บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2213 หลู่จ่านเสวียน

บทที่ 2213 หลู่จ่านเสวียน

ตู้ม!

ภายในถ้ำพำนัก ร่างของซูอี้กู่คำราม แผ่วงแสงฮุ่นตุ้นกระจายออก

เขานั่งขัดสมาธิ ผิวกายทุกชุ่นเรืองรองสะท้อนจังหวะวิถีหนาแน่นลึกลับ ทั้งดูสูงส่งและศักดิ์สิทธิ์

ทะเลฮุ่นตุ้นในกายกระเพื่อมคลื่นร้อยเรียง เปลวเพลิงแห่งยุคสมัยไหวระริก เพลิงฮุ่นตุ้นลุกโชน

ทั้งร่างวิถี จิตวิญญาณ การฝึกฝนและอำนาจมหาวิถีของเขาในขณะนี้ดูจะเดือดพล่าน แผดเผาและกลั่นบริสุทธิ์ราวกับอยู่ในเตาหลอม!

นิมิตมหาวิถีลึกลับปรากฏขึ้นรอบกายของชายหนุ่ม

บางครั้งมันก็แปรเปลี่ยนเป็นเงาวัฏสงสารอันลี้ลับ บางหนก็แปรเปลี่ยนเป็นเวิ้งลึกล้ำเกินคาดหยั่ง บ้างก็แปรลักษณ์เผยความอัศจรรย์ของมหาวิถีอันไร้สิ้นสุด

ท้ายที่สุด นิมิตเหล่านั้นต่างแปรเปลี่ยนเป็นภาวะดาบอันแตกต่าง วจีดาบกู่ก้องดุร้ายเยี่ยงวิหคเพลิง!

ค่ายกลพิทักษ์ถ้ำพำนักถูกเปิดไว้นานแล้วเพื่อหลบเลี่ยงสายตาสอดรู้ ซูอี้กระทั่งใช้ร่มแคล้วคลาดค้ำค่ายกลไว้อีกชั้น

สมบัติลับแห่งจักรวาลชิ้นนี้บรรจุเคล็ดแห่งโชคชะตา และยังสามารถพรางสายตาที่สอดส่ายหาโชคชะตาและพลังชีวิตด้วย

ยิ่งกว่านั้น ที่นี่คือยอดเขาต้นสนน้อย มันเป็นถิ่นพำนักของผู้อาวุโสเก้าเถี่ยเหวินจิ้ง อีกทั้งวิหคครามหน้าคนยังตายไปแล้ว ซูอี้จึงไม่ต้องห่วงว่าจะถูกสืบเสาะขณะกำลังฝึกฝนอีก

ดังนั้นเขาจึงปล่อยใจอย่างเต็มที่ ยามฝึกฝนก็ใช้อำนาจมหาวิถีในกายอย่างเต็มกำลัง ขัดเกลาพวกมันอย่างต่อเนื่อง

เมื่อไร้ความจำเป็นที่จะต้องปิดบังอำพราง การฝึกฝนของเขาย่อมก้าวหน้ารวดเร็วกว่ากาลก่อน

เพียงสามวันมานี้ เขาก็ใช้โอสถเยียวยาบาดแผลได้ถึงเจ็ดส่วนแล้ว!

ส่วนการฝึกฝนของซูอี้ก็ฟื้นกลับมาหกส่วน!!

เนิ่นนาน

ชายหนุ่มตื่นจากภวังค์สมาธิ

เขาผ่อนลมหายใจยาว และพึมพำในใจว่า ‘ความรู้สึกยามได้วิถีเต๋าฟื้นคืนมานี้ช่างดีจริงๆ……’

“น่าเสียดายที่ข้าใช้ปราณจิตวิญญาณในฟ้าดินยอดเขาไผ่วิญญาณไม่ได้ หาไม่ ความเร็วฟื้นตัวของข้าจะเร็วกว่านี้อีก!”

ซูอี้รู้สึกเสียดายเล็กน้อย

หากเขาเคลื่อนวิถีเต๋าอย่างสุดกำลัง ปราณมหาวิถีในฟ้าดินทั่วทั้งยอดเขาต้นสนน้อยจะถูกเขาสูบกลืนหมดเกลี้ยง ไม่เหลือให้ผู้ใดหยิบจับได้เลย!

หากทำเช่นนั้นย่อมทำให้ผู้อื่นตื่นตัว เกิดปัญหาที่ไม่จำเป็นขึ้น

ไม่นานนัก หลังจากซูอี้นำทองเทพอมตะส่วนหนึ่งออกมาโยนลงใส่เตาเสริมสวรรค์ เขาก็ทำสมาธิต่อ

เขายังคงมีโอสถเทพอยู่กับตัวมากมาย จากการคาดเดา ยามใช้พวกมันหมดแล้ว บาดแผลในร่างกายของชายหนุ่มก็จะฟื้นถึงแปดส่วน และการฝึกฝนของเขาก็จะกลับคืนมาราวเจ็ดส่วน!

กาลเวลาผ่านไป

สี่วันเคลื่อนผ่านอย่างรวดเร็ว

เช้าตรู่วันนั้น ยอดฝีมือกลุ่มหนึ่งจากศาลมารสะบั้นสรวงได้มาเยือนศาลเทพชิงอู๋

ผู้นำคณะคือจอมมารชิงเหมยผู้หายหน้าหายตาไปเนิ่นนาน ตัวตนระดับยักษ์ใหญ่ซึ่งกล่าวได้ว่าเป็นตำนาน

มิเพียงในทวีปเทพอัคคีทักษิณ แต่ทั่วทั้งโลกเทพยังกล่าวได้ว่านางเป็นตำนานผู้ยืนอยู่ ณ จุดสูงสุดแห่งวิถีเทพ!

และจอมมารชิงเหมยก็นำศิษย์หลักสามสิบสามคนจากศาลมารสะบั้นสรวงมาในครั้งนี้

ในหมู่พวกเขามีทั้งบุตรและบุตรีแห่งสวรรค์ไร้เทียมทานผู้บรรลุเทพ และยังมีตัวตนสูงสุดในระดับสุดลึกล้ำวิถีเซียนอยู่ด้วย

การจัดคณะเช่นนี้ทำให้เกิดเสียงลือลั่นในศาลเทพชิงอู๋ และเป็นที่สนใจของทุกผู้

วันเดียวกันนั้น เจ้าสำนักเหลียงหลิงซู ผู้อาวุโสใหญ่เว่ยจง และผู้อาวุโสสูงสุดที่สองไป๋หลี่อินต่างออกมาต้อนรับด้วยตนเอง

โม่ยงผู้ถูกลดขั้นเป็นผู้ดูแลหอรับรองได้เห็นเหตุการณ์สำคัญยิ่งใหญ่นี้กับตา สีหน้าของเขาซับซ้อนยิ่ง

เขาอดคิดไม่ได้ว่าหนนี้ เมื่อศาลมารสะบั้นสรวงส่งศิษย์มาหารือวิถี ผู้ดูแลเซียวเจี่ยนจะมีส่วนร่วมในเรื่องนี้ด้วยหรือไม่

เพราะถึงอย่างไร ภายในสำนักตอนนี้ ชื่อเสียงของผู้ดูแลเซียวเจี่ยนนั้นเป็นที่รู้กันทั่ว อำนาจต่อสู้ของเขาแข็งแกร่ง เป็นที่ประจักษ์แล้วในศึกเหนือยอดเขาไผ่วิญญาณ

ทว่าทันใดนั้น โม่ยงกลับส่ายหน้า

เซียวเจี่ยนเพิ่งสร้างผลงานยิ่งใหญ่เมื่อไม่นานมานี้ ทว่ากลับถูกเจ้าสำนักและผู้อาวุโสสามจงใจกดขี่ มิให้โอกาสเขาเลื่อนตำแหน่ง

ด้วยความคับแค้นนี้ เซียวเจี่ยนหรือจะเต็มใจสู้เพื่อสำนัก?

หลายวันมานี้ เซียวเจี่ยนเก็บตัวเงียบ ไม่ออกมาปรากฏตัวอีก

สิ่งนี้ถือได้ว่าเป็นการแสดงให้เห็นว่าหัวใจของชายหนุ่มปวดร้าวเพียงไร

สนามเต๋าทางช้างเผือก

มันเป็นหนึ่งในสนามเต๋าที่เก่าแก่ที่สุดของศาลเทพชิงอู๋ จุคนได้มากกว่าสามหมื่นผู้

ศึกประลองระหว่างศิษย์สองสำนัก ทั้งศาลเทพชิงอู๋และศาลมารสะบั้นสรวงจะเริ่มขึ้นที่นี่

ที่โต๊ะแขกผู้มีเกียรติ ผู้อาวุโสสูงสุดที่สองไป๋หลี่อิน เจ้าสำนักเหลียงหลิงซู ผู้อาวุโสใหญ่เว่ยจงและผู้มีอำนาจคนอื่นๆ ล้วนเข้าร่วมกันครบ

ไป๋หลี่อินนั่งอยู่เคียงข้างจอมมารชิงเหมย

ศิษย์ทั้งสามสิบสามคนผู้มายังศาลเทพชิงอู๋หนนี้ล้วนรออยู่ที่ด้านข้างสนามเต๋าทางช้างเผือก

อีกฝั่งหนึ่งมีศิษย์ศาลเทพชิงอู๋กลุ่มหนึ่งรออยู่ พวกเขาทุกคนล้วนแต่เป็นเทพชั้นล่างขอบเขตสรรค์สร้าง และหลายคนก็กล่าวได้ว่าเลิศล้ำในโลกหล้า

ลี่เซียวอวิ๋นซึ่งก่อนหน้านี้พ่ายแพ่ให้แก่ซูอี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น

นอกจากนั้น ในบริเวณโดยรอบสนามเต๋าทางช้างเผือกก็มีผู้คนมายืนมุงกันหนาแน่นแล้ว

ทุกผู้ล้วนเป็นศิษย์ ผู้ดูแล อารักษ์และเจ้าหน้าที่ในศาลเทพชิงอู๋

พวกเขาล้วนมาชมศึกหลังจากได้ยินข่าว

และศึกนี้จะเริ่มขึ้นในอีกสองเค่อ

“ด้วยความเคารพ ขอบังอาจถามว่าไฉนสหายเต๋าจึงพาศิษย์สำนักมาที่นี่ด้วยตนเองในยามนี้หรือ?”

ที่โต๊ะแขกผู้มีเกียรติ ไป๋หลี่อินถามขึ้นอย่างกะทันหัน

เจ้าสำนัก ผู้อาวุโสใหญ่และคนอื่นๆ ล้วนเงี่ยหูฟังทันที

พวกเขาเองก็ประหลาดใจอย่างยิ่ง ศิษย์สองสำนักหารือวิถี ไฉนจึงต้องให้จอมมารชิงเหมยนำคณะมาด้วยตนเอง?

หลู่ชิงเหมยกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “แปดพันปีมานี้ ข้าเก็บตัวฝึกฝน จึงไม่รับรู้เรื่องราวในโลกหล้ามาตลอด และยามนี้ออกจากเก็บตัว ข้าก็พบว่าโลกหล้าเปลี่ยนแปลงมากนัก จึงใช้โอกาสนี้มาเยือนพวกท่าน”

“หนึ่งก็เป็นเพราะมันแสนเงียบเหงาน่าเบื่อนัก”

“สอง ข้าก็อยากจะมาพบบรรพชนหงเจินของสำนักเจ้า แต่ใครเล่าจะคิดว่ายามนี้เขาจะไม่อยู่”

ว่าแล้ว หลู่ชิงเหมยก็ถอนหายใจเบาๆ

ทุกผู้รู้ว่าหลู่ชิงเหมยรู้จักกับบรรพชนหงเจินมาเนิ่นนาน เป็นสหายบนเส้นทางมหาวิถีมาหลายต่อหลายปี

เมื่อได้ยินว่านางจะมาพบบรรพชนหงเจิน ทุกผู้ก็พอเข้าใจขึ้นมานิดหน่อย

“ท่านเจ้าสำนัก การประลองหารือวิถีจัดเตรียมเสร็จแล้วขอรับ”

ขณะนี้ ผู้อาวุโสคนหนึ่งก็มารายงาน

เหลียงหลิงซูพยักหน้า ก่อนจะกล่าวกับหลู่ชิงเหมยว่า “ก่อนเริ่มศึก ผู้อาวุโสมีสิ่งใดจะกล่าวหรือไม่?”

หลู่ชิงเหมยกล่าว “ทุกสิ่งให้เป็นไปตามกฎ ทว่าข้าผู้นี้มีคำขอเล็กๆ อยู่”

“ผู้อาวุโสกล่าวออกมาเถิด”

เหลิงหลิงซูแย้มยิ้ม

หลู่ชิงเหมยกล่าวเบาๆ “ศิษย์ที่ข้าผู้นี้นำมาในครั้งนี้ ล้วนเชื่อมั่นว่าพวกตนจะต้องชนะเป็นแน่”

“เว้นแต่พวกเขาจะพ่ายไปเป็นรายคน พวกเขาจะสู้จนกว่าจะเอาชนะศิษย์หลักขอบเขตสรรค์สร้างและระดับสุดลึกล้ำทั้งหมดของสำนักเจ้าได้”

ทันทีที่วาจาเหล่านี้ถูกกล่าวออกมา หลายคนเปลือกตากระตุก

การหารือเช่นนี้ใช่จะหาได้ยาก แต่ปกติแล้วก็ไม่ค่อยมีผู้ใดทำกัน

เหตุผลนั้นง่ายดายมาก เพราะเรื่องนี้สร้างความขัดแย้ง กระทบต่อความกลมเกลียวระหว่างสองสำนักได้ง่าย!

เพราะถึงอย่างไร ขอเพียงคนจากศาลมารสะบั้นสรวงชนะขาดลอย กวาดล้างทุกผู้ในขอบเขตเดียวกันทั่วทั้งศาลเทพชิงอู๋แล้วข่าวแพร่ออกไป แล้วศาลเทพชิงอู๋จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?

“ดูเหมือนสหายเต๋าจะมั่นใจในศิษย์สำนักอย่างยิ่ง”

ไป๋หลี่อินกล่าวพลางแย้มยิ้ม

เมื่อกล้ามาหารือวิถีถึงสำนักและกล่าววาจาเช่นนี้ จึงพิสูจน์ได้ว่า ศาลมารสะบั้นสรวงในยามนี้เตรียมตัวมาพร้อมสรรพ!

“มั่นใจก็ส่วนมั่นใจ แพ้ชนะตัดสินได้เพียงหลังจากประมือกันจริงๆ เท่านั้น”

หลู่ชิงเหมยเองก็แย้มยิ้ม “สหายเต๋าเล่าว่าเช่นไร?”

ไป๋หลี่อินพยักหน้ากล่าว “ให้เป็นไปตามที่สหายเต๋าขอมาเถิด”

และเจ้าสำนักเหลียงหลิงซูก็ออกบัญชาให้เริ่มศึกหารือวิถีนี้ทันที!

……

สิ่งแรกที่ต้องทำคือศึกประลองระหว่างศิษย์ระดับสุดลึกล้ำ

ศาลมารสะบั้นสรวงเตรียมตัวมาดีจริงๆ!

มีศิษย์ยี่สิบคนจากศาลมารสะบั้นสรวงซึ่งเข้าร่วมศึกในระดับสุดลึกล้ำ และท้ายที่สุดก็พ่ายแพ้ไปสิบเก้าครั้ง ขณะที่หนึ่งคนอยู่สู้ได้จนถึงท้ายที่สุด

ทางฝั่งศาลเทพชิงอู๋ได้ส่งคนมาทั้งหมดเก้าสิบเก้า ทว่าพวกเขาทั้งหมดล้วนพ่ายแพ้!

สิ่งนี้เกิดเสียงลือลั่น ไม่อาจทราบว่ามีคนมากมายเพียงไรที่หงุดหงิด เดือดดาล และตื่นตะลึง

มิใช่เพราะตัวตนระดับสุดลึกล้ำของศาลเทพชิงอู๋ของพวกเขาอ่อนแอเกินรับไหว แต่ทางฝั่งศาลมารสะบั้นสรวงก็มีปีศาจไร้เทียมทานซึ่งกล่าวได้ว่าท้าทายสวรรค์ผู้หนึ่ง!

นามของคนผู้นั้นคือหลู่จ่านเสวียน เขามีฝีมือร้ายกาจน่าสะพรึงกลัว ซึ่งสามารถเผชิญหน้ากับเทพชั้นล่างขอบเขตสรรค์สร้างขั้นต้นได้!

ทัศนาทั่วทั้งโลกหล้าแดนเทพ น้อยคนนักจะทำได้เช่นนี้!!

และในศึกหารือวิถีก่อนหน้านี้ ตัวตนระดับสุดลึกล้ำส่วนใหญ่ในศาลเทพชิงอู๋ก็แพ้พ่ายด้วยน้ำมือของหลู่จ่านเสวียน

ที่โต๊ะแขกผู้มีเกียรติ สีหน้าของผู้ทรงอำนาจในศาลเทพชิงอู๋คล้ำเครียดกันเล็กน้อย

พวกเขาจะไม่เห็นได้อย่างไรว่าในศึกระหว่างระดับสุดลึกล้ำนี้ สาเหตุที่ศาลมารสะบั้นสรวงชนะได้นั้นก็เพราะปีศาจร้ายไร้เทียมทานอย่างหลู่จ่านเสวียน?

หลู่จ่านเสวียนหยิ่งผยองอย่างยิ่ง และหลังจากชนะหลายหนติดกัน เขาก็มิอยากเสียเวลาอีกต่อไป และประกาศตรงๆ ว่าผู้ใดมีฝีมือเอาชนะเขาได้ก็เข้ามาเลย

หาไม่ ต้องขออภัยหากเขาจะมิอยู่เล่นต่อ

ผลลัพธ์หรือ……

ก็ยังไร้ผู้ใดเสนอตัว

ท้ายที่สุด หลู่จ่านเสวียนก็ชนะขาดลอย ดับความหยิ่งผยองของคู่มือทั้งหลายในระดับสุดลึกล้ำจากศาลเทพชิงอู๋ลงสิ้น!

“แปลกจริง ไฉนข้าจึงไม่เคยรู้เลยว่าสำนักของเจ้ายังมีปีศาจท้าทายสวรรค์อย่างหลู่จ่านเสวียนอยู่?”

ไป๋หลี่อินถามขึ้น

คนอื่นๆ เองก็งุนงงยิ่ง

หลู่จ่านเสวียนเป็นตัวตนผู้ไร้คนรู้จัก จึงไม่ค่อยคุ้นหน้าและไร้ชื่อเสียงในทวีปเทพอัคคีทักษิณ

สายตาของหลู่ชิงเหมยแปรเปลี่ยนซับซ้อน นางกล่าวออกมาเบาๆ “เขาเป็นบุตรบุญธรรมของข้า ฝึกฝนข้างกายข้ามาแต่เด็กและไม่เคยเผยตัวที่ใด นี่คือครั้งแรกที่เขาได้เข้าร่วมประลองระหว่างสำนัก”

บุตรบุญธรรมที่จอมมารชิงเหมยรับเลี้ยง!!

เมื่อได้ทราบถึงฐานะของหลู่จ่านเสวียน ทุกผู้ก็อดใจสะท้านมิได้

บุตรบุญธรรมที่ตัวตนในตำนานอย่างจอมมารชิงเหมยชุบเลี้ยงตั้งแต่ยังเล็ก ย่อมห่างไกลเกินกว่าตัวตนไร้เทียมทานทั่วไปจะเทียบเทียมได้แน่นอน!

“ในที่สุดข้าก็กระจ่างแจ้ง ที่แท้สหายเต๋ามาครั้งนี้ก็เพื่อยืมศาลเทพชิงอู๋ของเราเป็นที่เผยตัวบุตรบุญธรรมของเจ้านี่เอง”

ไป๋หลี่อินพึมพำเบาๆ ว่า “หลังจากเหตุการณ์นี้จบลง นามของหลู่จ่านเสวียนจะสะท้านสะเทือนทั่วทั้งทวีปเทพอัคคีทักษิณกึกก้องทั่วทั้งแดนเทพแน่นอน!”

ทุกผู้ล้วนดูซับซ้อน พวกเขาออกจะหดหู่ใจเล็กน้อย รู้สึกเหมือนถูกหลอกใช้

เรียกเช่นไรดี?

ใช้พวกเขาซึ่งเป็นศิษย์ของศาลเทพชิงอู๋เป็นขั้นบันได เหยียบย่างขึ้นไปสร้างชื่อเสียงของตนเอง?

หลู่ชิงเหมยส่ายหน้าน้อยๆ และกล่าวว่า “สหายเต๋าเข้าใจผิดแล้ว นี่เป็นเพียงการหารือวิถีระหว่างผู้น้อยก็เท่านั้น บุตรบุญธรรมของข้าจะเด่นดังทั่วโลกหล้าเพราะสาเหตุนี้ได้เช่นไร? ในโลกนี้มิเคยขาดแคลนผู้แข็งแกร่งท้าทายสวรรค์อยู่แล้ว”

ว่าแล้ว นางก็ทอดสายตามองไปทางหลู่จ่านเสวียนจากไกลๆ

หลู่จ่านเสวียนกลับไปยังที่นั่งของเขาแล้ว อีกฝ่ายสวมอาภรณ์เรียบง่าย ขมวดมวยผมบนศีรษะ ผิวกายขาวผ่องเยี่ยงหยก ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มเยี่ยงชายหนุ่ม

แม้เขาจะทำเพียงนั่งเฉยๆ แต่ก็ให้ความรู้สึกนิ่งสงบดุจผืนน้ำ หนักแน่นไม่หวั่นไหวเช่นภูผา

ในขณะนั้นเอง แสงจากนภาส่องกระทบบนใบหน้าด้านข้าง ทำให้ตัวคนแฝงไปด้วยความรู้สึกสูงส่งไร้มลทิน

ดวงตาของหลู่ชิงเหมยดูคล้ายเหม่อลอยแต่ก็คล้ายไม่ ในใจนึกถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมา