บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2221 มรสุมอันบังเกิดจากทวีปเทพจิตนภา

บทที่ 2221 มรสุมอันบังเกิดจากทวีปเทพจิตนภา

รัตติกาลกำลังถลำลึกขึ้นเรื่อยๆ

เหลียงหลิงซูในตำหนักเทพนภากระจ่างเงียบวจีมาตลอด

ขณะที่ความตื่นเต้นในสีหน้าของผู้อาวุโสสามขู่เจินสลายหายไปทีละน้อย ก่อนจะถามอย่างระมัดระวังว่า “เจ้าสำนัก… ท่านคิดว่าข้อเสนอของข้าไม่สมควรหรือ?”

เหลียงหลิงซูโบกมือกล่าว “เจ้าวิเคราะห์ได้ดี เซียวเจี่ยนผู้นี้… มีปัญหาจริงๆ”

ขู่เจินใจชื้นขึ้นและกล่าวว่า “หมายความว่าเจ้าสำนักตกลงให้จับเขามาสอบสวนแล้วหรือ?”

“เปล่า”

เหลียงหลิงซูส่ายหน้า “เซียวเจี่ยนในยามนี้สร้างรากฐานในสำนักอย่างมั่นคงแล้ว เขากำลังเป็นที่สนใจของคนทุกผู้ แม้กระทั่งผู้อาวุโสบางคนยังมีประทับใจต่อเขา”

“หากไร้หลักฐานใดๆ แล้วจับตัวเขา ทั้งสำนักจะสั่นสะเทือนอย่างไม่อาจเลี่ยง”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ขู่เจินจึงขมวดคิ้วพลางกล่าวว่า “หลักฐาน? ทุกผู้ล้วนเห็นเหตุการณ์ในวันนี้ ไฉนต้องใช้หลักฐานด้วย? เราจับตัวทรชนนะขอรับ! ทั้งยังไม่ใช่ความผิดทั่วไปด้วย!”

เหลียงหลิงซูกล่าวด้วยสายตาลึกล้ำ “ทุกสิ่งต้องมีเหตุมีผลและตรวจสอบได้ เจ้าบอกว่าเซียวเจี่ยนเป็นคนทรยศ แล้วเขาต้องเป็นเช่นนั้นหรือ? ในงานเลี้ยงคืนนี้ ใครบ้างไม่เห็นว่าเจ้ามีจิตมุ่งร้ายต่อเขา?”

สีหน้าของขู่เจินดูเข้าใจยากในชั่วขณะนั้น

เหลียงหลิงซูกล่าวคำต่อคำ “อีกประการ ยังมีผู้อาวุโสใหญ่นั่งบนภูดูพยัคฆ์ประชันอยู่ หากเจ้าก่อเรื่อง เชื่อหรือไม่ว่าผู้อาวุโสใหญ่จะเหยียบย่ำซ้ำเติมเจ้าทันที?”

ขู่เจินสูดหายใจลึกๆ จริงด้วย! เขาเกือบมองข้ามศัตรูร้ายกาจอย่างผู้อาวุโสใหญ่ไปเลย!

เหลียงหลิงซูลุกจากที่นั่ง พลันกล่าวด้วยสีหน้าเฉยชา “มิจำเป็นต้องโมโหเดือดดาลกับเรื่องนี้ไปหรอก ยามความสนใจสร่างซา เจ้าก็ฉวยโอกาสมอบภารกิจแล้วจัดการกับเซียวเจี่ยนด้านนอกสำนักเสียสิ”

ร่างของขู่เจินสั่นสะท้าน และรับบัญชาอย่างยินดี

……

วันรุ่งขึ้น ซูอี้ย้ายไปฝึกฝนที่ยอดเขาไผ่วิญญาณ

และยังเก็บตัวเริ่มฝึกฝนเหมือนเมื่อก่อนทันที

เขาต้องอยู่ให้ห่างจากจุดสนใจ

สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ ทั้งการพิชิตชัยบนสนามเต๋าทางช้างเผือกหรือเหตุขัดแย้ง ณ งานเลี้ยงของสำนัก ก็ทำให้ชายหนุ่มดูจะกลายเป็นผู้ถูกจับตามองที่สุดในสำนักไป

พฤกษาใดเด่นล้ำในป่า วายุจะสะบั้นโค่นมัน

ซูอี้แน่ใจว่าหลังจากเหตุการณ์เมื่อวานผ่านไป มันอาจทำให้คนส่วนใหญ่ชื่นชมสนับสนุนเขา

แต่ก็ต้องกระตุ้นความสงสัยของผู้เฒ่าบางคนด้วยเช่นกัน!!

โดยเฉพาะทางผู้อาวุโสสามขู่เจินที่น่าจะก่อปัญหามากที่สุด

ด้วยเหตุนี้ ซูอี้จึงทำได้เพียงอยู่เงียบๆ เพื่อให้เหตุการณ์เมื่อวานสร่างซาไปก่อน

แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่าขณะที่ตัวเองกำลังจะเก็บตัวนั้นเอง ฉี่เวยจะมาหาเขาถึงที่

อีกฝ่ายเดินดุ่มเข้าประตูมาโดยไม่สนใจท่าที ‘จะเก็บตัว’ ของซูอี้

“สหายเต๋าเซียว ป่านนี้แล้ว เก็บตัวไปเจ้าก็เปลี่ยนอันใดไม่ได้หรอก เจ้าน่ะถูกคนหมายหัวแล้ว!”

ฉี่เวยหาที่นั่งให้ตนเองเสร็จสรรพในเรือนไม้ไผ่สามชั้นที่ยอดเขาไผ่วิญญาณ

ซูอี้เลิกคิ้ว “ไฉนจึงกล่าวเช่นนั้น?”

ฉี่เวยกะพริบคู่เนตรเปี่ยมประกายของนาง และกล่าวว่า “เจ้ารู้ดีแก่ใจที่สุดว่าจอมมารชิงเหมยตั้งใจมาหาเจ้า และข้าก็มายังศาลเทพชิงอู๋ก็เพื่อหาทางให้เจ้าเผยร่างจริงออกมา แม้กระทั่งพวกผู้เฒ่าในศาลเทพชิงอู๋ ไหนเลยจะไม่เคลือบแคลงฐานะของเจ้า?”

ซูอี้กล่าวเสียงเรียบ “ไร้พิรุธหลักฐาน อย่าได้ฟังลมปากว่าร้ายจากใครเลย”

ฉี่เวยกล่าวกับซูอี้ว่า “เรื่องเช่นนี้ ขอเพียงเคลือบแคลง ไม่ต้องใช้หลักฐานหรอก หากเจ้ายังคิดว่าจะกบดานในศาลเทพชิงอู๋ต่อได้ หลังจากนี้คงไม่อาจเลี่ยงหายนะได้”

ซูอี้แย้มยิ้ม “เจ้ามาพูดกับข้าเรื่องนี้หรือ?”

“เปล่า”

หญิงสาวกล่าว “ข้าบอกแล้วว่าขอเพียงเจ้าต้องการ เผ่าเทพกิเลนจะให้เจ้าเป็นข้อยกเว้นหนึ่งเดียว และช่วยเจ้าสะสางวิกฤตแทน”

“หากเจ้าคิดจะหลบความสนใจในยามนี้ ข้าพาเจ้ากลับเผ่าได้นะ!”

ว่าแล้ว คู่เนตรน้ำเงินเข้มระยับพราวดุจท้องสมุทรของฉี่เวยพลันจับจ้องซูอี้ กล่าวขึ้นอย่างมั่นใจ “ในเผ่าเทพกิเลนของข้า เทพสวรรค์พุทธะใดๆ ก็สร้างปัญหาให้แก่เจ้าไม่ได้!”

ซูอี้ถอนหายใจยาวๆ “น่าเสียดาย”

“เสียดายอันใด?”

“น่าเสียดายที่ข้าไม่ใช่ซูอี้ หาไม่ ข้าก็อยากจะไปเยือนเผ่าเทพกิเลนของพวกเจ้าสักหน่อยจริงๆ”

ฉี่เวยกลอกตาค้อนวงใหญ่ในพลัน นางกล่าวอย่างฉุนเฉียว “หากเสแสร้งเช่นนี้ เจ้าจะรังแต่ทำร้ายตัวเองนะ!”

ซูอี้งุนงง “ไฉนเจ้าจึงคิดว่าข้าคือซูอี้กัน?”

“มิใช่ว่าข้าคิด แต่ข้าเชื่อในมุกเทพชะตาสวรรค์!”

ฉี่เวยกล่าวพลางแบมือออก แล้วไข่มุกกลมเกลี้ยงขาวพิสุทธิ์ดุจหิมะขนาดราวเม็ดลำไยก็ปรากฏขึ้น เจิดจรัสกระจ่างใส เรืองรัศมีเยี่ยงม่านหมอก

ซูอี้หรี่ตาลง

ดูภายนอกยังสุขุมเยือกเย็นเช่นกาลก่อน ทว่าแท้จริง ในใจนั้นบังเกิดคลื่นเรรวน

เพราะทันทีที่มุกเทพชะตาสวรรค์ปรากฏโฉม ตรวนทิพย์เส้นที่สองซึ่งผนึกรอบดาบเก้าคุมขังพลันสั่นสะท้านอย่างหาได้ยาก!!

ตรวนทิพย์เส้นที่สองซึ่งผนึกอำนาจกรรมวิถีชาติที่สองนั้นนิ่งงันมาตลอด

ตรวนทิพย์ซึ่งผนึกอำนาจชาติที่สามเซียวเจี่ยนยังคงอยู่ดี ทว่ายามนี้ ตรวนทิพย์เส้นที่สองกลับขยับไหว!

หรือนี่จะหมายความว่าสมบัตินามมุกเทพชะตาสวรรค์ในมือฉี่เวยจะเกี่ยวข้องกับชาติที่สองของเขา?

ฉี่เวยกล่าวต่ออย่างมิสนใจ “บรรพชนเผ่าข้าให้สมบัติชิ้นนี้ไว้ และก่อนหน้านี้ ข้าก็ให้ความสนใจกับมันอย่างยิ่ง บรรพชนเผ่าข้าบอกว่าหากใช้มุกเทพชะตาสวรรค์ จะเพียงพอจับสัมผัสร่องรอยปราณของซูอี้ได้!”

“ยามข้าอยู่ในหอการค้ากิเลน ณ เมืองโบราณสารทวสันต์ มุกเทพชะตาสวรรค์มีปฎิกิริยาไม่เหมือนเดิมทันทีที่พบเจ้า เจ้าว่านี่หมายความเช่นไร?”

ซูอี้กล่าวเสียงเรียบ “บางครั้งสมบัตินั้นก็พึ่งไม่ได้ เมื่อไม่นานมานี้ ข้ากับรองหัวหน้าหอหวงฉางถิงของสำนักได้เดินทางไปยังภูเขาโล้นเทียนเอ้อกัน และรองหัวหน้าหอหวงก็มั่นใจในคำทำนายของ ‘เข็มทิศสวรรค์นำทาง’ เกินไปจนเกิดผลลัพธ์วิปโยค”

เมื่อเห็นว่าจนป่านนี้ซูอี้ยังไม่ยอมรับ ฉี่เวยก็กัดฟันกรอดอย่างเคืองโกรธ นี่… หมูตายไม่กลัวน้ำเดือดจริงๆ!

“หากไม่มีเรื่องอื่น โปรดกลับไปเถิด”

ซูอี้กล่าวส่งแขก

ฉี่เวยถลึงตามองชายหนุ่มอย่างดุดัน และกล่าวว่า “เจ้าไร้น้ำใจเพียงนี้เลยหรือ งานเลี้ยงเมื่อคืน ข้าช่วยเจ้าโต้เถียงกับจอมมารชิงเหมย เพียงพอให้เห็นแล้วว่าข้าอยู่ข้างเจ้า แต่นี่คือสิ่งที่เจ้าปฏิบัติต่อข้าหรือ?”

ซูอี้ปวดเศียร

เขารู้ว่ายามสตรีสักคนจะทำตัวไร้เหตุผล พวกนางมักจะเบื่อเล่นละครจนเข้าประเด็นตรงๆ

ซูอี้จึงทำเพียงหุบปาก

จริงเช่นนั้น เดิมทีฉี่เวยยังมีบางอย่างจะพูด แต่เมื่อเห็นท่าทีเงียบสนิทของซูอี้ นางก็หงุดหงิดใจ

“ช่างเถอะ ยามเจ้าเสียหายสิ้นหวัง เจ้าจะคิดถึงน้ำใจข้าขึ้นมาเอง!”

ฉี่เวยลุกขึ้นและพึมพำอย่างขุ่นเคือง “ทำคุณบูชาโทษ เสียน้ำใจข้าเปล่าๆ จริงๆ!”

นางกระฟัดกระเฟียดจากไป

ซูอี้แย้มยิ้มแล้วลุกขึ้นส่งแขก

ต้องกล่าวว่า แม้หญิงงามล้ำเลิศอย่างฉี่เวยจะกำลังโมโหเดือดดาล ก็ยังคงแสนเพริดพริ้งงดงาม

น่าเสียดายที่ผ้าคลุมหน้าของนางเป็นสมบัติอัศจรรย์ จึงทำให้ไม่อาจเห็นหน้าของนางได้

จนกระทั่งส่งฉี่เวยลับไป ซูอี้จึงเร่งค่ายกลบนเขาและปิดกั้นทางเข้ายอดเขาไผ่วิญญาณโดยสมบูรณ์

จากนั้นเขาก็กลับสู่เรือนไม้ไผ่ที่ยอดเขา

“ฉี่เวยผู้นี้ไม่เลวเลยจริงๆ ทว่าหัวแข็งและกระทำตนตามใจเกินไปหน่อย”

ซูอี้นั่งลงขัดสมาธิ

เขาสัมผัสได้รางๆ ว่าเผ่าเทพกิเลนอาจมีความสัมพันธ์บางอย่างกับชาติที่สองของตน จึงเป็นสาเหตุให้ฉี่เวยช่วยตัวเขาอย่างมีน้ำใจ

น่าเสียดาย……

ซูอี้ไม่คิดจะพึ่งใบบุญผู้อื่นในตอนนี้ และมิได้อยากให้เผ่าเทพกิเลนเข้ามาพัวพัน

มิใช่เพราะเขาหยิ่งผยอง แต่หาจำเป็นไม่

“ต่อจากนี้ก็เก็บตัวต่อไปก่อน ดูว่าเรื่องจะพัฒนาจากความปั่นป่วนเมื่อวานอย่างไรแล้วกัน”

ซูอี้เริ่มทำสมาธิ

เมื่อวานนี้ เจ้าสำนักเหลียงหลิงซูให้โอสถเทพและวัตถุดิบเทพมากมายเป็นรางวัลแก่เขาต่อหน้าผู้คน

หากไร้ปัญหาใด บาดแผลและวิถีเต๋าของเขาจะฟื้นตัวสมบูรณ์ในครึ่งเดือน!!

ซูอี้สังหรณ์รางๆ ว่าหลังจากการเยียวยาอันลำบากลำบนนี้จบลง ยามเขาฟื้นตัวสู่จุดสูงสุด การฝึกฝนของเขาคงพัฒนาไปมากอย่างไม่อาจเลี่ยง!

ทลายก่อนจึงก่อ ไม้แห้งคืนวสันต์!

……

“คุณหนูฉี่เวยเพิ่งออกมาจากเขาเพื่อพบรองหัวหน้าหอเซียวหรือ?”

ผู้อาวุโสสามขู่เจินปรากฏกายที่รอบนอกยอดเขาไผ่วิญญาณยามใดไม่อาจทราบ และกล่าวทักทายฉี่เวยด้วยรอยยิ้ม

“เกี่ยวอันใดกับเจ้าเล่า?”

ฉี่เวยกำลังหงุดหงิดอยู่และด่าอีกฝ่ายไปตรงๆ โดยไม่สนว่าผู้ฟังจะเป็นผู้อาวุโสสาม มีอำนาจสั่งการยิ่งใหญ่

หน้าของขู่เจินพลันแดงก่ำ ยากมองยิ่งนัก

แต่เขาไม่ได้ลงมืออันใด

ที่มาของฉี่เวยยิ่งใหญ่เกินไป!

จนกระทั่งเห็นร่างของหญิงสาวหายลับไป ขู่เจินจึงสูดหายใจลึกๆ เพื่อสงบความอับอายในใจ

“หากบุตรีผู้นำเผ่าเทพกิเลนยืนกรานปกป้องเซียวเจี่ยนผู้นั้น มันจะเป็นปัญหาแน่……”

หลังจากขู่เจินสงบสติ คิ้วของเขาก็ขมวดอย่างช่วยไม่ได้

ในสำนักมีผู้อาวุโสใหญ่อยู่ เขาจึงไม่อาจลงมือกับเซียวเจี่ยนอย่างสุ่มสี่สุ่มห้าได้

ทว่าในขณะเดียวกัน เมื่อมีฉี่เวย เทพีผู้สูงล้ำนี้อยู่ ก็รับมือยากยิ่งเช่นกัน!

‘ยามจุดสนใจผ่านพ้นไป เราต้องหาทางพาเซียวเจี่ยนออกจากสำนักไปตามลำพังให้ได้’

ขู่เจินลอบคิด

กาลเคลื่อนผ่านวันแล้ววันเล่า

เหตุการณ์ในศาลเทพชิงอู๋สงบเงียบ ไร้คลื่นลมใดๆ

จนหนึ่งเดือนถัดมา

“เจ้าสำนัก เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้วขอรับ!!”

ผู้อาวุโสสามขู่เจินกระวีกระวาดเข้ามาในตำหนักเทพนภากระจ่าง ยากจะซ่อนความปรีดาในสีหน้าแววตา

“เมื่อครู่มีข่าวมาจากทวีปเทพจิตนภาว่า กลุ่มเต๋ายักษ์ใหญ่สูงสุดกลุ่มหนึ่งนำโดยศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์กำลังจะโจมตีตระกูลซีโบราณขอรับ!”

ขู่เจินกล่าว “จุดประสงค์ของพวกเขาเด่นชัดมาก ใช้การโจมตีตระกูลซีโบราณเป็นข้ออ้างบีบให้คนบาปซูอี้เผยร่องรอย!!”

“เรื่องนี้แพร่กระจายไปทั่วโลกหล้าแดนเทพแล้ว ขุมกำลังใหญ่อื่นๆ อีกหลายแห่งในทวีปเทพต่างๆ ก็ได้ส่งกำลังไปทวีปเทพจิตนภาโดยด่วนเพื่อรอดูว่าจะบีบซูอี้ผู้นี้ออกมาได้จริงๆ หรือไม่!”

หลังจากฟังแล้ว เหลียงหลิงซูพลันขมวดคิ้วพลางกล่าวว่า “เรื่องใหญ่เพียงนี้ หากข้าเป็นซูอี้ ข้าย่อมไม่ไปหรอก”

ขู่เจินกล่าวเสียงทุ้มต่ำ “เจ้าสำนักคงไม่ทราบบางอย่าง ซีหนิง บุตรีแห่งสวรรค์ของตระกูลซีโบราณเคยร่วมเป็นร่วมตายกับซูอี้ และมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันมาก่อน! หากซูอี้เห็นคนตายไม่ช่วย ตระกูลซีโบราณและบุตรีแห่งสวรรค์ซีหนิงได้ตายแน่!”

“แต่ขอเพียงซูอี้ปรากฏตัว มันจะต่างอันใดกับพาตนไปตายเล่า? ข้าว่าเขาไม่ไปหรอก”

เจ้าสำนักเหลียงหลิงซูส่ายหัว

จากนั้นเขาพลันตระหนักถึงบางอย่างและกล่าวว่า “เจ้ามาบอกเรื่องนี้กับข้าเพื่อการใด? อยากจะฉวยโอกาสนี้ทำอันใดหรือ?”

ขู่เจินแย้มยิ้มกล่าวว่า “ว่าแล้วเชียว ข้าไม่อาจปิดจากเจ้าสำนักได้เลย ข้าตั้งใจจะพาเซียวเจี่ยนไปชมสถานการณ์ที่ทวีปเทพจิตนภา!”

ม่านตาของเหลียงหลิงซูหดตัวเล็กน้อย

เขาตระหนักว่าหนึ่งเดือนผ่านไป ผู้อาวุโสสามขู่เจินอดทนไม่ไหวแล้ว ในใจอยากลงมือกับเซียวเจี่ยนซ้ำอีกครา!

ส่วนมรสุมอันบังเกิดกับตระกูลซีนี้ มันก็แค่ข้ออ้างสำหรับขู่เจินเท่านั้น

เพื่อที่จะพาเซียวเจี่ยนออกจากสำนักอย่างชอบธรรมได้!