บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2209 เขตหวงห้ามมิติเวลา หงไท่อวี่

บทที่ 2209 เขตหวงห้ามมิติเวลา หงไท่อวี่

ตู้ม!

ชั่วพริบตานั้น วิหคครามหน้าคนก็ขยายร่างขึ้นราวหมื่นจั้ง ยามปีกคู่นั้นกระพือพัดจึงดูไม่ต่างจากมีดคู่สะบั้นสรวง

ร่างของมันปกคลุมด้วยกฎบัญญัติสีเลือด เพลิงแสงลุกโชนเยี่ยงกระแสธาร พุ่งทะลวงสู่นภา

แดนรกร้างทมิฬนี้สั่นสะท้านรุนแรง บังเกิดรอยร้าวมิติชวนสะท้านใจ

อำนาจระดับจอมเทพอันน่าสะพรึงกลัว ทำให้ซูอี้เผชิญกับแรงกดดันปะทะหน้า

“น่าเสียดายที่บาดแผลของข้ายังไม่ฟื้นตัวดี วิถีเต๋าก็เพิ่งคืนมาครึ่งเดียว หาไม่ ข้าล่ะอยากประมือกับเจ้าเฒ่านี่จริงๆ”

ซูอี้รู้สึกเสียดายเล็กน้อย

จอมเทพหล่อหลอมขั้นหนึ่งนั้นเป็นศัตรูมหาวิถีที่เขาในยามนี้ถวิลหา

ทว่าเขาในยามนี้ก็ทำได้แต่ปล่อยมันให้หลุดลอยไปอย่างน่าเสียดาย

ความคิดนี้แล่นอยู่ในใจ ขณะที่ชายหนุ่มยกตะเกียงทองแดงในมือขึ้นสูง

ทันใดนั้น วจีอันโอฬารยิ่งใหญ่ดังออกมาจากในตะเกียงทองแดง และไส้ตะเกียงก็แผดเพลิงทิพย์ไร้ประมาณ ย้อมทั่วทั้งแดนดินแดงฉานดุจแสงยามโพล้เพล้พลบค่ำ

ระฆังทองแดงเหนือประตูวิหารเต๋าที่อยู่ไกลออกไปสั่นสะท้าน ส่งเสียงระฆังเลื่อนลั่นออกมาเช่นกัน

มองด้วยตาเปล่าก็เห็นได้ว่าอำนาจมิติในแดนรกร้างทมิฬนี้ถูกพับทบเป็นชั้นๆ ดุจพับกระดาษ

ขณะที่มันฟาดปีกฟันเข้าใส่ซูอี้ วิหคครามหน้าคนพลันพบว่าซูอี้ดูเหมือนอยู่แสนใกล้ ทว่าเพียงชั่วพริบตา มันก็ถูกขวางกั้นโดยชั้นอำนาจมิติหนาแน่นราวแสนห่างไกล!

นอกจากนั้น อำนาจกฎมิติอันพับทบดุจกระดาษก็อดไม่ได้ที่จะอัดแดนดินใกล้เคียงวิหคครามหน้าคน

ร่างขนาดหมื่นจั้งของมันถูกบีบอัดบู้บี้โดยชั้นอำนาจมิติมากมาย

ให้ความรู้สึกเหมือนมีหัตถ์ใหญ่ล่องหนข้างหนึ่งใช้ฟ้าดินเป็นกระดาษ พับบี้ร่างวิหคครามหน้าคนเข้าไปด้านใน

ภาพนี้ดูประหลาดตาและน่าสะพรึงกลัว

อันที่จริง นี่คือการใช้งานกฎมิติอย่างแยบยล

“ฆ่า!”

วิหคครามหน้าคนสัมผัสอันตรายได้ ก่อนจะคำรามอย่างดุร้าย ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง รัศมีเทพบนร่างระเบิดทะลวงชั้นมิติซึ่งกดทับเข้ามา และทะยานขึ้นสู่ท้องนภาด้วยปีกทั้งสอง

เห็นได้ชัดว่ามันดิ้นรนสุดชีวิต แทบสิ้นสติ!

ซูอี้ส่ายหน้าน้อยๆ และสั่นตะเกียงทองแดงในมือ

วูบ!

เพลิงทิพย์ไร้ประมาณโหมกระหน่ำเวหา ทะลวงผ่านมิติอันไร้สิ้นสุด ล้อมร่างของวิหคครามหน้าคนไว้ภายในนั้น

ตู้ม!!

ร่างและขนของวิหคครามหน้าคนถูกแผดเผาในชั่วพริบตา ปรากฏประกายแสงสีเหลืองริบหรี่เยี่ยงยามย่ำค่ำ

ทั้งเส้นขน เลือดเนื้อ กระดูกและอวัยวะภายใน… ล้วนหลอมละลายแผดเผา

“ไม่!”

วิหคครามหน้าคนแผดเสียงร้องอย่างหวาดผวา “ซูอี้! ไม่ช้าก็เร็วเจ้าจะต้องถูกล้างแค้น โดนแน่ๆ!!”

เสียงยังไม่ทันสิ้น

ร่างของวิหคครามหน้าคนพลันถูกฉีกกระชากโปรยปรายเป็นเถ้าบนเวหาดุจหิมะ

“ข้าเป็นศัตรูของโลกหล้าไปแล้ว ไฉนต้องกลัวผู้ใดล้างแค้นอีก?”

ซูอี้แค่นเสียง

เขามองลงมายังตะเกียงทองแดงในมือ และสีหน้าก็ปรากฏความประหลาดใจ

สมบัตินี้ล้ำเลิศจริงแท้!

น่าเสียดายที่มันไม่ใช่ของเขา

ซูอี้ทิ้งความคิดแล้วหันไปทางวิหารเต๋าอันผุพังไกลออกไป

ระฆังเงียบสนิท เพลิงดุจพลบค่ำหายไป และแดนรกร้างสีดำก็คืนสู่ความเงียบสงบเฉกเช่นกาลก่อน

ทว่ายามซูอี้ผลักประตูวิหารเต๋าเดินเข้าไป เสียงหนึ่งอันแหบแห้งพลันดังขึ้น

“ท่านประจักษ์แก่ฤทธาของ ‘ตะเกียงไร้นภา’ และ ‘ระฆังหลอมภูมิ’ แล้วหรือไม่?”

เสียงนั้นดังมาจากแท่นวิถีอันพังทลาย

“ไม่ผิด”

ซูอี้พยักหน้า “ควรค่าเป็นศาสตราวิถีขอบเขตอมรณาระดับสูงสุด สิ่งแรกอัดแน่นด้วยกฎอัคคีแผดเผา อย่างหลังบันทึกเคล็ดมิติไว้ กล่าวได้ว่าอำนาจยิ่งใหญ่ไร้ประมาณ ประโยชน์ไร้สิ้นสุด”

เสียงเฒ่าชราเสสรวล “เช่นนั้น ท่านพิจารณาร่วมมือกับเราหรือไม่? ขอเพียงตอบตกลง สมบัติทั้งสองนี้ก็ให้ท่านยืมไปก่อนได้”

“นอกจากนั้น ยามยุคตำนานทมิฬมาถึง เราทั้งหลายได้ปรากฏร่างในแดนดิน เราก็จะมอบวาสนายิ่งใหญ่ให้แก่ท่าน!”

ซูอี้กล่าวพลางแย้มยิ้มว่า “ช่างมันเถิด ข้าไม่ได้สนใจเจ้าและขุมกำลังเบื้องหลังหรอก มหาวิถีทะยานนภา เดินทางมิชนกัน ข้าหวังเพียงว่าทั้งยามนี้และยามใด เราจะมิต้องเป็นศัตรูกัน”

ว่าแล้ว เขาก็วางตะเกียงทองแดงลงบนแท่นวิถี

เสียงชราวัยนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง และกล่าวขึ้นว่า “มหาวิถีทะยานนภา เดินทางมิชนกัน? ข้าก็หวังเช่นนั้น”

“หนนี้ข้าเป็นฝ่ายรบกวนถิ่นฐาน และต้องขอบคุณน้ำใจจากท่านที่ให้ยืมสมบัติ ไม่ว่าภายหน้าเราจะเป็นมิตรหรือศัตรูต่อกัน บุญคุณนี้ข้าจดจำไว้แล้ว”

ซูอี้ประสานมือคำนับ

“เรื่องน้ำใจไม่ต้องพูดถึงหรอก ก็แค่ช่วยผลักนาวาตามสายธารเท่านั้น เพราะถึงอย่างไร ท่านก็มีอำนาจพอที่จะสยบตะเกียงไร้นภาและระฆังหลอมภูมิได้ ต่อให้ท่านอยากฉวยโอกาสนี้ชิงสมบัติทั้งสองไป ข้าก็ทำอันใดไม่ได้อยู่ดี”

เสียงชราวัยนั้นเสสรวล “ตามที่ท่านว่า ไม่ว่าจะเป็นสหายหรือศัตรู ค่อยว่ากันในภายหลัง”

ซูอี้พยักหน้า และถามออกมาทันใดว่า “ภายในภูเขาโล้นเทียนเอ้อยังมี ‘เขตหวงห้ามมิติเวลา’ เช่นที่นี่อยู่อีกหรือไม่?”

วิหารเต๋าแห่งนี้เป็นเพียงพิกัดมิติเวลา!

และอีกด้านหนึ่งของแท่นวิถีก็เป็นมิติเวลาอีกแห่งอันไม่ใช่ของยุคสมัยนี้!

ถือได้ในระดับหนึ่งว่าวิหารเต๋านี้เป็นเหมือนกับสมอยึดแดน

ยามยุคตำนานทมิฬปรากฏ เจ้าของเสียงชราวัยและขุมกำลังเบื้องหลังเขาก็จะสามารถปรากฏตัวในโลกหล้าได้ผ่านวิหารเต๋าแห่งนี้!

ดังนั้นที่นี่จึงถูกเรียกว่า ‘เขตหวงห้ามมิติเวลา’ !

มันเคลื่อนตัวผ่านอดีตกาล ค่อนข้างคล้ายกับ ‘วิถีแห่งบรรพเทวา’

ยามเข้ามาในวิหารเต๋าก่อนหน้านี้ เขาก็เผชิญกับอันตรายจริงๆ เริ่มด้วยถูกผนึกการเคลื่อนไหวโดยระฆังหลอมภูมิ และเกือบถูก ‘ตะเกียงไร้นภา’ บนแท่นเต๋านี้ปราบจจนสิ้นท่า

เคราะห์ดีที่ยามวิกฤตบังเกิด ดาบเก้าคุมขังก็กู่คำรน สลายเรื่องทั้งหมดนี้ไป

ดังนั้นซูอี้จึงมีโอกาสได้สนทนากับเจ้าของเสียงชราวัยนั้น

“มีสิ”

เสียงชราวัยนั้นให้คำตอบอย่างชัดเจน “ภายในภูเขาแห่งนี้ยังมีพิกัดมิติเวลาอีกสองแห่ง ซึ่งก็คือเขตหวงห้ามมิติเวลาที่ว่า”

หลังจากชะงักไปเล็กน้อย เสียงชราวัยนั้นก็กล่าวต่อ “แต่ข้าขอแนะนำท่านว่าอย่าเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้าจะดีกว่า บริเวณรอบพิกัดมิติเวลาแต่ละแห่งล้วนปกคลุมด้วยสารพัดสิ่งซึ่งสามารถสังหารตัวตนระดับจอมเทพได้”

“ท่านเองก็รู้ว่าพิกัดมิติเวลาเป็นเหมือนทางออกที่ถูกต้อง ซึ่งนำไปสู่โลกหล้าปัจจุบันที่ท่านอาศัย และหากพวกเราซึ่งไม่ใช่ของยุคสมัยนี้ต้องการมายังโลกปัจจุบันในภายหน้า จะไม่มีทางยอมทนให้พิกัดมิติเวลาถูกทำลาย”

ซูอี้พยักหน้าพลางกล่าว “เข้าใจแล้ว พอแล้วล่ะ ข้าเองก็ควรไปได้แล้ว หากภายภาคหน้ามีโอกาสพบพาน ข้าจะขอร่ำสุรากับท่านสักหน่อย ขอตัวแล้ว”

เขาหันหลังจากไป

“นามของข้าคือ ‘หงไท่อวี่’ โลกหล้าตั้งสมญานามของข้าว่าเป็น ‘จักรพรรดิเทพไท่อวี่’ ข้าอยากทราบว่าท่านขานนามของท่านได้หรือไม่?”

เสียงชราวัยนั้นพลันกล่าวขึ้น

“ข้ามีนามว่าซูอี้”

ซูอี้เดินออกจากวิหารเต๋า “เป็นนักดาบคนหนึ่ง”

“นักดาบคนหนึ่ง? ช่างนักดาบคนหนึ่งที่เยี่ยมยอดอะไรเช่นนี้!”

เสียงชราวัยซึ่งเรียกตนว่าหงไท่อวี่กล่าวอย่างทึ่งๆ

สมญายกยออันใด ชื่อเสียงอันใดล้วนถูกวางทิ้ง เมื่อว่าด้วยแก่นแท้ เราทั้งหลายล้วนแต่เป็นผู้เสาะแสวงบนเส้นทางมหาวิถี

วาจาของซูอี้ทำให้หงไท่อวี่ตระหนักว่า คนผู้นี้คือผู้กว้างขวาง ซึ่งไม่เห็นชื่อเสียงลาภยศอยู่ในสายตาสักนิด

เป็นผู้ฝึกตนซึ่งทะเยอทะยาน ดิ้นรนบนเส้นทางวิถีดาบอย่างพากเพียร!

เทียบกันแล้ว เขาซึ่งเพิ่งขานสมญายกย่องของตนออกไปมีความคิดที่ด้อยกว่าถนัดตา

เพราะถึงอย่างไร ยามพบพานโดยบังเอิญ ขานเพียงนามก็เพียงพอ ไฉนต้องกล่าวถึงเกียรติภูมิอันเป็นที่ยกย่องในโลกหล้าด้วย?

ขอเพียงกล่าวออกมา ก็พิสูจน์แล้วว่าเขาใส่ใจเกียรติภูมิเหล่านั้น

หากหนึ่งผู้ไม่สนใจ คนหนึ่งสนใจ ความสูงต่ำย่อมตัดสินได้!

นี่คือสิ่งที่ทำให้หงไท่อวี่ชื่นชม

ซูอี้ไม่ได้เหลียวมอง เขาทำเพียงแย้มยิ้มและเดินจากไป

ท้องนภาเหนือแดนรกร้างทมิฬนั้นเงียบงันเย็นเยียบ ทว่ายามซูอี้ก้าวเข้าไป อำนาจมิติหนึ่งก็แปรเปลี่ยนไปเงียบๆ

ที่เท้าของเขาปรากฏทางรอดสู่โลกภายนอกขึ้น

จนกระทั่งเขาเดินพ้นออกไปจากแดนรกร้างสีดำแล้วมองกลับมา เขาจึงพบว่าแดนดินยังคงเหมือนเก่า แต่วิหารเต๋าท่ามกลางซากปรักหักพังถูกเมฆหมอกดำทะมึนกลบไปสิ้น

“วิหคครามหน้าคนนั่นเป็นจอมเทพ แต่กลับไม่อาจเข้าใจว่าที่นี่ร้ายกาจเพียงไรแล้วตามเข้าไปอย่างโง่เง่า ตายมิสมเกียรติเลยจริงๆ”

ซูอี้นึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้แล้วส่ายหน้าสักพักหนึ่ง

“ต่อจากนี้ก็ถึงเวลาไปพบลั่วชิงตี้แล้ว”

เขาจำทิศทางได้ แล้วพุ่งตรงไปยังภายในภูเขาโล้นเทียนเอ้อทันที

ยามหวงฉางถิงนำคณะเดินทางเข้ามาในภูเขาโล้นเทียนเอ้อก่อนหน้านี้ อีกฝ่ายยังต้องใช้เข็มทิศสวรรค์นำทางเพื่อคาดการณ์โชคเคราะห์

แต่ภายในเขตหวงห้ามลึกลับสำหรับซูอี้นั้น ดูแปลกประหลาดและร้ายกาจ เขาไม่อาจพึ่งพาสมบัติใดได้!

เพราะที่นี่มีเหตุพลิกผันมากมายเหลือเกิน และหมายความว่าวาสนาไร้จีรัง เคราะห์วิปโยคแปรปรวนผันผวน!

เหมือนก่อนที่จะมาถึงแดนรกร้างสีดำนั้น เข็มทิศสวรรค์นำทางก็ทำนายไว้เพียงว่ามีวาสนาใหญ่อยู่ในวิหารเต๋าแห่งนั้น

ทว่าจนกระทั่งเดินทางมาถึง เข็มทิศสวรรค์นำทางจึงได้อนุมานว่าวิหารเต๋านั้นเป็นแดน ‘วิปโยค’

เชื่อถือไม่ได้เลยสักนิด

แม้เข็มทิศสวรรค์นำทางจะสุดแสนมากคุณประโยชน์ในโลกภายนอก แต่ในสถานที่อันตรายเปี่ยมไปด้วยตัวแปรเหล่านี้ ขอเพียงทำนายพลาดสักหนก็อาจหมายถึงหายนะบังเกิด

ระหว่างทาง

ทันใดนั้น ท้องนภาสั่นสะเทือน

ซูอี้หยุดชะงัก เขาเงยหน้าขึ้นมองไปไกลในท้องนภา

ที่นั่นมีมหาศึกเกิดขึ้นอยู่!

มหาเทพบางคนกำลังลงมือ แต่ละผู้สาดรัศมีไร้ประมาณเยี่ยงผู้ยิ่งใหญ่แห่งตำนาน ใช้สารพัดศาสตราวิถีอมรณาต่อสู้กับพฤกษาสูงตระหง่านต้นหนึ่ง!

ใช่แล้ว คู่ต่อสู้ของจอมเทพเหล่านี้คือมหาพฤกษาต้นหนึ่ง!!

ลำต้นของมันประหนึ่งขุนเขาทะยานสรวง กิ่งก้านดุจธารดาราโปรยลงมาจากเวหา

มันเหมือนมีชีวิต ร่ายรำกิ่งก้านสาดแสงทองเจิดจรัสทะลวงท้องนภาเป็นทางยาว บดขยี้หมู่เมฆาและตัดผ่านการโจมตีของจอมเทพทั้งหลายบนอากาศ ดูทรงพลังยิ่งนัก!

มหาศึกนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

ภูเขาโล้นเทียนเอ้อทอดตัวยาวเป็นหมื่นๆ ลี้ ทว่าขณะนี้ ท้องนภาดูประหนึ่งล่มสลาย แดนดินไหวสะท้าน ไม่อาจทราบได้ว่ามียอดเขาถล่มมากมายเพียงไร

สัตว์ประหลาดดุร้ายซึ่งหลบซ่อนตัวอยู่ในภูเขาโล้นเทียนเอ้อล้วนหนีตายจ้าละหวั่น ส่งเสียงร้องอย่างหวาดผวา

ฝุ่นควันฟุ้งตลบ ปราณทำลายล้างสะเทือนแดนดิน ให้ความรู้สึกประหนึ่งวิปโยคถล่มโลกา

“ยอดฝีมือจากขุมกำลังหลักทั้งหลายรับบัญชา ถอนกำลังจากภูเขาโล้นเทียนเอ้อเร็วเข้า!!”

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งคำรนเยียงวจีมังกร สะท้านสะเทือนทุกแห่งหนทั่วทศทิศ

ขณะเดียวกัน ซูอี้สังเกตเห็นว่าร่างของจอมเทพผู้แล้วผู้เล่าต่างทะยานเวหา พุ่งตรงสู่จุดที่มหาสงครามกำลังบังเกิด

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจอมเทพทั้งหลายผู้ประจำการในโลกภายนอกต่างตื่นตัวโดยศึกนี้ และเริ่มลงมือกันแล้ว!!

ซูอี้เลิกคิ้ว

เขายังไม่พบลั่วชิงตี้ แต่ศึกใหญ่เช่นนี้กลับเกิดขึ้นก่อน ประหลาดจริงแท้

หลังจากครุ่นคิดเล็กน้อย เขาก็ไม่ได้ถอยกลับ และเลือกมุ่งหน้าต่อไป