บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2223 น้ำหนักของสัจจะ

บทที่ 2223 น้ำหนักของสัจจะ

“ไปเมืองโบราณสารทวสันต์ทำไมกัน?”

ขู่เจินอดกล่าวมิได้ ใบหน้าเฒ่าชราของเขาคล้ำเครียดเกินบรรยาย

“โง่!”

เสียงของฉี่เวยเสียงดังฟังฉะฉาน “ด้วยความเร็วเรือผุๆ นี่ เจ็ดวันเจ็ดคืนก็ไม่ถึงทวีปเทพจิตนภาหรอก!”

“และในหอการค้ากิเลนของข้ามีค่ายกลเคลื่อนย้ายโบราณอยู่ พริบตาก็ไปถึงแล้ว!”

ตู้ม!

ขู่เจินผงะไปราวต้องอัสนี สมองแทบอื้ออึงนิ่งค้าง

เพื่อจัดการกับซูอี้ เขาใช้เวลาวางแผนการสารพัดตลอดระยะหนึ่งเดือน เพื่อหาโอกาสโจมตีซูอี้ระหว่างเดินทางไปสู่ทวีปเทพจิตนภา

เขากระทั่งวางจุดลอบโจมตีล่วงหน้าไว้บนจุดแวะพักถัดไป และติดตั้งตัวช่วยไว้มากมาย!

ทว่าฉี่เวยกลับบอกว่าจะเปลี่ยนเส้นทางในยามนี้ ใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายโบราณไปยังทวีปเทพจิตนภาโดยตรง!!

เรื่องนี้ผิดแผนของขู่เจินโดยสิ้นเชิง

“มิสมควร!”

ขู่เจินปฏิเสธอย่างไร้ความลังเล

อย่าว่าแต่เรื่องลงมือกับซูอี้ ปฏิบัติการนี้ยังมีผู้อาวุโสสูงสุด บรมาจารย์หยวนซานติดตามเขามาด้วย

หากยืมใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายโบราณ บรมาจารย์หยวนซานย่อมไม่อาจตามมาทัน

แล้วขู่เจินจะตอบรับได้เช่นไร?

“เพราะเหตุใด?”

ฉี่เวยขมวดคิ้ว

“นั่นสิ เพราะเหตุใดกัน?”

ดวงตาของผู้อาวุโสใหญ่เว่ยจงเรืองวาบ จับจ้องมาที่ขู่เจิน

ซูอี้พอจะเดาได้ว่าการกระทำของฉี่เวยคงจะไปขัดแผนของขู่เจินเข้า และเมื่อเห็นขู่เจินออกปากปฏิเสธในยามนี้ เขาก็อดหัวเราะในใจมิได้

ตาเฒ่าผู้นี้นึกเคืองแค้นฉี่เวยในใจ หลังจากข่มกลั้นใจเนิ่นนาน ขู่เจินจึงกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าคล้ำเครียด “เท่าที่ข้าทราบ การยืมใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายโบราณของหอการค้ากิเลนต้องใช้ผลึกเทพอมตะพันแปดร้อยชิ้น! ข้าจ่ายไม่ไหวแน่ แต่ผู้อาวุโสใหญ่เล่าจะไหวหรือ?”

ว่าแล้ว เขาก็เหลือบมองผู้อาวุโสใหญ่อย่างเย็นชา

เว่ยจงพลันสิ้นวจีไป

ผลึกเทพอมตะพันแปดร้อยชิ้นเป็นราคาสูงลิ่วทะยานฟ้าอย่างแน่ อย่าว่าแต่ทวยเทพทั่วไป ต่อให้เป็นตัวตนระดับจอมเทพ หากไร้จำเป็นจริงๆ พวกเขาย่อมไม่ยอมขูดเลือดตนเองเช่นนั้นแน่!

อันที่จริง ทั่วทวีปเทพอัคคีทักษิณมีขุมกำลังเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้นที่สามารถใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายโบราณไปมาระหว่างทวีปเทพหลักทั้งสี่ได้

เหตุผลนั้นมิใช่ใดอื่น เพราะค่าใช้จ่ายของมันแพงเกินไป!

มิต่างกับเผาเงินทิ้งเลย

หากไม่ใช่เพราะสถานการณ์ฉุกละหุกร้ายแรง แม้กระทั่งตัวตนทรงพลังอย่างผู้อาวุโสใหญ่และผู้อาวุโสสามไม่มีทางยืมใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายไปมาระหว่างสองทวีปเทพแน่นอน

“มีข้าอยู่ เจ้ายังต้องจ่ายเงินอีกหรือ?”

ฉี่เวยกล่าวลอยๆ ทะลวงข้ออ้างของขู่เจินทันที

เขายืนสีหน้าแข็งทื่อ และชายชราก็ไม่อาจโต้เถียงได้เลยในเวลานี้

ใช่แล้ว ค่ายกลเคลื่อนย้ายในเมืองโบราณสารทวสันต์เป็นของหอการค้ากิเลน และหอการค้ากิเลนก็เป็นของเผ่าเทพกิเลน

ส่วนฉี่เวย…ก็คือบุตรีผู้นำเผ่าเทพกิเลน! หากนางจะใช้ค่ายกลเคลื่อนย้าย ไฉนนางต้องจ่ายเงินด้วย?

ผู้อาวุโสใหญ่พยักหน้าด้วยรอยยิ้มทันที “เช่นนั้นก็ขอบคุณแม่นางฉี่เวยมาก!”

ใบหน้าชราของขู่เจินเหี่ยวย่นเหมือนผิวมะระ ทำเอาซูอี้เห็นแล้วแทบหลุดหัวเราะ

ผู้อาวุโสใหญ่หาปิดบังอันใดไม่ กล่าวเร่งขู่เจินด้วยรอยยิ้ม “ผู้อาวุโสสามอย่านิ่งสิ รีบเร่งเรือสมบัติพาเราไปเมืองโบราณสารทวสันต์ได้แล้ว!”

ขู่เจินสูดหายใจลึกๆ และเริ่มลงมือโดยมิกล่าววาจาใด

หากที่นี่ไม่มีผู้อาวุโสใหญ่ เขาจะปฏิเสธหัวเด็ดตีนขาด

ทว่า……

ผู้อาวุโสใหญ่ก็อยู่ที่นี่

ทำให้เขาไร้โอกาสปฏิเสธ!

ทั้งหมดนี้ทำให้ชายชราอึดอัดใจแทบกระอักเลือด

แผนเล่นงานซูอี้พังยับไม่เป็นท่า ยิ่งไปกว่านั้น กระทั่งบรมาจารย์หยวนซานยังอาจตามมาไม่ทัน และยังมีผู้อาวุโสใหญ่กับฉี่เวยเพิ่มมาสองคน ด้วยเหตุนี้ ขู่เจินจะมิเดือดดาลได้เช่นไร?

ไม่ว่าเขาจะลึกล้ำเจ้าเล่ห์เพียงไร เขาก็ยังรู้สึกสิ้นกำลัง อยากร่ำไห้แต่ไร้น้ำตา……

ไฉนกัน?

ไฉนจึงเป็นเช่นนี้ไปได้?

ไฉนจะลงมือกับเซียวเจี่ยนลำพัง จึงมีอุปสรรคมากมายเพียงนี้?

กระทั่งแผนการ ลอบโจมตี ตัวช่วยที่วางไว้ล่วงหน้าเหล่านั้น…ล้วนไร้ประโยชน์!

เหนื่อย!

ขู่เจินรู้สึกเพียงว่ายามนี้ เขาเหนื่อยเหลือเกิน!

……

ระหว่างทางไปยังเมืองโบราณสารทวสันต์ ขู่เจินขับเรือสมบัติอย่างไร้วาจา สีหน้างอง้ำไปตลอดทาง

เดิมที ผู้อาวุโสใหญ่ตั้งใจจะฉวยโอกาสนี้พูดคุยกับซูอี้อย่างลึกซึ้ง

แต่ใครเล่าจะคาดคิดว่าเขาหาโอกาสมิได้ด้วยซ้ำ!

บุตรีผู้นำเผ่าเทพกิเลนผู้แสนหยิ่งผยอง กล้าเผชิญหน้ากับจอมมารชิงเหมยปราดมานั่งข้างซูอี้นับแต่ก้าวขึ้นเรือสมบัติ มิมอบโอกาสให้เขาไปคุยกับชายหนุ่มตามลำพังเลย!

ผู้อาวุโสใหญ่เองก็ไม่อยากขวางหูขวางตา เขาจึงเลี่ยงออกไปอย่างชาญฉลาด

“ยังมาบอกอีกว่าไม่สนใจความเป็นความตายของบุตรีแห่งสวรรค์ซีหนิง แต่นี่ก็ยังโร่ไปช่วยคนนี่?”

คู่เนตรเรืองประกายของฉี่เวยเปี่ยมความลำพอง นางดูสุขใจที่สามารถมองทะลุความคิดของซูอี้ได้

ซูอี้กล่าวเสียงเรียบ “ข้าเพียงทำตามคำสั่ง ร่วมมือกับผู้อาวุโสสามออกเดินทางสู่ทวีปเทพจิตนภา”

ฉี่เวยเสสรวลพลางกล่าวว่า “ผู้ชายนี่ปากแข็งกันเสียจริงๆ ช่างเถอะ ข้าคร้านจะเถียงกับเจ้าแล้ว”

ซูอี้นำไหสุราออกมาจิบ สีหน้าเฉยชามิหวั่นไหว

เขารู้ว่าฉี่เวยพยายามสุดชีวิตให้เขายอมรับออกมาเองว่าตนคือซูอี้

แต่เขามิทำเช่นนั้นหรอก

“อย่าห่วงเลย พวกเขาไม่ได้ยินบทสนทนาระหว่างเราหรอก”

ฉี่เวยนั่งนิ่ง น้ำเสียงของนางเคร่งขรึมมากขณะกล่าว “ต่อจากนี้ ข้าบอกเจ้าได้เพียงว่าสถานการณ์ของตระกูลซีโบราณยามนี้อันตรายยิ่งนัก”

มันคือวิกฤตสิ้นตระกูล

“ซีหนิงผู้นั้นอันตรายกว่าใคร นางถูกมองเป็นหนึ่งในเป้าหมายสำคัญที่สุดของศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์มานานแล้ว”

“จริงอยู่ที่ตระกูลซีโบราณมีมรดกยิ่งใหญ่มาก ถือได้ว่าเป็นหนึ่งในขุมกำลังสูงสุดแห่งหนึ่งในทวีปเทพจิตนภา แต่ในตระกูลก็มีจอมเทพเพียงไม่กี่คน และวิถีเต๋าก็ไม่ได้สูงนัก”

“เมื่อเผชิญหน้ายักษ์ใหญ่คุ้มทวีปอย่างศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์เข้าไป พวกเขาก็ไม่อาจสู้ได้เลย!”

“และเท่าที่ข้ารู้ ก่อนศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์จะประกาศการโจมตีตระกูลซีโบราณครั้งนี้ พวกเขาได้ส่งกำลังไปขวางทางหนีทุกทางของตระกูลซีโบราณล่วงหน้าแล้ว!”

“สรุปก็คือ ตระกูลซีโบราณในยามนี้กลายเป็นสัตว์ร้ายในกรง ยากจะหนีไปไหนพ้น ทำได้เพียงรอศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์มาโจมตี และเผชิญอันตรายสิ้นตระกูล!”

ด้วยวาจาเหล่านั้น นางได้บอกซูอี้ถึงสถานการณ์ของตระกูลซีโบราณอย่างชัดเจน

ซูอี้รู้ว่านางมิได้พูดเกินจริงให้แตกตื่น

ในฐานะหนึ่งในสามหอวาณิชใหญ่ที่สุด มีประวัติยาวนานที่สุดในโลกเทพ หอการค้ากิเลนมีที่มั่นอยู่ทั่วโลกเทพ

พวกเขาย่อมรู้ดีกว่าใครว่าเกิดสิ่งใดขึ้นบ้างในทวีปเทพจิตนภา

“เหตุการณ์เป็นเช่นนี้ แล้วเจ้า…จะทำเช่นไร?”

ฉี่เวยจ้องซูอี้

ซูอี้กล่าวอย่างเฉยเมย “ข้าจะฟังคำสั่งของผู้อาวุโสสาม”

ฉี่เวย “……”

นางเดือดดาลจนอยากกัดไอ้บ้าตรงหน้านางให้จมเขี้ยวนัก นางกำลังชี้แนะเขาอยู่แท้ๆ แต่เขายังไม่ดูตาม้าตาเรือ ยังจะเสแสร้งกับนางอีก!!

“ที่จริง ในความคิดข้า ในเมื่อจุดประสงค์แท้จริงของศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์คือการบีบให้ซูอี้ปรากฏตัว”

ซูอี้ครุ่นคิดสักพัก และกล่าวว่า “เช่นนั้นหมายความว่า ศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์จะให้เส้นตายที่ชัดเจนกับเขา หาไม่ พวกเขาจะมิลงมือกับตระกูลซีโบราณมั่วซั่วหรอก”

ฉี่เวยใจชื้น ในที่สุดคนผู้นี้ก็เลิกเสแสร้ง มาคุยกับนางอย่างจริงจังแล้ว!!

“เจ้าพูดมิผิด”

น้ำเสียงของฉี่เวยฉะฉานฟังชัด ไพเราะเพราะพริ้งเยี่ยงไข่มุกกระทบถาดหยก “กำลังของหอการค้ากิเลนเราก็ให้ความสนใจกับข่าวนี้อย่างใกล้ชิดเช่นกัน”

“แต่เรื่องที่จะมีเส้นตายหรือไม่นั้น ตระกูลซีโบราณก็กลายเป็นปลาบนเขียงแล้ว และศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์ก็เป็นกลุ่มเต๋าอันดับหนึ่ง ขุมกำลังครองถิ่นอันคู่ควรของทวีปเทพจิตนภา หากเจ้าเป็นซูอี้ เจ้าจะแก้สถานการณ์นี้เช่นไร?”

หนนี้ ฉี่เวยเลือกคำฉลาดขึ้น ไม่มุ่งเป้าเจาะจงชื่อแล้ว แต่เอ่ยถามอ้อมๆ แทน

ซูอี้กล่าวกับฉี่เวยว่า “แม้ข้าจะไม่ใช่ซูอี้ แต่ข้าก็รู้ว่าหากเขาคิดจะช่วยเหลือตระกูลซีโบราณจริงๆ เขาก็ต้องมีการเตรียมตัวในแบบของเขา ไม่มีทางรีบเร่งไปตายแน่นอน”

ฉี่เวยกะพริบตาถามอย่างอยากรู้ “เช่นนั้น เจ้าคิดว่าเขาอาจทำอันใดได้บ้าง?”

ซูอี้ไหวไหล่กล่าว “ข้าจะรู้ได้เช่นไร?”

ฉี่เวยถลึงตามองซูอี้ ตกลงนี่จะตีมึนแกล้งโง่ไปจนจบเลยหรือไร?

ฉี่เวยขบริมฝีปาก จากนั้นก็กล่าวขึ้นว่า “ที่จริงแล้ว ข้าก็คิดอยู่ว่าหากเขามายังหอการค้ากิเลนของข้า เขาจะได้รับความช่วยเหลืออันเกินคาดคิด เป็นประโยชน์ต่อการกระทำของเขาแน่นอน”

“เพราะถึงอย่างไร ข้าก็บอกเจ้าแล้วว่าหอการค้ากิเลนของข้ามิเคยเข้ายุ่งเกี่ยวกับความขัดแย้งทางโลก แต่เราสามารถให้เขาเป็นข้อยกเว้นเดียว และช่วยเขาอย่างไม่สนมูลค่าได้”

คู่เนตรน้ำเงินลึกล้ำดุจท้องสมุทรของฉี่เวยจับจ้องชายหนุ่มอย่างจริงจัง “แน่นอน ต่อให้เขาไม่เอ่ยปากขอ เราหอการค้ากิเลนก็จะช่วยเขา”

“ต่อให้ต้องล่วงเกินศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์ ก็ยังอยากช่วยหรือ?” ซูอี้ถาม

ฉี่เวยเสสรวล คู่เนตรของนางหยีเป็นรูปจันทร์เสี้ยว และกล่าวขึ้นแผ่วเบา “ข้าบอกเจ้าเลยก็ได้ บรรพชนของข้าเคยกล่าวไว้ ว่าต่อให้เป็นศัตรูกับโลกเทพทั้งโลก… จะเป็นอันใดไป?”

หัวใจของซูอี้ตกตะลึง

น้ำหนักของสัจจะนี้หนักหนาเกินไป!

การล่วงเกินโลกเทพทั้งใบเพื่อคนผู้เดียวย่อมทำให้เผ่าเทพกิเลนกลายเป็นศัตรูร่วมแห่งโลกหล้า!

ถึงยามนั้น ไม่เพียงหอการค้ากิเลนซึ่งเป็นหนึ่งในสามหอวาณิชหลักของโลกเทพจะเสี่ยงพังทลาย แต่ทุกผู้ในเผ่าเทพกิเลนก็จะถูกดึงเข้าสู่มรสุมไปด้วย!

สัจจะเช่นนี้จะไม่หนักหนาได้เช่นไร?

ยามนี้ ซูอี้อดเริ่มคิดลังเลว่าจะยอมเผยตัวตนดีหรือไม่

แต่สุดท้าย เขาก็ยั้งตนไว้

มิอาจยอมรับได้!

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อใจฉี่เวย และมิใช่เพราะเขามีอคติกับเผ่าเทพกิเลน

แต่ยามสถานการณ์ไม่ร้ายแรงจนสิ้นหนทางจริงๆ เขาจะไม่มีทางปล่อยให้เผ่าเทพกิเลนเข้ามาพัวพัน!

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ซูอี้จึงกล่าวว่า “หากข้าคือซูอี้ผู้นั้น และมิได้ถูกต้อนจนมุมจริงๆ ข้าจะไม่มีทางขอความช่วยเหลือจากเผ่าเทพกิเลนของเจ้า มิอยากให้พวกเจ้ามาช่วยเขาหรอก”

ฉี่เวยขมวดคิ้ว “เพราะเหตุใด?”

ซูอี้กล่าวด้วยสีหน้าราบเรียบ “เขาไม่เคยอยากให้ผู้อื่นพัวพันกับเรื่องของเขา และต้องพลอยประสบหายนะเพราะเขา!”

ฉี่เวยพลันผงะไป

นางมิได้คาดคิดถึงคำตอบนี้ไว้เลย

แต่เมื่อคิดอย่างถี่ถ้วน นางก็ประทับใจกับมันเสียจนไม่อาจสงบใจได้เนิ่นนาน

“มิอยากให้ผู้อื่นเข้าพัวพัน……”

ดวงตาของฉี่เวยนิ่งค้าง พึมพำออกมา “ซูอี้ผู้นั้นเป็นผู้กล้าหาญสูงส่งจริงๆ”

แล้วนางก็หัวเราะทันที “น่าเสียดายที่เจ้าไม่ใช่เขา และไม่รู้ว่าสัจจะของเผ่าเทพกิเลนของข้ากล่าวแล้วต้องเติมเต็ม ต่อให้ต้องแลกด้วยสิ่งใด เราก็จะไม่ลังเล!”

“ต่อให้ซูอี้ผู้นั้นจะปฏิเสธ ข้าก็ยังจะใช้อำนาจหอการค้ากิเลนช่วยเขาอยู่ดี!”