บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2212 หวั่นเยว่ ชิงเหมย

บทที่ 2212 หวั่นเยว่ ชิงเหมย

เจ้าสำนักออกคำสั่งว่าจะตกรางวัลให้แก่เซียวเจี่ยน!

ทว่าเขาก็ไม่ได้เลื่อนตำแหน่งให้กับเซียวเจี่ยนแต่อย่างใด

เหตุการณ์นี้……ได้สร้างเสียงฮือฮามากมายในสำนัก

ศิษย์รุ่นเยาว์ทั้งหลายล้วนรู้สึกไม่ยุติธรรมและไม่พอใจแทนชายหนุ่ม

ทวยเทพเหมือนเซียวเจี่ยนบางคนก็รู้สึกเย็นยะเยือก

ใครเล่าจะไม่งุนงง แม้ผลงานจะล้ำเลิศเพียงนี้ ตัวคนกลับยังถูกกดขี่จนไม่อาจเลื่อนตำแหน่งได้?

ผู้เฒ่าบางคนเองก็ประหลาดใจเช่นกัน

เจ้าสำนักมักกระทำการโดยไร้ช่องโหว่เสมอ เขาจะให้รางวัลเซียวเจี่ยนอย่างขอไปทีเช่นนี้ได้อย่างไร?

เขาไม่รู้หรือว่าสิ่งนี้จะทำให้เกิดความไม่พอใจทั่วทั้งสำนัก และจะมีคนมากมายรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมต่อเซียวเจี่ยน?

แน่นอนว่ายังมีผู้คนมากมายลำพองใจ

“เซียวเจี่ยนผู้นี้เป็นเพียงสมาชิกใหม่ แต่กลับเด่นดังเหลือเกินในหนึ่งเดือนนี้ ภัยคุกคามแข็งแกร่งเช่นนี้ หากไม่กำราบเสียจะใช้ได้ที่ไหนกัน?”

“ตกรางวัลอย่างงามให้แก่เขาย่อมได้ แต่ไม่มีทางเลื่อนตำแหน่งเขาได้หรอก เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นผู้มาใหม่ การเลื่อนตำแหน่งเร็วเกินไปก็ไม่อาจทำให้สาธารณชนเชื่อสนิทใจได้!”

……สรุปก็คือ เรื่องการตกรางวัลให้แก่เซียวเจี่ยนนั้นเป็นที่รู้กันดีในศาลเทพชิงอู๋

วันเดียวกันนั้น ผู้อาวุโสสามขู่เจินออกมากล่าวด้วยตัวเองว่าเขาไม่เห็นด้วยกับการเลื่อนตำแหน่งของเซียวเจี่ยน ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเจ้าสำนักแต่อย่างใด

เหตุผลนั้นง่ายดายมาก เพราะเซียวเจี่ยนมีการฝึกฝนเพียงขอบเขตสรรค์สร้าง และเพิ่งเข้าร่วมกับสำนัก ตามกฎสำนักนั้น เขาย่อมไม่เหมาะสมจะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นรองหัวหน้าหอ

ทว่าตำแหน่งรองหัวหน้าหอตระเวนราตรี ซึ่งวางอยู่นั้นจะถูกคงไว้เพื่อรอคอยชายหนุ่มเสมอ

หลังจากเขาบรรลุวิถีและคุ้นชินกับเรื่องราวภายในสำนักในภายภาคหน้า เขาจะเลื่อนตำแหน่งให้อีกฝ่ายเป็นรองหัวหน้าหอตระเวนราตรีเอง

ด้วยคำพูดนี้ของขู่เจิน ทำให้เสียงเรียกร้องอย่างไม่พอใจมากมายพลันสลายไป

แต่ก็ยังมีคนมากมายที่รู้สึกไม่ยุติธรรมแทนซูอี้อยู่ดี

“หากข้าเป็นผู้ดูแลเซียว สร้างผลงานยิ่งใหญ่แล้วมาถูกกระทำเช่นนี้ คงได้ถอดใจเป็นแน่!”

มีผู้กล่าวออกมาอย่างไม่พอใจ

“น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก หากผู้ดูแลเซียวรู้เข้า ในใจเขาต้องอึดอัดเสียใจเพียงไร?”

บางผู้รู้สึกสงสารซูอี้เนื่องจากเห็นใจ

“ข้าก็นึกว่าเจ้าสำนักกระทำการไม่ยุติธรรม แต่ทุกสิ่งกลับเป็นความคิดของผู้อาวุโสสาม!”

หลายคนมุ่งเป้าโทสะไปที่ขู่เจิน

ทว่า……

ไม่ว่าพวกเขาจะโมโห ไม่พอใจและเห็นใจซูอี้เพียงไร ก็ไร้ผู้กล้าทำเรื่องใดผิดปกติ

เถี่ยเหวินจิ้งเองก็เช่นกัน

เขาเข้าพบเจ้าสำนักด้วยตนเอง และคำตอบที่เขาได้รับก็ชวนหนาวสะท้านและผิดหวังสำหรับเขาเช่นกัน

เขาไม่มีหน้าจะไปพบซูอี้ด้วยซ้ำ

และสำหรับเรื่องทั้งหมดนี้ ซูอี้ทำเพียงแย้มยิ้มไม่สนใจ

เปลี่ยนตำแหน่งไป จะได้สิทธิประโยชน์และอำนาจสั่งการเพิ่มมาเพียงไร?

หากขู่เจินยังเป็นหัวหน้าหอตระเวนราตรี การที่เขาได้เป็นรองหัวหน้าหอตระเวนราตรี ก็คงจะยังถูกอีกฝ่ายกดขี่ได้อยู่ดี

ทว่าซูอี้ไม่ได้คาดคิดเลยว่า เรื่องการปฏิเสธไม่เลื่อนตำแหน่งให้เขาจะเป็นความคิดของขู่เจิน

แต่เรื่องทั้งหมดนี้หามีความหมายไม่

เรื่องสำคัญคือหลังจากเหตุการณ์นี้ผ่านไป โทสะในใจผู้คนมากมายได้ถูกจุดขึ้นแล้ว พวกเขาต่างเริ่มตั้งแง่กับวิธีการของเจ้าสำนักและผู้อาวุโสสาม!

และตัวเขาก็กลายเป็นผู้ที่ต้องโศกเศร้าเสียใจที่สุด

แค่นั้นก็เพียงพอ

‘ในเมื่อถูกมองว่าถูกเอาเปรียบ ก็แสร้งทำตัวเศร้าๆ สักหน่อยแล้วกัน ช่วงเวลาต่อจากนี้มุ่งแต่ฝึกฝนไปก่อน’

ซูอี้กล่าวในใจ

วันเดียวกันนั้น ชายหนุ่มไปรับรางวัลอย่างท่วมท้นจากเจ้าสำนักที่โถงใหญ่สมบัติสวรรค์

มีโอสถเทพนับร้อย ทองเทพอมตะสามร้อยชิ้น และสารพัดวัตถุดิบเทพมากมาย

นอกจากนั้นยังมีโอสถเยียวยาสิบขวด!

เขาเห็นได้ว่ารางวัลเช่นนี้มากมายจริงแท้ ไม่ได้ตระหนี่เลย

“เฮ้อ ทำคุณบูชาโทษ เผยฤทธามากไปก็ใช่จะดี ข้าว่านะ เจ้าสำนักตั้งใจจะดัดนิสัยเจ้า และจะใช้งานเจ้าใหม่ในภายหน้าแน่”

ขณะจรจาก หัวหน้าโถงใหญ่สมบัติสวรรค์ที่มีนามว่าจี้ชวนมาปลอบใจซูอี้ด้วยตนเอง

แล้วเขาก็กล่าวเปลี่ยนประเด็นทันที “ผู้อาวุโสใหญ่ก็รู้เรื่องนี้ และไม่พอใจกับความอยุติธรรมที่เจ้าเผชิญอย่างยิ่ง! หากต้องการความช่วยเหลือในภายหน้า เจ้ามาหาข้าได้นะ”

ซูอี้ผงะไป ก่อนจะเข้าใจความนัยของจี้ชวนทันทีและกล่าวว่า “ขอบคุณมาก”

ฝ่ายของผู้อาวุโสใหญ่และเจ้าสำนักกำลังขัดแย้งกันอยู่ จึงมีการต่อสู้กันทั้งในที่ลับและที่แจ้ง

ขณะนี้ ผู้อาวุโสใหญ่ส่งจี้ชวนมาส่งสาร สื่อเจตนาชัดเจนว่ามากล่อมเขาเข้าพวก หวังว่าชายหนุ่มจะเลือกข้างผู้อาวุโสใหญ่!

ทว่าชายหนุ่มหาสนใจเรื่องนี้ไม่ และไม่คิดจะปล่อยตนเองไปเป็นตัวหมากของผู้ใด

เขาย่อมไม่คล้อยตามหรือกล่าววาจาใด

หลังเดินออกมาจากโถงใหญ่สมบัติสวรรค์ ซูอี้ก็เริ่มเก็บตัวฝึกฝน ไม่พบผู้มาเยือนคนใดอีก

ทุกผู้มองว่าการกระทำนี้ว่าเป็นความเศร้าโศกที่เกิดจากการปฏิบัติของสำนักที่มีต่อเขา และกำลังแสดงความไม่พอใจออกมา

ทุกคนเข้าใจดี

หากซูอี้ทำเหมือนไร้สิ่งใดเกิดขึ้นสิ คงดูผิดปกติเกินไป

……

ตำหนักเทพนภากระจ่าง

“เจ้าทำเช่นนี้จนสร้างความไม่พอใจให้คนทั่วทั้งสำนัก มันคุ้มค่าแล้วจริงๆ น่ะหรือ?”

เจ้าสำนักเหลียงหลิงซูขมวดคิ้วถาม

“คุ้มสิ!”

ขู่เจินกล่าวอย่างหนักแน่น “ฮุ่ยชิงตายแล้ว นางเป็นข้ารับใช้ข้างกายบรรพชนหงเจิน ติดตามเขามาหลายต่อหลายปี หากบรรพชนหงเจินกลับสู่สำนักแล้วรู้เข้า คงได้เดือดดาลโทสะเป็นแน่”

คิ้วของเหลียงหลิงซูยิ่งขมวดแน่น “เจ้าคงไม่ได้คิดว่าความตายของฮุ่ยชิงจะเกี่ยวกับเซียวเจี่ยนหรอกใช่ไหม? เขาเป็นตัวตนในขอบเขตสรรค์สร้าง จะใช้อันใดมาฆ่าจอมเทพหล่อหลอมขั้นแรกได้?”

ขู่เจินเงียบไปครู่หนึ่ง และกล่าวว่า “ข้าได้สอบปากคำเฉียนหู่ ฉู่ปี้ โหวอวี่และโจวเจี่ยแยกกันก่อนหน้านี้แล้ว แม้พวกเขาจะตอบตรงกัน จนไม่อาจจับผิดได้ แต่เพราะเช่นนี้ล่ะ มันจึงดูผิดปกติยิ่งนัก!”

“ไฉนเจ้าจึงพูดเช่นนี้?” เหลียงหลิงซูครุ่นคิดหนัก

“ในวิหารเต๋าที่เขตหวงห้ามมิติเวลานั้น เฉียนหู่และคนอื่นๆ หมดสติไป แต่เซียวเจี่ยนมิได้หมดสติไปด้วย ซ้ำยังเป็นผู้ช่วยพวกเขาออกมา”

ขู่เจินกล่าว “แม้นี่น่าจะเป็นเพราะเจ้าของวิหารเต๋านั้นโปรดปรานเซียวเจี่ยนมากๆ และปล่อยพวกเขาไป แต่ทุกสิ่งนี้เป็นเพียงคำกล่าวของเซียวเจี่ยน ไร้ผู้ใดทราบเลยว่าระหว่างนั้นเกิดอันใดขึ้นกันแน่”

“นี่คือประการแรก”

ขู่เจินกล่าว “ประการที่สอง ความตายของหวงฉางถิงต้องเป็นความจงใจของเซียวเจี่ยนเป็นแน่ เขารู้ดีมากว่าตะเกียงทองแดงนั้นมีอำนาจน่าสะพรึงกลัวเพียงไร แต่ก็ไม่ได้เผยความเมตตา สังหารหวงฉางถิงด้วยสมบัติชิ้นนั้นทันที!”

“จริงอยู่ที่การกระทำบางอย่างของหวงฉางถิงเกินกว่าเหตุและควรจะถูกลงทัณฑ์จริงๆ แต่เซียวเจี่ยนเป็นเพียงผู้ดูแล และยังกล้าฆ่าหัวหน้าของตัวเองอย่างไม่ไว้หน้า แสดงให้เห็นว่าหัวใจคนผู้นี้ดำทมิฬเพียงไร!”

หลังจากเว้นช่วงเล็กน้อย ขู่เจินจึงกล่าวต่อ “ก่อนหน้านี้ข้าได้ไปเยือนบรรพชนหรงเยว่มา และได้รู้ว่าเกิดอันใดขึ้นบ้างที่ภูเขาโล้นเทียนเอ้อ เซียวเจี่ยนผู้นี้เป็นตัวตนขอบเขตสรรค์สร้าง แต่กลับหาญกล้ารี่ไปยังสนามศึกระดับจอมเทพ นี่ก็ผิดปกติเกินไป!”

“มันไม่ใช่สิ่งที่เทพชั้นล่างจะกล้าทำเลยสักนิด!”

“สามประการที่ว่ามานี้เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้แล้วว่าเซียวเจี่ยนผู้นั้นมีปัญหา และยังอันตรายมากด้วย!!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของเหลียงหลิงซูก็วูบไหว ตกสู่ความเงียบงัน

หลังจากนั้นเนิ่นนาน เขาถามว่า “บรรพชนหรงเยว่กล่าวไว้เช่นไร?”

ขู่เจินกล่าวอย่างจนใจ “บรรพชนหรงเยว่ได้เซียวเจี่ยนช่วยชีวิต มีหรือเขาจะเชื่อคำอนุมานของข้า? เขายังด่าข้าด้วยซ้ำไปว่าระแวงเกินเหตุ”

เหลียงหลิงซูกล่าวด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก “ในเมื่อเจ้าบอกว่าเซียวเจี่ยนมีปัญหา ไฉนเขาจึงอยากช่วยบรรพชนหรงเยว่เล่า?”

“ง่ายมาก เขาอยากให้บรรพชนหรงเยว่มาเป็นพยาน เป็นโล่กำบังให้เขา!!”

ดวงตาของขู่เจินมืดมน “ข้าบอกได้แค่ว่า หัวใจของคนผู้นี้ไร้ปรานีไม่พอ ยังซ่อนตัวลึกล้ำยิ่ง เขาต้องแทรกแซงเข้ามาศาลเทพชิงอู๋ของเราโดยมีแผนใหญ่อยู่เป็นแน่!”

เหลียงหลิงซูลูบหว่างคิ้วพลางพึมพำ “ทั้งหมดนี้ล้วนแต่เป็นการอนุมานของเจ้า หามีหลักฐานใดไม่ เจ้าจะให้ข้าเชื่อคำอนุมานของเจ้าอย่างเต็มใจได้อย่างไร?”

ขู่เจินกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ท่านเจ้าสำนักอย่าห่วงไปเลยขอรับ ข้าจะให้คนผู้นี้เผยหางจิ้งจอกออกมา และขุดหาหลักฐานมัดตัวให้ได้!”

จากนั้นเจ้าสำนักเหลียงก็กล่าวว่า “ข้าขอเพียงอย่างเดียว อย่าสร้างความไม่พอใจในสำนักเพราะเรื่องของเซียวเจี่ยน เจ้ารู้หรือไม่ว่าผู้อาวุโสบางคนกำลังหารือเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่ ข้าเครียดนัก”

ขู่เจินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า

เหลียงหลิงซูกล่าวเบาๆ ว่า “อีกสองสามวัน แขกผู้มีเกียรติท่านหนึ่งจะมาอาศัยในศาลเทพชิงอู๋ของเราสักระยะ ข้าตั้งใจจะจัดให้นางไปพำนักที่ยอดเขาไผ่วิญญาณ”

ขู่เจินนิ่งไป “ผู้ใดหรือขอรับ?”

เหลียงหลิงซูกล่าว “เถ้าแก่หอการค้ากิเลนแห่งเมืองโบราณสารทวสันต์ บุตรีผู้นำเผ่าเทพกิเลน ฉี่เวย”

ขู่เจินผงะไป “จู่ๆ ไฉนบุตรีผู้นำเผ่าเทพกิเลนจึงมาขออาศัยในศาลเทพชิงอู๋ของเราชั่วคราวเล่า?”

เหลียงหลิงซูกล่าว “ข้าไม่รู้มากนัก เรื่องนี้ถูกจัดแจงโดยตัวตนบรรพกาลผู้หนึ่งของเผ่าเทพกิเลน ซึ่งมาพูดคุยกับผู้อาวุโสสูงสุดที่สองของสำนักเราให้ตระเตรียมไว้”

ผู้อาวุโสสูงสุดที่สอง!

สีหน้าของขู่เจินแปรเปลี่ยนเล็กน้อย

ที่เขตหวงห้ามหลังบรรพตของศาลเทพชิงอู๋มีสัตว์ประหลาดเฒ่าระดับจอมเทพปลีกวิเวกอยู่มากมาย

ในหมู่พวกเขา ผู้อาวุโสสูงสุดที่สอง ‘ไป๋หลี่อิน’ เป็นจอมเทพหล่อหลอมขั้นแปด!

เมื่อนานมาแล้ว ไป๋หลี่อินเองก็เคยครองตำแหน่งเจ้าสำนัก มีชื่อเสียงน่าสะพรึงกลัวยิ่งในสำนัก

“เจ้าว่าข้าจะปฏิเสธได้หรือ?”

เหลียงหลิงซูถอนหายใจเบาๆ “แต่เมื่อมีผู้อาวุโสสูงสุดที่สองอยู่ การมาพำนักชั่วคราวของบุตรีผู้นำเผ่าเทพกิเลนย่อมไร้เจตนาร้ายแฝง ถือเสียว่าฉี่เวยผู้นี้เป็นแขกทั่วไปแล้วกัน”

“จริงสิ”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ เหลียงหลิงซูก็กล่าวว่า “ผู้อาวุโสสูงสุดที่สองสั่งการว่า ห้ามเผยตัวตนของฉี่เวย และหลังจากเข้ามาในศาลเทพชิงอู๋ นางจะปรากฏขึ้นในนาม ‘หวั่นเยว่’”

ขู่เจินพยักหน้า

“นอกจากนั้น ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง”

เหลียงหลิงซูกล่าวขณะขมวดคิ้ว “เจ็ดวันหลังจากนี้ ศาลมารสะบั้นสรวงจะส่งศิษย์ผู้หนึ่งจากสำนักมาหารือวิถีกับศิษย์ศาลเทพชิงอู๋ของเรา”

ขู่เจินงุนงง “ก็แค่การหารือวิถี ไฉนต้องสนใจเรื่องธรรมดาเช่นนี้ด้วย?”

ในหมู่ขุมกำลังยักษ์ใหญ่สูงสุด เป็นเรื่องธรรมดาหากจะให้ศิษย์ของแต่ละสำนักไปเยี่ยมเยือนหารือวิถีกัน

โดยภาพรวมแล้ว เรื่องเช่นนี้ให้ผู้อาวุโสสักคนมาเป็นประธานก็พอแล้ว ท่านเจ้าสำนักไม่ต้องสนใจเลยสักนิด

“หนนี้ไม่เหมือนทุกทีน่ะสิ”

เหลียงหลิงซูกล่าวว่า “ผู้นำคณะจากศาลมารสะบั้นสรวงในครั้งนี้คือจอมมารชิงเหมย!”

ขู่เจินผงะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดหายใจเฮือกและกล่าวอย่างประหลาดใจ “ส่งตัวตนระดับจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าซึ่งเก็บตัวมาเนิ่นนานมาเยือนถึงถิ่น แค่เพื่อให้ศิษย์สำนักหารือวิถีกันหรือ?”

จอมมารชิงเหมย!

คู่วิถีของบรรพชนผู้ก่อตั้งศาลมารสะบั้นสรวง!!

ตัวตนบรรพกาลระดับยักษ์ใหญ่เช่นนี้มักมีความคิดอ่านอย่างแยบยล ไม่มีทางมาเพื่อแค่ให้ผู้น้อยหารือกันแน่นอน

“นั่นแหละสิ่งที่ทำให้ข้าฉงน”

ดวงตาของเหลียงหลิงซูวูบไหว ก่อนที่เขาจะกล่าวขึ้นว่า “ดังนั้นเราจะถือเรื่องนี้เป็นเรื่องทั่วไปมิได้!”