บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2205 ภูเขาโล้นเทียนเอ้อ

บทที่ 2205 ภูเขาโล้นเทียนเอ้อ

ขณะที่ซูอี้เดินทางมายังโลกเทพ มีศัตรูร้ายมากมายมาขัดขวางเขา

ยามนั้น คู่พี่น้อง ลั่วชิงตี้และลั่วเสวียนจีสละชีวิตสู้ตายเพื่อมอบโอกาสรอดให้แก่ชายหนุ่ม

และแต่นั้นมา ซูอี้ก็ขาดการติดต่อกับลั่วชิงตี้และลั่วเสวียนจีไป

เขาไม่อาจทราบได้ว่าทั้งคู่เป็นหรือตาย

เมื่อเขาเห็นภาพวาดของลั่วชิงตี้ในยามนี้ ซูอี้พลันประหลาดใจ อดถอนหายใจโล่งอกในใจมิได้

ยังอยู่…ก็ดีแล้ว!

“ผู้ดูแลเซียวรู้จักคนผู้นี้หรือไม่?”

ทันใดนั้น หวงฉางถิงกล่าวถาม เขาสังเกตเห็นแล้วว่าสายตาของซูอี้ยามมองภาพวาดนี้ดูพิกลเล็กน้อย

“ไม่ทราบ”

ซูอี้ส่ายหัว

หวงฉางถิงรับคำในคอและกล่าวว่า “จะว่าไปก็ใช่ นี่เป็นตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ต้องใช้จอมเทพมากมายลงมือเพื่อสังหาร มีหรือเจ้าจะรู้จักได้?”

วาจาของเขาทำให้ทุกคนที่เหลือที่นี่ตื่นตกใจ เป้าหมายหนนี้เป็นตัวตนเช่นไรกัน ถึงกับจำเป็นต้องให้ตัวตนระดับจอมเทพลงมือเอง?

“รองหัวหน้าหอ คนผู้นี้ที่เราต้องตามหาคือใครกัน?”

เทพตระเวนราตรีผู้หนึ่งอดถามมิได้

“เขาน่ะนะเป็นอารักษ์วิถีคนหนึ่งข้างกายคนบาปซูอี้ ความแข็งแกร่งของเขามากพอเอาชนะจอมเทพส่วนใหญ่ในโลกหล้าได้!”

หวงฉางถิงกล่าว “แต่เขากลับถูกโจมตีในวิถีเชื่อมดารา กล่าวกันว่าเหลือเพียงเสี้ยววิญญาณเล็กจ้อยแล้ว ยามนี้เขาเป็นเพียงสุนัขไร้ชายคาอาศัย ทำได้เพียงซ่อนตัวอยู่รอดไปวันๆ”

“ไปกันก่อนเถอะ ข้าจะบอกเรื่องภารกิจนี้กับพวกเจ้าระหว่างทาง”

ว่าแล้ว หวงฉางถิงก็หันเดินออกไปนอกโถงหลัก

คนอื่นๆ ตามเขาไป

วันเดียวกันนั้น หวงฉางถิงใช้เรือสมบัติลำหนึ่งพาซูอี้และเฉียนหู่สองผู้ดูแลหอตระเวนราตรี และเทพตระเวนราตรีอีกสามผู้ออกจากศาลเทพชิงอู๋ไปยังภูเขาโล้นเทียนเอ้อ

……

บนเรือสมบัติ

ซูอี้ครุ่นคิดลึกล้ำ

ภารกิจตามหาลั่วชิงตี้นี้ ผู้กระทำไม่ได้มีเพียงศาลเทพชิงอู๋

ยังมีขุมกำลังยักษ์ใหญ่สูงสุดแห่งอื่นทั่วทั้งทวีปเทพอัคคีทักษิณอีกมากมาย

ศาลมารสะบั้นสรวง สุขาวดีมารธุลีชาด ศาลาดาบบุปผาบูรพา เป็นต้น

ขุมกำลังใหญ่เหล่านี้ล้วนส่งขุมกำลังสาขาน้อยใหญ่ของตนออกปิดกั้นทางเข้าภูเขาโล้นเทียนเอ้อไว้แล้ว

นอกจากนั้นยังมีตัวตนระดับจอมเทพมาเฝ้าอยู่หลายคน!

ผู้อาวุโสสูงสุดระดับจอมเทพสองคนของศาลเทพชิงอู๋เดินทางมาที่นี่แล้วแต่เมื่อวาน

หนนี้ เขาและคนจากหอตระเวนราตรีอย่างพวกหวงฉางถิงจะเป็นทัพหน้า เข้าไปหาเบาะแสในภูเขาโล้นเทียนเอ้อ

สรุปก็คือคนเหล่านี้ถูกใช้เป็นสายสืบ

หากพบร่องรอยของลั่วชิงตี้ จอมเทพเหล่านั้นจะลงมือด้วยตนเอง!

“ดูเหมือนบาดแผลของลั่วชิงตี้จะร้ายแรงมาก หาไม่ ด้วยฝีมือของเขา คงหลีกเลี่ยงการถูกพบได้ไม่ยาก”

“ทว่ายามนี้เขาติดอยู่ในภูเขาโล้นเทียนเอ้อ สถานการณ์ย่อมไม่สู้ดี……”

ซูอี้ขมวดคิ้ว

“รองหัวหน้าหอ นี่หมายความว่าไม่ว่าปฏิบัติการนี้จะสำเร็จหรือไม่ เราก็ล้วนได้ผลงานชั้นหนึ่งหรือ?”

“ไม่ผิด เพราะถึงอย่างไร เราก็เสี่ยงชีวิตไปยังภูเขาโล้นเทียนเอ้อ ผู้ทำงานหนักย่อมได้รางวัล”

……ไม่ห่างไปนัก หวงฉางถิงกำลังสนทนากับพวกเฉียนหู่

สำหรับซูอี้ ไร้ผู้ใดใส่ใจเขา หมางเมินไปเสียสิ้น

ซูอี้เองก็ไม่ได้ใส่ใจเช่นกัน

เขากำลังครุ่นคิดอยู่ว่าจะช่วยลั่วชิงตี้หลังจากไปถึงภูเขาโล้นเทียนเอ้อเช่นไร!

วันถัดมา

ยามเย็นย่ำค่ำ

ตรงหน้าภูเขาโล้นเทียนเอ้อ

ภายใต้การนำของหวงฉางถิง ซูอี้และคณะจึงได้พบกับจอมเทพทั้งสองจากศาลเทพชิงอู๋

หนึ่งเป็นชายชราร่างเตี้ยผู้มีผมสีขาวและใบหน้าเยาว์วัย

หนึ่งเป็นชายชุดดำ ท่าทีเฉยชา สวมมงกุฎสูงบนศีรษะ

พวกเขาคือผู้อาวุโสสูงสุดของศาลเทพชิงอู๋ หรงเยว่และลี่ซานหมิง

พวกเขาทั้งคู่ล้วนเป็นจอมเทพหล่อหลอมขั้นห้า ขอบเขตอมรณา!

แม้พวกเขาจะไม่ได้อยู่ ณ จุดสูงสุดในระดับจอมเทพ แต่ก็นับเป็นตัวตนอาวุโสบรรพกาลได้โดยแท้จริง

“ในปฏิบัติการนี้ พวกเจ้าต้องระวังตัวด้วย หากพบอันตรายใด ให้ขยี้ยันต์สารขอความช่วยเหลือทันที”

หรงเยว่ผู้มีผมสีขาวและใบหน้าเยาว์วัยกล่าวกำชับ

“ขอรับ!”

หวงฉางถิงรับคำสั่งอย่างนอบน้อม

จากนั้น ขณะที่กำลังจะพาซูอี้ เฉียนหู่และคนอื่นๆ ไปเริ่มงานนั้นเอง

ทันใดนั้น ลี่ซานหมิงผู้เงียบมาตลอดก็กล่าวขึ้น “เจ้าคือเซียวเจี่ยนหรือ?”

เขามองซูอี้อย่างเย็นชา

“ถูกต้อง”

ซูอี้กล่าว “ไม่ทราบว่าบรรพชนมีคำสั่งใด?”

“ลี่เซียวอวิ๋น หลานไม่เอาไหนของข้าพ่ายแพ้ด้วยมือเจ้าหรือ?”

ลี่ซานหมิงกล่าวเสียงแหบ

“ถูกต้อง” ซูอี้พยักหน้า

ลี่ซานหมิงเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตามองซูอี้อย่างลึกล้ำ และกล่าวว่า “ในปฏิบัติการนี้ เจ้าต้องรอดชีวิตกลับมา ข้าผู้นี้ไม่อยากให้เจ้าซึ่งเป็นทายาทเผ่ามังกรคบเพลิงต้องมีอันเป็นไปในภูเขาโล้นเทียนเอ้อ”

ว่าแล้ว เขาก็โบกมือ “พวกเจ้าไปเถอะ”

“ขอรับ”

ซูอี้ประสานมือคำนับแล้วตามพวกหวงฉางถิงไปเริ่มงาน เดินไปยังภูเขาโล้นเทียนเอ้อ

“ผู้ดูแลเซียว ยินดีด้วยที่ได้รับความห่วงใยจากบรรพชนซานหมิง เป็นวาสนาที่ผู้อื่นมิอาจได้รับเลย”

ระหว่างทาง เฉียนหู่กล่าวขึ้นยิ้มๆ

มันฟังดูเหมือนแสดงความยินดี ทว่าสีหน้าของเจ้าตัวกลับแสนสุขีในความลำบากของผู้อื่น

สีหน้าของซูอี้มืดมน ทว่าไม่ได้คิดจะสนใจมัน

เขาไม่ชอบการต่อล้อต่อเถียงกับคนอื่นเสมอมา และหากเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ เขาจะลงมือตรงๆ

แต่ต้องกล่าวว่าท่าทีของผู้อาวุโสสูงสุดซานหมิงนั้นน่าสนใจเอาการ

ดูเหมือน… อีกฝ่ายจะมองเขาในมุมมองอื่น!

“หลังจากเข้าไปในภูเขาโล้นเทียนเอ้อ ทุกคนระวังตัวด้วย!”

หวงฉางถิงกล่าวเสียงลุ่มลึก “ไม่ว่าจะเกิดอันใด ทุกสิ่งอยู่ใต้คำสั่งข้า ผู้ใดกล้าลงมือโดยพลการ อย่าโทษข้าที่ไม่ไว้หน้าแล้วกัน!”

ทุกผู้ต่างครั่นคร้ามในใจ พากันพยักหน้ารับ

ภูเขาโล้นเทียนเอ้อกว้างใหญ่ยิ่งนัก ทอดยาวสุดตาบนผืนหล้า ไร้จุดสิ้นสุดให้เห็น

ที่นี่เป็นสถานที่อันโด่งดังในด้านความเหี้ยมโหดร้ายกาจในทวีปเทพอัคคีทักษิณ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทวยเทพตกตายที่นี่มากมาย!

ขณะนี้ ยามพลบค่ำมืดดำ รัตติกาลกำลังเข้าเยือน ท้องนภาเหนือภูเขาโล้นเทียนเอ้อปกคลุมด้วยหมอกทมิฬเป็นชั้นหนา

นานๆ หน สายฟ้าประหลาดสีเลือดจะแปลบปลาบในหมู่เมฆเหนือนภา สาดแสงอาบบรรพตทั่วฟ้าดินแดงฉานเยี่ยงเลือด แปลกประหลาดชวนขนลุก

ด้านนอกภูเขาโล้นเทียนเอ้อมียอดฝีมือจากขุมกำลังยักษ์ใหญ่สูงสุดมากมายล้อมปิดกั้นไว้

นอกจากนั้นยังมีจอมเทพมากมายคุมเชิง

และยังมีกลุ่มสำรวจเหมือนพวกซูอี้อีกหลายสิบกลุ่มทำหน้าที่เป็นทัพหน้า และขณะนี้ พวกเขาก็กำลังเข้าสู่ภูเขาโล้นเทียนเอ้อตามๆ กัน

ชั่วยามต่อมา

ในหุบเขาอันแร้นแค้น หมอกสีเงินปกคลุมรัตติกาล

เมื่อมองดีๆ จะพบได้ว่าหมอกสีเงินนี้แพร่ออกมาจากโอสถเทพชิ้นหนึ่ง

โอสถนี้รูปร่างคล้ายพฤกษาต้นน้อย สูงราวหนึ่งฉื่อ ทั้งต้นดุจหลอมจากเงิน กิ่งก้านเหมือนอสรพิษตัวจ้อยขนดบิด กลุ่มพฤกษากระจ่างเรืองดุจบุหลันประดับนภา

เกสรของมันดูดซับแสงศักดิ์สิทธิ์ เรืองรัศมีเทพเจิดจรัส สุคนธ์กรุ่นกำจาย เผยบรรยากาศศักดิ์สิทธิ์ยิ่งใหญ่

“โอสถเทพขอบเขตสรรค์สร้าง!”

ไกลออกไป ดวงตาของเฉียนหู่ร้อนรุ่ม เลียปากน้ำลายหก

“อย่ากระทำการบุ่มบ่าม ที่ใดมีสมบัติ ที่นั่นมีอันตราย”

หวงฉางถิงกล่าว ก่อนจะหันไปพูดกับซูอี้ “ผู้ดูแลเซียว เจ้าไปเด็ดโอสถเทพนั่นมา”

ทันทีที่วาจาเหล่านี้ถูกกล่าว เฉียนหู่ก็อดลำพองสาใจมิได้

สายตาของเทพตระเวนราตรีอีกสามคนก็ดูพิกลเช่นกัน

“อย่าห่วงเลย หากมีอันตรายใด ข้าจะช่วยเจ้าจัดการเอง ไม่ปล่อยเจ้าเป็นอันใดไปหรอก”

หวงฉางถิงกล่าวปลอบอย่างอบอุ่น

ซูอี้แย้มยิ้มแล้วเดินไป

ถอนโอสถเทพออกมาดื้อๆ

ระหว่างชั่วกาลนี้ หวงฉางถิง เฉียนหู่และคนอื่นๆ ต่างเตรียมตัวรับศึก พร้อมจัดการกับสารพัดอันตรายที่อาจปรากฏแล้ว

ทว่าสิ่งที่ทำให้พวกเขาผงะไปก็คือ ซูอี้กลับมาพร้อมโอสถเทพโดยไร้ความเคลื่อนไหวอื่นใด

“นี่…เกิดอันใดขึ้นกัน?”

เฉียนหู่งุนงงเล็กน้อย

“อย่าบอกนะว่าเจ้าอยากเห็นข้าเกิดอุบัติเหตุจริงๆ?”

ซูอี้เหลือบมองเฉียนหู่

สีหน้าของเฉียนหู่ชะงักค้าง เขาขมวดคิ้วกล่าวว่า “เราต่างเป็นผู้ร่วมสำนัก ข้าจะอยู่เฉยยามเจ้าเกิดภัยได้เช่นไร?”

ซูอี้ทำเพียงแย้มยิ้มและโยนโอสถเทพส่งๆ ให้หวงฉางถิง “รองหัวหน้าหอ โอสถเทพที่ต้องการ”

เดิมที เขาก็ควรยินดีที่ได้โอสถเทพมาโดยไร้ความเสี่ยง ทว่าสีหน้าของหวงฉางถิงดูไม่น่ามองนัก

เพราะซูอี้โยนโอสถเทพราวโยนอัฐให้ขอทานตามถนน ทำให้เขารู้สึกว่าเกียรติศักดิ์ศรีถูกลบหลู่อย่างร้ายแรง!

“เช่นนั้นข้าก็ต้องขอบคุณผู้ดูแลเซียวมากๆ แล้ว”

หวงฉางถิงสูดหายใจลึกๆ เก็บโอสถเทพไปและกล่าวยิ้มๆ “ข้าหวังกับเจ้าสูงนะ!”

ว่าแล้ว เขาก็ยกมือขึ้นตบบ่าซูอี้

ท่าทางนี้เหมือนผู้เฒ่าให้กำลังใจผู้เยาว์

แต่มันกลับถูกซูอี้เลี่ยงไปจนมิอาจตรวจจับได้ และกล่าวว่า “เราล้วนมาจากสำนักเดียวกัน รองหัวหน้าหอไม่จำเป็นต้องขอบคุณ เวลาไม่คอยท่า เราควรกระทำการให้ทันท่วงทีจะดีกว่า”

มือขวาของหวงฉางถิงค้างกลางอากาศ

ทุกผู้ล้วนเห็นได้ว่าการกระทำขณะนี้ของเขาดูกระอักกระอ่วนยิ่งนัก!

“ก็ได้”

หวงฉางถิงค่อยๆ ลดมือขวาลง ดวงตาเผยจิตสังหาร ก่อนจะกล่าวว่า “ไปกันเถอะ”

ว่าแล้ว เขาก็ชิงออกเดินนำไปไกล

“ผู้ดูแลเซียว เจ้าล่วงเกินรองหัวหน้าหออย่างรุนแรงเสียแล้ว หนทางข้างหน้าต้องระวังตัวด้วยนะ”

เฉียนหู่ถ่ายทอดวาจาอย่างมาดร้าย ใบหน้ายิ้มกว้าง

ทว่าซูอี้หาสนใจไม่

เทพตระเวนราตรีอีกสามคนล้วนเงียบวจี รู้ว่าตนไม่ควรเข้ายุ่งเกี่ยวกับข้อขัดแย้งที่เห็นกันชัดๆ นี่

ไม่ว่าจะเป็นหวงฉางถิง เฉียนหู่หรือเซียวเจี่ยนก็ไม่ใช่ผู้ที่พวกตนล่วงเกินได้ทั้งสิ้น จึงไม่กล้าเข้าสอดมือเลย

หลังพวกเขาจากไปได้ไม่นาน……

วิหคครามหน้าคนปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบ

มันคือจอมเทพหล่อหลอมขั้นหนึ่งของศาลเทพชิงอู๋และบ่าวเฒ่าข้างกายฮั่วหงเจิน ฮุ่ยชิง!

ร่างของมันวูบไหวมายังจุดที่ซูอี้เพิ่งถอนโอสถเทพไป มองมันเล็กน้อย และยกอุ้งเท้าขวาฟาดลงพื้น

เปรี้ยง!!

พสุธาแหลกลาญ ดินโคลนปลิวกระจาย

และใต้ผืนดินปรากฏถ้ำขนาดมหึมาขึ้น

ในถ้ำนั้น หนึ่งซากศพมหึมานอนราบแน่นิ่ง

เมื่อวิหคครามหน้าคนยกมือคว้า ซากศพมหึมานั้นก็ถูกลากขึ้นมา

มันเป็นสัตว์ร้ายซึ่งดูเหมือนงูหลามยักษ์ ร่างปกคลุมด้วยเกล็ดสีเลือดหนาแน่น

สัตว์ร้ายนี้ศพสมประกอบ ทว่าจิตวิญญาณถูกลบหาย!

“อสูรงูหลามโลหิตนี่ อำนาจต่อสู้อย่างน้อยก็เทียบเทพชั้นกลางได้ แต่มันไม่มีโอกาสได้ลงมือก็ต้องถูกลบจิตวิญญาณไปโดยเด็กนั่นก่อน!”

ดวงตาของวิหคครามหน้าคนพลันเจิดจรัสน่าสะพรึงกลัว “นี่คืออำนาจที่เทพชั้นล่างมีได้หรือ?”

“ขู่เจินว่าไว้ไม่ผิด เจ้าเด็กนี่ซ่อนความลับบางอย่างไว้!”

ดวงตาของวิหคครามหน้าคนวาวโรจน์ “หนนี้ ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะเผยพิรุธมากเพียงไหน! หากมีปัญหาใดล่ะก็……อย่าโทษข้าที่ฆ่าเจ้าแล้วกัน!”

อึดใจต่อมา มันก็กระพือปีกหายลับไป