บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2220 มารหัวใจ ร่ำลา จับตัว

บทที่ 2220 มารหัวใจ ร่ำลา จับตัว

เท่าที่ซูอี้ทราบ ในโลกนี้มีเคล็ดวิชามากมายจริงๆ ที่สามารถผนึกการเกิดของทายาทยามบำเพ็ญคู่ไว้ได้

และสำหรับตัวตนระดับจอมเทพ หากคิดทำเช่นนั้นก็ง่ายดายยิ่งนัก

แต่เมื่อได้ยินว่าหลู่ชิงเหมยให้กำเนิดหลู่จ่านเสวียนจากวิธีนี้ ซูอี้ก็ยังรู้สึกน่าขันยิ่งนัก

ทันใดนั้น หลู่ชิงเหมยได้ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันเดินกลับไปที่ริมผา ร่างอรชรของนางยืนนิ่งมองท้องนภายามวิกาล

“เมื่อเนิ่นนานมา ผู้เฒ่าทั้งหลายในโลกหล้าแดนเทพนี้ต่างรู้ว่าข้าลงมือ และเกือบสังหารอี้เต้าเสวียนลงได้”

หลู่ชิงเหมยกระซิบ

นางหันหลังให้ซูอี้ ปล่อยให้วจีละล่องตามลม

“ข้าก็คิดว่าตนเองเป็นหญิงโหดเหี้ยมเนรคุณ หลงลืมง่าย และจะไม่เสียใจที่วางแผนทำร้ายอี้เต้าเสวียน”

“ทว่าหลังจากนั้น ข้าพลันตระหนักว่าไม่อาจทำได้”

“ว่ากันว่ากาลเวลานั้นไร้ความปรานี ลบเลือนสรรพสิ่งได้ และยังทำให้มองทะลุผ่านสรรพสิ่งได้ด้วย แต่ตลอดกาลนานมา ทุกครั้งที่ข้านึกย้อนไป ข้าก็รู้สึกอาดูรทุกคราไป”

“หักห้ามตัดใจไป ก็ยังคงว้าวุ่นปั่นป่วนเหมือนมารหัวใจ! ทั้งกายใจข้าเหมือนถูกพันธนาการ ไม่อาจปลดปล่อยตนเป็นอิสระได้จนถึงบัดนี้”

“กาลก่อน อี้เต้าเสวียนให้ปิ่นนั่นกับข้า ตั้งชื่อมันว่าไร้พันธะก็ด้วยอยากให้ข้าเป็นอิสระ มีความสุขในชีวิต”

“น่าเสียดาย… ที่ท้ายที่สุด ข้าก็พบว่าเขานั่นแหละที่ทำให้ข้าไม่สบายใจที่สุด”

วาจาเหล่านั้นเจืออารมณ์ราวกำลังย้อนความหวนอดีต เผยความอ่อนไหว ขมขื่น และเศร้าโศก

ซูอี้แค่นยิ้มในใจ ทว่ากลับเอ่ยเตือนว่า “ผู้อาวุโส ใกล้ครบครึ่งเสี้ยวชั่วยามแล้วนะ”

หลู่ชิงเหมยหันกลับมา

คราบน้ำตาสองสายคล้ายมีคล้ายไม่มีบนใบหน้าดุจสาวน้อยนั้นหายวับไปทันที

“ข้าจะชดเชยความผิดในกาลก่อน ทว่าลูกไม่ได้มีความผิด”

สีหน้าของหลู่ชิงเหมยพลันแปรเปลี่ยนเป็นทรงอำนาจ คืนบรรยากาศเยี่ยงจักรพรรดินีแห่งเก้าชั้นสรวงกลับมา

นางจับจ้องซูอี้ กล่าวขึ้นว่า “หากภายหน้าเกิดอันใดขึ้นกับข้า ข้าหวังเพียงว่าบิดาเขาจะให้การปกป้องได้”

ว่าแล้ว นางก็หันหลังจากไป

ซูอี้ขมวดคิ้วนิ่ง

“อย่าห่วงเลย ไม่มีผู้ใดได้ยินบทสนทนาระหว่างเราหรอก”

ไกลออกไป เสียงของหลู่ชิงเหมยดังแว่วมา “นอกจากนั้น การแปลงโฉมของเจ้าอาจตบตาคนทั้งโลกได้ แต่ซ่อนจากข้าไม่ได้หรอกนะ”

“รู้หรือไม่ การแสดงก่อนหน้านี้ของเจ้างุ่มง่ามจริงๆ แต่ก็ต้องพูดว่าตลกดีเช่นกัน”

สีหน้าของซูอี้ในชั่วขณะนั้นดูไม่แน่ใจ และยังคงเงียบอยู่

วาทะของสตรีผู้นี้ เก้าในสิบเป็นคำลวง ส่วนอีกหนึ่งก็ยังเป็นคำเย้าหลอกล่อ ไม่มีทางเชื่อได้ง่ายๆ!

นี่คือบทเรียนใหญ่ที่สุดที่อี้เต้าเสวียนเรียนรู้จากหลู่ชิงเหมยก่อนตกตาย

สตรีผู้นี้กลับกลอกนัก!

ไม่อาจคาดเดาได้!!

“รักษาตัวด้วย”

นี่คือสิ่งสุดท้ายที่หลู่ชิงเหมยกล่าวก่อนจากลา

เพียงไม่กี่คำ

แม้น้ำเสียงจะเยือกเย็น แต่กลับเหมือนนางกำลังร่ำลา

รัตติกาลมืดดำ วายุบนเขาหวีดหวิว ทั้งเส้นผมและอาภรณ์ของซูอี้พลิ้วพัดยุ่งเหยิง

เขายืนนิ่ง ครุ่นคิดไตร่ตรองในภวังค์เนิ่นนาน

หากมองข้ามความรู้สึกของอี้เต้าเสวียนและวิเคราะห์เหตุการณ์ในวันนี้อย่างใจเย็น ซูอี้ก็พอจะอนุมานได้บ้างแล้ว

หลู่ชิงเหมยเตรียมตัวมาดีจริงๆ และเตรียมสารพัดวิธีการไว้ล่วงหน้า

ใช้สายเลือดมังกรคบเพลิงของฟางซั่วมาลองเชิง

ใช้ท่องสราญเปิดโอกาสให้ตรวจสอบ

ใช้ปิ่นที่สลักคำว่า ‘ไร้พันธะ’ มาพยายามล่อลวงให้เขาหลุดจากเกราะป้องกันในใจ

ทว่าแท้จริงไพ่ตายของนางคือหลู่จ่านเสวียน!!

แผนของนางซับซ้อนแยบยลเกินไปจริงๆ

และยังเกินความคาดหมายของซูอี้โดยสิ้นเชิง

เกินคาดเสียจนเขาหลุดเสียอาการเล็กน้อยในการสนทนาเมื่อครู่

ทว่ามันก็ไร้ผลใดๆ โดยแท้จริง

ซูอี้ครุ่นคิดเนิ่นนาน และในที่สุดก็เชื่อว่าหลู่ชิงเหมยน่าจะมองตัวตนของเขาออกแล้วจริงๆ

แต่แปลกนักที่นางไม่ได้ทำอันใด

ตรงกันข้าม นางกลับมีท่าทีเหมือนอยากมาสั่งเสียร่ำลา

‘ข้าจะชดเชยความผิดในกาลก่อน ทว่าลูกไม่ได้มีความผิด’

‘หากภายหน้าเกิดอันใดขึ้นกับข้า ข้าหวังเพียงว่าบิดาเขาจะให้การปกป้องได้’

วาจาของนางปรากฏขึ้นในใจซูอี้อีกครั้งอย่างอดไม่ได้ รวมถึงสีหน้าท่าทางในเวลานั้นของหลู่ชิงเหมยด้วย

ท้ายที่สุด ชายหนุ่มก็ส่ายหัว

ไม่ว่าสิ่งที่หลู่ชิงเหมยกล่าวในคืนนี้จะจริงเท็จมากเพียงไร ก็ปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ว่าวิธีการของนางทรงอำนาจมาก

‘หลู่จ่านเสวียน’ บุตรผู้ไม่รู้จริงหรือเท็จนี้เป็นเหมือนปริศนาปัญหาข้อยาก ทำให้ซูอี้ต้องสนใจเรื่องนี้ได้สำเร็จ!

นี่เป็นโยนเหยื่อหนึ่งตัวหลอกล่อ แม้ซูอี้จะไม่ติดเบ็ด แต่เขาก็รู้ว่าจะต้องติดต่อกับเหยื่อนี้ไม่ช้าก็เร็ว

เพื่อสืบว่าหลู่จ่านเสวียนเป็นบุตรของอี้เต้าเสวียนจริงๆ หรือไม่

และนี่อาจจะเป็นจุดประสงค์ของการมาเยือนของหลู่ชิงเหมย!!

ทว่าซูอี้ไม่ได้รู้สึกกดดันหรือยุ่งยากเกี่ยวกับเรื่องนี้

เพราะหลู่ชิงเหมยในยามนี้ แม้จะรู้แล้วจริงๆ ว่าเขาคือร่างเวียนวัฏของอี้เต้าเสวียน

แต่เขาก็ไม่ใช่อี้เต้าเสวียนแล้วเช่นกัน!

“เซียวเจี่ยน จอมมารชิงเหมยไม่ได้กระทำอันใดให้เจ้ารู้สึกย่ำแย่ใช่หรือไม่?”

ไกลออกไป ผู้อาวุโสสูงสุดที่สองไป๋หลี่อินก็เข้ามาซูอี้อย่างเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรขอรับ”

ซูอี้กล่าวยิ้มๆ “นางใคร่รู้เกี่ยวกับสายเลือดมังกรคบเพลิงจริงๆ และข้าก็บอกนางไปหมดเลย”

เห็นได้ชัดว่าไป๋หลี่อินดูผ่อนคลายขึ้นมาก เขาพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ดี นางมารผู้นี้หายตัวไปนานแสนนาน แม้กระทั่งข้ายังไม่คาดคิดว่านางจะพาคนจากศาลมารสะบั้นสรวงมาเอง โชคดีที่ด้วยฐานะของนาง ย่อมมิรังแกผู้น้อยเช่นเจ้าแน่”

เมื่อสนทนากันอีกครั้งและแน่ใจว่าซูอี้มิได้พบปัญหาใด ไป๋หลี่อินก็จากไป

ซูอี้ครุ่นคิดลำพังท่ามกลางราตรีอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะหันหลังกลับไปยังถ้ำพำนัก

……

และคืนนั้น หลู่ชิงเหมยได้พากลุ่มศิษย์ศาลมารสะบั้นสรวงจากจร

แม้เหลียงหลิงซู เว่ยจง และตัวตนทรงอำนาจคนอื่นๆ จะรู้สึกแปลกพิกลเล็กน้อย พวกเขาก็ไม่ได้ฝืนรั้งไว้ และมาส่งคณะของหลู่ชิงเหมยออกจากสำนักด้วยตนเอง

“เสวียนเอ๋อร์ มานี่”

บนเรือสมบัติ หลู่ชิงเหมยเรียกหลู่จ่านเสวียนมาพบนาง

“ท่านแม่มีคำสั่งอันใดหรือขอรับ?”

หลู่จ่านเสวียนถามอย่างนอบน้อม

“เมื่อคืนนี้ ข้าไปพบคนผู้หนึ่งซึ่งสำคัญมากต่อเราแม่ลูกมา”

หลู่ชิงเหมยมองหลู่จ่านเสวียนผู้ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ไม่ห่างจากนางนักด้วยสายตาอ่อนโยนยิ่ง

บุตรตรงหน้าผู้นี้เหมือนคนผู้นั้นจริงๆ

ไม่เพียงรูปลักษณ์ กระทั่งอุปนิสัยก็นิ่งสงบเยี่ยงขุนเขา เยือกเย็นเช่นต้นสน

น่าเสียดายที่ทุกครั้งที่พบนาง เขาสงบเสงี่ยมและประหม่าเกินไป

หลู่ชิงเหมยพึมพำในใจ

“ในศาลเทพชิงอู๋นี้ มีผู้ทำให้ท่านแม่สนใจด้วยหรือขอรับ?”

หลู่จ่านเสวียนผงะไป

“เขาไม่ใช่คนของศาลเทพชิงอู๋หรอก”

หลู่ชิงเหมยกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ตอนนี้ เจ้าไม่ต้องรู้หรอกว่าเขาเป็นใคร ข้าแค่อยากบอกเจ้าว่าจากนี้ไป เจ้าจะไม่ใช่หลู่จ่านเสวียนอีกต่อไปแล้ว”

“ไฉนกันขอรับ?” หลู่จ่านเสวียนผงะไป

“กาลก่อน ข้าเลือกนามนี้ให้เจ้าด้วยสัญญาจะฆ่ามารในหัวใจข้าลงเสีย”

หลู่ชิงเหมยกล่าวเบาๆ ว่า “แม้มารในใจของข้าจะยังอยู่ในยามนี้ แต่มันก็ไม่เป็นไรแล้ว ส่วนเจ้า… แรกปรากฏขึ้นวันนี้ ภายหน้า โลกหล้าในทวีปเทพอัคคีทักษิณจะรู้ว่าเจ้าเป็นบุตรข้า”

“เพื่อไม่ให้เจ้าเป็นที่สนใจและเกิดบัญหามากนัก ข้าไม่เพียงจะเปลี่ยนชื่อเจ้า แต่จากนี้ไป ข้าก็จะส่งเจ้าไปยังที่ซึ่งน้อยคนจะรู้เพื่อฝึกฝนด้วย”

หลู่จ่านเสวียนผงะไป และกล่าวอย่างนอบน้อม “บุตรจะเชื่อฟังการตัดสินใจของท่านแม่”

หลู่ชิงเหมยครุ่นคิดสักพักและกล่าวว่า “ภายหน้า เจ้าจะมีนามว่าอี้เฉิน”

“อี้เฉิน?”

หลู่จ่านเสวียนทวนคำในใจ ก่อนจะพยักหน้า “ขอรับ บุตรจะมีนามว่าอี้เฉินในภายหน้า”

หลู่ชิงเหมยอดยิ้มมิได้ “เจ้าไม่ถามหรือว่าไฉนข้าจึงมอบนามนี้แก่เจ้า?”

อี้เฉินกล่าว “นามที่ท่านแม่ให้มาต้องมีความหมายลึกซึ้ง ในเมื่อท่านแม่มิเอ่ยปาก ต้องมีเงื่อนงำอื่นซ่อนอยู่อีกเป็นแน่ และภายหน้ายามท่านแม่เต็มใจบอกข้า ข้าก็จะได้เข้าใจเองขอรับ”

สายตาของหลู่ชิงเหมยดูซับซ้อน นางพึมพำว่า “เจ้านี่นะ ดีทุกอย่าง เสียอย่างเดียวที่เจ้าสำรวมเกินไปต่อหน้าข้า”

“บิดาบุญธรรมก็มักจะกล่าวเช่นนี้กับข้าขอรับ”

อี้เฉินเขินเล็กน้อย “แต่ในใจข้า ท่านแม่และบิดาบุญธรรมเปรียบดั่งเจ้าสวรรค์ และข้าก็ควรเคารพนอบน้อม”

ทันใดนั้น สีหน้าของหลู่ชิงเหมยได้แปรเปลี่ยน กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า “ภายหน้า เจ้าห้ามเรียกจอมมารเจวี๋ยเทียนว่าพ่อบุญธรรม! ไอ้แก่ชั่วนั่นหาควรค่าเป็นบิดาบุญธรรมของเจ้าไม่!”

อี้เฉินผงะไป สีหน้าของเขาเปี่ยมความตกตะลึง ไม่รู้ว่าไฉนจู่ๆ มารดาบุญธรรมจึงเปลี่ยนท่าทีเช่นนี้

หลู่ชิงเหมยเองก็สังเกตเห็นว่าตนเสียอาการ ก่อนจะส่ายหน้าพลางกล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่น “เจ้าไม่เข้าใจหรอก ข้ากับจอมมารเจวี๋ยเทียนเป็นคู่วิถีกันในนามเท่านั้น ต่างฝ่ายต่างใช้ประโยชน์จากกันและกัน”

“ในภายหน้า เจ้าจะไม่ได้ฝึกฝนในศาลมารสะบั้นสรวงอีกต่อไป ดังนั้นเจ้าย่อมไม่ต้องถือโจรชั่วนั่นเป็นบิดา”

ถือโจรชั่วเป็นบิดา?

อี้เฉินงุนงง นี่มันเรื่องอันใดกัน?

หลู่ชิงเหมยไม่อธิบายต่อ นางทำเพียงโบกมือ “เจ้าไปเถอะ”

“ขอรับ”

อี้เฉินหันหลังจากไป

ยามเหลือเพียงหลู่ชิงเหมยผู้เดียว จอมมารไร้เทียมทานผู้อยู่ในมรสุมมาเนิ่นนานก็ย้อนภาพยามพานพบกับซูอี้ขึ้นในใจ

หลังจากนั้นเนิ่นนาน รอยยิ้มอันคลุมเครือพลันปรากฏบนใบหน้าอย่างไม่อาจอธิบาย

เซียวเจี่ยน?

ฮึ!

ปลอมได้เหมือนจริงๆ!

……

คืนเดียวกันนั้น

ในตำหนักเทพนภากระจ่างยังคงสว่างไสว

ทว่าภายในนั้นมีบุคคลเพียงสอง นั่นก็คือผู้อาวุโสสามขู่เจินและเจ้าสำนักเหลียงหลิงซู

“เจ้าสำนัก หากว่าในอดีตข้าไม่แน่ใจ แต่หลังจากเหตุการณ์ในวันนี้จบลง ข้ากล้าเดิมพันด้วยชีวิตว่าต้องมีปัญหาใหญ่กับเซียวเจี่ยนแน่นอน!!”

“ก่อนหน้านี้ เราทั้งหลายไม่แปลกใจหรือว่า ไฉนตัวตนในตำนานอย่างจอมมารชิงเหมยจึงมายังสำนักเราด้วยตัวเอง?”

“เหตุผลนั้นง่ายดายมาก นางไม่ได้มาด้วยเรื่องธรรมดาอย่างหารือวิถีเลย แต่มาหาเซียวเจี่ยนนั่นต่างหาก!”

“นอกจากนั้น ฉี่เวย บุตรีผู้นำเผ่าเทพกิเลนก็มาพำนักชั่วคราวในสำนักเรา ก่อนหน้านี้เราก็งุนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก”

“ทว่ายามนี้ ยังไม่เห็นหรือว่านางเองก็มาหาเซียวเจี่ยนผู้นั้นเช่นกัน?”

“เรื่องนี้น่าสนใจนัก ทายาทสายเลือดมังกรคบเพลิงผู้หนึ่ง ไม่ว่าจะหายากมากสามารถเพียงไร ไฉนเลยจะควรค่าให้ตัวตนสูงส่งทั้งสองมาหาด้วยตนเอง?”

ขณะนี้ ผู้อาวุโสสามแสนตื่นเต้น ดวงตาร้อนเร่าราวในที่สุดก็พบสัจธรรมที่ตามหา

ท้ายที่สุด เขาก็กล่าวชัดทีละคำ “ทั้งหมดนี้พิสูจน์ได้แล้วว่าปัญหาของเซียวเจี่ยนไม่ได้ใหญ่แบบธรรมดา!”

“ยามนี้ ในนามผู้อาวุโสภาคทัณฑ์ของสำนัก ข้าขอให้จับตัวเซียวเจี่ยนมาสอบสวนเดี๋ยวนี้!!”

เจ้าสำนักเหลียงหลิงซูนั่งนิ่ง คิ้วขมวดมุ่น ไม่ได้กล่าววาจาใด

แสงเงาฉายวาบบนใบหน้าของเขา ทำให้สีหน้าของเจ้าตัวเดี๋ยวชัดเดี๋ยวพร่า ดูยากตัดสินนัก