บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2211 ทวงถามผลงานแทน

บทที่ 2211 ทวงถามผลงานแทน

เมฆทะมึนหนา รัตติกาลดำดุจย้อมด้วยหมึก

เรือสมบัติรีบเคลื่อนผ่านภูเขาโล้นเทียนเอ้อ พานพบอันตรายสองสามหนระหว่างทาง

“เซียวเจี่ยน ไฉนเจ้าจึงมาปรากฏบนสนามรบนั่น แล้วคนอื่นเล่า?”

ทันใดนั้น หรงเยว่ก็เอ่ยถาม

ซูอี้กล่าวว่า “เรียนผู้อาวุโสสูงสุดตามตรง ก่อนหน้านี้เกิดโศกนาฏกรรมขึ้นขอรับ”

ว่าแล้ว เขาก็กล่าวเรื่องที่เกิดในซากวิหารเต๋าพอสังเขป

ไม่ได้ซุกซ่อนเรื่องใด

เมื่อรู้ถึงความตายอย่างน่าเวทนาของหวงฉางถิง หรงเยว่ก็ขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า “หวงฉางถิงผู้นี้หน้ามืดตามัวจริงแท้ หน้าไม่อายเกินไปแล้ว!”

ว่าแล้ว สายตาของเขาพลันแปรเปลี่ยน จับจ้องไปยังซูอี้ “เจ้ายืมตะเกียงทองแดงนั่นมาใช้ได้ด้วยหรือ? น่าเหลือเชื่อนัก”

ซูอี้กล่าวว่า “เจ้าของตะเกียงทองแดงนั้นตั้งใจให้ข้ารับใช้เขา จึงยินยอมให้ข้ายืมตะเกียงทองแดงขอรับ”

หรงเยว่พยักหน้าพลางกล่าวว่า “เรื่องนี้เป็นปกติ เจ้าของตะเกียงทองแดงนั่นไม่ใช่คนของยุคสมัยนี้ หากคิดจะวางแผนหยั่งรากให้ตนล่วงหน้า ย่อมต้องหาคนมารับใช้”

ต่อจากนั้น ซูอี้ก็พูดถึงเรื่องที่เฉียนหู่ ฉู่ปี้และคนอื่นๆ หมดสติไปในวิหารเต๋า

หรงเยว่ดูไม่ได้เคลือบแคลงติดใจสิ่งใดตั้งแต่ต้นจนจบ

“หากมีโอกาสในภายหน้า เจ้าลองติดต่อกับเจ้าของตะเกียงทองแดงที่วิหารเต๋านั่นอีกทีนะ ดูว่าเขาจะสามารถร่วมมือกับศาลเทพชิงอู๋ของเราได้หรือไม่”

แม้จะกล่าวเช่นนี้ แต่หรงเยว่ก็ส่ายหน้า “ช่างเถอะ ไว้พูดถึงมันทีหลังดีกว่า”

หลังจากนั้น ซูอี้ก็ปล่อยตัวเฉียนหู่ ฉู่ปี้และคนอื่นๆ ออกมา

พวกเขาฟื้นจากอาการหมดสติ ทีแรกยังงุนงง แต่หลังจากทราบว่าซูอี้ช่วยพวกเขาออกมาจากวิหารเต๋า พวกเขาก็รู้สึกซาบซึ้งและประทับใจอย่างลึกล้ำ

และเมื่อรู้ว่าผู้อาวุโสสูงสุดหรงเยว่ยังได้ซูอี้ช่วยเหลือไว้ เฉียนหู่ ฉู่ปี้และคนอื่นๆ ต่างมองซูอี้ด้วยสายตาที่แปลกไป

“ก่อนหน้านี้ ข้าอธิบายสถานการณ์แก่ผู้อาวุโสสูงสุดแล้ว”

ซูอี้แล้ว “แต่ไม่มีหลักฐาน ข้าขอใช้โอกาสนี้ให้พวกเจ้าบอกผู้อาวุโสสูงสุดเถิดว่าเกิดอันใดขึ้นบ้างในวิหารเต๋า”

เฉียนหู่ก็เผยความไม่พอใจและโทสะที่มีต่อหวงฉางถิงอย่างดูชอบธรรมก่อนใคร

ฉู่ปี้ โหวอวี้ และโจวเจี่ยเองก็กล่าวเสริมอยู่ข้างๆ

ซูอี้ไม่ได้กล่าวขัด แต่ก็เห็นได้ว่าเมื่อพวกเฉียนหู่ออกมากล่าวสนับสนุนเป็นพยาน ความเคลือบแคลงในใจของหรงเยว่พลันถูกลบหายไปสิ้น!

เมื่อกอปรกับสัจธรรมที่ชายหนุ่มช่วยชีวิตชายชรา ยามกลับสู่ศาลเทพชิงอู๋ครั้งนี้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องปริปาก หรงเยว่ย่อมจะเป็นพยานและทวงถามผลงานให้เขาเอง!!!

จริงเช่นนั้น เมื่อนึกถึงตรงนี้ หรงเยว่ได้กล่าวอย่างเคร่งขรึม “เซียวเจี่ยน หนนี้เจ้าสร้างผลงานยิ่งใหญ่ ยามกลับถึงสำนัก ข้าผู้นี้จะทวงถามผลงานให้เจ้าด้วยตนเอง!”

ซูอี้แย้มยิ้มและกล่าวขอบคุณเขา

แล้วเขาก็กล่าวขึ้นทันที “ผู้อาวุโสสูงสุด ท่านคิดว่าหนนี้ จะสามารถจับตัวซูอี้ผู้นั้นได้หรือไม่?”

ชายหนุ่มกำลังลองเชิงว่าขุมกำลังสูงสุดทั้งหลายเตรียมแผนสำรองไว้จัดการกับเขาอย่างไร

หรงเยว่ส่ายหน้ากล่าว “บอกได้ยาก หากซูอี้ถูกหลอกและเข้ามาในภูเขาโล้นเทียนเอ้อนี้ เช่นนั้นเขาก็มิอาจหนีไปไหนได้แล้ว!”

“เพราะด้านนอกภูเขาโล้นเทียนเอ้อมีตาข่ายฟ้าดินวางอยู่ ทางออกทั้งหมดก็ถูกขัดขวางไว้แล้ว!”

“ซูอี้อาจแทรกแซงเข้ามาในภูเขาโล้นเทียนเอ้อได้ แต่หากเขาคิดจะไป ย่อมไม่อาจผ่านไปได้ตามปรารถนา”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฉียนหู่ก็อดกล่าวมิได้ว่า “จากคำร่ำลือ ซูอี้ผู้นั้นมีอำนาจยิ่งใหญ่และเคล็ดวิชาสารพัด หากเขาแปลงลักษณ์ เกรงว่ากระทั่งตัวตนระดับจอมเทพก็ยังตรวจจับได้ยากมิใช่หรือขอรับ?”

หรงเยว่กล่าว “เจ้าคิดได้ ไฉนจอมเทพเหล่านั้นจะคิดไม่ได้? หนนี้ ไม่ว่าผู้ใดออกจากภูเขาโล้นเทียนเอ้อล้วนต้องถูกตรวจสอบซ้ำๆ ร่างจำแลงของซูอี้ก็อย่าคิดจะลอยนวลผ่านออกไปได้!”

ว่าแล้ว เขาก็แย้มยิ้มขมขื่น “แต่ไม่ว่าใครจะจับตัวซูอี้ผู้นั้นได้ ก็น่าจะไม่เกี่ยวกับศาลเทพชิงอู๋ของเราแล้ว”

เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสเกินไป บาดแผลยังคงแย่ลงทุกขณะ ไม่เหลือความสนใจจะจับตัวซูอี้แม้แต่น้อย

หลังจากฟังวาจาของหรงเยว่ ในที่สุดหัวใจของซูอี้ก็สงบลง

ในโลกนี้ ไร้ผู้ใดมองการแปลงโฉมของเขาออก!

เพราะสายเลือดมังกรคบเพลิงของเขาหาใช่ปลอมแปลง กอปรกับตำแหน่งผู้ดูแลหอตระเวนราตรีแห่งศาลเทพชิงอู๋ค้ำประกับตัวตนเขาอยู่อีกชั้น ใครเล่าจะมองตัวตนเขาออก?

เป็นตามซูอี้คาดการณ์ หลังออกจากภูเขาโล้นเทียนเอ้อ พวกเขาแต่ละคนก็ถูกตรวจสอบ

แต่ไม่ว่าจะใช้เคล็ดวิชาหรือสมบัติชิ้นใด ทวยเทพเหล่านั้นก็ไม่อาจมองเห็นเงื่อนงำของซูอี้ได้

และเพราะผู้อาวุโสสูงสุดหรงเยว่ได้รับบาดเจ็บสาหั ในวันนี้ พวกเขาจึงออกเดินทางกลับไปยังศาลเทพชิงอู๋กับลี่ซานหมิง ผู้อาวุโสสูงสุดอีกคนทันที

……

……เป็นวันนั้นเองที่เหตุการณ์ในภูเขาโล้นเทียนเอ้อจบลง

สาเหตุที่ขุมกำลังสำคัญต่างๆ ร่วมมือกันล้อมปราบลั่วชิงตี้กลายเป็นจุดสนใจของโลกหล้ามานานแล้ว

ทว่าข้อเท็จจริงกลับเกินความคาดหมาย

ยามนี้เอง ทั่วทั้งโลกหล้าจึงตระหนักว่าปฏิบัติการซึ่งเป็นการไล่ล่าสหายของซูอี้ ณ ภูเขาโล้นเทียนเอ้อ แท้จริงเป็นแผนลวงซูอี้!

โชคร้ายที่แผนการนี้ไม่เป็นผล

แต่เรื่องราวทั้งหมดนี้ก็ไร้ประโยชน์แล้ว

เพราะวันเดียวกันนั้น ข่าวเกี่ยวกับเขตหวงห้ามมิติเวลาสามแห่ง ซึ่งซุกซ่อนอยู่ในภูเขาโล้นเทียนเอ้อก็ดังเปรี้ยงปร้าง สร้างเสียงลือลั่นไปทั่ว

ทั่วทั้งแดนดินเซ็งแซ่ฮือฮา

เขตหวงห้ามมิติเวลาหมายถึงอำนาจอันไม่ใช่ของยุคสมัยนี้ และยังสื่อแทนขุมกำลังหนึ่งอันน่าสะพรึงกลัว ซึ่งจะปรากฏขึ้นในโลกหล้าแดนเทพยามบังเกิดยุคตำนานทมิฬ!

ลำพังเพียงพื้นที่ภายในภูเขาโล้นเทียนเอ้อก็มีเขตหวงห้ามมิติเวลาสามแห่งแล้ว ทำให้ผู้คนไม่อาจคาดคิดได้เลยว่าเขตหวงห้ามมิติเวลาจะซุกซ่อนตามเขตหวงห้ามต่างๆ ในโลกหล้าเช่นกันหรือไม่

ชั่วขณะนั้น สารพัดข่าวลือแพร่สะพัด ทั่วทุกแห่งหนล้วนพูดคุยกันถึงเขตหวงห้ามมิติเวลาและยุคตำนานทมิฬ

ไม่ใช่เพียงเพราะผู้ฝึกตนในโลกหล้าเป็นกังวล แต่ขุมกำลังยักษ์ใหญ่สูงสุดทั้งหลายยังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอย่างแท้จริง

เพราะมีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่ทราบว่า ภายในเขตหวงห้ามมิติเวลาแต่ละแห่งหมายถึงการปรากฏตัวของหนึ่งขุมกำลังทรงอำนาจ ซึ่งไม่ใช่ของยุคสมัยปัจจุบัน

ถึงยามนั้น ระบบระเบียบในโลกหล้านี้จะได้รับผลกระทบไปด้วย!

ผู้ใดก็ไม่อาจหลีกพ้น!

……

ศาลเทพชิงอู๋

“รองหัวหน้าหอหวงตายแล้วหรือ!?”

“ไม่คาดคิดเลยว่าผู้ดูแลเซียวจะดียิ่งนัก เขาไม่เพียงช่วยเหลือพวกเฉียนหู่และคนอื่นๆ ในสำนัก แต่ยังช่วยเหลือผู้อาวุโสสูงสุดหรงเยว่ให้พ้นวิกฤตด้วย!!”

“ผลงานใหญ่หลวงครานี้ของเขาเพียงพอให้เมินเฉยต่อกฎและเลื่อนตำแหน่งได้เลยนะ”

“ข้าได้ยินมาว่าบรรพชนหรงเยว่คุยกับเจ้าสำนักเองเลยว่าต้องการบำเหน็จรางวัลให้แก่ผลงานของผู้ดูแลเซียว!!”

……เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในภูเขาโล้นเทียนเอ้อก็แพร่กระจายไปในศาลเทพชิงอู๋เช่นกัน

โดยเฉพาะผลงานของซูอี้ในครานี้ที่ก่อให้เกิดเสียงฮือฮาและเสวนาหารืออย่างร้อนเร่าทั่วทั้งสำนัก

“ผู้ดูแลเซียวเป็นตัวตนเลิศล้ำในโลกหล้าจริงแท้ ทั้งที่เพิ่งเข้าสำนักมาได้เดือนกว่า เขาก็สร้างชื่อเสียงเกียรติภูมิได้แล้ว!”

“ศึกที่ยอดเขาไผ่วิญญาณพิสูจน์แล้วว่าผู้ดูแลเซียวเป็นเทพชั้นล่างที่แข็งแกร่งเพียงไร และการเดินทางไปยังภูเขาโล้นเทียนเอ้อหนนี้ก็พิสูจน์ว่า ผู้ดูแลเซียวไม่เพียงอาจหาญรอบคอบ เขายังมีความรับผิดชอบด้วย!”

“นี่ล่ะผู้ลึกล้ำที่ข้าเลื่อมใส ต่อไปใครกล้าบอกว่าผู้ดูแลเซียวไม่ดี ข้านี่แหละจะเถียงคนแรก!”

“ข้าก็ด้วย!”

ตัวตนอาวุโสบางคนถึงกับลอบสะเทือนใจ

กาลก่อน เซียวเจี่ยนปฏิเสธไม่ยอมเป็นตัวหมากให้แก่เจ้าสำนัก ทุกผู้คิดว่าเขาคงถูกกีดกันมองข้ามจนตกต่ำเป็นแน่

ใครเล่าจะกล้าคิดว่าผ่านไปไม่ทันไร เซียวเจี่ยนไม่เพียงจะตั้งหลักในสำนักได้อย่างมั่นคง แต่ยังมีผู้นิยมชื่นชอบมากมาย เกียรติภูมิของเขาเพิ่มขึ้นทุกวัน และกลายเป็นตัวตนผู้ถูกจับตามองมากที่สุดในสำนัก

โดยเฉพาะเมื่อเซียวเจี่ยนเสี่ยงชีวิตช่วยเหลือบรรพชนหรงเยว่ผู้กำลังเข้าตาจนในภูเขาโล้นเทียนเอ้อครั้งนี้

เพียงเหตุนี้ลำพังก็เพียงพอให้เซียวเจี่ยนมีเกียรติภูมิของตนเองในสำนักแล้ว กระทั่งเจ้าสำนักกับผู้อาวุโสใหญ่ยังมิอาจกำราบชายหนุ่มได้!

เพราะถึงอย่างไร นี่ก็เป็นผลงานที่แท้จริง!!

ยอดเขาต้นสนน้อย

ผู้อาวุโสเก้าเถี่ยเหวินจิ้งแสนปรีดา เขาถือไหสุราไปเยี่ยมเยือนสังสรรค์กับซูอี้ด้วยตนเอง

ผลงานในครั้งนี้ของซูอี้โดดเด่นเกินไป ทำให้เขาหน้าชื่นตาบาน!

“บรรพชนหรงเยว่เอ่ยแล้วว่า ไม่ว่าเจ้าสำนักจะอิดออดเพียงไร ก็ต้องปูนบำเหน็จเจ้าอย่างงาม!”

เถี่ยเหวินจิ้งแย้มยิ้มกล่าวว่า “และหวงฉางถิงก็ตายไปแล้ว ตำแหน่งรองหัวหน้าหอตระเวนราตรีว่างลง เหมาะให้เจ้าเข้ารับแทนพอดี!”

เขานั้นแสนปรีดา สีหน้าแววตาแสนปีติ “เซียวเจี่ยน เจ้ามอบความประหลาดใจแก่ข้ามากมายนักจริงๆ ภายหน้าในสำนัก ใครเล่าจะกล้ารังแกเจ้าอีก!”

ซูอี้ยิ้มบางๆ ขณะยกจอกสุราขึ้นพลางกล่าวว่า “ผู้อาวุโสเถี่ย ข้าขอดื่มฉลองให้แก่ท่าน”

มีหรือเขาจะสนใจชื่อเสียงปลอมๆ เหล่านี้?

แต่เมื่อคิดว่าตนยืนหยัดมั่นคงที่ศาลเทพชิงอู๋ สร้างฐานเกียรติภูมิขึ้นในสำนักอย่างรวดเร็วในเวลาเพียงหนึ่งเดือน ซูอี้ก็พอใจแล้ว

สรรพสิ่งอยู่ในการควบคุมของเขา เป็นเรื่องดีแท้

“ฮ่าๆ ดื่ม!”

เถี่ยเหวินจิ้งเองก็ยกจอกฉลอง

ทว่าทันใดนั้น เจ้าหน้าที่นอกถ้ำพำนักผู้หนึ่งได้มาขอพบพร้อมข่าวเรื่องหนึ่ง

“ผู้อาวุโส เจ้าสำนักออกโองการตกรางวัลผู้ดูแลเซียวแล้ว! โองการแจ้งว่าให้ผู้ดูแลเซียวปลีกเวลาไปรับรางวัลที่โถงใหญ่สมบัติสวรรค์ขอรับ”

เถี่ยเหวินจิ้งกล่าวว่า “ดูสิ เจ้าสำนักก็ออกโองการแล้ว! จริงสิ ในโองการเจ้าสำนักได้จัดแจงตำแหน่งใดให้ผู้ดูแลเซียว?”

“เรียนผู้อาวุโส ไม่มีขอรับ”

เจ้าหน้าที่ก้มหน้าก้มตาตอบ

รอยยิ้มของเถี่ยเหวินจิ้งค้างบนใบหน้า แปรเปลี่ยนเป็นขมวดคิ้ว “ไม่มีหรือ เจ้าพูดอีกทีซิ!!”

เจ้าหน้าที่ตัวสั่นละล่ำละลัก “โองการเจ้าสำนักประกาศทั่วทั้งสำนักแล้ว และนอกจากตกรางวัลให้แก่ผู้ดูแลเซียว ก็ไม่ได้พูดเรื่องเลื่อนตำแหน่งผู้ดูแลเซียวเลยขอรับ”

สีหน้าของเถี่ยเหวินจิ้งพลันยากมอง “ไฉนกัน? ผลงานเลิศล้ำเพียงนี้ บรรพชนหรงเยว่ยังทวงถามรางวัลแทนผู้ดูแลเซียว แต่ไฉนเขาจึงไม่เลื่อนตำแหน่งให้ผู้ดูแลเซียว?”

เพล้ง!

เขาเขวี้ยงจอกสุราจนแตกเป็นเสี่ยง กล่าวเสียงลอดไรฟันว่า “นี่ยุติธรรมหรือ? ใช้สิ่งใดมาโน้มน้าวคนให้เชื่อ? ปฏิบัติกับผู้ดูแลเซียวเช่นนี้ ไม่ทำให้คนอื่นในสำนักใจสะท้านกันหรือไร?”

เถี่ยเหวินจิ้งเดือดดาลหน้าบึ้งตึง “ข้าไม่เข้าใจเลย ไฉนเจ้าสำนักจึงต้องหมายหัวผู้ดูแลเซียว?”

ซูอี้เงยหน้าขึ้นรินสุราลงจอก ก่อนจะกล่าวปลอบว่า “ผู้อาวุโสเถี่ยสงบโทสะเถิด บางที… เจ้าสำนักอาจมีแผนของตัวเองอยู่”

ทีแรกชายหนุ่มเองก็ประหลาดใจเล็กน้อย แต่เมื่อคิดดูแล้ว การทำเช่นนี้ของเหลียงหลิงซูเป็นการจงใจกดขี่เขาอย่างเห็นได้ชัด

แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ

ชายหนุ่มกลับอยากเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ด้วยซ้ำ

เพราะแค่มองท่าทางเดือดดาลของเถี่ยเหวินจิ้ง ซูอี้ก็รู้ว่าการจัดการครั้งนี้ของเจ้าสำนักย่อมไม่พ้นกระตุ้นโทสะผู้คนในสำนักจนคุกรุ่นขึ้นมากมาย!

และเมื่อเผชิญการปฏิบัติอย่างไม่เท่าเทียม คนผู้นั้นย่อมได้รับความเห็นใจและการสนับสนุนมากมาย!!

เรื่องนี้ย่อมเป็นเรื่องดีสำหรับซูอี้

“มิได้ ข้าจะไปพบเจ้าสำนักด้วยตนเอง!”

เถี่ยเหวินจิ้งผุดลุกขึ้นอย่างหุนหัน เมินคำเกลี้ยกล่อมของซูอี้แล้วหันหลังเดินออกจากถ้ำพำนักไป