บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2207 ศาสตราวิถีอมรณา
บทที่ 2207 ศาสตราวิถีอมรณา
เฉียนหู่ส่งกระแสปราณอย่างกระวนกระวาย “รองหัวหน้าหอ เราควรทำเช่นไรดี?”
หวงฉางถิงแค่นเสียงเย็นชา “ตื่นกลัวไปไย พวกเขามิกล้าฆ่าคนจริงๆ หรอก หาไม่ พวกเขารับผลกระทบมิไหวแน่!”
ทว่าแม้พูดเช่นนั้น หัวใจของเขาก็สั่นสะท้าน
“หนึ่ง”
ไกลออกไป เนี่ยอู๋ซิวเริ่มนับแล้ว
“ข้าอยากลองดูว่าจะส่งสารได้หรือไม่!”
หวงฉางถิงกล่าวพลางยกมือขวาขึ้น ยันต์ลับชิ้นหนึ่งเผยออก
ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาหนักอึ้งก็คือ เนี่ยอู๋ซิวหาได้กระวนกระวายไม่ กระทั่งเผยสีหน้าเหมือนมองคนโง่ออกมา
กร๊อบ!
หวงฉางถิงกัดฟันทำลายยันต์ลับนั้น
รุ้งทิพย์สายหนึ่งทะยานขึ้น ทว่าในหมู่เมฆาทะมึนปกคลุมทั่วทั้งท้องนภา อสนีบาตประหลาดอันสร้างจากกฎบัญญัติพลันฟาดสลายรุ้งทิพย์สายนั้นไป!
“นี่……”
ทันใดนั้น สีหน้าของหวงฉางถิงก็ซีดลงสามส่วน ในที่สุดก็ลนลานขึ้นมาแล้ว
เนี่ยอู๋ซิวเอ่ยขึ้นในที่สุด “อันที่จริง เราอยู่ที่นี่มานานแล้ว แต่ยามจรจาก เราจะประสบปัญหา”
“ปัญหา?”
หวงฉางถิงกล่าวอย่างงุนงง “ไฉนจึงเห็นเช่นนั้น?”
“แดนรกร้างทมิฬนี้เป็นเขตอันตราย ดูเข้าออกได้ทุกที่ทาง ทว่าแท้จริง สุญตาทั่วทุกทิศกำลังปั่นป่วน ไม่ว่าจะออกไปในทิศใด ก็จะกลับมาที่เดิม”
เนี่ยอู๋ซิวกล่าวว่า “เหมือนผีตีกำแพงในโลกหล้าปุถุชนนั่นแหละ หากไม่อาจหา ‘ทางรอด’ ที่แท้จริง ผู้ใดก็ออกไปมิได้”
หลังจากเว้นช่วงเล็กน้อย เขาก็กล่าวต่อ “ก่อนหน้านี้ เราได้ส่งข้อความขอความช่วยเหลือไปเช่นกัน แต่โชคร้ายที่ข้อความขอความช่วยเหลือเหล่านั้นมิอาจส่งไปถึงโลกภายนอกได้”
วาจานี้ทำให้หัวใจของพวกหวงฉางถิงร่วงลงตาตุ่มทันที
ตีให้ตาย พวกเขาก็หาคาดคิดไม่ว่าสถานที่อุบัติวาสนาที่เข็มทิศสวรรค์นำทางชี้มาจะกลายเป็นเขตอันตรายร้ายแรง!!
ทำเช่นไรดี?
ชั่วขณะนั้น ทุกผู้สับสนงุนงง
“สอง”
เนี่ยอู๋ซิวเริ่มนับอีกครั้ง และกล่าวเตือนสติด้วยสีหน้าราบเรียบ “ในเมื่อทุกผู้ต่างจนตรอกเหมือนกัน เจ้าก็น่าจะรู้ว่าหากพวกเจ้าดื้อด้านแล้วเราฆ่าพวกเจ้า ก็ไร้สิ่งใดต้องกังวล”
“แต่วิหารเต๋านั่นเป็นสถานที่มรณะโดยแท้! เมื่อครู่ หนึ่งในผู้ดูแลจากศาลเทพชิงอู๋ของข้ารับเคราะห์ไปแล้ว และยามนี้พวกเจ้ายังจะให้เราไปตรวจสอบ มันต่างอันใดกับส่งเราไปตายบ้าง?”
เฉียนหู่กล่าวอย่างเดือดดาล
เจ้าพวกคนจากสุขาวดีมารธุลีชาดนี่น่ารังเกียจไร้ยางอายกันเสียจริง!
“ไม่หรอก ข้ามีลางสังหรณ์ว่าวิหารเต๋านี้คือกุญแจออกจากแดนรกร้างทมิฬนี่”
เนี่ยอู๋ซิวกล่าว “แน่นอน เพราะวิหารเต๋านี่ประหลาดและอันตรายนัก ข้าจึงให้พวกเจ้านำทางสำรวจก่อน หาไม่ ไฉนต้องมาขอความช่วยเหลือจากพวกเจ้าด้วย?”
สีหน้าของพวกหวงฉางถิงคล้ำเครียด โมโหจนปอดเจียนระเบิด
“ตอนที่รองหัวหน้าหอบังคับให้ผู้ดูแลเซียวไปยังวิหารเต๋านั่นก่อนหน้านี้ เขาคงไม่คิดกระมังว่าต้องมาเผชิญเรื่องเช่นนี้เอง”
ฉู่ปี้ลอบรำพึง
“ไป ไปตรวจดูกันสักหน่อย!”
หวงฉางถิงตัดสินใจทั้งที่ยังคงกัดฟันกรอด
ทางฝั่งสุขาวดีมารธุลีชาดมีเทพชั้นสูงอย่างเนี่ยอู๋ซิวอยู่ และยังมีเทพปีศาจอีกสิบกว่าผู้
สองฝ่ายแตกต่างกันเพียงนี้ หากเกิดศึกขึ้นมาก็ไม่แตกต่างจากส่งตนไปตาย
ในทางกลับกัน หากบุกเข้าไปในวิหารเต๋านั่นก็ยังอาจหาทางรอดชีวิตได้!
“ฉลาด”
เนี่ยอู๋ซิวกล่าวชม
ทว่าเสียงนั้นในโสตของพวกหวงฉางถิง ช่างเสียดแทงเยาะหยัน
จนกระทั่งเมื่อมาถึงซากปรักหักพัง มิห่างจากวิหารเต๋านั้นนัก จู่ๆ หวงฉางถิงพลันชะงักเท้า
“ฉู่ปี้ เจ้าไม่ได้บอกว่าอยากไปช่วยเหลือผู้ดูแลเซียวเมื่อครู่หรือ? ยามนี้โอกาสมาแล้ว เจ้ากับโหวอวี้และโจวเจี่ยร่วมมือกันทำลายระฆังทองแดงนั่นก่อนเลย”
หวงฉางถิงกล่าวเบาๆ “ส่วนข้ากับผู้ดูแลเฉียนหู่จะคุ้มกันให้เอง!”
ทันใดนั้น ฉู่ปี้และเทพตระเวนราตรีอีกสองคนผงะไป พวกเขาต่างตระหนกลนลาน
“รองหัวหน้าหอ เรา……”
ฉู่ปี้กำลังจะอธิบาย
หวงฉางถิงขมวดคิ้วตำหนิ “อย่าห่วงไป มีข้าอยู่ มิปล่อยพวกเจ้าตายเปล่าหรอก!”
ทันใดนั้น ฉู่ปี้และเทพตระเวนราตรีอีกสองคนนามโหวอวี้กับโจวเจี่ยก็ทั้งเศร้าโศกและไม่พอใจ
ไม่คาดคิดเลยว่าพวกตนยังถูกใช้เป็นเหยื่อสังเวย!
“เร็วเข้า!”
เฉียนหู่เร่งเร้า “หากไม่เชื่อฟัง รองหัวหน้าหอจะไม่ละเว้นเจ้าแน่!”
ท้ายที่สุด ฉู่ปี้และคนอื่นๆ ก็มิกล้าขัดขืน ทำได้แต่กัดฟันยอมตายดาบหน้า
คนทั้งสามจัดขบวนอย่างเคร่งขรึม ใช้สมบัติที่มีและเตรียมถล่มโจมตีระฆังทองแดง ณ วิหารเต๋า ขณะที่เสียงระฆังกังวานลั่น
เหง่งหง่าง!!
ประตูวิหารเต๋าซึ่งปิดอยู่พลันเกิดปฏิกิริยา ปลดปล่อยแรงสูบประหนึ่งหลุมดำยักษ์
พวกฉู่ปี้ทั้งสามไร้โอกาสไหวตัว พวกเขาจึงพุ่งละลิ่วเข้าสู่ประตูวิหารเต๋าอย่างเกินควบคุม
“ไม่!!”
“รองหัวหน้าหอช่วยด้วย!!”
……เสียงกรีดร้องลั่นยังไม่ทันสิ้น ร่างของพวกฉู่ปี้ทั้งสามก็หายวับไป
เสียงระฆังเงียบลง และประตูวิหารเต๋าก็กลับคืนสู่ปกติ
หวงฉางถิงและเฉียนหู่ผู้ยืนมองเรื่องราวทั้งหมดนี้จากไกลๆ ต่างตื่นตะลึงขวัญหนี เหงื่อกาฬแตกพลั่ก
ที่บ้าๆ นี่ชั่วร้ายเกินไปจริงๆ!!
ไกลออกไป เนี่ยอู๋ซิวและยอดฝีมือสิบกว่าคนจากสุขาวดีมารธุลีชาดเองก็ตื่นตะลึงเช่นกัน
“รองหัวหน้าหอ เผ่นกันเถอะ”
เฉียนหู่ลอบส่งกระแสปราณ “ข้าไม่เชื่อวาจาเพ้อเจ้อของพวกสุขาวดีมารธุลีชาดหรอก มันต้องมีวิธีออกจากแดนรกร้างทมิฬนี่สิ!”
เขาตื่นกลัวเสียจนสันหลังเย็นวาบ ไม่อยากอยู่ใกล้ๆ วิหารเต๋าประหลาดนี้อีกแล้ว
“หากเจ้าหนีไป เนี่ยอู๋ซิวจะฆ่าเจ้าก่อนใครแน่”
สีหน้าของหวงฉางถิงคล้ำเครียดเยี่ยงก้นธาร ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “เจ้าไปที่ด้านหลังวิหารเต๋า ดูว่ามีทางเข้าวิหารเต๋าอื่นหรือไม่”
“ข้าหรือ?”
เฉียนหู่ผงะไป
“กระไร คิดจะขัดขืนข้าหรือ?”
หวงฉางถิงขมวดคิ้ว
วิหารเต๋าแห่งนี้ประหลาดจริงแท้ มันปกคลุมด้วยอำนาจบางอย่างที่ไม่อาจมองเห็น ไม่มีทางรับรู้ถึงปริศนาใดด้วยจิตสัมผัสได้
“ข้า……”
สีหน้าของเฉียนหู่แปรเปลี่ยนชั่วขณะ ก่อนที่ครู่ต่อมาจะกัดฟันกล่าวว่า “ข้าไป!”
หวงฉางถิงตบบ่าเบา “หากหนนี้เจ้ารอดมาได้ หลังจากกลับไปยังสำนัก ข้าจะประกาศผลงานให้แก่เจ้าแน่!”
เฉียนหู่เค้นรอยยิ้มแข็งทื่อด้วยใบหน้าเหมือนจะร้องไห้ และกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ขอบคุณรองหัวหน้าหอมาก!”
ขณะที่เขากำลังจะลงมือนั้นเอง……
จู่ๆ ประตูวิหารเต๋าก็เปิดออกเงียบๆ
ภายในประตูนั้นเรืองแสงขึ้นจุดหนึ่ง
แสงสว่างนั้นนุ่มนวล ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือเรียวขาวข้างหนึ่ง
และเจ้าของมือนั้นก็คือเซียวเจี่ยน!
ทันใดนั้น ทั้งหวงฉางถิงและเฉียนหู่ล้วนเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง เจ้านี่ยังไม่ตายอีกหรือ!?
สีหน้าของพวกเนี่ยอู๋ซิวไกลออกไปเองก็แปรเปลี่ยน ดวงตาเรืองประกาย เตรียมตัวลงมือ
ขณะนี้ ซูอี้ยืนอยู่ในประตูวิหาร มือขวาถือตะเกียงทองแดง แสงสีเหลืองสลัวอ่อนเรืองวูบไหว อาบบนอาภรณ์สีขาวดุจหิมะของเขา
“สองท่านอย่าทะเลาะกัน เข้ามาด้วยกันได้เลย”
ซูอี้กล่าว
“ฮะๆ ฮ่าๆๆ ผู้ดูแลเซียวเป็นวาสนาสวรรค์ส่งโดยแท้ ข้าว่าแล้วว่าเจ้าจะไม่เป็นไร!”
เฉียนหู่หัวเราะอย่างปรีดา
หวงฉางถิงขมวดคิ้ว เมื่อสัมผัสได้แล้วว่าบางอย่างผิดปกติ และกล่าวว่า “ผู้ดูแลเซียว วิหารเต๋านั้น…ไร้อันตรายหรือ?”
ซูอี้กล่าวว่า “ใช่ ขอเพียงไม่ขยับตัวโดยพลการ ก็จะไม่พบอันตรายใด”
“แล้วพวกฉู่ปี้เล่า?”
หวงฉางถิงถามอีกครั้ง
ซูอี้กล่าวเสียงเนิบๆ ว่า “ก่อนหน้านี้พวกเขาตระหนกกลัว ซ้ำยังแค้นเคืองในใจ จึงปฏิเสธไม่ออกมาพบทั้งสองท่านกับข้า”
ทันใดทั้น หวงฉางถิงก็ดูอึดอัดเล็กน้อย สิ่งที่เขาทำเมื่อครู่มันใจดำเกินไปจริงๆ
“หวงฉางถิง ให้เด็กนั่นออกมาก่อน!”
ขณะนี้ พวกเนี่ยอู๋ซิวทะยานเข้ามาแล้ว ท่าทีของพวกเขาดุดัน ดวงตาจ้องที่ซูอี้นิ่ง
“นั่นสิ! เซียวเจี่ยน เจ้าออกมาก่อน!”
หวงฉางถิงกล่าวเสียงลุ่มลึก
เขาก็สัมผัสได้เช่นกันว่าเซียวเจี่ยนในเวลานี้ผิดปกติยิ่ง!!
“ป่านนี้แล้วก็ยังโง่งมอยู่อีก หากข้าออกไป พวกเขาก็จะทำร้ายข้าทันทีปะไร”
ซูอี้บ่นงึมงำ “หวงฉางถิงไม่เห็นหรือไรว่า เจ้ากับเฉียนหู่ในยามนี้มีแต่ต้องหนีเข้ามาในวิหารเต๋านี้เท่านั้นจึงมีโอกาสรอด?”
การถูกอีกฝ่ายตำหนิอย่างไร้เกรงใจทำให้สีหน้าของหวงฉางถิงมืดมน อับอายยิ่ง
แต่วาจาของซูอี้ก็เตือนสติเขาเช่นกัน
เขาพาเฉียนหู่พุ่งเข้าสู่วิหารเต๋าไกลๆ ทันที
“อยากจะไป? ไม่มีทาง!”
เนี่ยอู๋ซิวคำรามลั่นแล้วฟาดฝ่ามือเข้าขัดขวางหวงฉางถิงและเฉียนหู่
เหง่งหง่าง!!
เสียงระฆังดังลั่น
เนี่ยอู๋ซิวและเหล่าผู้คนจากสุขาวดีมารธุลีชาดต่างร่างสะท้าน จิตวิญญาณเจ็บแปลบ
หวงฉางถิงกับเฉียนหู่ฉวยโอกาสนี้หนีเข้าประตูวิหารเต๋าไป
“พวกเจ้าโชคดี”
ซูอี้มองพวกเนี่ยอู๋ซิวอย่างเงียบงัน ก่อนจะปิดประตูวิหารเต๋าลง
“ดูเหมือนเจ้าเด็กนั่นจะควบคุมอำนาจวิหารเต๋าพังๆ นั่นได้!”
เนี่ยอู๋ซิวกล่าวด้วยสีหน้าบูดบึ้ง
“ผู้อาวุโส เราควรทำเช่นไรต่อดี?”
มีผู้ถามขึ้นมา
“อยู่ที่นี่แหละ ไม่ต้องไปไหน ข้าจะอยากเห็นว่าพวกเขาจะออกจากที่นี่ได้หรือไม่!”
เนี่ยอู๋ซิวกัดฟันกล่าว
……
ในวิหารเต๋า
เทวรูปผุพังกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นที่ เป็นภาพอันแร้นแค้นชวนสิ้นหวัง
ใจกลางวิหารเต๋านั้นมีแท่นแตกๆ แห่งหนึ่งตั้งอยู่ เห็นได้รางๆ ว่ามีลวดลายวิถีลึกลับหลงเหลืออยู่บนพื้นผิวแท่นมากมาย
ทั้งฉู่ปี้ โหวอวี้ และโจวเจี่ย ผู้เป็นเทพตระเวนราตรีทั้งสามล้วนยืนอยู่ใกล้กับแท่นแตกหักนั้น
หวงฉางถิงและเฉียนหู่ผู้เพิ่งหนีเข้ามาได้ต่างโล่งใจ รู้สึกราวรอดชีวิตหวุดหวิด
“ผู้ดูแลเซียว หนนี้เจ้าทำได้ดีมาก!”
หวงฉางถิงเอ่ยชม “หากไม่ใช่เพราะเจ้า เกรงว่าเราทั้งหลายคงถูกพวกคนจากสุขาวดีมารธุลีชาดเล่นงานกันหมด”
ซูอี้กล่าวยิ้มๆ “มีข้าอยู่ มิปล่อยพวกเจ้าตายด้วยมือคนเหล่านั้นหรอก”
ดวงตาของหวงฉางถิงวูบไหว ชี้ตะเกียงทองแดงในมือซูอี้และกล่าวว่า “สิ่งนี้ หรือจะเป็นกุญแจควบคุมวิหารเต๋านี่?”
“ไม่ผิด”
ซูอี้พยักหน้า “นี่เป็นสมบัติขอบเขตอมรณา มันถูกทิ้งไว้ที่นี่เนิ่นนานเกินนับ มีที่มาอำนาจอมรณาซึ่งลึกลับและอัศจรรย์ยิ่ง”
สมบัติวิถีระดับอมรณา!
ทุกผู้ตื่นตะลึงอ้าปากค้าง
นี่คือสมบัติวิถีอันมีเพียงจอมเทพเท่านั้นที่ใช้ได้!
ศาสตราวิถีมรณาที่แท้จริง!!
“ผู้ดูแลเซียวเปี่ยมวาสนาสวรรค์อำนวยโดยแท้” เฉียนหู่ชมเชย ดวงตาปรากฏเค้าความริษยาซึ่งมิอาจปิดบัง
ก่อนหน้านี้ หากผู้เข้ามาในวิหารเต๋านี้คนแรกเป็นเขา เขาก็จะได้สมบัติวิถีอมรณานี้มาก่อนใคร!
“ผู้ดูแลเซียว ขอข้าดูสมบัติชิ้นนี้ได้หรือไม่?”
หวงฉางถิงกล่าวพลางแย้มยิ้ม ดวงตารุ่มร้อน
สีหน้าของทุกผู้พลันแปรเปลี่ยนอย่างละเอียดอ่อนทันที
Comments for chapter "บทที่ 2207 ศาสตราวิถีอมรณา"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
