บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2228 บรรพชน

บทที่ 2228 บรรพชน

ราตรีมืดมิด

ขู่เจินกำลังวิ่งอย่างสุดชีวิต

ชิ้ง!

บนร่างของเขา ยันต์ลับกำลังเผาไหม้ใบแล้วใบเล่า มันคือสมบัติลับสำหรับหลบหนี แต่ละชิ้นมีค่ายิ่งนัก ในเวลาปกติเขาย่อมไม่เต็มใจใช้มันอย่างแน่นอน

แต่ยามนี้ เขาได้แต่กัดฟันแล้วใช้พวกมันทั้งหมด

นอกจากนี้ เจ้าตัวยังใช้วิชาลับปกปิดกลิ่นอาย และวิชาหลบเลี่ยงเคลื่อนย้าย โดยใช้ร่างตัวเองเป็นเครื่องสังเวย

ชั่วกาลนี้ ขู่เจินราวกับอยู่ทว่าไม่อยู่ ต่อให้ตกเป็นเป้าของจอมเทพ เขาก็สามารถหลบหนีได้อย่างง่ายดาย!

“โชคไม่ดี นี่คือทวีปเทพจิตนภา ยันต์ส่งข้อความบนร่างข้าจึงไม่สามารถส่งไปถึงสำนักได้ในทันที”

ขู่เจินรู้สึกวิตก “ต้องหาสถานที่ เพื่อส่งข่าวกลับไป!”

“ไม่สิ แค่ไปศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์ก็พอ! ไปแจ้งข่าวว่าเซียวเจี่ยนคือซูอี้ปลอมตัวมา!”

ทันทีที่ขู่เจินคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ หัวใจของเขาก็สั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

แม้แต่บรมาจารย์หยวนซานผู้เป็นจอมเทพหล่อหลอมขั้นสอง ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของซูอี้!

เป็นไปได้หรือไม่ว่า หากเขาจะไม่ตระหนักว่ามีบางสิ่งผิดปรกติจนหนีออกมาก่อนเหมือนอย่างตอนนี้ เขาจะต้องตายอย่างแน่นอน!!

“เซียวเจี่ยน! ไม่สิ…ซูอี้! ข้าจะให้เจ้าชดใช้เรื่องนี้!!”

ขู่เจินกัดฟันกรอด

ในตอนนี้ เขารู้สึกถึงไอเย็นเยือกลามมาจนถึงกระดูกสันหลัง จังหวะหัวใจเต้นถี่รัวจนเกิดความวิตกขึ้นมา

โดยสัญชาตญาณ เขาพลันเงยหน้าขึ้น

ในดวงตาคู่นั้น มันได้สะท้อนนภายามราตรีที่ถูกปกคลุมไปด้วยหมู่เมฆสีดำ ก่อนแสงสว่างเจิดจ้าจะปรากฏขึ้น!

นั่นคือปราณดาบ!

มันเจิดจ้าจนถึงขีดสุด ราวกับลำแสงหนึ่งสายทะลวงผ่านความมืดแห่งยุคสมัย สาดส่องทั่วทั้งสวรรค์และโลก ตกกระทบบนขุนเขาลำธาร

มัน……กำลังสาดส่องมายังร่างที่กำลังหลบหนีอยู่ของขู่เจิน!

“ขะ…เขาไล่ตามทันได้อย่างไร?”

ใบหน้าของผู้อาวุโสสามซีดเผือด จิตวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

อึดใจต่อมา ตู้ม!

ปราณดาบฟันลงมา ปัดเป่าความมืดจนสิ้น แยกท้องนภา หลงเหลือรอยแยกแนวตรงระหว่างสวรรค์และปฐพีเอาไว้

ร่างเตี้ยผอมของขู่เจินเหมือนดั่งแมลงน้อยที่กำลังถูกเผาไหม้ในแสงตะเกียง ก่อนจะสลายไปในทันที

ยามกำลังจะตาย เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าซูอี้ทำเช่นนี้ได้อย่างไร

ผ่านไปสักพัก

ร่างของชายหนุ่มปรากฏขึ้นจากสุญญะ

เมื่อยืนยันได้ว่าขู่เจินตายแล้ว เขาก็อดลอบพยักหน้าไม่ได้ ปลายนิ้วแตะดาบอย่างแผ่วเบา กล่าวคำชมว่า “เด็กดี!”

ดาบเคียงประชิดเปลี่ยนระยะจากไกลมาใกล้ ไม่ได้สนระยะห่างของมิติเวลาเลยสักนิด!

สิ่งนี้คือสิ่งที่ซูอี้ใช้ในการสังหารขู่เจิน

พูดตามตรง การที่มีสมบัติลับแห่งฮุ่นตุ้นอย่างดาบเคียงประชิด ไม่ว่าศัตรูจะหลบหนีไปที่ใด ก็ต้องเจอกับภัยคุกคามของดาบเคียงประชิด!

ซู่!

ซูอี้โยนมันขึ้นไป ควบคุมให้ดาบเคลื่อนลงมาจากท้องนภา ก่อนเข้ามาอยู่ในแขนเสื้อ

เขาเริ่มค้นหาไปทั่วทั้งสมรภูมิ

ในไม่ช้า สมบัติทั้งหมดที่ขู่เจินหลงเหลือไว้ในพื้นที่ถูกซูอี้เก็บจนสิ้น

หยกแผ่นหนึ่งได้บันทึกฉากการต่อสู้ระหว่างซูอี้กับบรมาจารย์หยวนซานที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เอาไว้

นอกจากนี้ ยันต์ส่งข้อความลับได้บรรยายรายละเอียดสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้เอาไว้

“โชคดีที่สารเลวเฒ่านี่หนีไม่รอด ไม่งั้นข้าคงปกปิดตัวตนไม่ได้อีกต่อไป”

ขณะซูอี้ครุ่นคิด เขาก็ได้ทำลายของเหล่านี้ที่ขู่เจินหลงเหลือเอาไว้

มีโอสถเทพกับผลึกเทพอมตะบางส่วนที่ชายหนุ่มเก็บเอาไว้

จากนั้นเขาก็หันหลังแล้วกลับไปยังสถานที่ที่ต่อสู้กับบรมาจารย์หยวนซาน

เขาเก็บกวาดสมรภูมิอีกครา หลังจากแน่ใจแล้วว่าไม่หลงเหลือเบาะแสใดๆ ชายหนุ่มจึงเตรียมตัวจะจากไป

ทันใดนั้น……

เขากระทืบเท้าในความว่างเปล่า ก่อนจะหันมองไกลออกไป

มีร่างหนึ่งพุ่งมาจากไกลๆ ไม่ทราบว่ามาตั้งแต่ยามใด

เสื้อผ้าเนื้อดี ใบหน้าชรา อีกฝ่ายคือฝานฮั่วเซิ่ง ผู้จัดการใหญ่ของหอการค้ากิเลนในเมืองโบราณสารทวสันต์!

เทพชั้นสูง!

แต่สิ่งที่ทำให้ซูอี้ประหลาดใจคือในมือของฝานฮั่วเซิ่งกำลังอุ้มคนผู้หนึ่งไว้

ผู้อาวุโสใหญ่เว่ยจง!!

เส้นผมของเว่ยจงยุ่งเหยิง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหมองหม่นและความโกรธระคนวิตก

เมื่อเห็นซูอี้ เขาคล้ายกับคาดเดาบางสิ่งเอาไว้แล้ว สีหน้าจึงดูไม่แน่ใจ

ซูอี้สังเกตเห็นว่า ร่างกายของเว่ยจงที่ฝึกฝนจนถึงระดับจอมเทพถูกจองจำไว้อย่างสมบูรณ์

เรื่องนี้ทำให้ซูอี้ประหลาดใจเช่นกัน เทพชั้นสูงอย่างฝานฮั่วเซิ่งถึงกับจับเป็นจอมเทพได้งั้นหรือ!?

“ข้าน้อยฝานฮั่วเซิ่ง ยินดีที่ได้พบสหายเต๋าเซียว”

ฝานฮั่วเซิ่งโค้งคำนับ

“เจ้าจับเขาได้งั้นหรือ?”

ซูอี้ถาม

“สหายเต๋าเซียวคาดหวังในข้าน้อยมากเกินไปแล้ว จอมเทพอย่างผู้อาวุโสเว่ยจง ตัวข้าน้องไม่อาจลงมือได้หรอก”

ฝานฮั่วเซิ่งส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “คนผู้นี้ถูกจับโดย ‘พวกข้าน้อย’ จากหอการค้ากิเลน ส่วนข้าน้อยได้รับคำสั่งให้ส่งมอบเขาแก่สหายเต๋าเซียวด้วยตัวเองเท่านั้น”

ดวงตาของซูอี้ทอประกาย “ถ้าอย่างนั้น หอการค้ากิเลนรู้ทุกอย่างอยู่แล้วงั้นหรือ?”

ฝานฮั่วเซิ่งรีบส่ายหน้า ตอบว่า “สหายเต๋าเซียวไม่ต้องห่วง สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้ ข้าน้อยไม่รู้ไม่เห็น คนอื่นก็ไม่รู้ไม่เห็นเช่นกัน”

ขณะพูด เขาวางเว่ยจงลงกับพื้น “ส่วนสหายเต๋าเซียวจะจัดการกับผู้อาวุโสเว่ยจงอย่างไรนั้น ข้าน้อยขอทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็แล้วกัน”

ซูอี้ตกตะลึงสักพัก จากนั้นตระหนักได้ทันทีและเขาก็กล่าวว่า “ขอบคุณมาก”

“สหายเต๋าเซียวสุภาพเกินไปแล้ว การรับใช้ท่านคืองานของข้าน้อย”

ฝานฮั่วเซิ่งยิ้มอย่างซื่อตรงและถ่อมตัว “ส่วนเรื่องราวในค่ำคืนนี้ หลังจากพ้นวัน ข้าน้อยก็จะลืมจนหมดสิ้น”

เรื่องราวมาขนาดนี้แล้ว ซูอี้จะไม่เข้าใจได้อย่างไรว่านี่เป็นคำสั่งจากฉี่เวย?

“หากสหายเต๋าเซียวไม่มีคำสั่งอื่นแล้ว ข้าน้อยก็ขอตัวก่อน”

ฝานฮั่วเซิ่งกล่าว

ซูอี้พยักหน้า

ฝานฮั่วเซิ่งหันหลังแล้วจากไป

มีเพียงซูอี้กับผู้อาวุโสใหญ่เว่ยจงที่อยู่ในพื้นที่

ราตรีมืดมิด มีสายลมเย็นเยือกพัดผ่าน

ผู้อาวุโสใหญ่เว่ยจงถอนหายใจออกมา “หากข้าเข้าใจไม่ผิด บรมาจารย์หยวนซานกับผู้อาวุโสสามตายแล้วใช่หรือไม่?”

“ถูกต้อง” ซูอี้พยักหน้า

“ในช่วงปฏิบัติการที่ภูเขาโล้นเทียนเอ้อ วิหคครามหน้าคนฮุ่ยชิงกับหวงฉางถิงก็ตายเพราะเจ้าใช่หรือไม่?”

“ถูกต้อง”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ได้ปฏิเสธ เว่ยจงก็อดเงยหน้ามองไม่ได้ “ถ้างั้น…เจ้าเป็นใครกันแน่?”

ซูอี้ยิ้ม กล่าวว่า “ข้าขอถามเจ้าก่อนได้หรือเปล่า”

เว่ยจงเงียบสักพัก กล่าวว่า “ได้”

ซูอี้ถามว่า “เจ้ากับผู้อาวุโสสามมาจากกลุ่มเดียวกัน แต่ทำไมที่งานเลี้ยงในคืนนี้ เจ้าถึงยอมรับการกระทำของเขา?”

เว่ยจงดูซับซ้อน ตอบว่า “ไม่ใช่ยอมรับ แต่ข้ารู้ว่าภายในนอาณาเขตของหอการค้ากิเลน ผู้อาวุโสสามไม่มีทางทำร้ายเจ้าได้อยู่แล้ว”

“ส่วนเหตุผลที่ข้าไม่ห้าม ก็เพราะข้าอยากเห็นว่าผู้อาวุโสสามจะสามารถเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเจ้าได้หรือไม่”

“แต่สิ่งที่ข้าคาดไม่ถึงก็คือ บรมาจารย์หยวนซานและผู้อาวุโสสามจะถึงแก่ความตาย”

ซูอี้พยักหน้า ถามว่า “เหตุใดหอการค้ากิเลนถึงจับตัวเจ้า แล้วส่งมาให้ข้ากัน?”

เว่ยจงตอบว่า “ยามเจ้าเดินทางออกจากเมืองโบราณเวิ้งเทวาในคืนนี้ ข้าก็วางแผนจะลงมือเช่นกัน จึงได้ติดตามเจ้ามาตลอดทาง เพื่อเฝ้าดูเรื่องน่าตื่นเต้น แต่ยามที่กำลังจะออกจากหอการค้ากิเลน ข้าก็ถูกเจ้าเฒ่านั่นหยุดไว้”

พูดถึงตรงนี้ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวยิ่ง “ใบหน้าของอีกฝ่ายข้ายังเห็นไม่ชัดเจน แต่ก็ถูกกำราบในทันที ไม่ผิดแน่ เจ้าเฒ่านั่นจะต้องมีพลังเทียบเท่ากับจอมเทพอย่างแน่นอน!”

ซูอี้ส่งเสียง ‘หืม’ ถามอีกคราว่า “เจ้ามาทวีปเทพจิตนภาในครั้งนี้ ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่?”

เว่ยจงตกตะลึงสักพัก จากนั้นสีหน้าสั่นไหวชั่วขณะ

“ความจริง เจ้าคือจอมเทพหล่อหลอมขั้นหนึ่ง เป็นผู้ยิ่งใหญ่ในโลกเทพทุกวันนี้ แต่ในขอบเขตอมรณา เจ้าเป็นเพียงตัวตนอ่อนหัดเท่านั้น”

ซูอี้กล่าวว่า “ด้วยความคิดของเจ้า มันก็น่าจะชัดเจนอยู่แล้ว ต่อให้สามารถตามหาซูอี้ผ่านดาบหักเล่มนั้นได้ ก็มิอาจจับตัวเขาได้ ถึงอย่างไร ซูอี้หลบหนีจากเงื้อมมือจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าเหล่านั้นมาหลายครั้งแล้ว”

“ภายใต้สถานการณ์นี้ เหตุใดเจ้ายังลงมือเพียงลำพัง จนมาที่ทวีปเทพจิตนภาแห่งนี้กัน?”

ใช่แล้ว นี่คือสิ่งที่ไม่เข้าใจมากที่สุดในใจของซูอี้

ผู้อาวุโสสามมาที่ทวีปเทพจิตนภาเพื่อจัดการกับเขา

แต่ผู้อาวุโสใหญ่เล่า?

อีกฝ่ายมาเพื่ออันใด?

ต่อให้อยากตามมา อย่างน้อยก็ต้องเตรียมผู้ช่วยเหลือมามากกว่านี้ พร้อมกับมีการเตรียมการที่รัดกุมไม่ใช่หรือ?

แต่น่าเสียดาย เขาเลือกที่จะลงมือเพียงลำพัง!

“ข้ากำลังตามหาซูอี้จริงๆ”

หลังจากเงียบไปสักพักใหญ่ ในที่สุดเว่ยจงก็กล่าวว่า “แต่ว่า มันไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องที่จัดการเจ้าหรอกนะ”

ซูอี้ตกตะลึง จากนั้นจึงถามว่า “เช่นนั้นเจ้ามาทำอันใดกันแน่?”

เว่ยจงถอนหายใจออกมา “ถ้าข้าบอกเจ้า เกรงว่าเจ้าจะไม่เชื่อข้าน่ะสิ ดังนั้นอย่าถามข้าอีก หากจะฆ่าแกงกัน ก็เอาที่สะดวกเลย ข้าเตรียมใจไว้แล้วว่าต่อให้จะทำอะไร ก็คงไม่สามารถรอดจากคืนนี้ไปได้”

“พูดมาให้ข้าฟังก่อน” ซูอี้ถาม

ผู้อาวุโสใหญ่เว่ยจงขมวดคิ้ว ถามว่า “ข้าสามารถตอบเจ้าได้ แต่มีเงื่อนไขว่า เจ้าต้องตอบคำถามข้าก่อน เจ้าคิดอย่างไรกับซูอี้?”

สายตาของซูอี้แปลกประหลาดเล็กน้อย ตอบว่า “มันก็พูดยาก”

เว่ยจงกล่าวว่า “เจ้าแค่บอกข้ามาว่า ซูอี้คือศัตรูตัวฉกาจที่ทุกคนควรเข่นฆ่าก็พอแล้ว”

ซูอี้กล่าวอย่างไม่ลังเลว่า “หมายความว่าอย่างไรที่ทุกคนสามารถเข่นฆ่าได้? คนเฒ่าคนแก่เหล่านั้นเคยนับซูอี้เป็นศัตรู แต่พวกมันไม่สามารถเป็นตัวแทนทุกสรรพสิ่งในโลกเทพแห่งนี้ได้”

เว่ยจงอดกล่าวชื่นชมไม่ได้ “พูดได้ดี!”

ซูอี้ผงะไป เขาไม่คิดว่าคำพูดเรียบง่ายเช่นนี้ จะตราตรึงใจของอีกฝ่าย

“เจ้าคิดแบบนั้นเหมือนกันหรือ?” ซูอี้ถาม

“ใช่แล้ว!” เว่ยจงพยักหน้า คล้ายกับตัดสินใจได้ในท้ายที่สุด เขาจึงกล่าวว่า “เจ้าไม่อยากรู้จุดประสงค์ที่ข้ามายังทวีปเทพจิตนภาเพียงลำพังหรือ? มันง่ายมาก……ข้าแค่อยากพบซูอี้ แล้วโน้มน้าวให้เขาหลบหนีให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้ อย่าไปข้องเกี่ยวกับเรื่องราวของตระกูลซีโบราณ!”

ซูอี้ยิ่งประหลาดใจมากขึ้น “ทะ…ทำไมเจ้าถึงคิดทำเช่นนั้น?”

เว่ยจงหัวเราะออกมา “ข้าเป็นคนที่ตายไปแล้ว ดังนั้นบอกเจ้าไปย่อมไม่เสียหาย พูดตามตรงเลยนะ ซูอี้ผู้นี้…คือบรรพชนของข้า เว่ยจงผู้นี้ยังไงล่ะ!”

ซูอี้ “???”

เขาเกือบจะหลุดถามออกไปแล้วว่า เขาไปมีศิษย์เช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?

แต่ในที่สุดชายหนุ่มก็ยั้งตัวเองเอาไว้ได้ เขาครุ่นคิดสักพัก ก่อนจะคาดเดาเบาะแสบางอย่างได้ทันที พลันถามว่า “ในศาลเทพชิงอู๋ เจ้ามาจากสายศิษย์ของอวี่ซินเหยางั้นหรือ?”

อวี่ซินเหยาคือคู่บำเพ็ญวิถีของอี้เต้าเสวียน!

อีกทั้งยังเป็นศิษย์พี่ของฮั่วหงเจิน ผู้มาจากศาลเทพชิงอู๋!!

เว่ยจงถามด้วยความประหลาดใจว่า “เจ้าถึงกับรู้เรื่องบรรพชนของข้างั้นหรือ? เจ้า…เป็นใครกันแน่?”

ต้องทราบก่อนว่าเมื่อนานมาแล้ว อวี่ซินเหยากลายเป็นคู่บำเพ็ญวิถีกับอี้เต้าเสวียน ก่อนในท้ายที่สุดนางจะถูกขับไล่ออกจากสำนักไป!

และนับแต่นั้นมา เรื่องราวของอวี่ซินเหยาถูกห้ามเอ่ยถึง ทุกวันนี้ มีเพียงผู้อาวุโสและคนเฒ่าคนแก่บางส่วนในศาลเทพชิงอู๋เท่านั้นที่รู้เรื่องราว ขณะที่ผู้อื่นไม่แม้แต่จะรู้ด้วยซ้ำว่ามีบรรพชนอย่างอวี่ซินเหยาอยู่ในสำนักด้วย!