่ยนไป

ภูเขาโล้นเทียนเอ้อแห่งนี้เป็นสถานที่โด่งดังด้านความเหี้ยมโหดร้ายกาจในทวีปเทพอัคคีทักษิณ!

ท่ามกลางสถานที่ดังกล่าว มีหายนะและอันตรายที่สามารถคุกคามทวยเทพได้อยู่!!

“ไม่ต้องห่วง ที่พวกเราต้องทำในภารกิจนี้ก็คือตามหาเบาะแส ค้นหาร่องรอยของคนผู้นั้น ขอเพียงตามหาร่องรอยของคนผู้นั้นเจอก็พอ พวกเราไม่ต้องลงมือด้วยตัวเอง”

เพียงมองปราดเดียว หวงฉางถิงก็เห็นความหวาดกลัวในใจของทุกคน

“รองหัวหน้าหอ คนผู้นั้นคือใคร?”

เฉียนหู่อดไม่ได้ที่จะถาม

หวงฉางถิงหยิบแผ่นหยกออกมา ออกแรงกดด้วยฝ่ามือและนิ้ว ทำให้แผ่นหยกส่องแสง สะท้อนภาพเหมือนขึ้นมา

ในภาพเหมือน เป็นผู้ชายชุดคลุมราบเรียบผมเผ้ายุ่งเหยิง แก้มซีดซูบตอบ

อำนาจมืดมิดราวกับหมอกปกคลุมรอบร่าง ด้านหลังของเขา สะท้อนภาพปักษาสยายปีก และร่ายรำในความมืด!

เมื่อเห็นภาพนี้ นัยน์ตาของซูอี้หดลงอย่างเงียบงัน ในใจตกตะลึง

นี่คือลั่วชิงตี้!

พี่ของลั่วเสวียนจี ชายผู้เคยสั่นสะเทือนยุคสมัย จนได้รับกาเรียกขานเป็นดั่งตัวตนในตำนาน!